Translate

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Η Πρώτη Δόση

Τώρα που το παιδί κηδεύτηκε είναι ώρα για λόγια (και πράξεις) σκληρά. Ο θυμός μου δεν είναι πλέον για τον θύτη αλλά για τους θύτες της ομαδικής μας αυτοκτονίας. Αλλά πρώτα να ξεκαθαρίσω:
  
α) Είμαι ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ οποιασδήποτε μορφής με μοναδική περίπτωση ανοχής την προάσπιση της ζωής (πάλι οποιασδήποτε μορφής) η οποία είναι ιερό δικαίωμα.
  
β) Η ΒΙΑ ΓΕΝΝΑΕΙ ΒΙΑ. Μόνο οι τυφλοί στο πνεύμα δεν μπορούν να δουν την αλήθεια της πρότασης αυτής και προκαλώ οποιονδήποτε να καταρρίψει τον ισχυρισμό. 
 
Με βάση λοιπόν τη δεύτερη πρόταση για ποιο λόγο συνθλίβεστε συμπολίτες μου; Γιατί κλαίτε πάνω από το σκηνικό της καταστροφής; Δεν βλέπετε ότι είναι αποτέλεσμα της βίας που τόσα χρόνια ασκεί αυτό το κράτος που εσείς και εγώ εξουσιοδοτήσαμε με την ψήφο μας; Βίας ψυχολογικής και σωματικής; Γιατί τι άλλο από βία είναι η ληστεία της δημόσιας περιουσίας, η τροφή μας με εθνικά παραμύθια και ένας ορυμαγδός ατοπημάτων που αν τα απαριθμήσω θα ξημερώσουμε; Δεν γνωρίζουμε ότι θα θερίσουμε ότι σπείραμε; Πότε θα πάρουμε το μάθημα μας από τα δεινά των γητευτών της μάζας, των εκσυγχρονιστών και των καταλληλότερων;
  
Κοιτάμε αποσβολωμένοι την πρώτη δόση του λογαριασμού σε ένα ακόμα δάνειο στο οποίο υπογράψαμε χωρίς να κοιτάξουμε τους όρους του συμβολαίου....
 

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Civilitas I

 Οι μεγαλύτεροι εχθροί της δημοκρατίας είναι οι κόλακες της.... (δικό μου).
  
Όπως ανέφερα σε προηγούμενη ανάρτηση και αντίθετα με την αρχική μου πρόθεση αυτό το blog θα αποκτήσει και πολιτική πτυχή. Ο πολιτικός σχολιασμός θα αφορά τα αντίστοιχα ελληνικά τεκταινόμενα και όχι τα διεθνή καθώς η επιρροή τους στα εγχώρια είναι υπαρκτή μεν αλλά όχι της χρονικής κλίμακας στην οποία κινείται η παρατήρηση και ο σχολιασμός (ο δικός μου και δικός σας) σε αυτό το ιστολόγιο. Μπορεί κάποιος πολύ εύκολα να αντιτείνει ότι τα γεγονότα της τρέχουσας διεθνούς οικονομικής κρίσης έχουν κοινωνικό και πολιτικό αντίκτυπο στη χώρα μας και θα συμφωνήσω με το επιχείρημα εν μέρει, καθώς χώρες με υψηλό βαθμό ανάπτυξης σε όλα τα επίπεδα (όπως οι χώρες του βορρά) δεν εμφανίζουν τα ίδια σημάδια κρίσης το οποίο είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, επιλογές βέβαια που σαν χώρα ουδέποτε κάναμε και δυστυχώς είμαι εξαιρετικά απαισιόδοξος για το αν θα κινηθούμε προς τη σωστή κατεύθυνση (η οποία βέβαια είναι ένα άλλο πολύ μεγάλο θέμα συζήτησης).

Σε αυτή την εισαγωγική ανάρτηση υπάρχει γραπτώς και οργανωμένη η σκέψη μου για το υπόβαθρο και το πλαίσιο του πολιτικού μου σχολιασμού το οποίο είναι κοινωνιολογικό πρώτιστα καθώς η πλατωνική απορία του αν ο πολιτικός είναι καθρέπτης των πολιτών ή ανάποδα είναι τελικά ρητορική: έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν και το ερώτημα πλέον είναι: Ποιοι είμαστε ως Έλληνες και επιλέγουμε ανάλογα; 

Εν συντομία πιστεύω ότι είμαστε ακόμα κοινωνικά ως σύνολο απεικόνιση της ελληνικής οικογένειας η οποία ανδροκρατείται. Να προλάβω να θυμίσω ότι Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα, και Έλληνες δεν είναι μόνο το μορφωμένο κοινό των blog και blogger όπως δείχνουν ότι είναι οι έρευνες οπότε μην κρίνετε για τη συνολική εικόνα από τα προσωπικά σας βιώματα και τον προσωπικό σας περίγυρο. Εν γένει οι θέσεις εξουσίας καταλαμβάνονται από συντριπτικά μεγάλο ποσοστό αντρών και στις λίγες περιπτώσεις που οι γυναίκες ανεβαίνουν ψηλά στη κλίμακα της εξουσίας, δημόσια έχουν αποποιηθεί τη γυναικεία εικόνα τους όπως θα ήταν εάν δεν έπαιζαν στο παιχνίδι αυτό και έχουν υιοθετήσει κανόνες ανδρικής εμφάνισης και συμπεριφοράς. Παράδειγμα της ελληνικής πραγματικότητας είναι η κα Ντόρα Μπακογιάννη (σαν η μοναδική υποψήφια γυναίκα για ανώτατη θέση) και από το διεθνές επίπεδο η κα Άντζελα Μέρκελ.

Όπως μία οικογένεια μπορεί να περάσει πολλά στάδια στην εξέλιξη της, από το νηπιακό ως την ωριμότητα και την επιτυχή ανανέωση έτσι και η ελληνική κοινωνία εξελίσσεται μέσω σταδίων. Δυστυχώς όμως βρισκόμαστε σε μία εφηβική κατάσταση γεμάτη ανασφάλειες και λανθασμένες νουθεσίες. Πλακωμένοι από το δυσβάσταχτο βάρος της αρχαιοελληνικής κληρονομιάς έχουμε την ψευδή εντύπωση της εθνικής συνέχειας και των γενετικών δεσμών των οποίων οι υπόλοιποι στη γη ζηλεύουν και μας επιβουλεύονται. Και ως απόγονοι τρανών αυτόματα χριζόμεθα ανάλογα και θέλουμε να μας κυβερνούν "τρανά" ονόματα. Έχουμε αναγάγει την κληρονομικότητα ως υπέρτατη αρετή. Είμαστε απόγονοι αυτών και δικαιούμαστε αυτά. Εκεί βρίσκεται η ρίζα των κακών μας.
   
Η άλλη μεγάλη πτυχή αντανάκλαση της οικογένειας και του κοινωνικού ιστού στη πολιτική είναι η έννοια του ηγέτη όπως έχει διαμορφωθεί πλέον και που πηγάζει από την εξιδανίκευση της ιδιαιτερότητας της ατομικότητας. Όσα άτομα από το σύνολο ξεχωρίζουν συνήθως αυτόματα αναλαμβάνουν ηγετικό ρόλο άσχετα με το αν πραγματικά διαθέτουν τα προσόντα της ηγεσίας καθώς η εξουσία όπως σωστά έχει ειπωθεί αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο αφροδισιακό όλων. Με λίγα λόγια δεν επιλέγουμε ιδέες αλλά φορείς ιδεών τα άτομα δηλαδή. Ο εκφυλισμός της εποχής μας όμως είναι ότι τα άτομα δεν φέρουν ιδέες πλέον αλλά μόνο εικόνα. Αυτός είναι ο λόγος που άτομα απλώς αναγνωρίσιμα από διάφορες δραστηριότητες εκτός πολιτικού χαρακτηρισμού λόγω της προβολής τους από τα ΜΜΕ έμμεσα αποκτούν έρεισμα σε ένα δυνητικό κοινό ψηφοφόρων. Όπως και η απλή συμμετοχή σε ένα reality show εξασφαλίζει στον παίκτη αναγνωρισιμότητα και κατά επέκταση στη δισκογραφική εταιρεία αγοραστικό κοινό για το CD (!) του παίκτη, έτσι και η τηλεοπτική προβολή μέσω άλλων ιδιοτήτων (δημοσιογράφοι, δικηγόροι) εξασφαλίζει στα κόμματα σταυρούς. 

Δεν υπάρχει ίσως πιο ισχυρό παράδειγμα τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο από τη δημοσκοπική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Το πραγματικό ποσοστό της εκλογικής μάζας που ταυτίζεται με τις πολιτικές θέσεις του συγκεκριμένου πολιτικού σχηματισμού δεν υπερβαίνει το 3%. Ο κοινοβουλευτικός του αρχηγός, κος Αλαβάνος χρησιμοποιώντας επιχειρηματολογία αλλά και πράξεις με μεγάλη απήχηση στο νεανικό και συχνά φοιτητικό κοινό (έχοντας και αρκετά δίκαια με το μέρος του) ανέβασε τα ποσοστά του αλλά όχι σε σημείο ικανό να ταρακουνήσει την υπάρχουσα τάξη. Και όταν παρουσιάστηκε το κατάλληλο χαρτί με την λαμπερή εικόνα του κου Τσίπρα το οποίο θα παρείχε την περαιτέρω αναγκαία ώθηση το έπαιξε πολύ επιτυχημένα. Ένα αξιοσημείωτο ποσοστό της εκλογικής μάζας απογοητευμένο από τη θέα των τηλεοπτικών και μη πολιτικών μαϊντανών βρήκε το νέο αποκούμπι της: ο ΣΥΡΙΖΑ απογειώθηκε εν νυχτί σε διψήφια ποσοστά που ούτε είχε ονειρευτεί πριν και όλα αυτά χωρίς ούτε μία καινούργια πρόταση - λύση σε κάποιο πρόβλημα. Ότι λάμπει δεν είναι χρυσός αλλά και αυτό μένει προς απόδειξη (ή διάψευση).

Δεν εθελοτυφλώ για τη δύναμη της εικόνας. Είναι ισχυρότατη. "Κομμάτι της επιτυχίας είναι να προβάλλεις διαρκώς την εικόνα της" λέει μία σοφή ρήση και ακόμα και εγώ την χρησιμοποιώ επιχειρηματικά. Ο κόσμος του εμπορίου όμως είναι αμείλικτος. Μπορεί με την εικόνα να έλξεις αγοραστικό κοινό αλλά αν τα προϊόντα ή τα εμπορεύματα σου δεν αξίζουν δεν πρόκειται να αντέξεις. Δυστυχώς στον πολιτικό στίβο η αναλογία δεν έχει καν την ίδια ισχύ. Δεν είναι τυχαίο που στις δημοσκοπήσεις παρότι το κυβερνών κόμμα αρχίζει να υπολείπεται σημαντικά της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη πρόθεση ψήφου ο τωρινός πρωθυπουργός παραμένει ο "καταλληλότερος". Υπάρχει μία συστηματική επικοινωνιακή τακτική απόδοσης αρχηγικού προφίλ εδώ και χρόνια στον κο Καραμανλή η οποία έχει αποδώσει τα μέγιστα και το οποίο επικοινωνιακό ρετουσάρισμα είναι προφανές σε οποιονδήποτε με επαρκή σημειολογική παρατήρηση. Ένας τομέας στον οποίο ο κος Παπανδρέου έχει αποτύχει και αποτυγχάνει συστηματικά. 
   
Ο συνδυασμός λοιπόν καταγωγής και εικόνας αποτελεί το μαγικό κοκτέιλ και όσο πιο ισχυρά τα συστατικά τόσο πιο ψηλά μπορείς να στοχεύσεις στις θέσεις της εξουσίας. Και τι γίνεται με τους υπόλοιπους πολιτευόμενους που υπολείπονται στα δύο αυτά συστατικά; Πως εξασφαλίζουν την εκλογή τους και την ενδεχόμενη αναρρίχηση τους υψηλότερα; Εδώ εισέρχεται ο συνεκτικός ιστός που συγκρατεί και ανατροφοδοτεί επί της πράξης όλο το πολιτικό σύστημα της χώρας: η πελατειακή σχέση πολιτικού - ψηφοφόρου. Δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά. Το παιδί της σχέσης αυτής τα λέει όλα: το ελληνικό δημόσιο. Μία μαύρη τρύπα στην καρδιά της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας που απομυζεί προσωπικότητες και χρήμα.

Όλος μου ο σχολιασμός δεν αποτελεί μομφή στο πολίτευμα μας. Όπως είπε και ο Τσώρτσιλ "η δημοκρατία δεν είναι το καλύτερο πολίτευμα αλλά είναι το καλύτερο που έχουμε". Όμως υπάρχουν βαθμίδες ποιότητας της δημοκρατίας (ναι δεν είναι όλες ίδιες) οι οποίες καθορίζονται από το επίπεδο των φορέων της, πολιτών και πολιτικών δηλαδή. Και όσο σε αυτή τη χώρα νοσεί η παιδεία και παράγουμε παίχτες για reality shows θα νοσεί και η δημοκρατία...

Σε επόμενο επεισόδιο (άγνωστη ημερομηνία) θα ξεκινήσω την κριτική σε αυτούς που πρέπει να την λάβουν πρώτοι: οι αρχηγοί και ως πρώτος στη σειρά θα είναι ο "καταλληλότερος" (η επιλογή της φωτογραφίας δεν είναι τυχαία).
(Yannis Behrakis/Reuters)

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2008

Κυνηγι Μαγισσων

Όσοι ασχολείστε με το ευγενές άθλημα του ... κατεβάσματος ταινιών και τηλεοπτικών σειρών των οποίων η παραγωγή είναι ξενόγλωση και σχεδόν αποκλειστικά στην αγγλική γλώσσα θα γνωρίζετε ότι σχεδόν με την ευκολία του κατεβάσματος της ταινίας ή των επεισοδίων της σειράς μπορούν να προστεθούν και υπότιτλοι στην ελληνική που διατίθενται ως χωριστά αρχεία κειμένου τα οποία αρκεί να διαθέτουν το ίδιο όνομα αρχείου με το βίντεο προς θέαση, να βρίσκονται φυσικά στον ίδιο φάκελο και τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει ο εγκατεστημένος media player μαζί με τα απαραίτητα codec (για εύκολη και αξιόπιστη λύση all-in-one http://www.free-codecs.com/download/K_lite_codec_pack.htm). Φυσικά να ξεκαθαρίσουμε ότι όλη η διαδικασία είναι παράνομη.

Η γρήγορη πρόσβαση στο Διαδίκτυο (ADSL), το bit torent, το rapidshare σαν εργαλεία κατέστησαν το σαλόνι και του Έλληνα, μικρό ιδιωτικό κινηματογράφο όπου παίζονται τα πάντα με μηδαμινό κόστος. Αυτό αποτέλεσε και αποτελεί εφιάλτη για τα μεγάλα studio που βλέπουν να περιορίζονται τα ήδη τεράστια κέρδη τους. Περισσότερο πλήττονται όμως μικρές κάθετες τοπικές αγορές όπως οι τηλεοπτικοί σταθμοί και τα video-club. Πόσοι πλέον ξενυχτούν στην τηλεόραση για να δουν την αγαπημένη τους σειρά (που με μεγάλη πιθανότητα θα προβάλλεται μεταμεσονύχτια) ή τρέχουν στο video-club να νοικιάσουν την ταινία που μέχρι πριν δύο μήνες παιζόταν πρώτη προβολή στα multiplex; Και αφού οι θιγόμενοι φτάσαν σε οριακό σημείο οι σκεπτόμενοι ότι δεν μπορούν να καταργήσουν το γρήγορο internet και το rapidshare είναι αλλοδαπή υπηρεσία, στράφηκαν εναντίον των ... υπότιτλων! Είναι ο μόνος κρίκος της αλυσίδας με ελληνική ταυτότητα οπότε στάλθηκαν εξώδικα, και σε λίγες ημέρες είχαν κλείσει όλοι οι ελληνικοί ιστότοποι που φιλοξενούσαν υπότιτλους ή οι αντίστοιχες μηχανές αναζήτησης. Για όσους δεν γνωρίζουν θεωρείται παράνομη η μετάφραση και η διακίνηση υποτίτλων γιατί παραβιάζουν την αρχική πνευματική ιδιοκτησία που είναι το σενάριο της ταινίας ή της σειράς.
 
    

Φυσικά όσοι χρησιμοποιούν κατασταλτικές μεθόδους για να εφαρμόσουν τα νόμιμα κοιμώνται στον ύπνο του δικαίου. Ήδη έχει ξεκινήσει το ανέβασμα των υποτίτλων σε ιστότοπους του εξωτερικού το οποίο φυσικά εξακολουθεί να είναι παράνομο αλλά δεν βρίσκεται εκεί η ουσία, η ουσία είναι ότι πάντοτε θα βρίσκεται τρόπος διαφυγής. Η τελευταία προσπάθεια των σταυροφόρων της πνευματικής ιδιοκτησίας είναι να πετάξουν το μπαλάκι στους παροχείς πρόσβασης στο internet μιας και αυτοί γνωρίζουν για την πλειοψηφεία των πελατών τους το περιεχόμενο το οποίο κατεβάζουν. Στη Γαλλία ψηφίστηκε νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο οι παροχείς θα προειδοποιούν τους χρήστες τους οποίους έχουν "σταμπάρει" και αν δεν συμμορφώνονται θα τους κόβουν την πρόσβαση. Και εκεί φυσικά υπάρχουν τρόποι διαφυγής: κωδικοί πρόσβασης στα συμπιεσμένα αρχεία, κρυπτογραφήσεις κ.α. 

Η μόνη πραγματικά βιώσιμη λύση στο πρόβλημα και σε αντίστοιχα άλλα είναι η κουλτούρα του θεατή και του παραγωγού να συμβαδίζουν. Όσο δηλαδή πιο υψηλού επιπέδου (καλλιτεχνικού) είναι η παραγωγή της ταινίας ή της σειράς τόσο πιο πολύ θα εκτιμηθεί από τον καλλιεργημένο θεατή ο οποίος θα επιλέξει να παρακολουθήσει την ταινία στον κινηματογράφο και ίσως αγοράσει και το DVD της (και της σειράς αντίστοιχα). Προσωπικά έχω αγορασμένες αρκετές ταινίες που εκτιμώ. Ειδικά για το θέμα των τηλεοπτικών σειρών φέρουν πολύ μεγάλο βαθμό ευθύνης οι τηλεοπτικοί (ελληνικοί) σταθμοί οι οποίοι καταδικάζουν το προϊόν που αγόρασαν και προσπαθούν να μεταπωλήσουν αλλάζοντας του συνεχώς ώρες θέασης και το χειρότερο να σταματούν την προβολή του ακόμα και στα μέσα μίας σεζόν (έχει συμβεί αρκετές φορές).
Για αυτό λοιπόν όχι άλλο ... ΚΑΡΒΟΥΝΟ!

Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2008

Οι Δυο

Η Παρασκευή τον τελευταίο ενάμισυ μήνα είναι για τον γράφων ίσως η πιο προσμένουσα ημέρα της εβδομάδας. Πολλοί θα συμφωνήσουν καθώς είναι η τελευταία εργάσιμη και η προοπτική ενός διημέρου χωρίς το εργασιακό άγχος ή της διαφυγής από τον τόπο διαμονής για αλλαγή παραστάσεων μπορεί να εξάπτει αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος για μένα καθότι εργάζομαι και το Σάββατο. 


Κάθε Παρασκευή ΤΟ ΒΗΜΑ τέχνη κυκλοφορεί σε αυτόνομη συσκευασία μέρη μίας πολύ προσεγμένης συλλογής κλασσικού ρεπερτορίου με κάθε μέρος να αποτελείται από δύο CD στη τιμή των €7,90. Το κάθε CD καταλαμβάνεται ολόκληρο από ένα ή περισσότερα έργα ενός συνθέτη. Η παραγωγή είναι της Deutshe Grammophon και ακόμα και οι μη μυημένοι αντιλαμβάνονται τι συνεπάγεται αυτό στον τομέα της ποιότητας. Κλασσικές ηχογραφήσεις από καταξιωμένες ορχήστρες, μεγάλους μαέστρους και σολίστ. Η συσκευασία διακρίνεται από την αισθητική της αρτιότητα με συνοδευτικό ένθετο επεξηματικό για τον βίο του συνθέτη, την εποχή στην οποία έζησε και δημιούργησε αλλά και για το τεχνικό κομμάτι της δημιουργίας του. Όλα αυτά θεωρώ ότι αξίζουν το ζητούμενο τίμημα ακόμα και σε μία εξαιρετικά στενάχωρη εποχή όπως αυτή που διανύουμε.

 
Σήμερα 31/10/08 στο ένα από τα δύο CD περιέχονται τα κονσέρτα για πιάνο ν. 4 & 5 του L.V. Beethoven και καθώς οι πρώτες νότες του πιάνου από το 4ο κονσέρτο ξεχύνονται από τα ηχεία στον αέρα η συγκίνηση και η εφορία που με καταλαμβάνει δίνει σιγά σιγά τόπο στον σκεπτικισμό για μία σύντομη νοητική αντιπαράθεση των προσωπικοτήτων και του έργου των δύο μεγαλύτερων μουσικών δημιουργών που γέννησε η ανθρωπότητα. Ό έτερος φυσικά είναι ο W.A. Mozart και καθώς έχοντας νωπή τη χθεσινή ακρόαση του 5ου κονσέρτου για βιολί (K. 219 "Turkish") αποτίω φόρους τιμής:

 
Ο ένας:
Το παιδί θαύμα, με το "θεϊκό" χάρισμα της δημιουργίας μουσικής με την ίδια ευκολία της καθημερινής συνομιλίας με συνανθρώπους, μουσικής η χάρη της οποίας ανατείνει το πνεύμα δείχνοντας του όλη την ομορφιά της ζωής. Αυτουνού του οποίου η μουσική κάνει τα φυτά να ανθίζουν και τα ψάρια στα ιχθυοτροφεία να αναπαράγονται ταχύτερα! Αυτός που στην πραγματικότητα είχε τον μαγικό αυλό...

  
Ο άλλος:
Αυτός που ο πατέρας του ήθελε ο γιος του να είναι ο παραπάνω αλλά δεν μπορούσε, αυτός που ήθελε να πάει τη μουσική στα άκρα, να της αλλάξει φόρμα έστω και αν θα έπρεπε να την γράψει ξανά και ξανά ώστε να ακουστεί τέλεια στα δικά του αυτιά που μόνο αυτή ακούγανε και όχι εξωτερικούς ήχους. Αυτός που αναζήτησε την τελειότητα με μεγάλο προσωπικό κόστος. Αυτουνού η μουσική που σε μία ταινία βάζει τον δάσκαλο Joseph Haydn στην πρώτη ακρόαση της 5ης συμφωνίας να διαμαρτύρεται για την τερατώδη μουσική της έκταση και να αναγνωρίζει ότι η μουσική ποτέ δεν θα είναι πια η ίδια καθώς για πρώτη φορά ο συνθέτης έβαλε τον εαυτό του στο κέντρο της δημιουργίας. Αυτός που η μουσική του είναι ταυτόσημη με το ευρωπαϊκό ιδεώδες και με τον βαθύτερο ουμανισμό...

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2008

Αστρολογια: Λογος Ναι, Λογικη Οχι (Μερος 2)

Γιατί η αστρολογία έχει τέτοια απήχηση στην εποχή μας; Στο εξαιρετικό κείμενο του Νίκου Δήμου (http://www.ndimou.gr/) "Ψευδο-επιστήμες στην εποχή της επιστήμης" αναλύονται με σαφήνεια οι λόγοι:

"...Ζούμε στην εποχή της επιστήμης και της τεχνολογίας. (Η δεύτερη δεν είναι άλλο από την εφαρμογή και υλοποίηση της πρώτης). Οι αποδείξεις για την εγκυρότητα της επιστημονικής μεθόδου είναι χειροπιαστές και καθημερινές – από τον διακόπτη που ανάβει το φως μέχρι το κινητό τηλέφωνο. Χάρη στην επιστήμη έχει διπλασιαστεί ο μέσος όρος της ζωής μας, έχουν καταργηθεί οι αποστάσεις, έχουν φωτιστεί μεγάλα μυστήρια του σύμπαντος, έχουν εξαφανιστεί φοβερές ασθένειες, έχουν βελτιωθεί οι καθημερινές συνθήκες της ζωής μας.

Από όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες, μόνο η επιστήμη προοδεύει. Μόνο αυτή ανακαλύπτει διαρκώς καινούργια «παραδείγματα» που είτε συμπληρώνουν είτε ανατρέπουν τα παλιά. Στις τέχνες, στην φιλοσοφία, στην ποίηση, δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι υπάρχει πρόοδος σε σχέση με τους αρχαίους Κινέζους, Ινδούς ή Έλληνες. Αλλά η επιστήμη καλπάζει. Στα τελευταία πενήντα χρόνια έχει προσθέσει περισσότερη γνώση από όση είχε μαζέψει η ανθρωπότητα σε όλη της την ιστορία.

Τείνουμε να σνομπάρουμε την «πρόοδο» κι αυτό το κάνουμε από τις άνετες κατοικίες μας (με κλιματισμό και θέρμανση), από τα σύγχρονα νοσοκομεία μας, τα γεμάτα ψυγεία μας και τα γρήγορα αυτοκίνητα και αεροπλάνα μας. Ας πάει να μιλήσει κανείς εναντίον της προόδου σε φτωχούς του Τρίτου Κόσμου και θα τον πάρουν με τα λεμόνια (αν έχουν…) Αυτοί ζουν σαν τους μακρινούς πρωτόγονους προγόνους μας, κυνηγημένοι από την στέρηση, τα καιρικά φαινόμενα, τις επιδημίες, τους λιμούς.

Κι όμως. Παρόλη την ορατή πρόοδο της επιστήμης, παρόλη την καθημερινή επιβεβαίωση της επιστημονικής μεθοδολογίας, έχουμε γεμίσει ψευδο-επιστήμες, παρα-επιστήμες, δεισιδαιμονίες, μυστικιστικά και αποκρυφιστικά δόγματα, παράλογες θεωρίες. Άνθρωποι υποφέρουν (και ενίοτε πεθαίνουν) επειδή, αντί για την ιατρική επιστήμη, εμπιστεύονται «εναλλακτικές» θεραπείες. Άλλοι πληρώνουν μεγάλα ποσά σε μέντιουμ και μάντεις για να τους αποκαλύψουν αυτά που κανείς δεν είναι δυνατόν να γνωρίζει.

Γιατί υπάρχει αυτή η τόσο χτυπητή αντίθεση; Γιατί στην εποχή της επιστήμης θάλλουν τόσο πολύ οι αντι-επιστημονικές δοξασίες; (Τέτοιες ονομάζω όσες ισχυρίζονται ότι περιγράφουν και ερμηνεύουν φαινόμενα, χωρίς να καταθέτουν την μεθοδολογία τους και χωρίς να εκτίθενται στον συστηματικό πειραματικό έλεγχο της δοκιμής και του λάθους).

Μία εξήγηση λέει πως η εξέλιξη της νοοτροπίας των ανθρώπων δεν συμβαδίζει με την ανάπτυξη της επιστήμης. Αν σήμερα το 52% πιστεύει στην Αστρολογία, τον Μεσαίωνα πρέπει να ήταν το 99%. Κι ίσως χρειασθούν ακόμα μερικοί αιώνες για να αποκτήσει ο μέσος άνθρωπος μία νοητική θωράκιση εναντίον όλων όσοι προσπαθούν να του υποβάλουν διάφορες παράλογες (αλλά χρήσιμες για τις ανάγκες του) ψευτοθεωρίες. Η επιστήμη μπορεί να πέτυχε πολλά – αλλά δεν έλυσε βασικά προβλήματα της ζωής: από την γνώση του μέλλοντος, μέχρι το μυστήριο του θανάτου.

Εκεί λοιπόν εισχωρεί η παρα-επιστήμη που διατείνεται ότι συμπληρώνει τα κενά. Μερικοί μάλιστα έχουν τρομάξει με την ταχύτητα της εξέλιξης και τις αρνητικές της πλευρές. Έτσι γυρίζουν το βλέμμα προς τα πίσω, προς την αγνή και «φυσική» ζωή, τις αθώες και άδολες ρίζες. (Όλα αυτά ξεκινάνε από τον «ευγενή άγριο» του Ρουσσώ και τους Ρομαντικούς απογόνους του).

Η διάδοση των ψευδοεπιστημών έχει άμεση σχέση με την παρακμή των θρησκειών και του θρησκευτικού συναισθήματος. Ο άνθρωπος, χάνοντας την πίστη του στις ξεκάθαρες συντεταγμένες του θρησκευτικού δόγματος, αναζητεί εναλλακτικές λύσεις.

Βέβαια και οι θρησκείες δεν είναι άλλο παρά θεσμοποιημένες δεισιδαιμονίες. Απλώς τις έχουμε συνηθίσει. (Είναι πιο εύκολο να το καταλάβουμε αυτό αν δούμε τις θρησκείες των άλλων – ή προσπαθήσουμε να δούμε ψύχραιμα την δική μας με τα μάτια των άλλων: πως π. χ. τους φαίνεται η Άμωμη Σύλληψη ή το ομοιούσιον της Αγίας Τριάδος). Και είναι χαρακτηριστικό το πόσο συστηματικά και πεισματικά κυνηγάνε οι εκκλησίες τις λεγόμενες «αιρέσεις» αλλά και τις παραφυσικές πρακτικές, που δεν είναι άλλο από ανταγωνιστικά μαγαζιά.

Από τη στιγμή λοιπόν που ο άνθρωπος έχει ανάγκη από μεταφυσική παρηγοριά (εκεί η επιστήμη δεν έχει να προσφέρει) και δεν την βρίσκει πια στην παραδοσιακή πίστη του, είναι φυσικό να καταφεύγει σε κάθε είδους δοξασίες οι οποίες εμφανίζονται πιο εκσυγχρονισμένες (π. χ. αστρολογία με ηλεκτρονικούς υπολογιστές!).

Φτάσαμε στην ρίζα του προβλήματος. Η ανασφάλεια και αδυναμία του ανθρώπου τροφοδοτούν όλες αυτές τις καταστάσεις. Το ανθρώπινο ον αργεί να ενηλικιωθεί. Δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει τον κόσμο χωρίς Πατρική Προστασία ή Μεταφυσική Παραμυθία. Ακόμα κουβαλάει μέσα του το δέος του πρωτόγονου. Βαθιά του κρύβει ένα φοβισμένο ζώο. Τον φόβο και το δέος εκμεταλλεύονται όλοι οι ψευδοπροφήτες. Πουλάνε ναρκωτικά του νου – συχνά πιο επικίνδυνα από την ηρωίνη."

Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2008

Αστρολογια: Λογος Ναι, Λογικη Οχι (Μερος 1)

Με αφορμή ανάρτηση της αγαπητής Εύας Στάμου (http://evastamou.blogspot.com/) και καθώς έχω κουραστεί να παρατηρώ να διαμορφώνονται αντιλήψεις για το χαρακτήρα των ανθρώπων με βάση την ημερομηνία και την ώρα γέννησης τους καθώς και να χρησιμοποιούνται ως οδηγός δράσης για τα μελλούμενα οι στήλες των ωροσκοπίων η παρούσα ανάρτηση ασχολείται με την ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ και ξεκαθαρίζει (στο πρώτο μέρος) ότι  ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ.


Τι ορίζουμε όμως ως επιστήμη; Η απάντηση είναι ένα σύνολο κανόνων για το αντικείμενο που εξετάζεται, που υπόκεινται σε διαρκή έλεγχο για επιβεβαίωση. Το μοντέλο αυτό σκέψης ονομάζεται εμπειρικός ορθολογισμός: Η παρατήρηση οδηγεί στη διατύπωση ενός αξιώματος (νόμου) – μη αποδεικτέου και το αξίωμα οδηγεί σε θεωρήματα – αποδείξεις με βάση την επαγωγική (αριστοτέλεια) λογική. Στη συνέχεια το σύνολο της θεωρίας εξετάζεται σε πραγματικές συνθήκες (πειράματα) για την επιβεβαίωση ή την τροποποίηση – επέκταση του ή την απόρριψη του και τη μετάβαση σε νέα θεωρία.

Άρα η απάντηση για το αν η αστρολογία είναι επιστήμη θα πρέπει να εξετάζει το αξιωματικό της κομμάτι καθώς και το εμπειρικό.

Στο άρθρο «Η απάτη της αστρολογίας» (ΤΟ ΒΗΜΑ, 19-01-2003) του Χ. ΒΑΡΒΟΓΛΗ (Aναπληρωτή Καθηγητή του Τμήματος Φυσικής του Α.Π.Θ.) εξηγείται με πολύ ωραίο τρόπο γιατί τα αξιώματα της αστρολογίας δεν είναι στέρεα αλλά ούτε μπορεί να σταθεί σε πειραματική επιβεβαίωση:

Περί αξιωμάτων

«…Υπάρχει άραγε επιστημονική βάση στην αστρολογία; Η απάντηση είναι σίγουρα αρνητική, αφού καμία από τις γνωστές δυνάμεις της φυσικής δεν μπορεί να εξηγήσει οποιαδήποτε επίδραση των πλανητών στην καθημερινή ζωή. Για παράδειγμα, ένα κοντινό σώμα, όπως π.χ. ο γυναικολόγος κατά τη γέννα, εξασκεί στο νεογέννητο μωρό έξι φορές μεγαλύτερη βαρυτική δύναμη από ό,τι ο Αρης! Άλλωστε, αν η αστρολογία ήταν επιστήμη, τότε κάθε μέρα τα ωροσκόπια όλων των αστρολόγων θα συμφωνούσαν μεταξύ τους, αφού υπολογίζονται με τα ίδια δεδομένα.

Πέρα όμως από αυτόν τον απλό συλλογισμό, η αστρολογία δυσκολεύεται να απαντήσει ικανοποιητικά σε πολλά άλλα προβλήματα. Ένα από αυτά είναι το αστρονομικό φαινόμενο της μετάπτωσης των ζωδίων, σύμφωνα με το οποίο η θέση των 12 ζωδίων αλλάζει στον ουρανό αργά αλλά σταθερά. Για παράδειγμα, τη σημερινή εποχή κατά το χρονικό διάστημα 21 Μαρτίου ως 20 Απριλίου ο Ήλιος βρίσκεται στον αστερισμό των Ιχθύων και όχι στον αστερισμό του Κριού, όπως αναφέρεται στα ωροσκόπια. Πώς συμφωνεί αυτό με το γεγονός ότι οι αστρολόγοι έχουν συνδέσει τον χαρακτήρα κάθε ατόμου με τα χαρακτηριστικά του ζωδίου που αντιστοιχεί στην ημερομηνία γέννησής του;


Ένα άλλο πρόβλημα ανακύπτει από το γεγονός ότι οι αστρολόγοι συντάσσουν τα ωροσκόπια με βάση τη θέση των πλανητών στον ουρανό, χωρίς να ενδιαφέρονται ούτε για το πραγματικό μέγεθός τους ούτε για την πραγματική τους απόσταση από τη Γη. Για παράδειγμα, η σύνοδος της Αφροδίτης με τον Ήλιο θεωρείται ότι έχει την ίδια αστρολογική σημασία είτε ο πλανήτης βρίσκεται στην εμπρός πλευρά του Ήλιου, ανάμεσα σε αυτόν και στη Γη, είτε στην πίσω, παρ' όλο που στη δεύτερη περίπτωση είναι σε πενταπλάσια απόσταση από τη Γη. Αυτό βέβαια οφείλεται στο ότι η αστρολογία αναπτύχθηκε όταν οι άνθρωποι πίστευαν πως οι πλανήτες περιφέρονται γύρω από τη Γη και όχι γύρω από τον Ήλιο. Τότε όμως γιατί δεν παίζουν αστρολογικό ρόλο και άλλα αντικείμενα του ηλιακού μας συστήματος, όπως οι δορυφόροι των άλλων πλανητών ή οι αστεροειδείς ή ακόμη και οι πλανήτες άλλων πλανητικών συστημάτων, από αυτούς που ανακαλύπτονται κατά δεκάδες τα τελευταία χρόνια; Αξίζει να σημειωθεί ότι ο πιο απομακρυσμένος από τους πλανήτες, ο Πλούτωνας, είναι στην πραγματικότητα ένας μεγάλος αστεροειδής.

Οι πλανήτες Ουρανός, Ποσειδώνας και Πλούτωνας ανακαλύφθηκαν τα τελευταία 200 χρόνια, δηλαδή σίγουρα μετά την καθιέρωση των «νόμων» της αστρολογίας. Έχουν οι πλανήτες αυτοί αστρολογική σημασία; Αν ναι, τότε τα ωροσκόπια πριν από την ανακάλυψή τους ήταν λανθασμένα. Αν όχι, τότε σε τι διαφέρουν από τους υπόλοιπους που έχουν; Επιπλέον είναι δύσκολο να εξηγήσει κανείς πώς «ανακαλύφθηκε» η αστρολογική τους επίδραση. Σίγουρα όχι από τα ονόματά τους, αφού αυτά επελέγησαν με τυχαία κριτήρια από τους σύγχρονους αστρονόμους. Το επιχείρημα ότι η αστρολογική επιρροή τους προέρχεται από την εμπειρία δεν μπορεί να σταθεί, αφού περιφέρονται τόσο αργά γύρω από τον Ήλιο ώστε από την εποχή που ανακαλύφθηκαν δεν έχουν διέλθει ακόμη από όλα τα ζώδια.
»


Περί επιβεβαίωσης

«Όλα όμως τα παραπάνω επιχειρήματα δεν είναι εύκολο να αντιπαραταχθούν στη διαδεδομένη αντίληψη ότι «η αστρολογία δουλεύει». Πόσοι από εμάς δεν διαβάσαμε το ωροσκόπιό μας, έστω και «για πλάκα», σε μια εφημερίδα ή ένα περιοδικό, για να διαπιστώσουμε ότι πολλές από τις προβλέψεις βγήκαν τελικά αληθινές; Μήπως τελικά η αστρολογία είναι πραγματική επιστήμη, όπως η φυσική και η χημεία; Ευτυχώς τέτοιου είδους ερωτήματα μπορούν να ελεγχθούν με τον ίδιο τρόπο που ελέγχεται η αποτελεσματικότητα ενός φαρμάκου ή η κατανάλωση καυσίμων ενός αυτοκινήτου, δηλαδή με στατιστικές μελέτες, και τέτοιες έχουν γίνει πολλές. Η βασική ιδέα είναι πολύ απλή: επιλέγεται ένα δείγμα ανθρώπων και επιχειρείται, με κάποιον αντικειμενικό τρόπο, να εκτιμηθεί η επιτυχία των ωροσκοπίων που συντάσσουν διάφοροι αστρολόγοι για αυτούς. Η καλύτερη ίσως στατιστική μελέτη αυτού του είδους οργανώθηκε πριν από 18 χρόνια στις ΗΠΑ από τον Σον Κάρλσον, καθηγητή Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, και την επίσημη ένωση αμερικανών αστρολόγων και δημοσιεύθηκε στο εγκυρότατο περιοδικό «Φύση» («Nature»). Σε 30 αναγνωρισμένους αστρολόγους, μέλη της οργάνωσης, δόθηκαν όλα τα στοιχεία που αυτοί θεωρούσαν απαραίτητα για να υπολογίσουν ο καθένας το ωροσκόπιο τεσσάρων διαφορετικών ατόμων. Στη συνέχεια τα ωροσκόπια που είχε συντάξει ο καθένας μοιράστηκαν στους υπόλοιπους αστρολόγους τυχαία. Μαζί με κάθε ωροσκόπιο δόθηκαν και τα ψυχολογικά προφίλ τριών ατόμων, του τύπου που είχε συμφωνηθεί εξαρχής μεταξύ του Κάρλσον και των αστρολόγων, εκ των οποίων το ένα ανήκε στο πρόσωπο του ωροσκοπίου και τα άλλα δύο ήταν τυχαία. Οι αστρολόγοι έπρεπε να βρουν ποιο ψυχολογικό προφίλ ταίριαζε στο κάθε ωροσκόπιο που τους είχε δοθεί. Αν οι αστρολόγοι απαντούσαν τυχαία, θα έπρεπε να έχουν ποσοστό επιτυχίας 33,33%, αφού η πιθανότητα να επιλέξουν στην τύχη το σωστό ωροσκόπιο ήταν μία στις τρεις. Εξαρχής οι αστρολόγοι είχαν προβλέψει ότι το ποσοστό επιτυχίας τους θα ήταν μεγαλύτερο από 50%. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν 34%, ποσοστό που όχι μόνο ήταν κατώτερο από το συμφωνημένο «όριο» του 50%, αλλά και στατιστικά δεν ήταν σημαντικά διαφορετικό από το 33,33%. Με άλλα λόγια, ένα φάρμακο που θα έδινε αυτά τα ποσοστά ίασης δεν θα έπαιρνε ποτέ άδεια κυκλοφορίας…»

Στο επόμενο μέρος θα αναλυθούν οι λόγοι για τους οποίους η αστρολογία έχει τέτοια απήχηση ακόμα και στην εποχή μας.

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2008

Wake Me Up When September Ends

Summer has come and passed
The innocent can never last
Wake me up when September ends
(Green Day)

Είναι άξιες συζήτησης νομίζω μερικές μεταστροφές στη ζωή μας. Πολλοί από εμάς οροθετούν χρονικά κάποιον μήνα ως σημείο αξιολόγησης και επανεκκίνησης και συνήθως είναι ο πρώτος μήνας της ημερολογιακής χρονιάς, ο Ιανουάριος δηλαδή.

Στα μαθητικά μου χρόνια ο Σεπτέμβριος ήταν ο μήνας ορόσημο, ένας από τους πιο ενδιαφέροντες και αναμενόμενους μήνες του έτους. Σηματοδοτούσε την εκκίνηση της νέας σχολικής περιόδου όπου θα έβλεπα ξανά τους συμμαθητές μου από τους οποίους μόνο με έναν ή δύο είχα επαφές το καλοκαίρι, το νέο μαθησιακό υλικό (η μάθηση για μένα ήταν και θα είναι από τις πιο όμορφες περιπέτειες) με την ημέρα όπου φορτωνόσουν πάνω από δεκαπέντε βιβλία τα οποία μοιραζόντουσαν σε μία απαξιωτική διαδικασία που θύμιζε συσσίτιο φυλακισμένων και που περίμεναν στοιβαγμένα κάπου να βρουν τον αποδέκτη τους και τέλος η φετιχιστική επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο για αγορά γραφικής ύλης της οποίας το 90% απλά εξυπηρετούσε την ηδονιστική αίσθηση που σου δίνει όλος αυτός ο στρατός από στυλό, μολύβια, μαρκαδόρους, μπλάνκο, χάρακες (μοιρογνωμόνια-σπασίκλας ε;), μπογιές κλπ.

Αργότερα αντιλήφθηκα ότι τα συναισθήματα μου για τον Σεπτέμβριο τα συμμερίζονταν πολύ λίγοι γιατί για τους περισσότερους το σχολείο ήταν μία αγγαρεία. Ήμουν πάντοτε καλός μαθητής (χωρίς να λιώνω στο διάβασμα) και δεν ένιωθα το συνεχές άγχος της εξέτασης και της ταφόπλακας του σχολικού ελέγχου. Ήμουν ξένοιαστος και πέρναγα καλά.

Στα φοιτητικά χρόνια ο Σεπτέμβριος λόγω εξεταστικής μετατράπηκε σε μήνα εξιλέωσης. Τα μαθήματα που δεν ακουμπούσες όλη τη χρονιά, αυτά που δεν πέρασες στην εξεταστική του Ιανουαρίου, το ξενέρωμα από τις διακοπές-κομάντο σε ελληνικό νησί όπου πίνεις όσο δεν έχεις πιει όλη την υπόλοιπη χρονιά και ξαφνικά ξύπναγες και βρισκόσουν στον Οκτώβριο να κοιτάς πότε πέφτει η 28η για να γραπωθείς απελπισμένα από μία ημέρα επίσημης αργίας μιας και οι υπόλοιπες ανεπίσημες σου ενοχλούσαν τη συνείδηση...
Τα φοιτητικά χρόνια τελείωσαν (φυσικά δεν ήταν τέσσερα) και έφτασε η εποχή του Ε.Σ. (Ελληνικός Στρατός για το γυναικείο κοινό). Σε αυτή την εποχή οι μήνες έχουν μόνο αριθμητική σημασία στην αντίστροφη μέτρηση του τόσες+σήμερα για την ημέρα της απόλυσης. Παραδόξως ο Σεπτέμβριος του 2001 έγινε μήνας μεγάλης προσδοκίας και τελικά απελευθέρωσης καθώς μετά από μία ολόκληρη θητεία στην Κω (όπου πέρασα καλά αλλά στα 29 ο στρατός ακόμα και να κάθεσαι σου είναι βαρύς) πήρα μία πολύ μεγάλη άδεια προ της απόλυσης και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα περπατούσα βράδυ χαζεύοντας τα φώτα της πόλης σαν βουνίσιος μαγεμένος από το θέαμα.

(Η φωτογραφία είναι της Αποστολοπούλου Μαρίας)

Και με τα πολλά μπήκα και εγώ επίσημα στον εργατικό στοίβο καθώς τα προηγούμενα χρόνια έκανα "μαύρη" εργασία (οικοδομή, γυμναστήρια, ιδιαίτερα) χωρίς τακτές υποχρεώσεις. Απέκτησα "αφεντικό" και ένσημα του ΙΚΑ. Έκτοτε ξεκίνησε ένα μοτίβο με τον Σεπτέμβριο δυσβάσταχτο ψυχολογικά λόγω της ανεπάρκειας των αδειών, των λιγοστών αποδράσεων, των αυξήσεων στο βάρος μου (είμαι κατηγορία 100+). Οι φετινές περιστάσεις δείχνουν τα ίδια. Αλλά όχι πλέον... Γι' αυτό όπως και σε ένα από τους αγαπημένους μου διαλόγους σε ταινία (οι μυημένοι θα τον αναγνωρίσουν εύκολα) λέω στον εαυτό μου:

"Υou ain't got no problems, George. I'm on the motherfucker. Go back in there, chill them niggers out and wait for the cavalry, which should be comin' directly."

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2008

Ψηφιακή Εποχή - Έκρηξη της Πληροφορίας

Με την έλευση των ευρυζωνικών συνδέσεων στο Διαδίκτυο και τα μοντέλα πάγιας χρέωσης για απεριόριστη χρήση αποχαιρετήσαμε το άγχος και το σκεπτικισμό για το αν αξίζει να κατεβάσεις στον Η/Υ σου αυτό που έψαχνες ή έπεσες τυχαία επάνω του (κείμενο, ήχος, εικόνα ή βίντεο). Η χρονοχρέωση του dial-up στεκόταν σαν δαμόκλειος σπάθη (υπερβολική αλλά λατρεύω αυτή τη φράση) πάνω από τα κεφάλια μας. Και όταν στον στερημένο του προσφέρεις αυτό που στερείται δεν χρειάζεται μετεωρολογικό μοντέλο πρόβλεψης για την εξέλιξη των πραγμάτων. Κατέβαζα και κατεβάζω με υψηλότατους ρυθμούς. Σε μία άλλη ανάρτηση θα μιλήσουμε για την ψυχολογία της αποθήκευσης. Γιατί πολλοί ενώ κατέχουν το μέσο (DSL) δεν ενδιαφέρονται να αποθηκεύσουν πληροφορία και άλλοι όπως ο γράφων έχουν τραπεζικό προσανατολισμό;
                
Γρήγορα η ποσότητα της αποθηκευμένης πληροφορίας άρχισε να αυξάνεται εκθετικά. Και ενώ όταν αυτή έχει τη μορφή κειμένου καταλαμβάνει λίγο χώρο και συμπιέζεται κατά πολύ, όταν έχει τη μορφή του ήχου (μουσική κατά κύριο λόγο) η κατάληψη του χώρου ανεβαίνει κατά δύο τάξεις μεγέθους. Και μπορεί η απωλεστική συμπίεση (απώλεια σημαντικού ποσοστού της αρχικής πληροφορίας με μικρό "ακουστικό κόστος") μέσω mp3 να εξυπηρετεί για Α.Ρ.Ρ.Γ.Γ.Κ. (Αδιάφοροι Ροκ Ρυθμοί Για Γρήγορο Κέρδος - Douglas Adams) αλλά όταν διαθέτεις ποιοτικά συστήματα αναπαραγωγής ήχου (πχ. Soundblaster X-Fi /Logitech 5430) η mp3-οποίηση στα 128kb δίνει στο σύνολο μία πλαστική χροιά. Ακόμα και το εύρος των 320kb δεν αρκεί να αποδώσει το αρχικό ηχόχρωμα μιας ποιοτικής παραγωγής και δεν συζητάμε για έργα κλασσικού ρεπερτορίου και γενικά για ορχηστρικές δουλειές. Τα παραπάνω βέβαια δεν αποτελούν μομφή κατά του δημοφιλούς προτύπου το οποίο κυριολεκτικά άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου για τη μουσική βιομηχανία σε όλο το φάσμα της. Απλά ο απαιτητικός χρήστης και ακροατής ικανοποιείται μέσω προτύπων μη απωλεστικής συμπίεσης (πχ. FLAC - WMA Lossless μέσω του γνωστού Windows Media Player). Το τίμημα βέβαια είναι προφανές: ακόμα μία αύξηση στην τάξη μεγέθους του καταλαμβανόμενου χώρου (CD σε mp3/128: ~40MB, σε WMA Lossless ~ 300MB).
               
Στο στρατόπεδο της εικόνας η εικόνα δεν είναι πολύ διαφορετική. Συχνά αποθηκεύουμε φωτογραφίες από το Διαδίκτυο με μικρό μέγεθος (λόγω ανάλυσης και συμπίεσης JPEG) αλλά με την έλευση των ψηφιακών φωτογραφικών μηχανών και της κούρσας στην οποία έχουν επιδοθεί οι κατασκευαστές για την αύξηση της αναλυτικότητας των φακών τους το μέσο μέγεθος μίας φωτογραφίας είναι περίπου 5ΜB για μηχανή φακού 5ΜP. Το σετ φωτογραφιών ενός γεγονότος πλέον καταλαμβάνει ένα ολόκληρο CD. Ο επαγγελματίας φωτογράφος χρησιμοποιεί τη πληροφορία του φακού ακατέργαστη (RAW) και προφανώς ασυμπίεστη και εκεί αυξάνεται σημαντικά το μέγεθος των αρχείων (πχ. 300ΜΒ/φωτογραφία).
           
Ο κόλαφος όμως έχει τη μορφή της κινούμενης εικόνας (βίντεο). Το DVD έδωσε μία τρομακτική ώθηση στην κινηματογραφική αλυσίδα (δεν εννοώ τα multiplex) και όλοι κολυμπάμε πλέον ανάμεσα τους (ας είναι καλά και οι εφημερίδες στην Ελλάδα). Προσωπικά διαθέτω περίπου 400 DVD ταινιών. Για ένα μικρό χρονικό διάστημα τα πρότυπα συμπίεσης DivX/XviD απάλυναν τα πράγματα όπως η μορφίνη καταπραϋνει τον πόνο του ασθενούς. Σε ένα DVD χωρούν 3-6 ταινίες συμπιεσμένες από τα αρχικά τους DVD με ποιότητα συγκρίσιμη της αρχικής πηγής και όπου πλέον αναπαράγονται από την πλειοψηφία των συσκευών DVD. Ξεκίνησε νέα χιονοστοιβάδα όμως και το όνομα αυτής HD. Ταινίες σε ανάλυση 1920x1080 pixels αποθηκευμένες σε δίσκους Blue-Ray ή ΗD-DVD (30-50GB). Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακότατο και ακαταμάχητο. Το ελάχιστο κόστος όμως απόκτησης συστήματος τέτοιας ποιότητας είναι περίπου €1500 (LCD 40-inch full HD & Sony Playstation 3 ως BR-Player). Για τους υπόλοιπους ένα νέο (σχετικά) πρότυπο συμπίεσης (x264) είναι εδώ για να αμβλύνει τις ανισότητες. Η αρχική ταινία συμπιεσμένη σε ανάλυση 1280x720 χωράει σε ένα DVD με εξαιρετικό αποτέλεσμα. Φυσικά οι εξελίξεις δεν θα σταματήσουν καθότι δεν έχει επικρατήσει ακόμα πρότυπο στον πόλεμο του HD. Η ζυγαριά δείχνει να γέρνει προς το Blue-Ray πάντως...
        
Με τη παραπάνω εισαγωγή και αφού συνολικά υπολογίζω ότι διαθέτω γύρω στα 5ΤΒ πληροφορίας όλων των μορφών σε επόμενες αναρτήσεις θα μιλήσουμε για τη διαδρομή (κύκλο) της πληροφορίας.
  1. Αναζήτηση-Απόκτηση (τρόπος)
  2. Αποθήκευση (μέσο)
  3. Οργάνωση (έργο)
  4. Αφομοίωση (κέρδος)