Translate

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2009

Civilitas II

Το πολιτικό σκηνικό τελευταία ανάμεσα στην δυσωδία του αφήνει πλέον και την οσμή των εκλογών. Η τωρινή κυβέρνηση σκληρά αγωνιζόμενη για να κερδίσει τον τίτλο της πλέον αποτυχημένης κυβέρνησης της μεταπολίτευσης, θορυβημένη από την πιθανότητα απώλειας της εξουσίας ενεργοποίησε τα μόνο σωστά αντανακλαστικά της: τα εκλογικά.

Πως το αντιλαμβάνεται κανείς αυτό; Από την παροχολογία φυσικά: 500.000.000 δανεικά ευρώ για τους αγρότες (την επόμενη φορά δεν θα αγοράσω νέο αυτοκίνητο αλλά τρακτέρ), 60.000 προσλήψεις στο δημόσιο για την πάταξη της ανεργίας και θα έχουμε και άλλα. Φυσικά το έργο το έχουμε ξαναδεί. Ξεκίνησε με το περίφημο "ΤΣΟΒΟΛΑ ΔΩΣΤΑ ΟΛΑ". Και τα έδωσαν. Και τα ξαναέδωσαν. Και τα πήραμε. Και τα ξαναπήραμε. Και τα φάγαμε. Και τα ξαναφάγαμε.

Όταν όμως προσλαμβάνεις συνεχώς τροφή άνευ προγράμματος και διαχείρισης, αυξάνεις συνεχώς τη μάζα σου και μπαίνεις στον φαύλο κύκλο του να χρειάζεσαι όλο και μεγαλύτερη πρόσληψη για να την διατηρείς και φυσικά έχουν ξεκινήσει οι δυσάρεστες παρενέργειες. Έχω αναφέρει και παλαιότερα (http://blog.mistirios.net/2008/11/civilitas-i_24.html) ότι η ελληνική κοινωνία υποφέρει και από το σύνολο των νόθων παιδιών των one-night-stand πολιτικών-ψηφοφόρων: το ελληνικό δημόσιο.

Ας δούμε μερικά νούμερα:
2005: 477.000
2006: 486.000
2007: 503.000
2008: δεν τα βρήκα αλλά είμαι έτοιμος να ρισκάρω ένα σημαντικό χρηματικό ποσό στοιχηματίζοντας ότι είναι προς τα πάνω πάλι.

Κάνοντας την παραδοχή 500.000 δημοσίων ανά 10.000.000 πληθυσμού η αναλογία είναι 1 δημόσιος ανά 20 κάτοικους. Στην Γερμανία η αντίστοιχη αναλογία είναι χοντρικά 1/200! Η σύγκριση στερείται σχολιασμού. Φυσικά στα νούμερα αυτά δεν έχουν συμπεριληφθεί οι συμβασιούχοι όλων των μορφών που εκτινάσσουν το συνολικό νούμερο πάνω από το 1.500.000!

Και ενώ τα νούμερα είναι αποκαρδιωτικά να θυμίσω ότι το σπουδαιότερο ίσως έργο για τη χώρα επί ΠΑΣΟΚ, το ΑΣΕΠ, ένας θεσμός για την αξιοκρατική πρόσληψη προσωπικού στο δημόσιο, έχει απαξιωθεί και διαβληθεί με μία σειρά υπονομευτικών διατάξεων επί "καταλληλότητας".
Τι είναι όμως χειρότερο από τα νούμερα και την αναξιοκρατία; Δεν θα κάνω κουίζ: η μονιμότητα. Ο blogger neuclone με αφορμή τα τραγικά γεγονότα του Δεκέμβρη έγραψε ένα πικρό σχόλιο:
(http://neuclone.blogspot.com/2008/12/blog-post_165.html):

"Μόνιμος
Υπάρχει μόνιμος άνθρωπος;
Εννοώ: υπάρχει άνθρωπος που να τον έχει
διορίσει ο Θεός μόνιμα ζωντανό;

Τότε γιατί υπάρχει μονιμότητα στο δημόσιο; Μοιάζει λίγο με αυτοτιμωρία. Αυτοτιμωρία για όλους εμάς τους υπόλοιπους που έχουμε επιτρέψει στους λοιπούς να έχουν αυτό το προνόμιο. Είναι σαν να θέλουμε να αυτομαστιγωνόμαστε καθημερινά με τα δεινά που προκαλούν όλοι αυτοί οι απαίσιοι τεμπελχανάδες με το ύφος 10 καρδιναλίων που λέγονται δημόσιοι υπάλληλοι.

(Φυσικά αναφέρομαι σε αυτούς που δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους, τους πληρώνουμε για να μην κάνουν τίποτα και κυρίως σε αυτούς που έχουν αυτό το παράξενο βίτσιο, να σκοτώνουν 15χρονους.)

Έχετε σκεφτεί ποτέ το θέμα της μονιμότητας;

Κατ' αρχάς είναι ενάντια στη φύση. Ή μάλλον, πιο σωστά, είναι η τελευταία λέξη που έχει να πει η Φύση: ο θάνατος. Μόνο αυτός είναι μόνιμος. Διορίζοντας έναν άνθρωπο σε μία θέση λοιπόν μόνιμα είναι σαν να τον σκοτώνεις. Και σκοτώνεις κάτι πολύ πιο ζωτικό από τα ζωτικά του όργανα. Σκοτώνεις το μυαλό του. Τη δημιουργικότητά του. Το σθένος του. Το ανάστημά του. Ένας τέτοιος άνθρωπος, ένας άνθρωπος που δεν έχει τίποτε άλλο από το κουμπούρι στο ζωνάρι και την αίσθηση της εξουσίας που του δίνει αυτό, ένας άνθρωπος που είναι μόνιμος και που του έχουν καλλιεργήσει την εντύπωση ότι τίποτε δεν τον ακουμπά, γιατί να μην σκοτώσει;

Άλλωστε όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι το κάνουν,
με ό,τι έχει ο καθένας. Άλλοι έχουν κουμπούρια,
άλλοι σφραγίδες και άλλοι υπογραφές...
"

Δεν είμαι σε καμία θέση να πω σε κανέναν τι θα ψηφίσει τις επόμενες εκλογές. Μπορώ σίγουρα όμως να επιχειρηματολογήσω ισχυρά για το τι ΔΕΝ θα πρέπει να ψηφίσει. Και μετά τα παραπάνω μη ρωτήσετε ποιους ΔΕΝ. Θα έχει και συνέχεια...

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ!

ΥΓ. Δεν έχω κανένα απωθημένο που δεν εργάζομαι στο δημόσιο. Δεν προσπάθησα ποτέ να μπω και ακόμα και να μου προσέφεραν θέση άνευ αξιοκρατικών επιλογών θα την αρνιόμουν. Το τίμημα είναι μεγάλο για εμένα και τη χώρα.

Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2009

Το Ραντεβού

Πλησίαζε η ώρα. Η ώρα του ραντεβού που δεν είχαμε δώσει αλλά και που θα βρισκόμασταν παρόντες. Ο καθένας για δικό του λόγο αλλά και οι δύο για τον ίδιο λόγο. Ήμουν ανήσυχος και το σώμα μου όχι στην καλύτερη κατάσταση. Μου έστελνε μηνύματα να ξεκουραστώ γιατί θα το ταλαιπωρήσω το βράδυ: με καπνό και αλκοόλ όχι όμως στο δικό μου πάρτι. Όμως έπρεπε να είμαι εκεί. Για τον δικό μου λόγο.
       
Όπως τα εδάφη στα οποία μεγαλώνεις κάθε πιθαμή τους γίνεται γνώση σου, έτσι και κάθε πνεύμα και σώμα στο οποίο δίνεσαι γίνεται κομμάτι του εαυτού σου. Κάνετε παρόμοιες σκέψεις, περπατάτε παράλληλα μονοπάτια. Ήξερα ότι θα ήσουν εκεί, όπως ξέρω όταν είσαι κοντά μου χωρίς να σε βλέπω. Ο ιδιορυθμός σου είναι το εμβατήριο στο οποίο κραυγάζω πολεμικά αλλά δεν ακούγομαι. Είμαι και εγώ εκεί. Για τον δικό μου λόγο.
   
Ήμουν ανήσυχος. Σαν στρατηγός το πρωϊνό της μάχης επιθεωρώ για τελευταία φορά το πεδίο της και συγκρατώ τα σημεία υπεροχής μου και τα σημεία διαφυγής. Η ώρα περνάει και ξεκινάω την ρουτίνα μου. Και όμως είναι τόσο χρήσιμη. Με κάνει δυνατό, με κάνει υγιή. Και είμαι καλός σε αυτή. Πολύ καλός αλλά μόνο όταν της δίνομαι ολοκληρωτικά και δεν την απατώ με το απρόοπτο και την αναβλητικότητα: τι χαριτωμένες ερωμένες, τα θέλγητρα τους τόσο παραπλανητικά...

Σε ακούω. Το εμβατήριο ξεκίνησε. Αλλά δε μπορώ να στραφώ προς εσένα. Πολεμώ εχθρό κατά μέτωπο και οποιαδήποτε ολιγωρία μπορεί να είναι μοιραία. Με βλέπεις και το ξέρω. Ξέρεις ότι δεν μπορώ να στραφώ και με προσπερνάς. Δεν το θέλεις όμως. Είναι το ραντεβού μας και πρέπει να ανταλλάξουμε χαιρετισμούς. Ο καθένας για δικό του λόγο.

Η μάχη τελειώνει και είμαι νικητής όπως πάντα. Αφού πάντα επιλέγω εχθρό που μπορώ να νικήσω ακόμα και οριακά. Όμως δεν έχεις φύγει. Κάνεις ότι κοιτάς κάτι στο κινητό σου για να κερδίσεις χρόνο μέχρι να ελευθερωθώ. Και οι ματιές μας συναντιώνται. Αντικρύζω το προφανές. Αυτό που είμαι καταδικασμένος εσαεί να πολιορκώ. Αυτό που όταν το εκπορθώ ξαναχτίζεται και στέκει αγέρωχο όπως την πρώτη φορά. Και αν οι πέτρες και ο πηλός έχει φθαρεί στα δικά μου μάτια είσαι ακόμα το κάστρο που λάμπει αστραφτερό στο απόγειο της ημέρας και φέγγει σαν φάρος στη σκοτεινιά...

"Καλή Χρονιά". Ο καθένας για δικό του λόγο...