Αν και προτιμώ οι τίτλοι των αναρτήσεων μου να είναι πρωτότυποι, η θρυλική αυτή ατάκα είναι τόσο αβανταδόρικη που επισκιάζει οτιδήποτε άλλο θα μπορούσα να σκεφτώ. Για όσους (όσες καλύτερα) δεν την κατέχουν (o tempora) είναι του ανυπέρβλητου Νίκου Αλέφαντου (προπονητή ποδοσφαίρου-γνώστη των πάντων)
και φυσικά το κείμενο απο μόνο του δε λέει τίποτα. Ακούστε την:
Αναφέρεται στην προκαθορισμένη κατά τον ίδιο έκβαση του ποδοσφαιρικού αγώνα μεταξύ Ολυμπιακού-ΠΑΟΚ από την άποψη ότι ο ΠΑΟΚ παρότι ήταν αξιόμαχος σε άλλα παιχνίδια όταν ερχόταν η ώρα να αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό έτρωγε 3 γκολ σχεδόν από τα ... αποδυτήρια.
Γιατί την μνημονεύω; Γιατί από αύριο κατά πάσα πιθανότητα το ΠΑΣΟΚ επανέρχεται στην εξουσία και τα πολιτικά πεπραγμένα σε αυτή τη χώρα σε συνδυασμό με ελάχιστη νοημοσύνη οδηγεί στον συνειρμό του ΠΑΟΚ κατά Αλέφαντο: ωραία τα λες Γιώργο Παπανδρέου και ΠΑΣΟΚ αλλά άλλο οι δηλώσεις πριν τον αγώνα και άλλο το τι κάνεις στο γήπεδο.
Έχω δηλώσει και ουδέποτε το έκρυψα ότι είμαι αριστερός αυστηρά με την έννοια του προοδευτικού χωρίς να δεσμεύομαι από πολιτικό χώρο και σχηματισμό. Και πρόοδο ουσιαστική σε αυτή τη χώρα δεν βλέπω ειδικά την τελευταία δεκαετία. Θεωρώ ότι η διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ήταν καταστροφική και ότι όποιος πιστεύει ότι ο Κώστας Καραμανλής μπορεί να δώσει λύσεις στα προβλήματα της χώρας με προσβάλλει βαθύτατα. Προτιμώ να μου πει κάποιος ότι ψήφισε ΝΔ για το προσωπικό του συμφέρον (πχ κάποιος διορισμός) και θα εκτιμήσω την ειλικρίνεια του αλλά θα πρέπει να καταλάβουμε κάποτε ότι δεν μπορεί το ατομικό καλό να υπερβαίνει το καλό ή τις ανάγκες του συνόλου και είναι αυτή η νοοτροπία που πληρώνουμε με μεγάλο τίμημα τόσα χρόνια. Θεωρώ επίσης το ΚΚΕ δεινοσαυρικό κατάλοιπο, το ΛΑΟΣ κρυπτόμενη (άρα και επικίνδυνη) ακροδεξιά και θλίβομαι από την απήχηση του στη νεολαία. Τέλος παρότι αρκετές απόψεις μου συστεγάζονται στον χώρο του ΣΥΝ, ο Αλέξης Τσίπρας μου προκαλεί απέχθεια καθώς τον θεωρώ παράγωγο ενός στείρου κομματικού μηχανισμού, μία ψευδή εικόνα για απήχηση στη νεολαία. Για trendy επιλογές στυλ οικολόγων δεν ασχολούμαι καθόλου. Για όλους τους παραπάνω λόγους η ψήφος μου ήταν λευκή έχοντας απόλυτη επίγνωση της σημασίας της και των συνεπειών της.
Αναζητώντας και εγώ ελπίδα για το μέλλον της χώρας, με ελκύει και εμένα κατά ένα μέρος να κινηθούμε με γνώμονα επιτυχημένες συνταγές άλλων αλλά μην αντέχοντας να σαρκάσω, στο Facebook έγραψα:
"Κρατηθείτε! Έρχεται το Σουηδικό μοντέλο του Γ. Παπανδρέου:"
και σχολίασα ότι φοβάμαι ότι τον ρόλο των μοντέλων θα τον παίξουμε εμείς και δεν θα κάνουμε απλώς βόλτες στην πασαρέλα με μπικίνι αν με καταλαβαίνετε.... Για την ιστορία πάντως μετά την περίφημη ατάκα του Αλέ ο ΠΑΟΚ νίκησε τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη με 1-2....
Και επειδή δεν αντέχω να μην συνεχίσω την πλάκα τώρα που το Playstation 3 (που αρέσει στον πρώην πρωθυπουργό) έγινε slim
μήπως είναι μία καλή ευκαιρία να γίνει και αυτός slim;
Όταν ο κατασκευαστής τελείωσε με τις προδιαγραφές μου, συνειδητοποίησε ότι θα προκαλούσε αθέμιτο ανταγωνισμό στην αγορά, ρίχνοντας ανάμεσα στην μετριότητα έναν ημίθεο (μία υπέρθεση Άδωνη και Αριστοτέλη) οπότε αποφάσισε να μου ενσωματώσει μερικές δυσλειτουργίες για να απαλύνει την οργή των πληβείων. Για το λόγο αυτό έχω υποβάλλει τις σχετικές μηνύσεις αλλά ο αθεόφοβος :P κρύβεται ενδελεχώς ανάμεσα σε νεφελώματα κβαντομηχανικού χάους και το παίζει ανήξερος.
Ίσως η πιο ανίερη από όλες αυτές τις δυσλειτουργίες είναι μία δερματίτιδα, μη θεραπεύσιμη εγγενώς αλλά μόνο συμπτωματικά. Η δερματίτιδα αυτή είναι σμηγματορροϊκή στις περιοχές που εκδηλώνεται όπως πχ. το τριχωτό της κεφαλής και έχει συνεισφέρει (εδώ και πολύ καιρό) στην απώλεια μαλλιών πολύ πιο γρήγορα από το αναμενόμενο. Το ειρωνικό του θέματος είναι ότι εντείνεται από την κατανάλωση αλκοόλ και γαλακτομικών και ειδικά των ΤΥΡΙΩΝ. Η ειρωνεία έγκειται ότι έχω γενετική κλίση στην κατανάλωση τυριών και ως άλλος Σκρουτζ Μακ Ντακ ονειρεύομαι μακροβούτια σε θάλασσες από έμενταλ, λούζομαι με ροκφόρ και πλένομαι με γκούντα. Για να μην θεωρηθεί ότι σνομπάρω τα ελληνικά προϊόντα αντικαταστήστε τις παραπάνω ποικιλίες με κεφαλοτύρι, ανθότυρο και γραβιέρα όπως σας αρέσει. Αν ήμουν σαμάνος πρωτόγονης φυλής, στο οπλοστάσιο μου από κατάρες σίγουρα θα περιλαμβανόταν το προσωπικό μου μαρτύριο. Και για να αυτοσαρκαστώ τα μέγιστα χρησιμοποιώντας γλωσσοπλασία ενός φίλου, στις εξετάσεις μου αντί για τριγλυκερίδια θα πρέπει να υπάρχουν τα ΤΥΡΙΓΛΥΚΕΡΙΔΙΑ!
Ως έμμεση συνέπεια της λατρείας του τυριού είναι η σαφής τοποθέτηση στην πρώτη θέση του πίνακα κατάταξης των γευστικών μου προτιμήσεων, της υπέρτατης ΠΙΤΣΑΣ. Και προτού εσείς οι γυναίκες ξυνίσετε με τον "χαμηλό βαθμό γκουρμέ χαρακτήρα" της επιλογής μου αντί για κάτι στο στυλ "κομματάκια από ψαρονέφρι τυλιγμένα σε προσούτο, σωταρισμένα με το τάδε και κρασί από τον αμπελώνα δείνα" να σας ενημερώσω ότι είμαι πολύ εκπαιδευμένος γαστριμαργικά και διαθέτω 120 ολόκληρα κιλά αποδείξεων. Για τους άντρες δεν μπαίνει θέμα: προσθέτεις κρύες μπύρες και Τσάμπιονς Λιγκ και βρισκόμαστε στον παράδεισο των αισθήσεων με μοναδική ενόχληση όταν μας παίρνετε τηλέφωνο την ώρα του αγώνα για να πείτε κάτι άχρηστο ενώ όλη την υπόλοιπη ημέρα είμαστε μαζί. Παρόλα αυτά οφείλω να παραδεχτώ (και εσείς) πόσο σας αρέσει και εσάς (η πίτσα), με την καθολικότητα της αποδοχής να μπορεί να χρησιμοποιηθεί άνετα ως το πιο απλό τεστ ψυχικής ευστάθειας: δείξτε μου κάποιον/κάποια που δεν του αρέσει η πίτσα για να του συστήσω έναν επαγγελματία της ψυχικής υγείας. Τώρα αν ο επαγγελματίας είναι ο Χάνιμπαλ Λέκτερ μπορεί να μας "συνοδεύσει" με Κιάντι αλλά αυτό είναι μία άλλη ανάρτηση.
Μία μίνι στατιστική των δημοφιλέστερων φαγητών καθημερινής κατανάλωσης βάζει στις πρώτες θέσεις (εκτός από την βασίλισσα), τα σουβλάκια, τα χάμπουργκερ και τις μακαρονάδες διαφόρων μορφών. Και επειδή στις προδιαγραφές μου υπάρχουν τα γονίδια epistimonicus και orthologicus, δεν μου αρκεί μόνο η απόλαυση της εμπειρίας αλλά χρειάζομαι και τη γνώση των αιτιών που οδηγούν σε αυτή (ακόμα ένα επίπεδο δυστυχίας δηλαδή). Η επιστημονική προσέγγιση λοιπόν απαιτεί ανάλυση του θέματος προς εξέταση στις συνιστώσες του. Κατόπιν αυτού και χιλιάδων μετρήσεων στο εργαστήριο (το στομάχι μου) αποκαλύπτεται το μοτίβο της επιτυχίας: ο συνδυασμός υδατανθράκων (ψωμί-πίτες) και πρωτεϊνης (κρέας-τυριά) με κάποιο συνδετικό κρίκο (πχ σάλτσα ντομάτας). Σας προκαλώ: βρείτε ένα δημοφιλές φαγητό που να μην βασίζεται στο μοτίβο αυτό (καλά μην το πάρετε πατριωτικά).
Που θέλω λοιπόν να καταλήξω σε αυτήν την εντελώς ασόβαρη ανάρτηση; Πουθενά! Απλά κάνω πλάκα με τον ψυχαναγκασμό μου για ανάλυση των πάντων. Και επειδή μία καλή ανάλυση υποβοηθείται από μία σχηματική αναπαράσταση, να πως μπορεί να φανεί χρήσιμο το Microsoft Office:
When Kruschev was forced out, he sat down and wrote two letters and handed them to his successor. He said "When you get into a situation you can't get out of, open the first letter and you'll be saved. And when you get into another situation you can't get out of,open the second."
Soon enough this guy found himself in a tight place. So he opened the first letter. It said, "Blame everything on me." So he blamed the old guy and it worked like a charm.
He got into another situation he couldn't get out of, so he opened the second letter, which read, "Sit down and write two letters."
Επίσης:
"Αν είχα από ένα ευρώ για κάθε φορά που μου έχουν πωλήσει "διέξοδο από την κρίση" θα είχα όντως διέξοδο από την κρίση..."
Όπως είχα γράψει πριν 2 μήνες, ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα για το φετινό μου καλοκαίρι ήταν και οι διακοπές καθότι είχα να ξεκουραστώ πραγματικά τρία χρόνια. Την Ταϋλάνδη την είχα επισκεφτεί το 2005 και με κέρδισε αμέσως καθώς σημαντικό κομμάτι της κουλτούρας μου είναι κατά πολύ συμβατό με την αντίστοιχη ασιατική. Επιπλέον η Ταϋλάνδη είναι ένας πολύ φθηνός προορισμός για τους Ευρωπαίους ακόμα και για τους Έλληνες. Εν συντομία σε ότι αφορά το πιο τουριστικό της μέρος, που είναι το Phuket αξίζει οπωσδήποτε μία επίσκεψη που κατά τη γνώμη μου υπάρχουν δύο τρόποι να την κάνεις: αν πηγαίνες πρώτη φορά και είσαι ζευγάρι (οποιασδήποτε μορφής), επιλέγοντας ένα πακέτο από τουριστικό γραφείο στην Ελλάδα σε κανά χλιδάτο ξενοδοχείο (υπάρχουν άφθονα) και να περάσεις αρκετό χρόνο εκεί εξορμώντας για εκδρομές (πράγμα το οποίο έκανα εν μέρει στην πρώτη επίσκεψη μου) και ο δεύτερος τρόπος για όσους έχουν ξαναταξιδεύσει είναι να κανονίσουν μόνοι τους αεροπορικά εισητήρια και ξενοδοχείο καθώς υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για εκμετάλλευση ώστε να εξοικονομήσετε χρήματα. Για παράδειγμα φέτος οι Emirates είχε τα εισητήρια Αθήνα - Μπανγκόκ με επιστροφή και φόρους στα €425! (όχι για όλες τις ημερομηνίες). Παρόλα αυτά και ενώ ανήκω γενικώς στη δεύτερη περίπτωση λόγω έλλειψης ρευστότητας αγόρασα πακέτο από το Eurobank Travel καθώς μου έδωσε τη δυνατότητα πληρωμής σε 6 άτοκες δόσεις μέσω πιστωτικής κάρτας της τράπεζας. Συνολικά για ταξίδι 12 ημερών (10 διανυχτερεύσεων) με αεροπορικά της Thai Airways και διαμονή στο Aspery Phuket (με ημιδιατροφή) το κόστος ήταν €1200.
Ταξίδι
Για να φτάσεις στο Phuket από Αθήνα χρειάζονται δύο πτήσεις: η απευθείας (συνιστώμενη) Αθήνα-Μπανγκόκ που διαρκεί γύρω στις 10 ώρες και άλλη μία εσωτερική μίας ώρας από την πρωτεύουσα στον τελικό προορισμό. Στο Boeing 777 της Thai κάθε θέση είναι εξοπλισμένη με οθόνη LCD επαφής όπου παρέχονται πληροφορίες για το ταξίδι μέσω GPS (θέση, εναπομένοντας χρόνος ταξιδιού), θέα από εξωτερική κάμερα του πιλοτηρίου και φυσικά ταινίες και μουσική κατά διαλογή. Παρόλα αυτά το ταξίδι είναι κουραστικό ειδικά όταν έχεις δίπλα σου έναν σωματώδη ελληνο-αυστραλό του οποίου μυρίζουν οι μασχάλες. Η θέα τουλάχιστον από το παράθυρο ήταν αποζημιωτική:
Με βιβλίο (Clive Barker: Imajica), ταινίες και ύπνο εν μέσω του υψηλού επίπεδου εξυπηρέτησης της Thai Airways (μέχρι και ορχιδέες προσφέρουν στο τέλος του ταξιδιού) οι δέκα ώρες πέρασαν. Το νέο αεροδρόμιο της Μπανγκόκ είναι τεράστιο και για να μεταβώ στην εσωτερική πτήση χρειάστηκα περίπου μιάμιση ώρα (μαζί με τους ελέγχους). Η εσωτερική πτήση είναι η ουρά του γαϊδάρου και νάμαι στο Πουκέτ. Από το αεροδρόμιο μπορείς να πάρεις μίνι λεωφορείο δέκα ατόμων με αρκετές στάσεις και λίγη ταλαιπωρία ακόμη με κόστος 150 μπατ (100 μπατ ισοδυναμούν περίπου με 2 ευρώ) ή ταξί με κόστος 500-700 μπατ.
Κλίμα
Στην Ταϋλάνδη το κλίμα είναι τροπικό που σημαίνει θερμοκρασίες από 25 ως 35 βαθμούς με πολύ υψηλά επίπεδα υγρασίας και την εποχή αυτή οι βροχοπτώσεις είναι συχνές και πολύ έντονες. Αυτό μπορεί να ξενίσει σε όσους είναι μαθημένοι στην καλοκαιρική λιακάδα της Ελλάδας. Η βλάστηση λόγω του κλίματος είναι πολύ έντονη και εντυπωσιακή. Παντού πράσινο και δέντρα. Το βράδυ ο συνδυασμός ζέστης και υγρασίας δύσκολα υποφέρεται χωρίς κάποια μορφή εξαερισμού. Την ημέρα ακόμα και με συννεφιά λόγω του ότι οι ακτίνες του Ήλιου προσπίπτουν κάθετα στον ισημερινό ο κίνδυνος εγκαύματος και ηλίασης είναι μεγάλος. Πουθενά χωρίς καπέλο, γυαλιά και αντιηλιακό. Μια ημέρα την έπαθα και έγινα μπάρμπεκιου.
Άνθρωποι
Είναι η χώρα των χαμογελαστών ανθρώπων και στα φόρουμ αναφέρεται ως LOS (Land Of Smiles). Οι περισσότεροι/ες είναι κοντόσωμοι με μελαμψή επιδερμίδα αν και υπάρχουν αρκετοί/ές με λευκή επιδερμίδα βορειότερης καταγωγής (κινεζικής) καταγωγής. Τριχωτοί παιδοβούβαλοι όπως εγώ προξενούν εντύπωση και μερικές φορές τους ονομάζουν Big Boss. Η κουλτούρα τους είναι πολύ ευγενική και εξυπηρετική για αυτό και τα χαμόγελα τους είναι πηγαία. Επίσης λατρεύουν να φωτογραφίζονται ανεξαρτήτως ομορφιάς/φωτογένειας. Ιδού δύο χαμόγελα από τις κυρίες του spa του ξενοδοχείου:
Φαγητό
Ασιατική κουζίνα με πολλά κοινά στοιχεία με την κινεζική. Πολλά θαλασσινά. Εδώ τα ψάρια, οι γαρίδες και οι αστακοί είναι από μισό μετρό το καθένα (να μην υπερβάλλω λίγο;). Πέρα από το ρεστωράν του ξενοδοχείου το οποίο ήταν πολύ όμορφο, το στέκι μου για φαγητό ήταν το No 6 Restaurant, ένα στυλ τοπικού μικρού ταβερνείου. Δύο πιάτα (ασιατικά) και αναψυκτικό περίπου 150 μπατ (3 ευρώ).
Αυτό που είναι εντελώς έξω από τη νοοτροπία μου είναι να ταξιδεύεις στην άλλη άκρη της Γης για να καταλήξεις να τρως στα McDonalds. Αν είσαι τόσο δεμένος με την πατρίδα σου και τόσο ανασφαλής κάτσε σπίτι να πλακώνεσαι στα παϊδάκια. Πάντως για να είμαι ειλικρινής μία βραδυά πεθύμησα να φάω πίτσα και η The Pizza Company στην Bangla είναι άψογη με υπέροχες γεύσεις και εξαιρετικά υλικά.
Θάλασσα - Εκδρομές
Η μεγάλη παραλία του Πουκέτ λέγεται Πατόνγκ (χιλιόμετρα) και είναι γύρω από αυτή συγκεντρωμένα τα περισσότερα ξενοδοχεία και καταστήματα. Έχει ψιλή άμμο αλλά λόγω του κλίματος, ζεστό νερό με αρκετά κύμματα και ρεύματα. Είναι οργανωμένη (όχι κεντρικά) και μπορείτε να βρείτε από ξαπλώστρες μέχρι μασάζ, τατουάζ, τζετ σκι και ότι άλλο κατεβάσει ο νους σας. Προσωπικά λόγω Ιόνιας καταγωγής δεν ενθουσιάζομαι ιδιαίτερα αλλά είναι μια χαρά για ηλιοθεραπεία.
Αυτό που αξίζει οπωσδήποτε είναι οι εκδρομές στα νησάκια όπως τα διάσημα Phi Phi. Στην παραλία ενός από αυτά γυρίστηκε η ταινία The Beach και είναι πραγματικά μαγευτικές άμα είσαι μόνος εκεί και όχι με άλλους χίλιους.
Δυστυχώς το προηγούμενο βράδυ πριν την εκδρομή στα νησάκια κατάφερα να σπάσω τη φωτογραφική μου προσπαθώντας να αποθανατίσω μία όμορφη παρουσία και δεν τράβηξα φωτογραφίες από τα νησιά. Οι εκδρομές γίνονται με ταχύπλοα 10-15 ατόμων, ξεκινούν το πρωί και σε επιστρέφουν το απόγευμα. Το κόστος είναι περίπου 50 ευρώ με γεύμα. Σταματάνε σε πολλές παραλίες για μπάνιο και αξιοθέατα. Σε μία μικρή παραλία είκοσι μέτρων ζουν μαϊμούδες τις οποίες ταϊζεις με τα χέρια (όσο γραφικό και αν ακούγεται ψαρώνεις όταν είσαι εκεί). Σε μία σπηλιά έχουν βρεθεί αναμφισβήτητα σημάδια έλευσης των Βίκινγκς. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία έτοιμων εκδρομών (και στtην ενδοχώρα με ελέφαντες κ.α.) αλλά και να ζητήσεις κάτι ειδικό γίνεται. Money moves the world and in Thailand your money is sacred...
Ψώνια
Όπως ανέφερα η Ταϋλάνδη είναι πολύ φθηνή για τους Ευρωπαίους ακόμα και που το Πουκέτ σαν ο νούμερο ένα τουριστικός προορισμός είναι πολύ ακριβότερο από άλλα σημεία της χώρας. Το κυριότερο είναι τα πάντα παζαρεύονται! Εγώ που απεχθάνομαι τα ψώνια και τα παζάρια εκεί το έκανα με ευχαρίστηση. Ξεκινάς από το 1/3 της τιμής που σου προτείνουν και καταλήγεις κάπου λίγο πάνω από τη μέση πάντα χαμογελώντας. Υπάρχει άφθονο και φθηνό μετάξι και Ινδοί ράφτες που σου φτιάχνουν κοστούμι Αρμάνι που ούτε ο ίδιος το ξεχωρίζει. Γενικώς οι απομιμήσεις πάνε και έρχονται. Είχα κατά νου ένα κοστούμι με mandarin collar και μαζί με το πουκάμισο μου κόστισε γύρω στα €80 στο πιο παλιό ραφτάδικο της Πατόνγκ.
Υπάρχουν πολύτιμοι λίθοι, οπτικά, άλλα είδη ένδυσης, σουβενίρ και πολλά άλλα για αγορές. Πιθανώς να χρειαστεί να αγοράσετε και έξτρα βαλίτσα για την επιστροφή.
Μετακίνηση
Υπάρχουν εκατοντάδες τουκ-τουκ,
μηχανάκια και ταξί για να χρησιμοποιήσετε και να πάτε κάπου και εκεί ακόμα πέφτει παζάρεμα. Μάλιστα όταν περπατάτε στο δρόμο θα ακούτε συνεχώς εκκλήσεις για τουκ-τουκ, μασάζ ή κοστούμι που μέχρι και μπλουζάκι έχει τυπωθεί που λέει:
I don't want a f????g tuk-tuk,
suit or massage.
Thank you.
Το σύστημα οδήγησης είναι το αγγλικό (τιμόνι δεξιά) και η οδήγηση γκραν-γκινιόλ. Απορώ πως δεν είδα κανένα ατύχημα live. Αν είστε τολμηρός μπορείτε να νοικιάσετε μηχανάκι.
Διασκέδαση (Βραδυνή)
Το Πουκέτ είναι παράδεισος για άντρες μόνους και ο νοών νοείτω. Όλο το τζέρτζελο γίνεται στην Bangla Road όπου υπάρχουν στενά (soi) στα οποία υπάρχουν δεκάδες μπαρ με δεκάδες γυναίκες για να φάνε τα λεφτά των farangs (ξένων) με ΌΛΟΥΣ τους τρόπους. Όποια σου αρέσει διαπραγματεύεσαι μαζί της και πληρώνεις και ένα πρόστιμο στο μπαρ της (bar fine) για να την αποδεσμεύσεις. Tο ίδιο μπορεί να γίνει σε ντισκοτέκ-κλαμπ (freelancers) ή στον δρόμο οπουδήποτε. Τίποτα από όλα αυτά εκεί δεν θεωρείται κατακριτέο. Είναι μία σεβαστή πηγή εισοδήματος. Ένας φίλος στο twitter είπε περισπούδαστα το πως να πας με τη γυναίκα σου στην Ταϋλάνδη είναι σαν να πηγαίνεις με το πεπόνι σου στο Άργος... Εντυπωσιακά είναι και τα κατόυς (=τρανσέξουαλ) τα οποία εμφανίζονται και σε φημισμένο cabaret, το Simon αλλά και παντού στο Πουκέτ. Τα πάντα γίνονται εκεί, αρκεί να χαμογελάς.
(και όμως είναι αγόρι)
Άλλα
Η Ταϋλάνδη είναι ο παράδεισος του μασάζ. Είναι γεμάτη από massage parlors και spa. Με το που έφτασα πήγα για ποδομασάζ (1 ώρα = 200 μπατ = 4 ευρώ). Μετά νόμιζα ότι περπάταγα στη Σελήνη. Εκεί που ξέδωσα όμως ήταν στο σπα του ξενοδοχείου (πιο ακριβό). Προσεγμένο με ωραία ξύλινα δωμάτια γεμάτο μυρωδιές από άνθη και χαλαρωτική μουσική χωρίς πονηρά πράγματα (γκουχ, γκουχ). Οι κυρίες εκεί με λάτρεψαν (οι τρίχες βλέπετε). Συνήθως 9-10 το βράδυ έκανα oil massage με άρωμα της επιλογής μου και έβγαινα χαλαρός και μυρωδάτος.
Ένα αξιοθέατο που πρέπει να επισκεφτείτε αν βρεθείτε ποτέ στο Πουκέτ είναι το Phuket Fantasea. Ο χαρακτηρισμός του είναι πολιτιστικό θεματικό πάρκο. Το θέαμα είναι τέτοιο που δεν περιγράφεται και ακόμα και οι φωτογραφίες δεν αρκούν να το περιγράψουν. Στο κυρίως σόου απαγορεύονται οι φωτογραφίες και αφήνεις την μηχανή σου προς φύλαξη (είναι αφάνταστα οργανωμένοι). Το κόστος της επίσκεψης με μεταφορά είναι €30. Δεν περίμενα ότι θα δω ποτέ μπροστά μου λευκή τίγρη και εκεί οι ελέφαντες είναι μία στρατιά ολάκερη.
Εν τέλει μη φανταστείτε ότι το Πουκέτ είναι τουριστικό θέρετρο τύπου Ibiza ή Μυκόνου. Δεν είναι για υποχόνδριους, μυγιάγγιχτους και πουλ-μουρ τουρίστες. Προσωπικά θα το ψάξω μπας και αγοράσω κανά σπίτι εκεί. Με τα λεφτά που δίνεις εδώ για 100 τ.μ. εκεί αγοράζεις βίλα με πισίνα και είμαι και μετριόφρων στις δηλώσεις μου... ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!
