Translate

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Civilitas I

 Οι μεγαλύτεροι εχθροί της δημοκρατίας είναι οι κόλακες της.... (δικό μου).
  
Όπως ανέφερα σε προηγούμενη ανάρτηση και αντίθετα με την αρχική μου πρόθεση αυτό το blog θα αποκτήσει και πολιτική πτυχή. Ο πολιτικός σχολιασμός θα αφορά τα αντίστοιχα ελληνικά τεκταινόμενα και όχι τα διεθνή καθώς η επιρροή τους στα εγχώρια είναι υπαρκτή μεν αλλά όχι της χρονικής κλίμακας στην οποία κινείται η παρατήρηση και ο σχολιασμός (ο δικός μου και δικός σας) σε αυτό το ιστολόγιο. Μπορεί κάποιος πολύ εύκολα να αντιτείνει ότι τα γεγονότα της τρέχουσας διεθνούς οικονομικής κρίσης έχουν κοινωνικό και πολιτικό αντίκτυπο στη χώρα μας και θα συμφωνήσω με το επιχείρημα εν μέρει, καθώς χώρες με υψηλό βαθμό ανάπτυξης σε όλα τα επίπεδα (όπως οι χώρες του βορρά) δεν εμφανίζουν τα ίδια σημάδια κρίσης το οποίο είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, επιλογές βέβαια που σαν χώρα ουδέποτε κάναμε και δυστυχώς είμαι εξαιρετικά απαισιόδοξος για το αν θα κινηθούμε προς τη σωστή κατεύθυνση (η οποία βέβαια είναι ένα άλλο πολύ μεγάλο θέμα συζήτησης).

Σε αυτή την εισαγωγική ανάρτηση υπάρχει γραπτώς και οργανωμένη η σκέψη μου για το υπόβαθρο και το πλαίσιο του πολιτικού μου σχολιασμού το οποίο είναι κοινωνιολογικό πρώτιστα καθώς η πλατωνική απορία του αν ο πολιτικός είναι καθρέπτης των πολιτών ή ανάποδα είναι τελικά ρητορική: έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν και το ερώτημα πλέον είναι: Ποιοι είμαστε ως Έλληνες και επιλέγουμε ανάλογα; 

Εν συντομία πιστεύω ότι είμαστε ακόμα κοινωνικά ως σύνολο απεικόνιση της ελληνικής οικογένειας η οποία ανδροκρατείται. Να προλάβω να θυμίσω ότι Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα, και Έλληνες δεν είναι μόνο το μορφωμένο κοινό των blog και blogger όπως δείχνουν ότι είναι οι έρευνες οπότε μην κρίνετε για τη συνολική εικόνα από τα προσωπικά σας βιώματα και τον προσωπικό σας περίγυρο. Εν γένει οι θέσεις εξουσίας καταλαμβάνονται από συντριπτικά μεγάλο ποσοστό αντρών και στις λίγες περιπτώσεις που οι γυναίκες ανεβαίνουν ψηλά στη κλίμακα της εξουσίας, δημόσια έχουν αποποιηθεί τη γυναικεία εικόνα τους όπως θα ήταν εάν δεν έπαιζαν στο παιχνίδι αυτό και έχουν υιοθετήσει κανόνες ανδρικής εμφάνισης και συμπεριφοράς. Παράδειγμα της ελληνικής πραγματικότητας είναι η κα Ντόρα Μπακογιάννη (σαν η μοναδική υποψήφια γυναίκα για ανώτατη θέση) και από το διεθνές επίπεδο η κα Άντζελα Μέρκελ.

Όπως μία οικογένεια μπορεί να περάσει πολλά στάδια στην εξέλιξη της, από το νηπιακό ως την ωριμότητα και την επιτυχή ανανέωση έτσι και η ελληνική κοινωνία εξελίσσεται μέσω σταδίων. Δυστυχώς όμως βρισκόμαστε σε μία εφηβική κατάσταση γεμάτη ανασφάλειες και λανθασμένες νουθεσίες. Πλακωμένοι από το δυσβάσταχτο βάρος της αρχαιοελληνικής κληρονομιάς έχουμε την ψευδή εντύπωση της εθνικής συνέχειας και των γενετικών δεσμών των οποίων οι υπόλοιποι στη γη ζηλεύουν και μας επιβουλεύονται. Και ως απόγονοι τρανών αυτόματα χριζόμεθα ανάλογα και θέλουμε να μας κυβερνούν "τρανά" ονόματα. Έχουμε αναγάγει την κληρονομικότητα ως υπέρτατη αρετή. Είμαστε απόγονοι αυτών και δικαιούμαστε αυτά. Εκεί βρίσκεται η ρίζα των κακών μας.
   
Η άλλη μεγάλη πτυχή αντανάκλαση της οικογένειας και του κοινωνικού ιστού στη πολιτική είναι η έννοια του ηγέτη όπως έχει διαμορφωθεί πλέον και που πηγάζει από την εξιδανίκευση της ιδιαιτερότητας της ατομικότητας. Όσα άτομα από το σύνολο ξεχωρίζουν συνήθως αυτόματα αναλαμβάνουν ηγετικό ρόλο άσχετα με το αν πραγματικά διαθέτουν τα προσόντα της ηγεσίας καθώς η εξουσία όπως σωστά έχει ειπωθεί αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο αφροδισιακό όλων. Με λίγα λόγια δεν επιλέγουμε ιδέες αλλά φορείς ιδεών τα άτομα δηλαδή. Ο εκφυλισμός της εποχής μας όμως είναι ότι τα άτομα δεν φέρουν ιδέες πλέον αλλά μόνο εικόνα. Αυτός είναι ο λόγος που άτομα απλώς αναγνωρίσιμα από διάφορες δραστηριότητες εκτός πολιτικού χαρακτηρισμού λόγω της προβολής τους από τα ΜΜΕ έμμεσα αποκτούν έρεισμα σε ένα δυνητικό κοινό ψηφοφόρων. Όπως και η απλή συμμετοχή σε ένα reality show εξασφαλίζει στον παίκτη αναγνωρισιμότητα και κατά επέκταση στη δισκογραφική εταιρεία αγοραστικό κοινό για το CD (!) του παίκτη, έτσι και η τηλεοπτική προβολή μέσω άλλων ιδιοτήτων (δημοσιογράφοι, δικηγόροι) εξασφαλίζει στα κόμματα σταυρούς. 

Δεν υπάρχει ίσως πιο ισχυρό παράδειγμα τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο από τη δημοσκοπική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Το πραγματικό ποσοστό της εκλογικής μάζας που ταυτίζεται με τις πολιτικές θέσεις του συγκεκριμένου πολιτικού σχηματισμού δεν υπερβαίνει το 3%. Ο κοινοβουλευτικός του αρχηγός, κος Αλαβάνος χρησιμοποιώντας επιχειρηματολογία αλλά και πράξεις με μεγάλη απήχηση στο νεανικό και συχνά φοιτητικό κοινό (έχοντας και αρκετά δίκαια με το μέρος του) ανέβασε τα ποσοστά του αλλά όχι σε σημείο ικανό να ταρακουνήσει την υπάρχουσα τάξη. Και όταν παρουσιάστηκε το κατάλληλο χαρτί με την λαμπερή εικόνα του κου Τσίπρα το οποίο θα παρείχε την περαιτέρω αναγκαία ώθηση το έπαιξε πολύ επιτυχημένα. Ένα αξιοσημείωτο ποσοστό της εκλογικής μάζας απογοητευμένο από τη θέα των τηλεοπτικών και μη πολιτικών μαϊντανών βρήκε το νέο αποκούμπι της: ο ΣΥΡΙΖΑ απογειώθηκε εν νυχτί σε διψήφια ποσοστά που ούτε είχε ονειρευτεί πριν και όλα αυτά χωρίς ούτε μία καινούργια πρόταση - λύση σε κάποιο πρόβλημα. Ότι λάμπει δεν είναι χρυσός αλλά και αυτό μένει προς απόδειξη (ή διάψευση).

Δεν εθελοτυφλώ για τη δύναμη της εικόνας. Είναι ισχυρότατη. "Κομμάτι της επιτυχίας είναι να προβάλλεις διαρκώς την εικόνα της" λέει μία σοφή ρήση και ακόμα και εγώ την χρησιμοποιώ επιχειρηματικά. Ο κόσμος του εμπορίου όμως είναι αμείλικτος. Μπορεί με την εικόνα να έλξεις αγοραστικό κοινό αλλά αν τα προϊόντα ή τα εμπορεύματα σου δεν αξίζουν δεν πρόκειται να αντέξεις. Δυστυχώς στον πολιτικό στίβο η αναλογία δεν έχει καν την ίδια ισχύ. Δεν είναι τυχαίο που στις δημοσκοπήσεις παρότι το κυβερνών κόμμα αρχίζει να υπολείπεται σημαντικά της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη πρόθεση ψήφου ο τωρινός πρωθυπουργός παραμένει ο "καταλληλότερος". Υπάρχει μία συστηματική επικοινωνιακή τακτική απόδοσης αρχηγικού προφίλ εδώ και χρόνια στον κο Καραμανλή η οποία έχει αποδώσει τα μέγιστα και το οποίο επικοινωνιακό ρετουσάρισμα είναι προφανές σε οποιονδήποτε με επαρκή σημειολογική παρατήρηση. Ένας τομέας στον οποίο ο κος Παπανδρέου έχει αποτύχει και αποτυγχάνει συστηματικά. 
   
Ο συνδυασμός λοιπόν καταγωγής και εικόνας αποτελεί το μαγικό κοκτέιλ και όσο πιο ισχυρά τα συστατικά τόσο πιο ψηλά μπορείς να στοχεύσεις στις θέσεις της εξουσίας. Και τι γίνεται με τους υπόλοιπους πολιτευόμενους που υπολείπονται στα δύο αυτά συστατικά; Πως εξασφαλίζουν την εκλογή τους και την ενδεχόμενη αναρρίχηση τους υψηλότερα; Εδώ εισέρχεται ο συνεκτικός ιστός που συγκρατεί και ανατροφοδοτεί επί της πράξης όλο το πολιτικό σύστημα της χώρας: η πελατειακή σχέση πολιτικού - ψηφοφόρου. Δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά. Το παιδί της σχέσης αυτής τα λέει όλα: το ελληνικό δημόσιο. Μία μαύρη τρύπα στην καρδιά της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας που απομυζεί προσωπικότητες και χρήμα.

Όλος μου ο σχολιασμός δεν αποτελεί μομφή στο πολίτευμα μας. Όπως είπε και ο Τσώρτσιλ "η δημοκρατία δεν είναι το καλύτερο πολίτευμα αλλά είναι το καλύτερο που έχουμε". Όμως υπάρχουν βαθμίδες ποιότητας της δημοκρατίας (ναι δεν είναι όλες ίδιες) οι οποίες καθορίζονται από το επίπεδο των φορέων της, πολιτών και πολιτικών δηλαδή. Και όσο σε αυτή τη χώρα νοσεί η παιδεία και παράγουμε παίχτες για reality shows θα νοσεί και η δημοκρατία...

Σε επόμενο επεισόδιο (άγνωστη ημερομηνία) θα ξεκινήσω την κριτική σε αυτούς που πρέπει να την λάβουν πρώτοι: οι αρχηγοί και ως πρώτος στη σειρά θα είναι ο "καταλληλότερος" (η επιλογή της φωτογραφίας δεν είναι τυχαία).
(Yannis Behrakis/Reuters)

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2008

Κυνηγι Μαγισσων

Όσοι ασχολείστε με το ευγενές άθλημα του ... κατεβάσματος ταινιών και τηλεοπτικών σειρών των οποίων η παραγωγή είναι ξενόγλωση και σχεδόν αποκλειστικά στην αγγλική γλώσσα θα γνωρίζετε ότι σχεδόν με την ευκολία του κατεβάσματος της ταινίας ή των επεισοδίων της σειράς μπορούν να προστεθούν και υπότιτλοι στην ελληνική που διατίθενται ως χωριστά αρχεία κειμένου τα οποία αρκεί να διαθέτουν το ίδιο όνομα αρχείου με το βίντεο προς θέαση, να βρίσκονται φυσικά στον ίδιο φάκελο και τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει ο εγκατεστημένος media player μαζί με τα απαραίτητα codec (για εύκολη και αξιόπιστη λύση all-in-one http://www.free-codecs.com/download/K_lite_codec_pack.htm). Φυσικά να ξεκαθαρίσουμε ότι όλη η διαδικασία είναι παράνομη.

Η γρήγορη πρόσβαση στο Διαδίκτυο (ADSL), το bit torent, το rapidshare σαν εργαλεία κατέστησαν το σαλόνι και του Έλληνα, μικρό ιδιωτικό κινηματογράφο όπου παίζονται τα πάντα με μηδαμινό κόστος. Αυτό αποτέλεσε και αποτελεί εφιάλτη για τα μεγάλα studio που βλέπουν να περιορίζονται τα ήδη τεράστια κέρδη τους. Περισσότερο πλήττονται όμως μικρές κάθετες τοπικές αγορές όπως οι τηλεοπτικοί σταθμοί και τα video-club. Πόσοι πλέον ξενυχτούν στην τηλεόραση για να δουν την αγαπημένη τους σειρά (που με μεγάλη πιθανότητα θα προβάλλεται μεταμεσονύχτια) ή τρέχουν στο video-club να νοικιάσουν την ταινία που μέχρι πριν δύο μήνες παιζόταν πρώτη προβολή στα multiplex; Και αφού οι θιγόμενοι φτάσαν σε οριακό σημείο οι σκεπτόμενοι ότι δεν μπορούν να καταργήσουν το γρήγορο internet και το rapidshare είναι αλλοδαπή υπηρεσία, στράφηκαν εναντίον των ... υπότιτλων! Είναι ο μόνος κρίκος της αλυσίδας με ελληνική ταυτότητα οπότε στάλθηκαν εξώδικα, και σε λίγες ημέρες είχαν κλείσει όλοι οι ελληνικοί ιστότοποι που φιλοξενούσαν υπότιτλους ή οι αντίστοιχες μηχανές αναζήτησης. Για όσους δεν γνωρίζουν θεωρείται παράνομη η μετάφραση και η διακίνηση υποτίτλων γιατί παραβιάζουν την αρχική πνευματική ιδιοκτησία που είναι το σενάριο της ταινίας ή της σειράς.
 
    

Φυσικά όσοι χρησιμοποιούν κατασταλτικές μεθόδους για να εφαρμόσουν τα νόμιμα κοιμώνται στον ύπνο του δικαίου. Ήδη έχει ξεκινήσει το ανέβασμα των υποτίτλων σε ιστότοπους του εξωτερικού το οποίο φυσικά εξακολουθεί να είναι παράνομο αλλά δεν βρίσκεται εκεί η ουσία, η ουσία είναι ότι πάντοτε θα βρίσκεται τρόπος διαφυγής. Η τελευταία προσπάθεια των σταυροφόρων της πνευματικής ιδιοκτησίας είναι να πετάξουν το μπαλάκι στους παροχείς πρόσβασης στο internet μιας και αυτοί γνωρίζουν για την πλειοψηφεία των πελατών τους το περιεχόμενο το οποίο κατεβάζουν. Στη Γαλλία ψηφίστηκε νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο οι παροχείς θα προειδοποιούν τους χρήστες τους οποίους έχουν "σταμπάρει" και αν δεν συμμορφώνονται θα τους κόβουν την πρόσβαση. Και εκεί φυσικά υπάρχουν τρόποι διαφυγής: κωδικοί πρόσβασης στα συμπιεσμένα αρχεία, κρυπτογραφήσεις κ.α. 

Η μόνη πραγματικά βιώσιμη λύση στο πρόβλημα και σε αντίστοιχα άλλα είναι η κουλτούρα του θεατή και του παραγωγού να συμβαδίζουν. Όσο δηλαδή πιο υψηλού επιπέδου (καλλιτεχνικού) είναι η παραγωγή της ταινίας ή της σειράς τόσο πιο πολύ θα εκτιμηθεί από τον καλλιεργημένο θεατή ο οποίος θα επιλέξει να παρακολουθήσει την ταινία στον κινηματογράφο και ίσως αγοράσει και το DVD της (και της σειράς αντίστοιχα). Προσωπικά έχω αγορασμένες αρκετές ταινίες που εκτιμώ. Ειδικά για το θέμα των τηλεοπτικών σειρών φέρουν πολύ μεγάλο βαθμό ευθύνης οι τηλεοπτικοί (ελληνικοί) σταθμοί οι οποίοι καταδικάζουν το προϊόν που αγόρασαν και προσπαθούν να μεταπωλήσουν αλλάζοντας του συνεχώς ώρες θέασης και το χειρότερο να σταματούν την προβολή του ακόμα και στα μέσα μίας σεζόν (έχει συμβεί αρκετές φορές).
Για αυτό λοιπόν όχι άλλο ... ΚΑΡΒΟΥΝΟ!