Άλλο να γνωρίζεις και άλλο να νομίζεις ότι γνωρίζεις.
Το πρόβλημα έγκειται στο ότι αυτοί που νομίζουν ότι γνωρίζουν δεν το γνωρίζουν ότι νομίζουν.
Είναι βέβαιοι ότι γνωρίζουν.
Το χειρότερο είναι ότι η βεβαιότητα τους δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από ότι η αβεβαιότητα αυτών που γνωρίζουν.
Εγώ πάντως είμαι φαν της αβεβαιότητας...

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2008

Ψηφιακή Εποχή - Έκρηξη της Πληροφορίας

Με την έλευση των ευρυζωνικών συνδέσεων στο Διαδίκτυο και τα μοντέλα πάγιας χρέωσης για απεριόριστη χρήση αποχαιρετήσαμε το άγχος και το σκεπτικισμό για το αν αξίζει να κατεβάσεις στον Η/Υ σου αυτό που έψαχνες ή έπεσες τυχαία επάνω του (κείμενο, ήχος, εικόνα ή βίντεο). Η χρονοχρέωση του dial-up στεκόταν σαν δαμόκλειος σπάθη (υπερβολική αλλά λατρεύω αυτή τη φράση) πάνω από τα κεφάλια μας. Και όταν στον στερημένο του προσφέρεις αυτό που στερείται δεν χρειάζεται μετεωρολογικό μοντέλο πρόβλεψης για την εξέλιξη των πραγμάτων. Κατέβαζα και κατεβάζω με υψηλότατους ρυθμούς. Σε μία άλλη ανάρτηση θα μιλήσουμε για την ψυχολογία της αποθήκευσης. Γιατί πολλοί ενώ κατέχουν το μέσο (DSL) δεν ενδιαφέρονται να αποθηκεύσουν πληροφορία και άλλοι όπως ο γράφων έχουν τραπεζικό προσανατολισμό;
                
Γρήγορα η ποσότητα της αποθηκευμένης πληροφορίας άρχισε να αυξάνεται εκθετικά. Και ενώ όταν αυτή έχει τη μορφή κειμένου καταλαμβάνει λίγο χώρο και συμπιέζεται κατά πολύ, όταν έχει τη μορφή του ήχου (μουσική κατά κύριο λόγο) η κατάληψη του χώρου ανεβαίνει κατά δύο τάξεις μεγέθους. Και μπορεί η απωλεστική συμπίεση (απώλεια σημαντικού ποσοστού της αρχικής πληροφορίας με μικρό "ακουστικό κόστος") μέσω mp3 να εξυπηρετεί για Α.Ρ.Ρ.Γ.Γ.Κ. (Αδιάφοροι Ροκ Ρυθμοί Για Γρήγορο Κέρδος - Douglas Adams) αλλά όταν διαθέτεις ποιοτικά συστήματα αναπαραγωγής ήχου (πχ. Soundblaster X-Fi /Logitech 5430) η mp3-οποίηση στα 128kb δίνει στο σύνολο μία πλαστική χροιά. Ακόμα και το εύρος των 320kb δεν αρκεί να αποδώσει το αρχικό ηχόχρωμα μιας ποιοτικής παραγωγής και δεν συζητάμε για έργα κλασσικού ρεπερτορίου και γενικά για ορχηστρικές δουλειές. Τα παραπάνω βέβαια δεν αποτελούν μομφή κατά του δημοφιλούς προτύπου το οποίο κυριολεκτικά άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου για τη μουσική βιομηχανία σε όλο το φάσμα της. Απλά ο απαιτητικός χρήστης και ακροατής ικανοποιείται μέσω προτύπων μη απωλεστικής συμπίεσης (πχ. FLAC - WMA Lossless μέσω του γνωστού Windows Media Player). Το τίμημα βέβαια είναι προφανές: ακόμα μία αύξηση στην τάξη μεγέθους του καταλαμβανόμενου χώρου (CD σε mp3/128: ~40MB, σε WMA Lossless ~ 300MB).
               
Στο στρατόπεδο της εικόνας η εικόνα δεν είναι πολύ διαφορετική. Συχνά αποθηκεύουμε φωτογραφίες από το Διαδίκτυο με μικρό μέγεθος (λόγω ανάλυσης και συμπίεσης JPEG) αλλά με την έλευση των ψηφιακών φωτογραφικών μηχανών και της κούρσας στην οποία έχουν επιδοθεί οι κατασκευαστές για την αύξηση της αναλυτικότητας των φακών τους το μέσο μέγεθος μίας φωτογραφίας είναι περίπου 5ΜB για μηχανή φακού 5ΜP. Το σετ φωτογραφιών ενός γεγονότος πλέον καταλαμβάνει ένα ολόκληρο CD. Ο επαγγελματίας φωτογράφος χρησιμοποιεί τη πληροφορία του φακού ακατέργαστη (RAW) και προφανώς ασυμπίεστη και εκεί αυξάνεται σημαντικά το μέγεθος των αρχείων (πχ. 300ΜΒ/φωτογραφία).
           
Ο κόλαφος όμως έχει τη μορφή της κινούμενης εικόνας (βίντεο). Το DVD έδωσε μία τρομακτική ώθηση στην κινηματογραφική αλυσίδα (δεν εννοώ τα multiplex) και όλοι κολυμπάμε πλέον ανάμεσα τους (ας είναι καλά και οι εφημερίδες στην Ελλάδα). Προσωπικά διαθέτω περίπου 400 DVD ταινιών. Για ένα μικρό χρονικό διάστημα τα πρότυπα συμπίεσης DivX/XviD απάλυναν τα πράγματα όπως η μορφίνη καταπραϋνει τον πόνο του ασθενούς. Σε ένα DVD χωρούν 3-6 ταινίες συμπιεσμένες από τα αρχικά τους DVD με ποιότητα συγκρίσιμη της αρχικής πηγής και όπου πλέον αναπαράγονται από την πλειοψηφία των συσκευών DVD. Ξεκίνησε νέα χιονοστοιβάδα όμως και το όνομα αυτής HD. Ταινίες σε ανάλυση 1920x1080 pixels αποθηκευμένες σε δίσκους Blue-Ray ή ΗD-DVD (30-50GB). Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακότατο και ακαταμάχητο. Το ελάχιστο κόστος όμως απόκτησης συστήματος τέτοιας ποιότητας είναι περίπου €1500 (LCD 40-inch full HD & Sony Playstation 3 ως BR-Player). Για τους υπόλοιπους ένα νέο (σχετικά) πρότυπο συμπίεσης (x264) είναι εδώ για να αμβλύνει τις ανισότητες. Η αρχική ταινία συμπιεσμένη σε ανάλυση 1280x720 χωράει σε ένα DVD με εξαιρετικό αποτέλεσμα. Φυσικά οι εξελίξεις δεν θα σταματήσουν καθότι δεν έχει επικρατήσει ακόμα πρότυπο στον πόλεμο του HD. Η ζυγαριά δείχνει να γέρνει προς το Blue-Ray πάντως...
        
Με τη παραπάνω εισαγωγή και αφού συνολικά υπολογίζω ότι διαθέτω γύρω στα 5ΤΒ πληροφορίας όλων των μορφών σε επόμενες αναρτήσεις θα μιλήσουμε για τη διαδρομή (κύκλο) της πληροφορίας.
  1. Αναζήτηση-Απόκτηση (τρόπος)
  2. Αποθήκευση (μέσο)
  3. Οργάνωση (έργο)
  4. Αφομοίωση (κέρδος)  

3 πειραματίστηκαν:

gnik είπε...

Καλησπέρα
Πολύ καλά τα προχωράς τα θέματα.
Συνέχισε
Το mp3 των 320kb αν μετατραπεί πάλι σε αρχείο ήχου έχει ακουστική διαφορά από το πρωτότυπο ?
Δεν το έχω δοκιμάσει γι αυτό σε ρωτάω.
Είπες
CD σε mp3/128: ~40MB, σε WMA Lossless ~ 300MB το αρχικό πόσο είναι?

Στην ψηφοφορία είναι πολύ αχνά τα γράμματα.

Mistirios είπε...

Προς gnik

Σε ευχαριστώ για την συμμετοχή.

Από την στιγμή που η συμπίεση είναι απωλεστική δεν γίνεται να επαναφέρεις την αρχική ποιότητα (εκτός και αν κρατηθεί σε χωριστό αρχείο όλη η πληροφορία που πετάχθηκε). Με λίγα λόγια ναι και το αρχείο των 320kb θα έχει διαφορά από το πρωτότυπο. Άλλωστε και το CD σαν ποιότητα είναι κατώτερη του αναλογικού μιας και εκεί απαιτείται δειγματοληψία. Είναι η φύση του ψηφιακού ήχου.
Ένα CD γεμάτο μουσική (74 min) καταλαμβάνει 700ΜΒ οπότε με μη απωλεστική συμπίεση κατεβαίνεις λίγο κάτω από το μισό (ανάλογα και με το codec).
Για τα αχνά γράμματα σαν noob που είμαι εδώ ακόμα ψάχνομαι...

Somebody είπε...

Επιτέλους και ένας που ξεκινάει με την παραδοχή πως το φορμά του cd είναι κατώτερο από το αναλογικό...
Συνηθίζω να κάνω την εξής αλληγορία:
Ο ψηφιακός ήχος είναι σαν να κόβεις το κρέας σε κιμά. (ψηφιοποίηση).
Γίνεται μετά να ξαναπάρεις κρέας με αντιστροφή της διαδικασίας?
Με τίποτα!

Δημοσίευση σχολίου

Πειραματίσου: