Translate

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2009

Απορία

Στη χώρα των τυφλών βασιλεύει ο μονόφθαλμος.

Στη χώρα των τρελών ποιος βασιλεύει;
Ο πιο λογικός ή ο θεότρελος;

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2009

Παρακμή


Η πρόσφατη απόδραση του Β. Παλαιοκώστα κατέδειξε για ακόμα μία φορά την φαιδρότητα των κρατικών μηχανισμών, φαιδρότητα που φυσικά δεν είναι παρά αντανάκλαση της ίδιας ιδιότητας που χαρακτηρίζει την κοινωνία μας που τροφοδοτεί τους λειτουργούς των μηχανισμών αυτών.
   
Μετά τις πρώτες σατυρικές αντιδράσεις (ως συνήθως το web δείχνει την ταχύτητα των αντανακλαστικών του) οι οποίες δεν θα ήταν και τόσο "εμπνευσμένες" αν αντιλαμβανόμασταν ότι σε τελική ανάλυση έχουν στόχο τους εαυτούς μας, ακολούθησαν τα αντιστοίχως φαιδρά δελτία ειδήσεων με παρουσιαστές-άστριες (sic: anchor(wo)men) σε ρόλου μαέστρου μιας κιτς μίξης ψηφιακών αναπαραστάσεων (γραφικού επιπέδου nvidia εν-τη γενέσει της), αντίστοιχης μουσικής επένδυσης και αστυνομικών ρεπόρτερ διερωτώμενων αν ο πιλότος του ελικοπτέρου θα μπορούσε να εκτελέσει φιγούρες αλά Top-Gun και να ξεφορτωθεί μαγικά τους κακούς.
   
Το κερασάκι στην τούρτα μου ήρθε στον απόηχο των συζητήσεων γύρω μου, ακόμα και έντυπα διατυπωμένο (Ρομίνα Ξύδα - Πρώτο Θέμα 01/3/09): η έλξη των γυναικών για τους δραπέτες και την "ανδρεία" τους εκδηλωμένη από βραδυνές ονειρώξεις ως την διαπίστωση: "αυτοί είναι άντρες, όχι οι φλούφληδες με τους οποίους μπλέκουμε". Από τη μία η brutal εικόνα των παρανόμων που δείχνουν τα γεννητικά τους όργανα στο σύστημα και από την άλλη φουκαριάρηδες υπαλληλίσκοι γερασμένοι στα τριάντα τους χωρίς όρεξη για τίποτα. Πως φτάσαμε σε τέτοιου είδους αντιμετώπιση όμως;

Για να μη νομίσει το μικρό αλλά πλειοψηφικό γυναικείο κοινό μου ότι είμαι φαλλοκράτης (μόνο όταν "οριζοντιώνομαι" το πράττω) θα ξεκινήσω κάνοντας τον συνήγορο του διαβόλου: Ναι, υπάρχει μπόλικη δόση ΜΑΛΑΚΙΑΣ στην σύγχρονη εκδοχή του ανδρικού φύλλου και πολλαπλάσια ποσότητα στην νεολληνική ποικιλία. Μόνιμοι τρόφιμοι στο πατρικό ίδρυμα, παρθένοι μέχρι τα σαράντα αν δεν υπήρχαν ιερόδουλες, αιώνιοι φοιτητές, φαντάροι παππούδες. Αλλά τι περιμένετε να παραχθεί από τον σχεδόν ευνουχιστικό υπερπροστατευτισμό της Ελληνίδας Μαμάς προς τον γιόκα της που ξεκινάει από νηπιακό στάδιο και εκφράζεται συνεχώς με ένα "ΜΗΝ ΜΟΥ" (αρρωστήσει, κακοπέσει σε καμιά πονηρή - την οποία πονηρή η ίδια κατασκευάζει στην περίπτωση της κόρης) μέχρι την παράδωση σε νύφη της αποδοχής της;

Και ερχόμενος στην αντίπερα όχθη τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα: υποχόνδριες και ναρκισσιστικές προσωπικότητες καλύπτουν τις αδυναμίες και τις ανασφάλειες τους μέσα από τον μαγικό καθρέπτη του lifestyle υλοποιημένο στην adult εκδοχή των παιδικών παραμυθιών: το Sex and the City το οποίο ήρθε και χτύπησε τα εύκολα θύματα στα οποία μας έχει μετατρέψει η Χολυγουντιανή κουλτούρα με ταχύτητα Λούκυ Λουκ που πυροβολεί τη σκιά του
   
Ποιος νοήμων δεν αντιλαμβάνεται ότι η Carrie Bradshaw είναι η "πριγκηποπούλα" και ο Μr. Big ο "ιππότης" της (ο οποίος απέκτησε πραγματικό όνομα μετά από πολύ καιρό); Και επειδή δεν μπορούν όλες να έχουν τον πρώτο ρόλο συμπληρώνεται το κοκτέιλ και με διαφορετικές περσόνες για να μπορούν να ταυτιστούν οι περισσότερες: η ονειροπαρμένη, η κυνική και η πηδη-όλα (η τελευταία είναι ο μπαλαντέρ για να τσακώνει και το διψασμένο για εύκολο σεξ ανδρικό κοινό). Με το όλο εχγείρημα σωταρισμένο με συστατικά τύπου φορεμάτων Oscar de la Renta, τσαντών Luis Vuitton, γοβών Manolo Blahnik (γαμώ το φετίχ μου και εμένα), κλπ. να σερβίρεται στην ψευδο-γκουρμέ γυναικεία αυταπάτη.

Και όταν βομβαρδίζεσαι με εικόνες παραμυθιού, κρυφά ή φανερά δεν θέλεις παρά να το ζήσεις έστω και στην δική σου εκδοχή. Όμως η πεζή πραγματικότητα σε προσγειώνει συχνά ανώμαλα ή δεν σε αφήνει καν να απογειωθείς με συνέπεια συμπεριφορές που χαρακτηρίζονται από εθελοτυφλισμό και σπασμωδικές κινήσεις. 
   
Επιστρέφοντας όμως στην περίπτωση της φαντασίωσης του "πορθητή" ενσαρκωμένου στο πρόσωπο του Παλαιοκώστα, χαζά κοριτσάκια και γκόμενες που την κουβαλάτε, δεν καταλαβαίνετε πόσο εύκολο είναι να γελοιοποιήσεις διάτρητους μηχανισμούς σαν αυτούς που έχουμε δημιουργήσει εδώ στην Ελλάδα; Πόσο εύκολα γίνεσαι "μάγκας" σε ένα ελαστικό νομικό και ποινικό σύστημα σαν το δικό μας; Πόσο γενικώς ποιο εύκολο είναι να δημιουργήσεις χάος και αταξία από το να επιφέρεις την τάξη; (φυσικά κοιμόσασταν όταν σας έλεγαν στο Λύκειο ότι αυτό γενικά είναι νόμος της φύσης). 
    
Μάγκας είναι αυτός που στην σκληρή αυτή πραγματικότητα με μισθό 700 ευρώ (+/- 100), τολμά να κάνει οικογένεια με παιδί και να είναι συνεχώς υπόλογος για το μέλλον του παιδιού του. Αυτός που το "εγώ" του, το βάζει σε ένα κασελάκι για να δώσει τόπο σε αυτό του παιδιού του, και το βγάζει  βόλτα τις ελάχιστες στιγμές που του δίνεται η ευκαιρία. Άντε βλαμμένες...

Εν κατακλείδι επειδή συχνά στις ανδρικές συζητήσεις με θέμα τις γυναίκες, λόγω της αδυναμίας μας (όχι έμφυτης) κατανόησης του γυναικείου ψυχισμού, αυτές κλείνουν με το πεζό "άβυσσος η ψυχή της γυναίκας!" να θυμίσω το λόγια ενός μεγάλου στοχαστή:

"Δεν χρειάζεται να ξέρεις τίποτα για τις γυναίκες. Απλά γίνε ο καλύτερος άντρας που μπορείς."
Φ. Νίτσε

ΥΓ. Δεν είμαι G700, ούτε έχω οικογένεια.