Translate

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009

Στα Χακί (Οι Επόμενες Μέρες)


Αυτή η ανάρτηση είναι συνέχεια αυτής: http://blog.mistirios.net/2009/06/blog-post_17.html

Το να υπηρετείς τη στρατιωτική σου θητεία σε προχωρημένη ηλικία για τα δεδομένα της εφεδρείας (πχ. >26 ετών) έχει δύο όψεις: από την μία λαμβάνεις από τους μόνιμους σεβασμό ενός επιπέδου πιο πάνω (αν και σε μία κατάσταση μη διακρίσεων δεν θα υπήρχε ανάγκη) καθώς τουλάχιστον ο φρέσκος ανθυπολοχαγός της σχολής θα ήταν 22-23 ετών στην πρώτη του εργασιακή εμπειρία αλλά από την άλλη έχει φθαρεί εώς εξαφανιστεί αυτή η αίσθηση χαβαλέ που συνήθως έχεις στην εφηβεία και η διάθεση περιπέτειας που μπορεί να απαλύνει καταστάσεις ταλαιπωρίας. Στον δρόμο της προσωρινής μετάβασης από την πολιτική στη στρατιωτική ζωή καθημερινά είχες και κάποιο λόγο για να βλαστημήσεις από μέσα σου και σε συνδυασμό με την αφόρητη ζέστη εκείνων των πρώτων ημερών του Ιουνίου (που σε πολλούς δημιούργησε εγκαύματα στο ανοιχτό σημείο του στέρνου) θα πέρναγε τουλάχιστα μία φορά από το μυαλό σου η ιδέα της αναβολής. Η συνθηματική φράση ήταν "πήγε για 4 φωτογραφίες" καθώς ήταν το πρώτο που έπρεπε να κάνεις αν λύγιζες και το έπερνες απόφαση. Αλλά το πείσμα υπερίσχυε στην συντριπτική πλειοψηφεία.

Τις πρώτες ημέρες ανάμεσα στους παρουσιαζόμενους παίζεται ένας πόλεμος εντυπώσεων. Από που κρατάει η σκούφια του καθενός πχ., καθώς στο "εχθρικό" περιβάλλον ψάχνεις άμεσα για κοινά σημεία με τους υπόλοιπους για να ξεκινήσουν κάποιοι δίαυλοι επικοινωνίας και ο τοπικισμός είναι το πρώτο καταφύγιο ειδικά όσων είναι από τη νησιωτική Ελλάδα (Κρητικοί). Οι περισσότεροι φοράνε το πιο "μάτσο" προσωπείο τους για να αντισταθμίσουν τον φόβο του άγνωστου και σε αυτό γινόταν μεγάλος διαγωνισμός. Ακόμα θυμάμαι μερικές τραγικές φάτσες. Εγώ διατηρούσα εσκεμμένα πολύ χαμηλό προφίλ (που ακόμα και τώρα κάνω) μέχρι να ξεδιαλυθεί η ομίχλη των πρώτων εντυπώσεων και να αρχίσει να φαίνεται η ουσία του καθενός. 

Από τις πιο έντονες αναμνήσεις είναι η πρώτη σου σκοπιά. Ακόμα και σε καταστάσεις εκπαίδευσης, τη στιγμή που είσαι σκοπός είσαι τα μάτια και τα αυτιά όσων κοιμούνται και όσων φυλάσσονται και για όσους έχουν μία αίσθηση ευθύνης ή καθήκοντος είναι αρκετή για να σε κρατήσει άγρυπνο τις ώρες εκείνες που το σώμα σου έχει πιο πολύ ανάγκη τον ύπνο. Είσαι εσύ και η σιωπή της νύχτας και ο εγκέφαλος σου ασχολείται μόνο με τους διάσπαρτους χωρικά και χρονικά θορύβους του περιβάλλοντος προσπαθώντας να αποφασίσει αν πρόκεται για κάποια μορφή "απειλής". Όλα αυτά βέβαια μέχρι να καταλάβεις τι θέατρο του παράλογου είναι ο στρατός στην Ελλάδα και τα γράψεις όλα μην πω που. Και πιστέψτε με αυτό συμβαίνει πολύ γρήγορα. 

(δύο όψεις της ... σκοπιάς)

Οι μέρες πέρναγαν και σε κάποια από τις συγκεντρώσεις μας μίλησαν για την δομή και τις μονάδες του Πυροβολικού (γιορτάζει κάθε 4 Δεκ. λόγω Αγίας Βαρβάρας - άσχετο) καθώς και που βρίσκονταν στην παραμεθόριο όπου θα ήταν αναγκαστικά η πρώτη τοποθέτηση μας (εκτός και αν ήσουν γερά "καλωδιωμένος"). Μόλις άκουσα για την Κω, θυμήθηκα μία φίλη μου που ζούσε εκεί και σκέφτηκα ότι θα ήταν καλή η προοπτική να πάω κάπου όπου θα γνωρίζω κάποιον εκτός στρατοπέδου. Εκείνο τον καιρό, ένα μέλος της οικογένειας μου ήταν συνδεμένο στο Matrix (αν με καταλαβαίνετε) και η επιθυμία μου έγινε εύκολα πραγματικότητα, χωρίς να αποτελεί καμίας μορφής ευνοϊκής μεταχείρισης καθώς η μονάδα στην οποία πήγα και μακριά ήταν και μάχιμη. Η ειδικότητα που θα έπερνα είχε ήδη προφητευτεί από την ημέρα της παρουσίασης (βλέπε πρώτη ανάρτηση).

Την ημέρα της δημόσιας ανακοίνωσης των τοποθετήσεων λόγω της υψηλής θερμοκρασίας μας δόθηκε η ελευθερία να κάτσουμε στο έδαφος της κεντρικής πλατείας. Ενώ ο συνταγματάρχης είχε ξεκινήσει κάποιο από τα τροπάρια του (που συνήθως περιλάμβανε και τον Ολυμπιακό - για άγνωστους λόγους το Πυροβολικό γαβροκρατείται) παρατήρησα μερικά μέτρα πιο πέρα από μένα μια παρέα Καλύμνιων. Τους Καλύμνιους τους ξεχώριζες εύκολα τις περισσότερες φορές από το λιοκαμμένο δέρμα τους και την "πέρα βρέχει" νοοτροπία τους. Ο πιο τσίφτης από αυτούς άνοιξε το παντελόνι του, έβαλε το χέρι του στο εσώρουχο και έβγαλε .... ένα σακουλάκι! Τι περιείχε αυτό; Τον .... "καπνό της ευτυχίας"! Έστριψε το τσιγάρο με άνεση και μετά την πρώτη ρουφηξιά το πάσαρε στους υπόλοιπους. Σε λίγα λεπτά παίρναμε και οι κοντινοί την δόση μας ως παθητικοί καπνιστές...

Το τελευταίο βράδυ στο κέντρο εκπαίδευσης (την επομένη με ομαδικό φύλλο πορείας φεύγαμε για την παραμεθόριο) υπήρχε μία διάχυτη χαλαρότητα στην αναφορά και στο σιωπητήριο. Αργά το βράδυ οι περισσότεροι ήταν ξύπνιοι πίνοντας και καπνίζοντας ανά παρέες σε μία προσπάθεια ενδυνάμωσης των δεσμών ειδικά με όσους δεν θα ξαναέβλεπαν για πολύ καιρό. Μπορεί το χρονικο διάστημα στο οποίο γεννήθηκαν νέες φιλίες να ήταν μικρό αλλά όταν ζεις πρωτόγνωρα πράγματα με παρέα δένεσαι πιο εύκολα με αυτή. Εκείνη την τελευταία βραδιά έχω μία από τις πιο έντονες αναμνήσεις: Ήμουν και εγώ όρθιος και τα έπινα με έναν φίλο και ξαφνικά κοίταξα γύρω μου. Οι κοιτώνες ήταν κοντά αλλά δίπλα υπήρχαν δέντρα, σχεδόν ένα μικρό δάσος αλλά χωρίς βλάστηση στο έδαφος από το συνεχές πάτημα και με απόσταση από δέντρο σε δέντρο γύρω στα πέντε μέτρα. Μέσα στο σκοτάδι διάκρινες μόνο όσους ήταν δίπλα σου και σχεδόν παντού μικρά ... φωτάκια στον αέρα σαν πυγολαμπίδες! Πρέπει να ήταν η μεγαλύτερη ομαδική χασισο-ποσία στην οποία παραβρέθηκα ποτέ...

(To Be Continued...)
 

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2009

Η Δυστυ(ρι)χία Μου

Όταν ο κατασκευαστής τελείωσε με τις προδιαγραφές μου, συνειδητοποίησε ότι θα προκαλούσε αθέμιτο ανταγωνισμό στην αγορά, ρίχνοντας ανάμεσα στην μετριότητα έναν ημίθεο (μία υπέρθεση Άδωνη και Αριστοτέλη) οπότε αποφάσισε να μου ενσωματώσει μερικές δυσλειτουργίες για να απαλύνει την οργή των πληβείων. Για το λόγο αυτό έχω υποβάλλει τις σχετικές μηνύσεις αλλά ο αθεόφοβος :P κρύβεται ενδελεχώς ανάμεσα σε νεφελώματα κβαντομηχανικού χάους και το παίζει ανήξερος.

Ίσως η πιο ανίερη από όλες αυτές τις δυσλειτουργίες είναι μία δερματίτιδα, μη θεραπεύσιμη εγγενώς αλλά μόνο συμπτωματικά. Η δερματίτιδα αυτή είναι σμηγματορροϊκή στις περιοχές που εκδηλώνεται όπως πχ. το τριχωτό της κεφαλής και έχει συνεισφέρει (εδώ και πολύ καιρό) στην απώλεια μαλλιών πολύ πιο γρήγορα από το αναμενόμενο. Το ειρωνικό του θέματος είναι ότι εντείνεται από την κατανάλωση αλκοόλ και γαλακτομικών και ειδικά των ΤΥΡΙΩΝ. Η ειρωνεία έγκειται ότι έχω γενετική κλίση στην κατανάλωση τυριών και ως άλλος Σκρουτζ Μακ Ντακ ονειρεύομαι μακροβούτια σε θάλασσες από έμενταλ, λούζομαι με ροκφόρ και πλένομαι με γκούντα. Για να μην θεωρηθεί ότι σνομπάρω τα ελληνικά προϊόντα αντικαταστήστε τις παραπάνω ποικιλίες με κεφαλοτύρι, ανθότυρο και γραβιέρα όπως σας αρέσει. Αν ήμουν σαμάνος πρωτόγονης φυλής, στο οπλοστάσιο μου από κατάρες σίγουρα θα περιλαμβανόταν το προσωπικό μου μαρτύριο. Και για να αυτοσαρκαστώ τα μέγιστα χρησιμοποιώντας γλωσσοπλασία ενός φίλου, στις εξετάσεις μου αντί για τριγλυκερίδια θα πρέπει να υπάρχουν τα ΤΥΡΙΓΛΥΚΕΡΙΔΙΑ!

Ως έμμεση συνέπεια της λατρείας του τυριού είναι η σαφής τοποθέτηση στην πρώτη θέση του πίνακα κατάταξης των γευστικών μου προτιμήσεων, της υπέρτατης ΠΙΤΣΑΣ. Και προτού εσείς οι γυναίκες ξυνίσετε με τον "χαμηλό βαθμό γκουρμέ χαρακτήρα" της επιλογής μου αντί για κάτι στο στυλ "κομματάκια από ψαρονέφρι τυλιγμένα σε προσούτο, σωταρισμένα με το τάδε και κρασί από τον αμπελώνα δείνα" να σας ενημερώσω ότι είμαι πολύ εκπαιδευμένος γαστριμαργικά και διαθέτω 120 ολόκληρα κιλά αποδείξεων. Για τους άντρες δεν μπαίνει θέμα: προσθέτεις κρύες μπύρες και Τσάμπιονς Λιγκ και βρισκόμαστε στον παράδεισο των αισθήσεων με μοναδική ενόχληση όταν μας παίρνετε τηλέφωνο την ώρα του αγώνα για να πείτε κάτι άχρηστο ενώ όλη την υπόλοιπη ημέρα είμαστε μαζί. Παρόλα αυτά οφείλω να παραδεχτώ (και εσείς) πόσο σας αρέσει και εσάς (η πίτσα), με την καθολικότητα της αποδοχής να μπορεί να χρησιμοποιηθεί άνετα ως το πιο απλό τεστ ψυχικής ευστάθειας: δείξτε μου κάποιον/κάποια που δεν του αρέσει η πίτσα για να του συστήσω έναν επαγγελματία της ψυχικής υγείας. Τώρα αν ο επαγγελματίας είναι ο Χάνιμπαλ Λέκτερ μπορεί να μας "συνοδεύσει" με Κιάντι αλλά αυτό είναι μία άλλη ανάρτηση.



Μία μίνι στατιστική των δημοφιλέστερων φαγητών καθημερινής κατανάλωσης βάζει στις πρώτες θέσεις (εκτός από την βασίλισσα), τα σουβλάκια, τα χάμπουργκερ και τις μακαρονάδες διαφόρων μορφών. Και επειδή στις προδιαγραφές μου υπάρχουν τα γονίδια epistimonicus και orthologicus, δεν μου αρκεί μόνο η απόλαυση της εμπειρίας αλλά χρειάζομαι και τη γνώση των αιτιών που οδηγούν σε αυτή (ακόμα ένα επίπεδο δυστυχίας δηλαδή). Η επιστημονική προσέγγιση λοιπόν απαιτεί ανάλυση του θέματος προς εξέταση στις συνιστώσες του. Κατόπιν αυτού και χιλιάδων μετρήσεων στο εργαστήριο (το στομάχι μου) αποκαλύπτεται το μοτίβο της επιτυχίας: ο συνδυασμός υδατανθράκων (ψωμί-πίτες) και πρωτεϊνης (κρέας-τυριά) με κάποιο συνδετικό κρίκο (πχ σάλτσα ντομάτας). Σας προκαλώ: βρείτε ένα δημοφιλές φαγητό που να μην βασίζεται στο μοτίβο αυτό (καλά μην το πάρετε πατριωτικά).

Που θέλω λοιπόν να καταλήξω σε αυτήν την εντελώς ασόβαρη ανάρτηση; Πουθενά! Απλά κάνω πλάκα με τον ψυχαναγκασμό μου για ανάλυση των πάντων. Και επειδή μία καλή ανάλυση υποβοηθείται από μία σχηματική αναπαράσταση, να πως μπορεί να φανεί χρήσιμο το Microsoft Office:



Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

Διακοπές στην Ταϋλάνδη

Όπως είχα γράψει πριν 2 μήνες, ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα για το φετινό μου καλοκαίρι ήταν και οι διακοπές καθότι είχα να ξεκουραστώ πραγματικά τρία χρόνια. Την Ταϋλάνδη την είχα επισκεφτεί το 2005 και με κέρδισε αμέσως καθώς σημαντικό κομμάτι της κουλτούρας μου είναι κατά πολύ συμβατό με την αντίστοιχη ασιατική. Επιπλέον η Ταϋλάνδη είναι ένας πολύ φθηνός προορισμός για τους Ευρωπαίους ακόμα και για τους Έλληνες. Εν συντομία σε ότι αφορά το πιο τουριστικό της μέρος, που είναι το Phuket αξίζει οπωσδήποτε μία επίσκεψη που κατά τη γνώμη μου υπάρχουν δύο τρόποι να την κάνεις: αν πηγαίνες πρώτη φορά και είσαι ζευγάρι (οποιασδήποτε μορφής), επιλέγοντας ένα πακέτο από τουριστικό γραφείο στην Ελλάδα σε κανά χλιδάτο ξενοδοχείο (υπάρχουν άφθονα) και να περάσεις αρκετό χρόνο εκεί εξορμώντας για εκδρομές (πράγμα το οποίο έκανα εν μέρει στην πρώτη επίσκεψη μου) και ο δεύτερος τρόπος για όσους έχουν ξαναταξιδεύσει είναι να κανονίσουν μόνοι τους αεροπορικά εισητήρια και ξενοδοχείο καθώς υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για εκμετάλλευση ώστε να εξοικονομήσετε χρήματα. Για παράδειγμα φέτος οι Emirates είχε τα εισητήρια Αθήνα - Μπανγκόκ με επιστροφή και φόρους στα €425! (όχι για όλες τις ημερομηνίες). Παρόλα αυτά και ενώ ανήκω γενικώς στη δεύτερη περίπτωση λόγω έλλειψης ρευστότητας αγόρασα πακέτο από το Eurobank Travel καθώς μου έδωσε τη δυνατότητα πληρωμής σε 6 άτοκες δόσεις μέσω πιστωτικής κάρτας της τράπεζας. Συνολικά για ταξίδι 12 ημερών (10 διανυχτερεύσεων) με αεροπορικά της Thai Airways και διαμονή στο Aspery Phuket (με ημιδιατροφή) το κόστος ήταν €1200. Παρακάτω μπορείτε να δείτε φωτογραφίες του ξενοδοχείου που τράβηξα. 

Roy Tanck's Flickr Widget requires Flash Player 9 or better.




Ταξίδι
Για να φτάσεις στο Phuket από Αθήνα χρειάζονται δύο πτήσεις: η απευθείας (συνιστώμενη) Αθήνα-Μπανγκόκ που διαρκεί γύρω στις 10 ώρες και άλλη μία εσωτερική μίας ώρας από την πρωτεύουσα στον τελικό προορισμό. Στο Boeing 777 της Thai κάθε θέση είναι εξοπλισμένη με οθόνη LCD επαφής όπου παρέχονται πληροφορίες για το ταξίδι μέσω GPS (θέση, εναπομένοντας χρόνος ταξιδιού), θέα από εξωτερική κάμερα του πιλοτηρίου και φυσικά ταινίες και μουσική κατά διαλογή. Παρόλα αυτά το ταξίδι είναι κουραστικό ειδικά όταν έχεις δίπλα σου έναν σωματώδη ελληνο-αυστραλό του οποίου μυρίζουν οι μασχάλες. Η θέα τουλάχιστον από το παράθυρο ήταν αποζημιωτική:
      




Με βιβλίο (Clive Barker: Imajica), ταινίες και ύπνο εν μέσω του υψηλού επίπεδου εξυπηρέτησης της Thai Airways (μέχρι και ορχιδέες προσφέρουν στο τέλος του ταξιδιού) οι δέκα ώρες πέρασαν. Το νέο αεροδρόμιο της Μπανγκόκ είναι τεράστιο και για να μεταβώ στην εσωτερική πτήση χρειάστηκα περίπου μιάμιση ώρα (μαζί με τους ελέγχους). Η εσωτερική πτήση είναι η ουρά του γαϊδάρου και νάμαι στο Πουκέτ. Από το αεροδρόμιο μπορείς να πάρεις μίνι λεωφορείο δέκα ατόμων με αρκετές στάσεις και λίγη ταλαιπωρία ακόμη με κόστος 150 μπατ (100 μπατ ισοδυναμούν περίπου με 2 ευρώ) ή ταξί με κόστος 500-700 μπατ.


Κλίμα
Στην Ταϋλάνδη το κλίμα είναι τροπικό που σημαίνει θερμοκρασίες από 25 ως 35 βαθμούς με πολύ υψηλά επίπεδα υγρασίας και την εποχή αυτή οι βροχοπτώσεις είναι συχνές και πολύ έντονες. Αυτό μπορεί να ξενίσει σε όσους είναι μαθημένοι στην καλοκαιρική λιακάδα της Ελλάδας. Η βλάστηση λόγω του κλίματος είναι πολύ έντονη και εντυπωσιακή. Παντού πράσινο και δέντρα. Το βράδυ ο συνδυασμός ζέστης και υγρασίας δύσκολα υποφέρεται χωρίς κάποια μορφή εξαερισμού. Την ημέρα ακόμα και με συννεφιά λόγω του ότι οι ακτίνες του Ήλιου προσπίπτουν κάθετα στον ισημερινό ο κίνδυνος εγκαύματος και ηλίασης είναι μεγάλος. Πουθενά χωρίς καπέλο, γυαλιά και αντιηλιακό. Μια ημέρα την έπαθα και έγινα μπάρμπεκιου.


Άνθρωποι
Είναι η χώρα των χαμογελαστών ανθρώπων και στα φόρουμ αναφέρεται ως LOS (Land Of Smiles). Οι περισσότεροι/ες είναι κοντόσωμοι με μελαμψή επιδερμίδα αν και υπάρχουν αρκετοί/ές με λευκή επιδερμίδα βορειότερης καταγωγής (κινεζικής) καταγωγής. Τριχωτοί παιδοβούβαλοι όπως εγώ προξενούν εντύπωση και μερικές φορές τους ονομάζουν Big Boss. Η κουλτούρα τους είναι πολύ ευγενική και εξυπηρετική για αυτό και τα χαμόγελα τους είναι πηγαία. Επίσης λατρεύουν να φωτογραφίζονται ανεξαρτήτως ομορφιάς/φωτογένειας. Ιδού δύο χαμόγελα από τις κυρίες του spa του ξενοδοχείου:








Φαγητό
Ασιατική κουζίνα με πολλά κοινά στοιχεία με την κινεζική. Πολλά θαλασσινά. Εδώ τα ψάρια, οι γαρίδες και οι αστακοί είναι από μισό μετρό το καθένα (να μην υπερβάλλω λίγο;). Πέρα από το ρεστωράν του ξενοδοχείου το οποίο ήταν πολύ όμορφο, το στέκι μου για φαγητό ήταν το No 6 Restaurant, ένα στυλ τοπικού μικρού ταβερνείου. Δύο πιάτα (ασιατικά) και αναψυκτικό περίπου 150 μπατ (3 ευρώ). 
      



Αυτό που είναι εντελώς έξω από τη νοοτροπία μου είναι να ταξιδεύεις στην άλλη άκρη της Γης για να καταλήξεις να τρως στα McDonalds. Αν είσαι τόσο δεμένος με την πατρίδα σου και τόσο ανασφαλής κάτσε σπίτι να πλακώνεσαι στα παϊδάκια. Πάντως για να είμαι ειλικρινής μία βραδυά πεθύμησα να φάω πίτσα και η The Pizza Company στην Bangla είναι άψογη με υπέροχες γεύσεις και εξαιρετικά υλικά.  
      




Θάλασσα - Εκδρομές
Η μεγάλη παραλία του Πουκέτ λέγεται Πατόνγκ (χιλιόμετρα) και είναι γύρω από αυτή συγκεντρωμένα τα περισσότερα ξενοδοχεία και καταστήματα. Έχει ψιλή άμμο αλλά λόγω του κλίματος, ζεστό νερό με αρκετά κύμματα και ρεύματα. Είναι οργανωμένη (όχι κεντρικά) και μπορείτε να βρείτε από ξαπλώστρες μέχρι μασάζ, τατουάζ, τζετ σκι και ότι άλλο κατεβάσει ο νους σας. Προσωπικά λόγω Ιόνιας καταγωγής δεν ενθουσιάζομαι ιδιαίτερα αλλά είναι μια χαρά για ηλιοθεραπεία. 
     



    

Αυτό που αξίζει οπωσδήποτε είναι οι εκδρομές στα νησάκια όπως τα διάσημα Phi Phi. Στην παραλία ενός από αυτά γυρίστηκε η ταινία The Beach και είναι πραγματικά μαγευτικές άμα είσαι μόνος εκεί και όχι με άλλους χίλιους. 
    


Δυστυχώς το προηγούμενο βράδυ πριν την εκδρομή στα νησάκια κατάφερα να σπάσω τη φωτογραφική μου προσπαθώντας να αποθανατίσω μία όμορφη παρουσία και δεν τράβηξα φωτογραφίες από τα νησιά. Οι εκδρομές γίνονται με ταχύπλοα 10-15 ατόμων, ξεκινούν το πρωί και σε επιστρέφουν το απόγευμα. Το κόστος είναι περίπου 50 ευρώ με γεύμα. Σταματάνε σε πολλές παραλίες για μπάνιο και αξιοθέατα. Σε μία μικρή παραλία είκοσι μέτρων ζουν μαϊμούδες τις οποίες ταϊζεις με τα χέρια (όσο γραφικό και αν ακούγεται ψαρώνεις όταν είσαι εκεί). Σε μία σπηλιά έχουν βρεθεί αναμφισβήτητα σημάδια έλευσης των Βίκινγκς. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία έτοιμων εκδρομών (και στtην ενδοχώρα με ελέφαντες κ.α.) αλλά και να ζητήσεις κάτι ειδικό γίνεται. Money moves the world and in Thailand your money is sacred...
   

Ψώνια
Όπως ανέφερα η Ταϋλάνδη είναι πολύ φθηνή για τους Ευρωπαίους ακόμα και που το Πουκέτ σαν ο νούμερο ένα τουριστικός προορισμός είναι πολύ ακριβότερο από άλλα σημεία της χώρας. Το κυριότερο είναι τα πάντα παζαρεύονται! Εγώ που απεχθάνομαι τα ψώνια και τα παζάρια εκεί το έκανα με ευχαρίστηση. Ξεκινάς από το 1/3 της τιμής που σου προτείνουν και καταλήγεις κάπου λίγο πάνω από τη μέση πάντα χαμογελώντας. Υπάρχει άφθονο και φθηνό μετάξι και Ινδοί ράφτες που σου φτιάχνουν κοστούμι Αρμάνι που ούτε ο ίδιος το ξεχωρίζει. Γενικώς οι απομιμήσεις πάνε και έρχονται. Είχα κατά νου ένα κοστούμι με mandarin collar και μαζί με το πουκάμισο μου κόστισε γύρω στα €80 στο πιο παλιό ραφτάδικο της Πατόνγκ.
   




Υπάρχουν πολύτιμοι λίθοι, οπτικά, άλλα είδη ένδυσης, σουβενίρ και πολλά άλλα για αγορές. Πιθανώς να χρειαστεί να αγοράσετε και έξτρα βαλίτσα για την επιστροφή.

Μετακίνηση
Υπάρχουν εκατοντάδες τουκ-τουκ, 
     



μηχανάκια και ταξί για να χρησιμοποιήσετε και να πάτε κάπου και εκεί ακόμα πέφτει παζάρεμα. Μάλιστα όταν περπατάτε στο δρόμο θα ακούτε συνεχώς εκκλήσεις για τουκ-τουκ, μασάζ ή κοστούμι που μέχρι και μπλουζάκι έχει τυπωθεί που λέει:
I don't want a f????g tuk-tuk, 
suit or massage. 
Thank you.
Το σύστημα οδήγησης είναι το αγγλικό (τιμόνι δεξιά) και η οδήγηση γκραν-γκινιόλ. Απορώ πως δεν είδα κανένα ατύχημα live. Αν είστε τολμηρός μπορείτε να νοικιάσετε μηχανάκι.

Διασκέδαση (Βραδυνή)

Το Πουκέτ είναι παράδεισος για άντρες μόνους και ο νοών νοείτω. Όλο το τζέρτζελο γίνεται στην Bangla Road όπου υπάρχουν στενά (soi) στα οποία υπάρχουν δεκάδες μπαρ με δεκάδες γυναίκες για να φάνε τα λεφτά των farangs (ξένων) με ΌΛΟΥΣ τους τρόπους. Όποια σου αρέσει διαπραγματεύεσαι μαζί της και πληρώνεις και ένα πρόστιμο στο μπαρ της (bar fine) για να την αποδεσμεύσεις. Tο ίδιο μπορεί να γίνει σε ντισκοτέκ-κλαμπ (freelancers) ή στον δρόμο οπουδήποτε. Τίποτα από όλα αυτά εκεί δεν θεωρείται κατακριτέο. Είναι μία σεβαστή πηγή εισοδήματος. Ένας φίλος στο twitter είπε περισπούδαστα το πως να πας με τη γυναίκα σου στην Ταϋλάνδη είναι σαν να πηγαίνεις με το πεπόνι σου στο Άργος... 
Εντυπωσιακά είναι και τα κατόυς (=τρανσέξουαλ) τα οποία εμφανίζονται και σε φημισμένο cabaret, το Simon αλλά και παντού στο Πουκέτ. Τα πάντα γίνονται εκεί, αρκεί να χαμογελάς.


(και όμως είναι αγόρι)


Άλλα
Η Ταϋλάνδη είναι ο παράδεισος του μασάζ. Είναι γεμάτη από massage parlors και spa. Με το που έφτασα πήγα για ποδομασάζ (1 ώρα = 200 μπατ = 4 ευρώ). Μετά νόμιζα ότι περπάταγα στη Σελήνη. Εκεί που ξέδωσα όμως ήταν στο σπα του ξενοδοχείου (πιο ακριβό). Προσεγμένο με ωραία ξύλινα δωμάτια γεμάτο μυρωδιές από άνθη και χαλαρωτική μουσική χωρίς πονηρά πράγματα (γκουχ, γκουχ). Οι κυρίες εκεί με λάτρεψαν (οι τρίχες βλέπετε). Συνήθως 9-10 το βράδυ έκανα oil massage με άρωμα της επιλογής μου και έβγαινα χαλαρός και μυρωδάτος.


Ένα αξιοθέατο που πρέπει να επισκεφτείτε αν βρεθείτε ποτέ στο Πουκέτ είναι το Phuket Fantasea. Ο χαρακτηρισμός του είναι πολιτιστικό θεματικό πάρκο. Το θέαμα είναι τέτοιο που δεν περιγράφεται και ακόμα και οι φωτογραφίες δεν αρκούν να το περιγράψουν. Στο κυρίως σόου απαγορεύονται οι φωτογραφίες και αφήνεις την μηχανή σου προς φύλαξη (είναι αφάνταστα οργανωμένοι). Το κόστος της επίσκεψης με μεταφορά είναι €30. Δεν περίμενα ότι θα δω ποτέ μπροστά μου λευκή τίγρη και εκεί οι ελέφαντες είναι μία στρατιά ολάκερη (παρακάτω φωτογραφίες).

Roy Tanck's Flickr Widget requires Flash Player 9 or better.





Εν τέλει μη φανταστείτε ότι το Πουκέτ είναι τουριστικό θέρετρο τύπου Ibiza ή Μυκόνου. Δεν είναι για υποχόνδριους, μυγιάγγιχτους και πουλ-μουρ τουρίστες. Προσωπικά θα το ψάξω μπας και αγοράσω κανά σπίτι εκεί. Με τα λεφτά που δίνεις εδώ για 100 τ.μ. εκεί αγοράζεις βίλα με πισίνα και είμαι και μετριόφρων στις δηλώσεις μου... ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!



Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2009

Σπέρμα και Αίμα

Αυτή η ανάρτηση είναι για τη μνήμη όλων των γυναικών που πέφτουν θύματα της βίας μας. Δεν θα απολογηθώ καθόλου για το περιεχόμενο της και αν σε κάποιον/α δεν αρέσει δεν δίνω δεκάρα.

Με τον 3V πέρα από φίλοι έχουμε και αρκετά κοινά στις σεξουαλικές μας συνήθειες και προτιμήσεις. Αρκετά βράδια έχουμε κάνει βόλτες στο κέντρο της Αθήνας στα σπίτια με τις αναμμένες λάμπες απ' έξω (παλιά κόκκινες), τα σπίτια καταφύγια της ορμής χιλιάδων ανδρών, ορμής που υπάρχουν στιγμές που ζητά τόσο επιτακτικά την απελευθέρωση της που δεν σου επιτρέπει ούτε τη παραμικρή στιγμή συγκέντρωσης. Σπίτια για φθηνό και γρήγορο σεξ εφησυχασμού χωρίς φλερτ, χωρίς ρίσκο, χωρίς αμηχανίες, σεξ που μπορεί να αποζητήσεις ακόμα και αν είσαι σε σχέση για χίλιους διαφορετικούς λόγους. 

Στην πλειοψηφία των σπιτιών αυτών "εργάζονται" γυναίκες από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης με την Ρωσία και την Ουκρανία να έχουν το μερίδιο του λέοντος. Στο κοκτέιλ συνεισφέρει επίσης η Ρουμανία και περιστασιακά μερικές χώρες της Αφρικής για να σπάει η μονοτονία της λευκής σάρκας και τέλος και η εγχώρια παραγωγή συνήθως με παλιές καραβάνες που δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από το λούκι αλλά χωρίς αυτό να αποκλείει και κάποια νέα προσθήκη. Οι περισσότερες αλλοδαπές είναι θύματα κυκλωμάτων trafficking με σημάδια στο σώμα από τους ξυλοδαρμούς και χαμηλωμένο βλέμμα. Πολύ λίγες έχουν το σθένος να "παίξουν το παιχνίδι"  και ακόμα λιγότερες που έχουν κάνει από μόνες τους μία συνειδητή επιλογή εισοδήματος και είναι αυτές θα κάνουν τη βόλτα της επίδειξης στους πελάτες με κάποιο μπρίο προσπαθώντας να πουλήσουν μία σταγόνα διασκέδασης με το βασικό πακέτο. Βλέπεις όπως και σε κάθε άλλη αγορά του κόσμου, το προϊόν πρέπει να διαθέτει γαρνιτούρα και να εκμοντερνίζεται για να μην περάσει στη λήθη.

"Η Ζ είναι μερικά στενά παρακάτω. Πάμε να την δεις. Θα σου αρέσει." μου είπε ο 3V και συναίνεσα. Στο μικρό υπόγειο του δρόμου η πόρτα δεν ήταν ανοικτή όπως συνήθως γίνεται και έπρεπε να χτυπήσεις το κουδούνι. Ο λόγος ήταν ότι η Ζ δούλευε μόνη της χωρίς κανένα να επιβλέπει τον χώρο και να συναλλάσσεται με τους πελάτες. Μου έκανε εντύπωση το γεγονός της άγνοιας ή της παράβλεψης του κινδύνου και η εμφάνιση της. Ήταν γύρω στα πενήντα και πιθανότατα από την Ουκρανία όπως μπορούσες να μαντέψεις από τη βαριά προφορά που πολλές φορές δίνει τροφή για γέλια όταν εφαρμόζεται στην ελληνική γλώσσα. Η Ζ δεν είχε ξεβραστεί στην Ελλάδα μόνο από κάποιο κύμα οικονομικών μεταναστών αλλά και από μία άλλη δεκαετία με πιθανότερη σύμπτωση αυτή του εβδομήντα. Της δεκαετίας αυτής που οι γυναίκες είχαν ακόμα ψαχνό επάνω τους και δεν ξημεροβραδιάζονταν στα τμήματα αερόμπικ του συνοικιακού γυμναστηρίου στα πρότυπα Τζέιν Φόντα των έϊτις ούτε ξεροστάλιαζαν από τις δίαιτες για να μοιάσουν στα ανορεξικά μοντέλα των νάϊντις. Τα πλούσια κόκκινα (βαμμένα;) μαλλιά της με το αντίστοιχο χτένισμα και το έντονο ρουζ στα μάγουλα της συνείσφεραν στην εντύπωση μου. Ήταν τόσο πληθωρική χωρίς τα παραπανίσια κιλά της να της αφαιρούν στο ελάχιστο την ελκυστικότητα της και οι καμπύλες του στήθους και της περιφέρειας έμοιαζαν να είχαν προέλθει από τον πόθο ενός σχεδιαστή. "Ε(ι)λάτε να αγαπηθούμε, μουρά μου" ήταν η εισαγωγική της γραμμή αλλά η βόλτα εκείνο το βράδυ ήταν απλά αναγνωριστική...

Η Ζ πέρασε από το μυαλό μου αρκετά βράδια μέχρι που αποφάσισα να την επισκεφτώ. Η ανάμνηση του χώρου από την πρώτη φορά ήταν τόσο έντονη που ένιωσα σαν να είχα βρεθεί εκεί δεκάδες φορές. Το μικρό καθιστικό στο βάθος του υπογείου και το υπνοδωμάτιο δεξιά της εισόδου με τη φτωχή και κακόγουστη διακόσμηση τους ήταν σαν να ήθελαν να επικεντρωθείς μόνο στην ένοικο τους. "Έ(ι)λα να αγαπηθούμε μουρό μου..." και πήγα. Ξάπλωσε δίπλα μου διερευνητικά για να επιθεωρήσει το επίπεδο της καθαριότητας μου και χάρηκε που πληρούσα τις προδιαγραφές για μία δυνητικά ασφαλή επαφή και ακόμα περισσότερο με την μυρωδιά του αποσμητικού μου. Εμένα με είχε συνεπάρει η επιδερμίδα της, κατάλευκη και λεία σαν να μην είχε περάσει χρόνος από τότε που ήταν είκοσι. Το μόνο που ήθελα ήταν να αισθάνομαι επάνω μου την υφή της και ειδικά από τα υπέροχα μεγάλα στήθη της με τα οποία έπνιξε τον ανδρισμό μου. Στο μυαλό μου υπήρχε μόνο μία δυνατή κατάληξη για την σύντομη συνεύρεση μας καθώς το μόνο που μπορούσα να δω στη θέση του στήθους της ήταν ένας καμβάς στον οποίο έπρεπε να ζωγραφίσω επάνω. Και έτσι έγινε. Για λίγες στιγμές έμεινα να κοιτάζω το έργο μου προσπαθώντας να αποτυπώσω κάθε λεπτομέρεια στη μνήμη μου ξέροντας ότι σε λίγο τα πειστήρια ύπαρξης του θα χανόντουσαν με την έκπληξη στο πρόσωπο της για την ορμή της έκρηξης μου να συμπληρώνει τη φωτογραφία της στιγμής που σε χώρο έκθεσης ως κατ' επίφαση εικαστικός από κάτω θα έβαζα τίτλο "Φορείς νέας και σύντομα νεκρής ζωής"...

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2009

Βλέπω τον Θάνατο ΣΟΥ

Στις μπλογκοδιαβάσεις μου του τελευταίου εξαμήνου με αφορμή εγκληματικές ενέργειες που τελέστηκαν στην χώρα και στην πλειοψηφία τους ήταν απεχθείς σε τέτοιο βαθμό ώστε να εξοργίσουν αρκετά μέλη της κοινωνίας μας (άγριες δολοφονίες, συμμετοχή σε κυκλώματα παιδικής πορνογραφίας) από αναρτήσεις και σχόλια παρατηρώ μία αύξηση των φωνών που θεωρούν τη θανατική ποινή ως μέσο επιβολής το λιγότερο επιβεβλημένη και μάλιστα τελούμενη με βάναυσους τρόπους (πχ. λιθοβολισμός) θεωρώντας ότι μόνο έτσι κατευνάζεται το περί κοινού αίσθημα δικαιοσύνης.

Η ανησυχία μου για αυτό το σοβαρό θέμα επιτείνεται ειδικά τελευταία από την άνοδο της ακροδεξιάς (Ευρωεκλογές 2009) όπως αυτή πολύ επιτυχημένα καλυμένη (1),(2) εκφράζεται από τον πολ. σχηματισμό ΛΑ.Ο.Σ. και τον αρχηγό του Γ. Καρατζαφέρη, καθώς η ιστορία έχει δείξει ότι τέτοια κινήματα είναι εναγκαλεισμένα με πράξεις βίας απέναντι σε ότι απορρίπτουν ή εναντιώνεται στα ιδεώδη τους. Μπορεί από τα λόγια σε τέτοιες πράξεις να υπάρχει σημαντική απόσταση όμως με την επίτευξη κρίσιμης μάζας υποστήριξης αυξάνονται οι πιθανότητες εύρεσης ανάμεσα στη μάζα αυτή  αυτών που έχουν διανύσει την απόσταση και δεν χρειάζονται παρά ένα μικρό σπρώξιμο από τη μάζα πίσω τους για να περάσουν στη χειροδικεία και να κρυφτούν ξανά σε αυτή. Εκτίμηση μου ότι στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή δεν είμαστε στο σημείο αυτό του μονοπατιού αλλά σίγουρα έχουμε ξεκινήσει να το διαβαίνουμε.

Προτού προχωρήσω στο κυρίως θέμα της ανάρτησης (η θανατική ποινή) θέλω να κοντοσταθώ στη σύνδεση που γίνεται άθελα ή ηθελημένα μεταξύ Διαδικτύου και παιδικής πορνογραφίας (ή άλλων εγκληματικών ενεργειών με παρόμοιες προσπάθειες τέλεσης μέσω Διαδικτύου). Η έλλειψη γνώσεων για ένα τόσο σύνθετο τεχνολογικό μέσο και ο φόβος που προκαλεί το άγνωστο μετατρέπονται στα χέρια ανεκπαίδευτων και ανήθικων "δημοσιογράφων" σε μέσο διασποράς τρομολαγνείας σε μία μάζα ακροατών και θεατών ηλικιακά και νοητικά παρωχημένη. Μπορεί το νέο μέσο ως κύριος φορέας της ψηφιακής εποχής μας να διευκολύνει την επαφή και την συναλλαγή υλικού σε κυκλώματα τα οποία θέλουν να μείνουν συμβατικά αθέατα, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων όμως η δυνατότητα απόκρυψης τους είναι αισθητά μικρότερη από τη δυνατότητα εύρεσης από τις διωκτικές αρχές εάν υπάρχει η θέληση και τα μέσα. Το Διαδίκτυο δεν γεννάει παιδεραστές, τα προσωπικά βιώματα οδηγούν σε τέτοιες παθολογίες και κάθε φορά που στις ειδήσεις παίζει η "εύρεση των κυκλωμάτων" είναι γιατί τα ψηφιακά ίχνη πολύ δύσκολα μπορούν να εξαφανιστούν και οδηγούν μετά από συντονισμένη δράση των αρχών στους φυσικούς ή ηθικούς αυτουργούς. Σε πρότερες εποχές τέτοιοι κύκλοι ήταν μικρά βασίλεια σιωπής. Φυσικά αυτό το πολύ σημαντικό φαινόμενο όπως και άλλα ανάλογα που ταλανίζουν τις σύγχρονες κοινωνίες δε μπορεί να αντιμετωπιστεί σε επίπεδο καταστολής αλλά σε επίπεδο πρόληψης (οικογενειακή ανατροφή, σεξουαλική διαπαιδαγώγηση κατά την παιδική και εφηβική ηλικία).

Επιστρέφοντας στο κυρίως θέμα της ανάρτησης για να τοποθετηθώ εξ' αρχής λέω ρητά ότι είμαι ΚΑΤΑ της επιβολής ΘΑΝΑΤΙΚΗΣ ΠΟΙΝΗΣ. Όπως έχω γράψει και παλαιότερα σε θεωρητικό επίπεδο αποκηρήττω τη βία διότι μου είναι προφανές ότι η άσκηση της παράγει βία ίδιας ή πολλαπλάσιας ποσότητας με μοναδική εξαίρεση την υπεράσπισης της ανθρώπινης ζωής (και κάθε μορφής ζωής γενικότερα). Όμως είναι εύκολο να θεωρητικολογείς όταν ο ίδιος δεν εμπλέκεσαι συναισθηματικά και ειδικά σε εκρηκτικές καταστάσεις όπως η κακοποίηση οποιασδήποτε μορφής ή στη χειρότερη περίπτωση η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου από εγκληματική ενέργεια τρίτου. Το σοκ σε τέτοιες περιπτώσεις ενδέχεται να είναι τόσο ισχυρό που αρκετοί άνθρωποι μπορούν να αντεπεξέλθουν μόνο (προσωρινά) με ανάλογη άσκηση βίας προς τον τελεστή της πράξης σε μία αντισταθμιστική ψευδολογική. Προσωπικά δεν έχω εμπλακεί ποτέ συναισθηματικά σε τέτοιο βαθμό και αυτός είναι ένας λόγος για να διατηρήσω μερικές επιφυλάξεις για τις αντιδράσεις μου σε ένα τέτοιο υποθετικό σενάριο καθώς μπορώ να ελπίζω μόνο ότι το επίπεδο της ανατροφής και της κουλτούρας μου θα λειτουργήσουν ως ισχυρά αναχώματα οποιασδήποτε συναισθηματικής πλυμμήρας ικανής να οδηγήσει σε πράξεις βίας.

Μία πρώτη πλευρά εξέτασης του θέματος είναι η ηθική θρησκευτικού υποβάθρου δεδομένου ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων παγκοσμίως είναι θρησκευόμενοι. Με την παραδοχή ότι όλα τα ιερά κείμενα όλων θρησκειών αποτελούν το λόγο του Θεού (όπως αυτός ονομάζεται δογματικά ή όχι σε κάθε θρησκεία) σε κανένα από αυτά δεν υπάρχει προτροπή σε πράξεις βίας προς συνανθρώπους με εξαίρεση μερικά αμφιλεγόμενα μέρη στο Κοράνι για τα οποία όμως καλύτερα είναι να μιλήσουν ειδικοί ή να καταθέσουν τη γνώμη τους μουσουλμάνοι. Ο Βουδισμός είναι περισσότερο φιλοσοφία ζωής παρά θρησκεία και σίγουρα αποκυρρήτει τη βία. Το προφανές ερώτημα που τίθεται λοιπόν είναι πως μπορεί να συμβαδίσει η θανατική ποινή ηθικά ως πράξη με τη θρησκευτική ηθική; Ειδικά στην Ελλάδα όπου θρησκεία και κράτος είναι συνταγματικά δεμένα μπορεί να μου απαντήσει κάποιος πως η χριστιανική διδασκαλία που είναι εμποτισμένη από την εκδήλωση αγάπης προς τον συνάνθρωπο και προτρέπει για την προσφορά και του έτερου μάγουλου προς ράπισμα μπορεί να συνυπάρξει με μία τέτοια ποινή;

Για να ξεπεράσουμε το σκόπελο της θρησκευτικής ηθικής ας κάνουμε την παραδοχή ότι καμία οργανωμένη κοινωνία δεν χρειάζεται να δεσμεύεται από τα θρησκευτικά της πιστεύω και ότι απλά θέλει να εφαρμόσει κανόνες και ποινές ώστε να πορεύεται ομαλά και να αντιμετωπίζει τα προβλήματα της. Επιβάλλει λοιπόν την θανατική ποινή σε συγκεκριμένες περιπτώσεις εγκληματικών ενεργειών μετά από δικαστική διαδικασία με σκοπό η σοβαρότητα της ποινής αυτής να είναι κυρίως αποτρεπτική. Τι δείχνει η πρακτική όμως; (θυμίζω ότι μία από τις προηγμένες χώρες του κόσμου, οι ΗΠΑ την εφαρμόζουν εδώ και πάρα πολλά χρόνια ανά πολιτεία). Σε πρόσφατη έρευνα πανεπιστημίου του Σικάγο το 88% της Αμερικανικής Ένωσης Εγκληματολόγων πιστεύει ότι η αποτρεπτική της αξία αποτελεί ένα μύθο.

Ένα κομβικό σημείο πριν την επιβολή της ποινής είναι φυσικά η δικάσιμος του κατηγορούμενου. Δεν νομίζω να χρειάζεται να υπενθυμίσω ότι η θανατική ποινή είναι μία πράξη μη αναστρέψιμη μετά την τέλεση της. Πως λύνεται το πρόβλημα ανθρώπων που έχουν οδηγηθεί εκεί χωρίς να είναι πραγματικά ένοχοι; Η έκβαση ενός δικαστηρίου δεν εξαρτάται απλά από το έγκλημα: Στο βιβλίο «Dead Wrong», ο συγγραφέας Mchael Mello, δικηγόρος θανατοποινιτών για 14 χρόνια στη Florida, αναφέρει: «Η θανατική ποινή είναι σαν ένα κλήρο, αλλά νοθευμένο κλήρο. Το αποτέλεσμά του επηρεάζονται από ζητήματα πολιτικής, τάξης, φυλής, γεωγραφίας, και το πιο σημαντικό, από την ποιότητα και τις πηγές του δικηγόρου υπεράσπισης στη δίκη». Ταυτόχρονα, το θέμα στις ΗΠΑ περιπλέκεται και από το γεγονός ότι η τελική απονομή χάριτος σε εγκληματίες του ποινικού δικαίου, δίδεται από τον κυβερνήτη της εκάστοτε πολιτείας. Πολλές φορές, λοιπόν, καταγράφεται το φαινόμενο, αντί αυτός να εκφράζει το κοινό περί δικαίου αίσθημα, να επιχειρεί να υπηρετήσει τις επιθυμίες του εκλογικού σώματος.
       
        

Τέλος ας περάσουμε στην καθευατή πράξη (από το ίδιο άρθρο της Καθημερινής): Έξι είναι οι πιο διαδεδομένοι τρόποι εκτέλεσης της θανατικής ποινής από το 2000:
Αποκεφαλισμός σε Σαουδική Αραβία και Ιράκ
Ηλεκτρική καρέκλα στις ΗΠΑ
Κρεμάλα σε Αίγυπτο, Ιράν, Ιαπωνία, Ιορδανία, Πακιστάν και Σιγκαπούρη
Θανατηφόρος ένεση σε Κίνα, Γουατεμάλα, Φιλιππίνες, Ταϊλάνδη και στις ΗΠΑ
Πυροβολισμός σε Λευκορωσία, Κίνα, Σομαλία, Ταϊβάν, Ουζμπεκιστάν και Βιετνάμ
Λιθοβολισμός σε Αφγανιστάν, Ιράν και Νιγηρία
        
Κάθε φορά που διαβάζω τη παραπάνω λίστα ανακατεύεται το στομάχι μου όπως φυσικά και με τις πράξεις των εγκληματιών. Μήπως η ίδια αυτή φυσική αντίδραση του οργανισμού μου και στις δύο περιπτώσεις μου λέει ότι στην πραγματικότητα δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να εγκληματούμε και εμείς και να βαπτίζουμε το έγκλημα μας "τιμωρία"; Μιας και παραπάνω αναφέρθηκα στη μάζα που επιθυμεί και στην μειοψηφία που κάνει πραγματικότητα τις πράξεις της μάζας αυτής να θυμίσω ότι το ποινικό δίκαιο τιμωρεί και τον ηθικό αυτουργό του εγκλήματος. Δεν θα ήταν σωστό λοιπόν ως ηθικοί αυτουργοί της επιθυμίας επιβολής της θανατικής ποινής να παίρνουμε μέρος στην τέλεση της όχι ως θεατές αλλά ως δήμιοι όλοι; Και αν κάτι σύγχρονοι μέθοδοι όπως η θανατηφόρος ένεση ή ο θάνατος από απόσταση πυροβολώντας ή λιθοβολώντας "κάνουν" τον θάνατο του αλλουνού λιγότερο οδυνηρό γιατί δεν δοκιμάζουμε να μπήξουμε στη σάρκα του μελλοθάνατου ένα κομμάτι από ατσάλι κοφτερό να την διαπεράσει μέχρι να γεμίσουν τα χέρια μας με αίμα και να δούμε πρόσωπο με πρόσωπο τη ζωή να σβήνει αργά μπροστά μας; Μήπως φοβόμαστε να κοιταχτούμε στον καθρέπτη;
    
Πολλοί ίσως αντιτάξουν ως επιχείρημα την αποτυχία της εφαρμογής του σωφρονισμού όπως πάλι δείχνουν οι στατιστικές. Όμως δεν μπορώ να φανταστώ ως τιμωρία τίποτα πιο γήινα τρομακτικό από τη σιωπή και το σκοτάδι της απομόνωσης. Αλλά ας μιλήσουμε μία άλλη φορά για αυτό...

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2009

Στα Χακί (Η Πρώτη Μέρα)

Στον στρατό παρουσιάστηκα τον Μάιο του 2000. Θα υπηρετούσα στο πυροβολικό του οποίο το μοναδικό κέντρο εκπαίδευσης είναι στη Θήβα (μία ώρα από την Αθήνα με αυτοκίνητο). Είχα σταματήσει από την εργασία μου ένα μήνα νωρίτερα και το διασκέδαζα τρομερά. Συνεχείς έξοδοι και ποτά. Το προχωρημένο της ηλικίας μου (28) έκανε πιο δραματική την προοπτική της θητείας καθώς οι 18 μήνες που θα διαρκούσε σε μία τόσο παραγωγική ηλικία έμοιαζαν με αιωνιότητα. Ζούσα την κάθε μέρα λες και ήταν τελευταία και γενικά από την χρονιά πριν τον στρατό έχω τις καλύτερες αναμνήσεις για τον ίδιο λόγο. Είχα αποφασίσει ότι αφού το είχα τραβήξει όσο δεν πάει άλλο, έπρεπε να τελειώσω και με αυτή την υποχρέωση. 


Εκείνο το πρωϊνό της Τετάρτης προς το τέλος του Μάη ξύπνησα με καλή διάθεση και στο σπίτι είχαν έρθει οι δύο κολλητοί που θα με συνόδευαν μέχρι την πύλη του στρατοπέδου. Πλακώσαμε τα εδέσματα της μαμάς, κάναμε χωρατά, αποχαιρέτησα τις γονιδιακές μονάδες (η μαμά πάντα βουρκωμένη) και ξεκινήσαμε. Είχε πολύ ζέστη και μάλιστα τις επόμενες ημέρες ταλαιπωρήθηκα πολύ από τον καύσωνα. Η πρώτη έντονη ανάμνηση είναι η αλλαγή διάθεσης έξω από την πύλη καθώς δεξιά της υπήρχε το κλασσικό παρωχημένο αναψυκτήριο-οβελιστήριο με τοποθετημένα εξωτερικά μεγάφωνα που έπαιζαν λαϊκά του θανατά. Το μπουζούκι και η κλάψα του τροβαδούρου επέφεραν το πρώτο δυνατό πλήγμα στην ψυχολογία μου. Είπα στον εαυτό μου "τέλειωσαν τα ψέμματα", αποχαιρέτησα τους κολλητούς και πέρασα την πύλη...


Αριστερά της πύλης, στο χώρο των στρατονόμων πέρναγες από έλεγχο για να μην περάσεις μέσα πράγματα που απαγορεύονταν όπως πχ. ναρκωτικά. Εγώ τα ναρκωτικά τα είχα κόψει :-Ρ αλλά κάπου είχα κρύψει ένα κινητό-παντόφλα το οποίο επίσης δεν ήταν επιτρεπτό και το βρήκαν. Δεύτερο γκολ στην εστία μου. Αργότερα βέβαια συνειδητοποίησα ότι δεν το είχα και τόσο ανάγκη και μία χαρά επικοινωνούσα με το επίγειο δίκτυο του πΟΤΕ. Αφού μαζευτήκαμε αρκετοί ανηφορίσαμε προς την κεντρική πλατεία του στρατοπέδου υπό τις οδηγίες κάποιου "οργανικού". Το κέντρο εκπαίδευσης είναι πολύ μεγάλο με δάσος τριγύρω αλλά και πολύ παλιό. Μερικοί θάλαμοι ήταν καινούργιοι αλλά ήταν πολύ λίγοι σε σχέση με τους υπόλοιπους. Οι περισσότεροι θα κοιμόμασταν σε κρεβάτια στα οποία μπορεί να είχαν κοιμηθεί και οι πατεράδες μας.

Σε ένα κλειστό χώρο (μπορεί να ήταν ένα από τα ΚΨΜ) είχαν τοποθετηθεί τραπέζια περιμετρικά όπου υπήρχαν σταθμοί συνεντεύξεων για τους παρουσιαζόμενους από άλλους ήδη στρατευμένους. Σε έναν από τους σταθμούς αυτούς θυμάμαι πολύ έντονα δύο 18χρονους φαντάρους που όταν έφτασε η σειρά μου με κοίταξαν με λύπη και αμηχανία. Τους έριχνα 10 χρόνια και φαινόταν έντονα λόγω της σημαντικής απουσίας τριχών στην κεφαλή μου. Με ρώτησαν  γεμάτοι ελπίδα αν η θητεία μου θα ήταν εξάμηνη καθώς θεώρησαν ότι θα είχα κάποιο σοβαρό λόγο να να υπηρετήσω μειωμένη θητεία (θα μπορούσα πχ. να είμαι παντρεμένος ή κάτι άλλο πολύ βαρύ για τα νιάτα τους). Όταν απάντησα εμφατικά ότι θα υπηρετούσα 18 μήνες τους είδα να ξεροκαταπίνουν μη μπορώντας να πιστέψουν ότι θα άντεχα τέτοιο φορτίο. Για λίγο έμοιαζαν να βλέπουν κάποιον γενναίο που βάδιζε προς τον βέβαιο θάνατο εν γνώσει του. Ο ένας από τους δύο ως κίνηση ελάχιστης συμπαράστασης μου προσέφερε ένα συσκευασμένο γλυκό που μοιραζόταν ως ενδεκατιανό. Ακόμα γελάω με τα πιτσιρίκια (του τότε). Σε ένα σταθμό παρακάτω όπου δήλωνα τις σπουδές μου κάποιος μυημένος που σφύριξε ότι αφού είχα σπουδάσει φυσική και θα έπαιρνα την ειδικότητα του ΤΕΒ-ΠΑΡ (ΤΕχνικός Βοηθός - ΠΑΡατηρητής) που σήμαινε περισσότερο νοητικές και λιγότερο σωματικές εργασίες σε σχέση με τα πυροβόλα.

Λίγο αργότερα ήταν η ώρα του ιματισμού: άρβυλα, φόρμες εργασίας και λοιπός εξοπλισμός. Ο χώρος του ιματισμού ήταν δαιδαλώδης και χαμηλοτάβανος. Έτρεχες σαν τρωκτικό σε λαγούμι φορτωμένος με όλο και περισσότερα πράγματα ενώ συνέχεια οι παλιότεροι φαντάροι σε τράκαραν για τσιγάρο μετά την εισαγωγή "αποπούσαι φίλε;" ενώ μερικοί έκαναν εξάσκηση προφοράς στους χαρακτηρισμούς "νέωπες", "αρούρια" και το κλασσικό "θα πήξετε ψαρούκλες". Κάποια στιγμή μας μίλησε ο λοχαγός μας ο οποίος ανέβηκε σε μία καρέκλα για να δείχνει πιο επιβλητικός. Μία απορία που σχημάτισα αργότερα στη θητεία μου ήταν γιατί η πλειοψηφία όσων είχαν αυτό το βαθμό ήταν εντελώς γραφικοί: καρικατούρες, φιγούρες για κόμικ. Μία εξήγηση ίσως να ήταν ότι μόλις έπαιρναν το τρίτο αστέρι και άλλαζαν στάτους την ψώνιζαν καθώς το ιεραρχικό σύστημα του στρατού επηρεάζει πολύ το "εγώ" των πολλών κομπλεξικών που διαθέτει.

Σιγά σιγά ήρθε το βράδυ και από πολλούς υπήρχε η προσμονή ότι θα δινόταν κάποια μορφή ελευθέρας να παρακολουθήσουμε τον τελικό του Τσάμπιονς-Λιγκ στο ΚΨΜ αλλά μία τέτοια κίνηση θα χάλαγε την πρώτη εντύπωση της νόρμας που έπρεπε να επιβληθεί. Έκαναν την εμφάνιση τους ένα-δυο λαθραία ραδιοφωνάκια και η εξέλιξη του αγώνα πήγαινε ψιθυριστά από αυτί σε αυτί. Στην βραδυνή αναφορά φώναζαν δυνατά τα ονόματα μας, απαντούσες και εσύ με ένα βροντερό ΠΑΡΩΝ και έτρεχες στο κρεβάτι σου. Ευτυχώς είχαν φροντίσει η τοποθέτηση στους θαλάμους να έχει γίνει με κάποια ορθολογιστικά κριτήρια (καταγωγή, ηλικία, μόρφωση) καθώς θυμάμαι ότι στον πρώτο από τους τέσσερις θαλάμους ήταν μαζεμένοι όλοι οι Κρητικοί και στον τέταρτο όπου ήμουν εγώ δίπλα είχα ένα συμφοιτητή από τη σχολή, από πάνω έναν μαθηματικό και έναν πολ. μηχανικό όλοι κοντινής ηλικίας στην δική μου με τους οποίους έχω κρατήσει επαφή παρότι μείναμε μαζί μόνο για τρεις εβδομάδες.

Σκέφτηκα ότι όσο πιο γρήγορα άφηνα την κούραση να με καταβάλλει και τον ύπνο να με αιχμαλωτίσει τόσο πιο ανώδυνα θα πέρναγε η νύχτα γιατί αυτή είναι η πιο δύσκολη. Και έτσι έγινε παρότι έμεινα ξάγρυπνος για κανά μισάωρο μετά το σιωπητήριο καθώς μερικοί δεν άντεξαν και έβαλαν τα κλάματα...

(To Be Continued)

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2009

Κυριακή πρωί

Είναι πάγια θέση μου να μην προτείνω ή να προτρέπω προς πολιτικούς σχηματισμούς. Εν μέρει το θεωρώ ανήθικο ίσως και επικίνδυνο χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχω προσωπική επιλογή. Είναι ευθύνη καθενός να διαμορφώσει άποψη σταθμίζοντας πεπραγμένα και προγράμματα και να οδηγηθεί στην κάλπη. Μπορώ μόνο να επιχειρηματολογήσω ισχυρά για τη μη επιλογή μίας παράταξης με βάση το πρόσφατο παρελθόν και το παρόν της.
           
Στην ευρω-εκλογική αναμέτρηση της 7ης Ιουνίου όμως εδώ και μερικούς μήνες το διακύβευμα έχει μεταφερθεί (εν μέρει εσκεμμένα) από την επιλογή στη μη συμμετοχή. Κατανοώ την κούραση και την απογοήτευση που έχει συσσωρευτεί από τις συνεχείς αποτυχημένες πολιτικές πράξεις και τις συνέπειες τους αλλά δεν δικαιολογώ επ' ουδενεί την γενικευμένη συλλογιστική του ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ για τον απλό λόγο ότι όλοι αυτοί οι ίδιοι έχουν επιλεχθεί από εμάς μέσα από εμάς. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε και εμείς ίδιοι γεγονός που αν ισχύει μπορεί να ισχύει μόνο μερικώς (σίγουρα εγώ δεν είμαι πάντως :) ) οπότε και αντίστροφα δεν μπορεί να ισχύει καθολικά.
             
Επίσης φοβάμαι ότι πολλοί συμπολίτες μου δεν έχουν αντιληφθεί την σταδιακή και ολοένα και πιο σημαντική μετατόπιση του κέντρου λήψεως των σημαντικών αποφάσεων από τα εθνικά κοινοβούλια στο ευρω-κοινοβούλιο. Για αυτό το λόγο και μόνο η επιλογή των ευρω-βουλευτών έχει την ίδια τουλάχιστον βαρύτητα με την αντίστοιχη των εθνικών εκλογών.
           
Πολλοί επίσης που αρέσκονται στις συνωμοσιολογίες που συνήθως έχουν στον πυρήνα τους κρυφά κέντρα λήψεως των αποφάσεων απαρτιζόμενα από κοκτέιλ εβραίων και μασόνων και για τα οποία φυσικά είναι πολύ εύκολο να ρίχνουμε τις ευθύνες για όσα μας ταλανίζουν, σπέρνουν έμμεσα την ματαιότητα της επιλογής. Δεχόμενος για χάρη της επιχειρηματολογίας τις θέσεις τους, δεν σας αρέσει σε ένα στημένο παιχνίδι (της απάθειας άρα και της αποχής)
           
             
               
Αν σωστά έχει ειπωθεί ότι όποιος δεν γνωρίζει την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει τότε να το επεκτείνω λέγοντας ότι και
                
ΟΠΟΙΟΣ ΑΨΗΦΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΖΗΣΕΙ.

Τρίτη, 5 Μαΐου 2009

Beam me up, Scotty!

Τι είναι η κβαντική φυσική ή κβαντομηχανική;
 
Είναι το σύνολο των κανόνων που περιγράφουν τη συμπεριφορά της ύλης και της ενέργειας στο ατομικό και υποατομικό επίπεδο. Ο λόγος ύπαρξης της είναι ότι η κλασσική μηχανική (Νευτώνεια) παρουσιάζει σημαντικές θεωρητικές και πειραματικές ελλείψεις και αποκλίσεις αντίστοιχα όταν εφαρμόζεται σε αυτή την κλίμακα. Μαζί με την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας αποτελούν τα δύο μεγαλύτερα νοητικά επιτεύγματα του περασμένου αιώνα. Το όνομα προέρχεται από το λατινικής προέλευσης quantum (quantus) το οποίο δηλώνει ότι φυσικά μεγέθη παίρνουν συγκεκριμένες (διακριτές) τιμές. Το τι σημαίνει αυτό σε φυσικό επίπεδο θα το εξετάσουμε αργότερα. 
   

Πριν όμως μιλήσουμε για τις διαφοροποιήσεις της κβαντομηχανικής καλό είναι να θυμηθούμε μερικές αρχές της κλασσικής προσέγγισης για να γίνουν πιο εμφανείς οι νέες ιδέες που οδήγησαν όχι μόνο σε σημαντικές τεχνολογικές εφαρμογές (ηλεκτρονική) αλλά και σε νέα αντίληψη του φυσικού κόσμου. 
   

(Οποιαδήποτε μαθηματική και φυσική προσέγγιση θα είναι λυκειακού επιπέδου και θα είναι εντελώς χαλαρή.)
 
Όταν ένα αντικείμενο κινείται με σταθερή ταχύτητα (u) τότε μία οποιαδήποτε χρονική στιγμή (t) μπορούμε να γνωρίζουμε την θέση του (x), την απόσταση του δηλαδή από ένα σταθερό σημείο καθώς ισχύει

x=u* t
Δηλαδή αν ένα αυτοκίνητο που κινείται με ταχύτητα 60χλμ./ώρα περάσει έξω από το σπίτι σας και μηδενίσετε το χρονόμετρο σας τότε σε 2 ώρες θα βρίσκεται σε απόσταση 120χλμ. από το σπίτι σας (σε ευθεία γραμμή) όπως και πολύ εύκολα προκύπτει από τον παραπάνω τύπο.
 
Οι φυσικοί χρησιμοποιούμε και ένα άλλο σημαντικό μέγεθος που σχετίζεται με την ταχύτητα, την ορμή (p), η οποία συνδέεται με αυτήν με τον παρακάτω τύπο:


p=m*u

όπου m η μάζα του σώματος που κινείται οπότε


u=p/m 

άρα και 


x=(p/m)*t
    

Από την παραπάνω σχέση συμπεραίνουμε ότι τα μεγέθη θέση (x) και ορμή (p) είναι συζυγείς μεταβλητές, δηλαδή μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή εάν γνωρίζουμε το ένα από τα δύο παραπάνω μεγέθη τότε γνωρίζουμε ΚΑΙ το άλλο.

Όπως είναι προφανές από την εμπειρία μας στον φυσικό κόσμο, τα κινούμενα σώματα μπορούν να έχουν μία οποιαδήποτε τιμή της ταχύτητας (από άποψη μέτρησης), πχ. u=63,47χλμ/ώρα και απόστασης (θέσης) πχ. x=89,12χλμ. και επακόλουθα οποιαδήποτε τιμή ενέργειας (Ε), στο παράδειγμα μας κινητική.


Συνεπώς τα φυσικά μεγέθη που χρησιμοποιούμε στην κλίμακα μας παίρνουν τιμές από το συνεχές φάσμα χωρίς κανένα περιορισμό (πάντα από άποψη μέτρησης).

Στην καρδιά της κβαντομηχανικής βρίσκεται η Αρχή της Απροσδιοριστίας του Heisenberg, ο τίτλος της οποίος είναι εντυπωσιακός αλλά πέρα ως πέρα προσδιοριστικός (!). Η μαθηματική της διατύπωση (στην οποία μπορούμε να καταλήξουμε με αρκετές διαφορετικές προσεγγίσεις που ξεφεύγουν από την ουσία της ανάρτησης) είναι η εξής:
 



όπου Δp η απροσδιοριστία στην μέτρηση της ορμής p, Δx η απροσδιοριστία στην μέτρηση της θέσης x και h μία σταθερά (του Planck).

Πρακτικά μας λέει ότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ταυτόχρονα τη θέση και την ορμή ενός σωματιδίου (!), το αντίθετο δηλαδή με ότι είδαμε στην κλασσική μηχανική. Για να βεβαιωθείτε (μαθηματικά) απόλυτη γνώση στη θέση x σημαίνει ότι η απροσδιοριστία της είναι Δx=0 οπότε για να μπορεί το γινόμενο ΔpΔx να μένει σταθερό (μεγαλύτερο ή ίσο από τη σταθερά h) τότε το Δp θα πρέπει να τείνει στο άπειρο, πλήρης δηλαδή απροσδιοριστία στην ορμή του σωματιδίου (άρα και της ταχύτητας). Φυσικά ισχύει και αντίστροφα, γνώση της ταχύτητας οδηγεί στη μη γνώση της θέσης.

Αυτό που θα πρέπει να πούμε είναι ότι πιθανότερα αυτή η συμπεριφορά στο (υπο)ατομικό επίπεδο δεν έχει σχέση με την μετρητική διαδικασία αλλά είναι εγγενής της φύσεως, μία αντίληψη και άνοιξε (και παραμένουν ανοιχτά) μέτωπα σε φιλοσοφικό επίπεδο και ειδικά με την ντετερμινιστική αντίληψη του κόσμου η οποία αποδέχεται μία απόλυτητα αιτιατότητα στην τάξη των πραγμάτων καθώς όπως εύκολα αντιλαμβανόμαστε διαταρράσεται από την Αρχή του Heisenberg.

Σε επόμενη ανάρτηση θα παρουσιάσουμε και άλλα θαυμαστά της κβαντομηχανικής.

(Αφορμή για το παραπάνω κείμενο είναι μία είδηση περί ενός σημαντικού βήματος στην κβαντική κρυπτογράφηση αλλά και η νέα ταινία στο franchise του Star Trek με το οποίο μεγάλωσα και ονειρεύτηκα μία καλύτερη ανθρωπότητα αντιμέτωπη μόνο με ηθικά διλήμματα. Ένα από το πιο σημαντικά χαρακτηριστικά της σειράς στον τεχνολογικό τομέα είναι η ύπαρξη τηλεμεταφορέων η οποία σε θεωρητικό επίπεδο είναι ανέφικτη λόγω της Αρχής του Heisenberg. Οι σεναριογράφοι παρέκαμψαν την θεωρητική αυτή αντίφαση με την ύπαρξη συσκευών που ονόμασαν αντισταθμιστές Heisenberg αλλά αυτά είναι για geeks σαν και εμένα. Το ερώτημα είναι: αν η φαντασία του Βερν είναι σήμερα πραγματικότητα γιατί όχι και αυτή του Star Trek;)

 

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

Live your Myth

Είναι μέρες όμορφες, ανοιξιάτικες και όμως τόσο αντιφατικές. Τρισεκατομμύρια ροές πρωτονίων οδηγούν τον εγκέφαλο μας σε εκδηλώσεις αγάπης, πλατωνικής ή σαρκικής και όμως ένα νέο παιδί αποφασίζει να τερματίσει τη ζωή του παίρνοντας μαζί όσους μπορεί, αφήνοντας πίσω μία απολογία-μνημείο απόγνωσης και μίσους από την αποξένωση, την απόρριψη, την κοροϊδία των συνανθρώπων του.
   
Και ενώ η παγκόσμια γνώμη εκπλήσσεται που συμβαίνουν τέτοια πράγματα στη χώρα που τους καλεί να ζήσουν το μύθο τους, όσοι εντός των τοιχών καταφέρνουν να διατηρούν ψήγματα του ορθολογισμού και της ανθρωπιάς τους, παρακολουθούν άνευ έκπληξης τα νέα επεισόδια του μεγαλύτερου εν παραγωγή reality show που διαδραματίζεται καθημερινά στους δέκτες της πραγματικότητας μας με κεντρικό άξονα το τρίπτυχο ΦΟΒΟΣ-ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ-ΒΙΑ, συνταγή ικανή να δώσει πολλές επιτυχημένες σεζόν προβολής.

ΦΟΒΟΣ κυρίως για το ξένο, για το διαφορετικό, αυτό που έχει διαφορετικό χρώμα, μιλάει άλλη γλώσσα και σε κοιτάζει απειλητικά γιατί στην πραγματικότητα είναι πιο φοβισμένο από εσένα: είναι ένα και έχει απέναντι πολλούς και παίζει εκτός έδρας...

ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ γιατί στα στεγανά των τοίχων του σπιτιού και του μυαλού κρατάμε εμείς το κλειδί της εισόδου, δίνοντας πέρασμα μόνο σε ότι είναι κομμένο και ραμμένο να μπει εντός. Έτοιμα προϊόντα μία καλοκουρδισμένης φάμπρικας με γυαλιστερό μάρκετινγκ. Και όταν ζεις σε τέσσερις τοίχους που 99% σχηματίζουν ένα ορθογώνιο παραλληλόγραμμο, τότε νομίζεις ότι όλος ο κόσμος έχει ορθές γωνίες, δεν χωράνε καμπύλες, ανοιχτά σχήματα και λοιπές χαοτικές ανωμαλίες.

ΒΙΑ γιατί είναι τόσος ο χείμαρος των συναισθημάτων και τόσο χαμηλές οι αντιστάσεις, που η παράκαμψη προς τη βίαια κάθαρση του τέλους φαίνεται ως το μοναδικό μονοπάτι. Και τι πιο ταιριαστό για την χώρα που γεννήθηκε η τραγωδία από το να παίξουμε όλοι με τη σειρά σαν μέλη του χορού, σαν δευτεραγωνιστές και τέλος πρωταγωνιστές...




Η διαφήμιση παίζει αλλά
we already live our myth...

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2009

Απορία

Στη χώρα των τυφλών βασιλεύει ο μονόφθαλμος.

Στη χώρα των τρελών ποιος βασιλεύει;
Ο πιο λογικός ή ο θεότρελος;

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2009

Παρακμή


Η πρόσφατη απόδραση του Β. Παλαιοκώστα κατέδειξε για ακόμα μία φορά την φαιδρότητα των κρατικών μηχανισμών, φαιδρότητα που φυσικά δεν είναι παρά αντανάκλαση της ίδιας ιδιότητας που χαρακτηρίζει την κοινωνία μας που τροφοδοτεί τους λειτουργούς των μηχανισμών αυτών.
   
Μετά τις πρώτες σατυρικές αντιδράσεις (ως συνήθως το web δείχνει την ταχύτητα των αντανακλαστικών του) οι οποίες δεν θα ήταν και τόσο "εμπνευσμένες" αν αντιλαμβανόμασταν ότι σε τελική ανάλυση έχουν στόχο τους εαυτούς μας, ακολούθησαν τα αντιστοίχως φαιδρά δελτία ειδήσεων με παρουσιαστές-άστριες (sic: anchor(wo)men) σε ρόλου μαέστρου μιας κιτς μίξης ψηφιακών αναπαραστάσεων (γραφικού επιπέδου nvidia εν-τη γενέσει της), αντίστοιχης μουσικής επένδυσης και αστυνομικών ρεπόρτερ διερωτώμενων αν ο πιλότος του ελικοπτέρου θα μπορούσε να εκτελέσει φιγούρες αλά Top-Gun και να ξεφορτωθεί μαγικά τους κακούς.
   
Το κερασάκι στην τούρτα μου ήρθε στον απόηχο των συζητήσεων γύρω μου, ακόμα και έντυπα διατυπωμένο (Ρομίνα Ξύδα - Πρώτο Θέμα 01/3/09): η έλξη των γυναικών για τους δραπέτες και την "ανδρεία" τους εκδηλωμένη από βραδυνές ονειρώξεις ως την διαπίστωση: "αυτοί είναι άντρες, όχι οι φλούφληδες με τους οποίους μπλέκουμε". Από τη μία η brutal εικόνα των παρανόμων που δείχνουν τα γεννητικά τους όργανα στο σύστημα και από την άλλη φουκαριάρηδες υπαλληλίσκοι γερασμένοι στα τριάντα τους χωρίς όρεξη για τίποτα. Πως φτάσαμε σε τέτοιου είδους αντιμετώπιση όμως;

Για να μη νομίσει το μικρό αλλά πλειοψηφικό γυναικείο κοινό μου ότι είμαι φαλλοκράτης (μόνο όταν "οριζοντιώνομαι" το πράττω) θα ξεκινήσω κάνοντας τον συνήγορο του διαβόλου: Ναι, υπάρχει μπόλικη δόση ΜΑΛΑΚΙΑΣ στην σύγχρονη εκδοχή του ανδρικού φύλλου και πολλαπλάσια ποσότητα στην νεολληνική ποικιλία. Μόνιμοι τρόφιμοι στο πατρικό ίδρυμα, παρθένοι μέχρι τα σαράντα αν δεν υπήρχαν ιερόδουλες, αιώνιοι φοιτητές, φαντάροι παππούδες. Αλλά τι περιμένετε να παραχθεί από τον σχεδόν ευνουχιστικό υπερπροστατευτισμό της Ελληνίδας Μαμάς προς τον γιόκα της που ξεκινάει από νηπιακό στάδιο και εκφράζεται συνεχώς με ένα "ΜΗΝ ΜΟΥ" (αρρωστήσει, κακοπέσει σε καμιά πονηρή - την οποία πονηρή η ίδια κατασκευάζει στην περίπτωση της κόρης) μέχρι την παράδωση σε νύφη της αποδοχής της;

Και ερχόμενος στην αντίπερα όχθη τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα: υποχόνδριες και ναρκισσιστικές προσωπικότητες καλύπτουν τις αδυναμίες και τις ανασφάλειες τους μέσα από τον μαγικό καθρέπτη του lifestyle υλοποιημένο στην adult εκδοχή των παιδικών παραμυθιών: το Sex and the City το οποίο ήρθε και χτύπησε τα εύκολα θύματα στα οποία μας έχει μετατρέψει η Χολυγουντιανή κουλτούρα με ταχύτητα Λούκυ Λουκ που πυροβολεί τη σκιά του
   
Ποιος νοήμων δεν αντιλαμβάνεται ότι η Carrie Bradshaw είναι η "πριγκηποπούλα" και ο Μr. Big ο "ιππότης" της (ο οποίος απέκτησε πραγματικό όνομα μετά από πολύ καιρό); Και επειδή δεν μπορούν όλες να έχουν τον πρώτο ρόλο συμπληρώνεται το κοκτέιλ και με διαφορετικές περσόνες για να μπορούν να ταυτιστούν οι περισσότερες: η ονειροπαρμένη, η κυνική και η πηδη-όλα (η τελευταία είναι ο μπαλαντέρ για να τσακώνει και το διψασμένο για εύκολο σεξ ανδρικό κοινό). Με το όλο εχγείρημα σωταρισμένο με συστατικά τύπου φορεμάτων Oscar de la Renta, τσαντών Luis Vuitton, γοβών Manolo Blahnik (γαμώ το φετίχ μου και εμένα), κλπ. να σερβίρεται στην ψευδο-γκουρμέ γυναικεία αυταπάτη.

Και όταν βομβαρδίζεσαι με εικόνες παραμυθιού, κρυφά ή φανερά δεν θέλεις παρά να το ζήσεις έστω και στην δική σου εκδοχή. Όμως η πεζή πραγματικότητα σε προσγειώνει συχνά ανώμαλα ή δεν σε αφήνει καν να απογειωθείς με συνέπεια συμπεριφορές που χαρακτηρίζονται από εθελοτυφλισμό και σπασμωδικές κινήσεις. 
   
Επιστρέφοντας όμως στην περίπτωση της φαντασίωσης του "πορθητή" ενσαρκωμένου στο πρόσωπο του Παλαιοκώστα, χαζά κοριτσάκια και γκόμενες που την κουβαλάτε, δεν καταλαβαίνετε πόσο εύκολο είναι να γελοιοποιήσεις διάτρητους μηχανισμούς σαν αυτούς που έχουμε δημιουργήσει εδώ στην Ελλάδα; Πόσο εύκολα γίνεσαι "μάγκας" σε ένα ελαστικό νομικό και ποινικό σύστημα σαν το δικό μας; Πόσο γενικώς ποιο εύκολο είναι να δημιουργήσεις χάος και αταξία από το να επιφέρεις την τάξη; (φυσικά κοιμόσασταν όταν σας έλεγαν στο Λύκειο ότι αυτό γενικά είναι νόμος της φύσης). 
    
Μάγκας είναι αυτός που στην σκληρή αυτή πραγματικότητα με μισθό 700 ευρώ (+/- 100), τολμά να κάνει οικογένεια με παιδί και να είναι συνεχώς υπόλογος για το μέλλον του παιδιού του. Αυτός που το "εγώ" του, το βάζει σε ένα κασελάκι για να δώσει τόπο σε αυτό του παιδιού του, και το βγάζει  βόλτα τις ελάχιστες στιγμές που του δίνεται η ευκαιρία. Άντε βλαμμένες...

Εν κατακλείδι επειδή συχνά στις ανδρικές συζητήσεις με θέμα τις γυναίκες, λόγω της αδυναμίας μας (όχι έμφυτης) κατανόησης του γυναικείου ψυχισμού, αυτές κλείνουν με το πεζό "άβυσσος η ψυχή της γυναίκας!" να θυμίσω το λόγια ενός μεγάλου στοχαστή:

"Δεν χρειάζεται να ξέρεις τίποτα για τις γυναίκες. Απλά γίνε ο καλύτερος άντρας που μπορείς."
Φ. Νίτσε

ΥΓ. Δεν είμαι G700, ούτε έχω οικογένεια.