Translate

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2008

Wake Me Up When September Ends

Summer has come and passed
The innocent can never last
Wake me up when September ends
(Green Day)

Είναι άξιες συζήτησης νομίζω μερικές μεταστροφές στη ζωή μας. Πολλοί από εμάς οροθετούν χρονικά κάποιον μήνα ως σημείο αξιολόγησης και επανεκκίνησης και συνήθως είναι ο πρώτος μήνας της ημερολογιακής χρονιάς, ο Ιανουάριος δηλαδή.

Στα μαθητικά μου χρόνια ο Σεπτέμβριος ήταν ο μήνας ορόσημο, ένας από τους πιο ενδιαφέροντες και αναμενόμενους μήνες του έτους. Σηματοδοτούσε την εκκίνηση της νέας σχολικής περιόδου όπου θα έβλεπα ξανά τους συμμαθητές μου από τους οποίους μόνο με έναν ή δύο είχα επαφές το καλοκαίρι, το νέο μαθησιακό υλικό (η μάθηση για μένα ήταν και θα είναι από τις πιο όμορφες περιπέτειες) με την ημέρα όπου φορτωνόσουν πάνω από δεκαπέντε βιβλία τα οποία μοιραζόντουσαν σε μία απαξιωτική διαδικασία που θύμιζε συσσίτιο φυλακισμένων και που περίμεναν στοιβαγμένα κάπου να βρουν τον αποδέκτη τους και τέλος η φετιχιστική επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο για αγορά γραφικής ύλης της οποίας το 90% απλά εξυπηρετούσε την ηδονιστική αίσθηση που σου δίνει όλος αυτός ο στρατός από στυλό, μολύβια, μαρκαδόρους, μπλάνκο, χάρακες (μοιρογνωμόνια-σπασίκλας ε;), μπογιές κλπ.

Αργότερα αντιλήφθηκα ότι τα συναισθήματα μου για τον Σεπτέμβριο τα συμμερίζονταν πολύ λίγοι γιατί για τους περισσότερους το σχολείο ήταν μία αγγαρεία. Ήμουν πάντοτε καλός μαθητής (χωρίς να λιώνω στο διάβασμα) και δεν ένιωθα το συνεχές άγχος της εξέτασης και της ταφόπλακας του σχολικού ελέγχου. Ήμουν ξένοιαστος και πέρναγα καλά.

Στα φοιτητικά χρόνια ο Σεπτέμβριος λόγω εξεταστικής μετατράπηκε σε μήνα εξιλέωσης. Τα μαθήματα που δεν ακουμπούσες όλη τη χρονιά, αυτά που δεν πέρασες στην εξεταστική του Ιανουαρίου, το ξενέρωμα από τις διακοπές-κομάντο σε ελληνικό νησί όπου πίνεις όσο δεν έχεις πιει όλη την υπόλοιπη χρονιά και ξαφνικά ξύπναγες και βρισκόσουν στον Οκτώβριο να κοιτάς πότε πέφτει η 28η για να γραπωθείς απελπισμένα από μία ημέρα επίσημης αργίας μιας και οι υπόλοιπες ανεπίσημες σου ενοχλούσαν τη συνείδηση...
Τα φοιτητικά χρόνια τελείωσαν (φυσικά δεν ήταν τέσσερα) και έφτασε η εποχή του Ε.Σ. (Ελληνικός Στρατός για το γυναικείο κοινό). Σε αυτή την εποχή οι μήνες έχουν μόνο αριθμητική σημασία στην αντίστροφη μέτρηση του τόσες+σήμερα για την ημέρα της απόλυσης. Παραδόξως ο Σεπτέμβριος του 2001 έγινε μήνας μεγάλης προσδοκίας και τελικά απελευθέρωσης καθώς μετά από μία ολόκληρη θητεία στην Κω (όπου πέρασα καλά αλλά στα 29 ο στρατός ακόμα και να κάθεσαι σου είναι βαρύς) πήρα μία πολύ μεγάλη άδεια προ της απόλυσης και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα περπατούσα βράδυ χαζεύοντας τα φώτα της πόλης σαν βουνίσιος μαγεμένος από το θέαμα.

(Η φωτογραφία είναι της Αποστολοπούλου Μαρίας)

Και με τα πολλά μπήκα και εγώ επίσημα στον εργατικό στοίβο καθώς τα προηγούμενα χρόνια έκανα "μαύρη" εργασία (οικοδομή, γυμναστήρια, ιδιαίτερα) χωρίς τακτές υποχρεώσεις. Απέκτησα "αφεντικό" και ένσημα του ΙΚΑ. Έκτοτε ξεκίνησε ένα μοτίβο με τον Σεπτέμβριο δυσβάσταχτο ψυχολογικά λόγω της ανεπάρκειας των αδειών, των λιγοστών αποδράσεων, των αυξήσεων στο βάρος μου (είμαι κατηγορία 100+). Οι φετινές περιστάσεις δείχνουν τα ίδια. Αλλά όχι πλέον... Γι' αυτό όπως και σε ένα από τους αγαπημένους μου διαλόγους σε ταινία (οι μυημένοι θα τον αναγνωρίσουν εύκολα) λέω στον εαυτό μου:

"Υou ain't got no problems, George. I'm on the motherfucker. Go back in there, chill them niggers out and wait for the cavalry, which should be comin' directly."