Αυτή η ανάρτηση είναι για τη μνήμη όλων των γυναικών που πέφτουν θύματα της βίας μας. Δεν θα απολογηθώ καθόλου για το περιεχόμενο της και αν σε κάποιον/α δεν αρέσει δεν δίνω δεκάρα.
Με τον 3V πέρα από φίλοι έχουμε και αρκετά κοινά στις σεξουαλικές μας συνήθειες και προτιμήσεις. Αρκετά βράδια έχουμε κάνει βόλτες στο κέντρο της Αθήνας στα σπίτια με τις αναμμένες λάμπες απ' έξω (παλιά κόκκινες), τα σπίτια καταφύγια της ορμής χιλιάδων ανδρών, ορμής που υπάρχουν στιγμές που ζητά τόσο επιτακτικά την απελευθέρωση της που δεν σου επιτρέπει ούτε τη παραμικρή στιγμή συγκέντρωσης. Σπίτια για φθηνό και γρήγορο σεξ εφησυχασμού χωρίς φλερτ, χωρίς ρίσκο, χωρίς αμηχανίες, σεξ που μπορεί να αποζητήσεις ακόμα και αν είσαι σε σχέση για χίλιους διαφορετικούς λόγους.
Στην πλειοψηφία των σπιτιών αυτών "εργάζονται" γυναίκες από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης με την Ρωσία και την Ουκρανία να έχουν το μερίδιο του λέοντος. Στο κοκτέιλ συνεισφέρει επίσης η Ρουμανία και περιστασιακά μερικές χώρες της Αφρικής για να σπάει η μονοτονία της λευκής σάρκας και τέλος και η εγχώρια παραγωγή συνήθως με παλιές καραβάνες που δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από το λούκι αλλά χωρίς αυτό να αποκλείει και κάποια νέα προσθήκη. Οι περισσότερες αλλοδαπές είναι θύματα κυκλωμάτων trafficking με σημάδια στο σώμα από τους ξυλοδαρμούς και χαμηλωμένο βλέμμα. Πολύ λίγες έχουν το σθένος να "παίξουν το παιχνίδι" και ακόμα λιγότερες που έχουν κάνει από μόνες τους μία συνειδητή επιλογή εισοδήματος και είναι αυτές θα κάνουν τη βόλτα της επίδειξης στους πελάτες με κάποιο μπρίο προσπαθώντας να πουλήσουν μία σταγόνα διασκέδασης με το βασικό πακέτο. Βλέπεις όπως και σε κάθε άλλη αγορά του κόσμου, το προϊόν πρέπει να διαθέτει γαρνιτούρα και να εκμοντερνίζεται για να μην περάσει στη λήθη.
"Η Ζ είναι μερικά στενά παρακάτω. Πάμε να την δεις. Θα σου αρέσει." μου είπε ο 3V και συναίνεσα. Στο μικρό υπόγειο του δρόμου η πόρτα δεν ήταν ανοικτή όπως συνήθως γίνεται και έπρεπε να χτυπήσεις το κουδούνι. Ο λόγος ήταν ότι η Ζ δούλευε μόνη της χωρίς κανένα να επιβλέπει τον χώρο και να συναλλάσσεται με τους πελάτες. Μου έκανε εντύπωση το γεγονός της άγνοιας ή της παράβλεψης του κινδύνου και η εμφάνιση της. Ήταν γύρω στα πενήντα και πιθανότατα από την Ουκρανία όπως μπορούσες να μαντέψεις από τη βαριά προφορά που πολλές φορές δίνει τροφή για γέλια όταν εφαρμόζεται στην ελληνική γλώσσα. Η Ζ δεν είχε ξεβραστεί στην Ελλάδα μόνο από κάποιο κύμα οικονομικών μεταναστών αλλά και από μία άλλη δεκαετία με πιθανότερη σύμπτωση αυτή του εβδομήντα. Της δεκαετίας αυτής που οι γυναίκες είχαν ακόμα ψαχνό επάνω τους και δεν ξημεροβραδιάζονταν στα τμήματα αερόμπικ του συνοικιακού γυμναστηρίου στα πρότυπα Τζέιν Φόντα των έϊτις ούτε ξεροστάλιαζαν από τις δίαιτες για να μοιάσουν στα ανορεξικά μοντέλα των νάϊντις. Τα πλούσια κόκκινα (βαμμένα;) μαλλιά της με το αντίστοιχο χτένισμα και το έντονο ρουζ στα μάγουλα της συνείσφεραν στην εντύπωση μου. Ήταν τόσο πληθωρική χωρίς τα παραπανίσια κιλά της να της αφαιρούν στο ελάχιστο την ελκυστικότητα της και οι καμπύλες του στήθους και της περιφέρειας έμοιαζαν να είχαν προέλθει από τον πόθο ενός σχεδιαστή. "Ε(ι)λάτε να αγαπηθούμε, μουρά μου" ήταν η εισαγωγική της γραμμή αλλά η βόλτα εκείνο το βράδυ ήταν απλά αναγνωριστική...
Η Ζ πέρασε από το μυαλό μου αρκετά βράδια μέχρι που αποφάσισα να την επισκεφτώ. Η ανάμνηση του χώρου από την πρώτη φορά ήταν τόσο έντονη που ένιωσα σαν να είχα βρεθεί εκεί δεκάδες φορές. Το μικρό καθιστικό στο βάθος του υπογείου και το υπνοδωμάτιο δεξιά της εισόδου με τη φτωχή και κακόγουστη διακόσμηση τους ήταν σαν να ήθελαν να επικεντρωθείς μόνο στην ένοικο τους. "Έ(ι)λα να αγαπηθούμε μουρό μου..." και πήγα. Ξάπλωσε δίπλα μου διερευνητικά για να επιθεωρήσει το επίπεδο της καθαριότητας μου και χάρηκε που πληρούσα τις προδιαγραφές για μία δυνητικά ασφαλή επαφή και ακόμα περισσότερο με την μυρωδιά του αποσμητικού μου. Εμένα με είχε συνεπάρει η επιδερμίδα της, κατάλευκη και λεία σαν να μην είχε περάσει χρόνος από τότε που ήταν είκοσι. Το μόνο που ήθελα ήταν να αισθάνομαι επάνω μου την υφή της και ειδικά από τα υπέροχα μεγάλα στήθη της με τα οποία έπνιξε τον ανδρισμό μου. Στο μυαλό μου υπήρχε μόνο μία δυνατή κατάληξη για την σύντομη συνεύρεση μας καθώς το μόνο που μπορούσα να δω στη θέση του στήθους της ήταν ένας καμβάς στον οποίο έπρεπε να ζωγραφίσω επάνω. Και έτσι έγινε. Για λίγες στιγμές έμεινα να κοιτάζω το έργο μου προσπαθώντας να αποτυπώσω κάθε λεπτομέρεια στη μνήμη μου ξέροντας ότι σε λίγο τα πειστήρια ύπαρξης του θα χανόντουσαν με την έκπληξη στο πρόσωπο της για την ορμή της έκρηξης μου να συμπληρώνει τη φωτογραφία της στιγμής που σε χώρο έκθεσης ως κατ' επίφαση εικαστικός από κάτω θα έβαζα τίτλο "Φορείς νέας και σύντομα νεκρής ζωής"...
Αποκεφαλισμός σε Σαουδική Αραβία και Ιράκ
