Translate

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2009

Στα Χακί (Η Πρώτη Μέρα)

Στον στρατό παρουσιάστηκα τον Μάιο του 2000. Θα υπηρετούσα στο πυροβολικό του οποίο το μοναδικό κέντρο εκπαίδευσης είναι στη Θήβα (μία ώρα από την Αθήνα με αυτοκίνητο). Είχα σταματήσει από την εργασία μου ένα μήνα νωρίτερα και το διασκέδαζα τρομερά. Συνεχείς έξοδοι και ποτά. Το προχωρημένο της ηλικίας μου (28) έκανε πιο δραματική την προοπτική της θητείας καθώς οι 18 μήνες που θα διαρκούσε σε μία τόσο παραγωγική ηλικία έμοιαζαν με αιωνιότητα. Ζούσα την κάθε μέρα λες και ήταν τελευταία και γενικά από την χρονιά πριν τον στρατό έχω τις καλύτερες αναμνήσεις για τον ίδιο λόγο. Είχα αποφασίσει ότι αφού το είχα τραβήξει όσο δεν πάει άλλο, έπρεπε να τελειώσω και με αυτή την υποχρέωση. 


Εκείνο το πρωϊνό της Τετάρτης προς το τέλος του Μάη ξύπνησα με καλή διάθεση και στο σπίτι είχαν έρθει οι δύο κολλητοί που θα με συνόδευαν μέχρι την πύλη του στρατοπέδου. Πλακώσαμε τα εδέσματα της μαμάς, κάναμε χωρατά, αποχαιρέτησα τις γονιδιακές μονάδες (η μαμά πάντα βουρκωμένη) και ξεκινήσαμε. Είχε πολύ ζέστη και μάλιστα τις επόμενες ημέρες ταλαιπωρήθηκα πολύ από τον καύσωνα. Η πρώτη έντονη ανάμνηση είναι η αλλαγή διάθεσης έξω από την πύλη καθώς δεξιά της υπήρχε το κλασσικό παρωχημένο αναψυκτήριο-οβελιστήριο με τοποθετημένα εξωτερικά μεγάφωνα που έπαιζαν λαϊκά του θανατά. Το μπουζούκι και η κλάψα του τροβαδούρου επέφεραν το πρώτο δυνατό πλήγμα στην ψυχολογία μου. Είπα στον εαυτό μου "τέλειωσαν τα ψέμματα", αποχαιρέτησα τους κολλητούς και πέρασα την πύλη...


Αριστερά της πύλης, στο χώρο των στρατονόμων πέρναγες από έλεγχο για να μην περάσεις μέσα πράγματα που απαγορεύονταν όπως πχ. ναρκωτικά. Εγώ τα ναρκωτικά τα είχα κόψει :-Ρ αλλά κάπου είχα κρύψει ένα κινητό-παντόφλα το οποίο επίσης δεν ήταν επιτρεπτό και το βρήκαν. Δεύτερο γκολ στην εστία μου. Αργότερα βέβαια συνειδητοποίησα ότι δεν το είχα και τόσο ανάγκη και μία χαρά επικοινωνούσα με το επίγειο δίκτυο του πΟΤΕ. Αφού μαζευτήκαμε αρκετοί ανηφορίσαμε προς την κεντρική πλατεία του στρατοπέδου υπό τις οδηγίες κάποιου "οργανικού". Το κέντρο εκπαίδευσης είναι πολύ μεγάλο με δάσος τριγύρω αλλά και πολύ παλιό. Μερικοί θάλαμοι ήταν καινούργιοι αλλά ήταν πολύ λίγοι σε σχέση με τους υπόλοιπους. Οι περισσότεροι θα κοιμόμασταν σε κρεβάτια στα οποία μπορεί να είχαν κοιμηθεί και οι πατεράδες μας.

Σε ένα κλειστό χώρο (μπορεί να ήταν ένα από τα ΚΨΜ) είχαν τοποθετηθεί τραπέζια περιμετρικά όπου υπήρχαν σταθμοί συνεντεύξεων για τους παρουσιαζόμενους από άλλους ήδη στρατευμένους. Σε έναν από τους σταθμούς αυτούς θυμάμαι πολύ έντονα δύο 18χρονους φαντάρους που όταν έφτασε η σειρά μου με κοίταξαν με λύπη και αμηχανία. Τους έριχνα 10 χρόνια και φαινόταν έντονα λόγω της σημαντικής απουσίας τριχών στην κεφαλή μου. Με ρώτησαν  γεμάτοι ελπίδα αν η θητεία μου θα ήταν εξάμηνη καθώς θεώρησαν ότι θα είχα κάποιο σοβαρό λόγο να να υπηρετήσω μειωμένη θητεία (θα μπορούσα πχ. να είμαι παντρεμένος ή κάτι άλλο πολύ βαρύ για τα νιάτα τους). Όταν απάντησα εμφατικά ότι θα υπηρετούσα 18 μήνες τους είδα να ξεροκαταπίνουν μη μπορώντας να πιστέψουν ότι θα άντεχα τέτοιο φορτίο. Για λίγο έμοιαζαν να βλέπουν κάποιον γενναίο που βάδιζε προς τον βέβαιο θάνατο εν γνώσει του. Ο ένας από τους δύο ως κίνηση ελάχιστης συμπαράστασης μου προσέφερε ένα συσκευασμένο γλυκό που μοιραζόταν ως ενδεκατιανό. Ακόμα γελάω με τα πιτσιρίκια (του τότε). Σε ένα σταθμό παρακάτω όπου δήλωνα τις σπουδές μου κάποιος μυημένος που σφύριξε ότι αφού είχα σπουδάσει φυσική και θα έπαιρνα την ειδικότητα του ΤΕΒ-ΠΑΡ (ΤΕχνικός Βοηθός - ΠΑΡατηρητής) που σήμαινε περισσότερο νοητικές και λιγότερο σωματικές εργασίες σε σχέση με τα πυροβόλα.

Λίγο αργότερα ήταν η ώρα του ιματισμού: άρβυλα, φόρμες εργασίας και λοιπός εξοπλισμός. Ο χώρος του ιματισμού ήταν δαιδαλώδης και χαμηλοτάβανος. Έτρεχες σαν τρωκτικό σε λαγούμι φορτωμένος με όλο και περισσότερα πράγματα ενώ συνέχεια οι παλιότεροι φαντάροι σε τράκαραν για τσιγάρο μετά την εισαγωγή "αποπούσαι φίλε;" ενώ μερικοί έκαναν εξάσκηση προφοράς στους χαρακτηρισμούς "νέωπες", "αρούρια" και το κλασσικό "θα πήξετε ψαρούκλες". Κάποια στιγμή μας μίλησε ο λοχαγός μας ο οποίος ανέβηκε σε μία καρέκλα για να δείχνει πιο επιβλητικός. Μία απορία που σχημάτισα αργότερα στη θητεία μου ήταν γιατί η πλειοψηφία όσων είχαν αυτό το βαθμό ήταν εντελώς γραφικοί: καρικατούρες, φιγούρες για κόμικ. Μία εξήγηση ίσως να ήταν ότι μόλις έπαιρναν το τρίτο αστέρι και άλλαζαν στάτους την ψώνιζαν καθώς το ιεραρχικό σύστημα του στρατού επηρεάζει πολύ το "εγώ" των πολλών κομπλεξικών που διαθέτει.

Σιγά σιγά ήρθε το βράδυ και από πολλούς υπήρχε η προσμονή ότι θα δινόταν κάποια μορφή ελευθέρας να παρακολουθήσουμε τον τελικό του Τσάμπιονς-Λιγκ στο ΚΨΜ αλλά μία τέτοια κίνηση θα χάλαγε την πρώτη εντύπωση της νόρμας που έπρεπε να επιβληθεί. Έκαναν την εμφάνιση τους ένα-δυο λαθραία ραδιοφωνάκια και η εξέλιξη του αγώνα πήγαινε ψιθυριστά από αυτί σε αυτί. Στην βραδυνή αναφορά φώναζαν δυνατά τα ονόματα μας, απαντούσες και εσύ με ένα βροντερό ΠΑΡΩΝ και έτρεχες στο κρεβάτι σου. Ευτυχώς είχαν φροντίσει η τοποθέτηση στους θαλάμους να έχει γίνει με κάποια ορθολογιστικά κριτήρια (καταγωγή, ηλικία, μόρφωση) καθώς θυμάμαι ότι στον πρώτο από τους τέσσερις θαλάμους ήταν μαζεμένοι όλοι οι Κρητικοί και στον τέταρτο όπου ήμουν εγώ δίπλα είχα ένα συμφοιτητή από τη σχολή, από πάνω έναν μαθηματικό και έναν πολ. μηχανικό όλοι κοντινής ηλικίας στην δική μου με τους οποίους έχω κρατήσει επαφή παρότι μείναμε μαζί μόνο για τρεις εβδομάδες.

Σκέφτηκα ότι όσο πιο γρήγορα άφηνα την κούραση να με καταβάλλει και τον ύπνο να με αιχμαλωτίσει τόσο πιο ανώδυνα θα πέρναγε η νύχτα γιατί αυτή είναι η πιο δύσκολη. Και έτσι έγινε παρότι έμεινα ξάγρυπνος για κανά μισάωρο μετά το σιωπητήριο καθώς μερικοί δεν άντεξαν και έβαλαν τα κλάματα...

(To Be Continued)

8 πειραματίστηκαν:

Eva Stamou είπε...

Πραγματικά ενδιαφέρον το κείμενο και η περιγραφή κινηματογραφική! Θα περιμένω την συνέχεια.

Καλό σαββατοκύριακο Γιώργο.

Mistirios είπε...

Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!

Καλό Σ/Κ και σε εσένα!

diVa είπε...

Γιατί μου το κάνετε αυτό; ε;
Πατέρας τέως ταξίαρχος και αδερφός ταγματάρχης καταδρομέας..
γιατί δε με λυπάστε;-/

Mistirios είπε...

@diVa

Που να δείτε και τη συνέχεια...

Καλό Σ/Κ Erin!

Skouliki είπε...

ευτυχως που δεν εχω και αυτο σαν γυναικα !!
αν και ειμαι της αποψης να καταργηθει η θητεια
και να υπαρχει κατι του στυλ εθελοντισμος σε νοσοκομεια, ιδρυματα , δαση κτλ
καλημερα

Mistirios είπε...

@skouliki

Στο στρατό πήρα ένα μεγάλο μάθημα: συνειδητοποίησα το μέγεθος της ανθρώπινης βλακείας ειδικά όταν είναι συγκεντρωμένη!

kwlogria είπε...

Που σου ήρθε τώρα το όλο με το στρατό;; Αν και είναι πολύ ενδιαφέρον αλλά καλοκαίριασε ρε παιδί μου, που σου ήρθε ο συνειρμός της "φυλακής" και όχι κάτι πιο "ανοικτού";; Με προβληματίζεις!
Με αγάπη, ο ψυχολόγος του κώλου:)

Mistirios είπε...

@kwlogria

O στρατός ήταν μία πολύ διαφορετική εμπειρία από όλες τις υπόλοιπες μου και μου αποτύπωσε αναμνήσεις πολύ έντονα. Και επειδή εν γένει δεν συνηθίζω να κρατώ φωτογραφίες ή άλλα μέσα διατήρησης των αναμνήσεων τώρα με τα blog είναι μία ευκαιρία να γράψω αυτά που θυμάμαι αρκεί να είναι φυσικά ευχάριστα για ανάγνωση και από εσάς!
(Έχω πάντως την τάση να προβληματίζω κόσμο...)

Δημοσίευση σχολίου

Πειραματίσου: