Translate

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

Διακοπές στην Ταϋλάνδη

Όπως είχα γράψει πριν 2 μήνες, ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα για το φετινό μου καλοκαίρι ήταν και οι διακοπές καθότι είχα να ξεκουραστώ πραγματικά τρία χρόνια. Την Ταϋλάνδη την είχα επισκεφτεί το 2005 και με κέρδισε αμέσως καθώς σημαντικό κομμάτι της κουλτούρας μου είναι κατά πολύ συμβατό με την αντίστοιχη ασιατική. Επιπλέον η Ταϋλάνδη είναι ένας πολύ φθηνός προορισμός για τους Ευρωπαίους ακόμα και για τους Έλληνες. Εν συντομία σε ότι αφορά το πιο τουριστικό της μέρος, που είναι το Phuket αξίζει οπωσδήποτε μία επίσκεψη που κατά τη γνώμη μου υπάρχουν δύο τρόποι να την κάνεις: αν πηγαίνες πρώτη φορά και είσαι ζευγάρι (οποιασδήποτε μορφής), επιλέγοντας ένα πακέτο από τουριστικό γραφείο στην Ελλάδα σε κανά χλιδάτο ξενοδοχείο (υπάρχουν άφθονα) και να περάσεις αρκετό χρόνο εκεί εξορμώντας για εκδρομές (πράγμα το οποίο έκανα εν μέρει στην πρώτη επίσκεψη μου) και ο δεύτερος τρόπος για όσους έχουν ξαναταξιδεύσει είναι να κανονίσουν μόνοι τους αεροπορικά εισητήρια και ξενοδοχείο καθώς υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για εκμετάλλευση ώστε να εξοικονομήσετε χρήματα. Για παράδειγμα φέτος οι Emirates είχε τα εισητήρια Αθήνα - Μπανγκόκ με επιστροφή και φόρους στα €425! (όχι για όλες τις ημερομηνίες). Παρόλα αυτά και ενώ ανήκω γενικώς στη δεύτερη περίπτωση λόγω έλλειψης ρευστότητας αγόρασα πακέτο από το Eurobank Travel καθώς μου έδωσε τη δυνατότητα πληρωμής σε 6 άτοκες δόσεις μέσω πιστωτικής κάρτας της τράπεζας. Συνολικά για ταξίδι 12 ημερών (10 διανυχτερεύσεων) με αεροπορικά της Thai Airways και διαμονή στο Aspery Phuket (με ημιδιατροφή) το κόστος ήταν €1200. Παρακάτω μπορείτε να δείτε φωτογραφίες του ξενοδοχείου που τράβηξα. 

Roy Tanck's Flickr Widget requires Flash Player 9 or better.




Ταξίδι
Για να φτάσεις στο Phuket από Αθήνα χρειάζονται δύο πτήσεις: η απευθείας (συνιστώμενη) Αθήνα-Μπανγκόκ που διαρκεί γύρω στις 10 ώρες και άλλη μία εσωτερική μίας ώρας από την πρωτεύουσα στον τελικό προορισμό. Στο Boeing 777 της Thai κάθε θέση είναι εξοπλισμένη με οθόνη LCD επαφής όπου παρέχονται πληροφορίες για το ταξίδι μέσω GPS (θέση, εναπομένοντας χρόνος ταξιδιού), θέα από εξωτερική κάμερα του πιλοτηρίου και φυσικά ταινίες και μουσική κατά διαλογή. Παρόλα αυτά το ταξίδι είναι κουραστικό ειδικά όταν έχεις δίπλα σου έναν σωματώδη ελληνο-αυστραλό του οποίου μυρίζουν οι μασχάλες. Η θέα τουλάχιστον από το παράθυρο ήταν αποζημιωτική:
      




Με βιβλίο (Clive Barker: Imajica), ταινίες και ύπνο εν μέσω του υψηλού επίπεδου εξυπηρέτησης της Thai Airways (μέχρι και ορχιδέες προσφέρουν στο τέλος του ταξιδιού) οι δέκα ώρες πέρασαν. Το νέο αεροδρόμιο της Μπανγκόκ είναι τεράστιο και για να μεταβώ στην εσωτερική πτήση χρειάστηκα περίπου μιάμιση ώρα (μαζί με τους ελέγχους). Η εσωτερική πτήση είναι η ουρά του γαϊδάρου και νάμαι στο Πουκέτ. Από το αεροδρόμιο μπορείς να πάρεις μίνι λεωφορείο δέκα ατόμων με αρκετές στάσεις και λίγη ταλαιπωρία ακόμη με κόστος 150 μπατ (100 μπατ ισοδυναμούν περίπου με 2 ευρώ) ή ταξί με κόστος 500-700 μπατ.


Κλίμα
Στην Ταϋλάνδη το κλίμα είναι τροπικό που σημαίνει θερμοκρασίες από 25 ως 35 βαθμούς με πολύ υψηλά επίπεδα υγρασίας και την εποχή αυτή οι βροχοπτώσεις είναι συχνές και πολύ έντονες. Αυτό μπορεί να ξενίσει σε όσους είναι μαθημένοι στην καλοκαιρική λιακάδα της Ελλάδας. Η βλάστηση λόγω του κλίματος είναι πολύ έντονη και εντυπωσιακή. Παντού πράσινο και δέντρα. Το βράδυ ο συνδυασμός ζέστης και υγρασίας δύσκολα υποφέρεται χωρίς κάποια μορφή εξαερισμού. Την ημέρα ακόμα και με συννεφιά λόγω του ότι οι ακτίνες του Ήλιου προσπίπτουν κάθετα στον ισημερινό ο κίνδυνος εγκαύματος και ηλίασης είναι μεγάλος. Πουθενά χωρίς καπέλο, γυαλιά και αντιηλιακό. Μια ημέρα την έπαθα και έγινα μπάρμπεκιου.


Άνθρωποι
Είναι η χώρα των χαμογελαστών ανθρώπων και στα φόρουμ αναφέρεται ως LOS (Land Of Smiles). Οι περισσότεροι/ες είναι κοντόσωμοι με μελαμψή επιδερμίδα αν και υπάρχουν αρκετοί/ές με λευκή επιδερμίδα βορειότερης καταγωγής (κινεζικής) καταγωγής. Τριχωτοί παιδοβούβαλοι όπως εγώ προξενούν εντύπωση και μερικές φορές τους ονομάζουν Big Boss. Η κουλτούρα τους είναι πολύ ευγενική και εξυπηρετική για αυτό και τα χαμόγελα τους είναι πηγαία. Επίσης λατρεύουν να φωτογραφίζονται ανεξαρτήτως ομορφιάς/φωτογένειας. Ιδού δύο χαμόγελα από τις κυρίες του spa του ξενοδοχείου:








Φαγητό
Ασιατική κουζίνα με πολλά κοινά στοιχεία με την κινεζική. Πολλά θαλασσινά. Εδώ τα ψάρια, οι γαρίδες και οι αστακοί είναι από μισό μετρό το καθένα (να μην υπερβάλλω λίγο;). Πέρα από το ρεστωράν του ξενοδοχείου το οποίο ήταν πολύ όμορφο, το στέκι μου για φαγητό ήταν το No 6 Restaurant, ένα στυλ τοπικού μικρού ταβερνείου. Δύο πιάτα (ασιατικά) και αναψυκτικό περίπου 150 μπατ (3 ευρώ). 
      



Αυτό που είναι εντελώς έξω από τη νοοτροπία μου είναι να ταξιδεύεις στην άλλη άκρη της Γης για να καταλήξεις να τρως στα McDonalds. Αν είσαι τόσο δεμένος με την πατρίδα σου και τόσο ανασφαλής κάτσε σπίτι να πλακώνεσαι στα παϊδάκια. Πάντως για να είμαι ειλικρινής μία βραδυά πεθύμησα να φάω πίτσα και η The Pizza Company στην Bangla είναι άψογη με υπέροχες γεύσεις και εξαιρετικά υλικά.  
      




Θάλασσα - Εκδρομές
Η μεγάλη παραλία του Πουκέτ λέγεται Πατόνγκ (χιλιόμετρα) και είναι γύρω από αυτή συγκεντρωμένα τα περισσότερα ξενοδοχεία και καταστήματα. Έχει ψιλή άμμο αλλά λόγω του κλίματος, ζεστό νερό με αρκετά κύμματα και ρεύματα. Είναι οργανωμένη (όχι κεντρικά) και μπορείτε να βρείτε από ξαπλώστρες μέχρι μασάζ, τατουάζ, τζετ σκι και ότι άλλο κατεβάσει ο νους σας. Προσωπικά λόγω Ιόνιας καταγωγής δεν ενθουσιάζομαι ιδιαίτερα αλλά είναι μια χαρά για ηλιοθεραπεία. 
     



    

Αυτό που αξίζει οπωσδήποτε είναι οι εκδρομές στα νησάκια όπως τα διάσημα Phi Phi. Στην παραλία ενός από αυτά γυρίστηκε η ταινία The Beach και είναι πραγματικά μαγευτικές άμα είσαι μόνος εκεί και όχι με άλλους χίλιους. 
    


Δυστυχώς το προηγούμενο βράδυ πριν την εκδρομή στα νησάκια κατάφερα να σπάσω τη φωτογραφική μου προσπαθώντας να αποθανατίσω μία όμορφη παρουσία και δεν τράβηξα φωτογραφίες από τα νησιά. Οι εκδρομές γίνονται με ταχύπλοα 10-15 ατόμων, ξεκινούν το πρωί και σε επιστρέφουν το απόγευμα. Το κόστος είναι περίπου 50 ευρώ με γεύμα. Σταματάνε σε πολλές παραλίες για μπάνιο και αξιοθέατα. Σε μία μικρή παραλία είκοσι μέτρων ζουν μαϊμούδες τις οποίες ταϊζεις με τα χέρια (όσο γραφικό και αν ακούγεται ψαρώνεις όταν είσαι εκεί). Σε μία σπηλιά έχουν βρεθεί αναμφισβήτητα σημάδια έλευσης των Βίκινγκς. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία έτοιμων εκδρομών (και στtην ενδοχώρα με ελέφαντες κ.α.) αλλά και να ζητήσεις κάτι ειδικό γίνεται. Money moves the world and in Thailand your money is sacred...
   

Ψώνια
Όπως ανέφερα η Ταϋλάνδη είναι πολύ φθηνή για τους Ευρωπαίους ακόμα και που το Πουκέτ σαν ο νούμερο ένα τουριστικός προορισμός είναι πολύ ακριβότερο από άλλα σημεία της χώρας. Το κυριότερο είναι τα πάντα παζαρεύονται! Εγώ που απεχθάνομαι τα ψώνια και τα παζάρια εκεί το έκανα με ευχαρίστηση. Ξεκινάς από το 1/3 της τιμής που σου προτείνουν και καταλήγεις κάπου λίγο πάνω από τη μέση πάντα χαμογελώντας. Υπάρχει άφθονο και φθηνό μετάξι και Ινδοί ράφτες που σου φτιάχνουν κοστούμι Αρμάνι που ούτε ο ίδιος το ξεχωρίζει. Γενικώς οι απομιμήσεις πάνε και έρχονται. Είχα κατά νου ένα κοστούμι με mandarin collar και μαζί με το πουκάμισο μου κόστισε γύρω στα €80 στο πιο παλιό ραφτάδικο της Πατόνγκ.
   




Υπάρχουν πολύτιμοι λίθοι, οπτικά, άλλα είδη ένδυσης, σουβενίρ και πολλά άλλα για αγορές. Πιθανώς να χρειαστεί να αγοράσετε και έξτρα βαλίτσα για την επιστροφή.

Μετακίνηση
Υπάρχουν εκατοντάδες τουκ-τουκ, 
     



μηχανάκια και ταξί για να χρησιμοποιήσετε και να πάτε κάπου και εκεί ακόμα πέφτει παζάρεμα. Μάλιστα όταν περπατάτε στο δρόμο θα ακούτε συνεχώς εκκλήσεις για τουκ-τουκ, μασάζ ή κοστούμι που μέχρι και μπλουζάκι έχει τυπωθεί που λέει:
I don't want a f????g tuk-tuk, 
suit or massage. 
Thank you.
Το σύστημα οδήγησης είναι το αγγλικό (τιμόνι δεξιά) και η οδήγηση γκραν-γκινιόλ. Απορώ πως δεν είδα κανένα ατύχημα live. Αν είστε τολμηρός μπορείτε να νοικιάσετε μηχανάκι.

Διασκέδαση (Βραδυνή)

Το Πουκέτ είναι παράδεισος για άντρες μόνους και ο νοών νοείτω. Όλο το τζέρτζελο γίνεται στην Bangla Road όπου υπάρχουν στενά (soi) στα οποία υπάρχουν δεκάδες μπαρ με δεκάδες γυναίκες για να φάνε τα λεφτά των farangs (ξένων) με ΌΛΟΥΣ τους τρόπους. Όποια σου αρέσει διαπραγματεύεσαι μαζί της και πληρώνεις και ένα πρόστιμο στο μπαρ της (bar fine) για να την αποδεσμεύσεις. Tο ίδιο μπορεί να γίνει σε ντισκοτέκ-κλαμπ (freelancers) ή στον δρόμο οπουδήποτε. Τίποτα από όλα αυτά εκεί δεν θεωρείται κατακριτέο. Είναι μία σεβαστή πηγή εισοδήματος. Ένας φίλος στο twitter είπε περισπούδαστα το πως να πας με τη γυναίκα σου στην Ταϋλάνδη είναι σαν να πηγαίνεις με το πεπόνι σου στο Άργος... 
Εντυπωσιακά είναι και τα κατόυς (=τρανσέξουαλ) τα οποία εμφανίζονται και σε φημισμένο cabaret, το Simon αλλά και παντού στο Πουκέτ. Τα πάντα γίνονται εκεί, αρκεί να χαμογελάς.


(και όμως είναι αγόρι)


Άλλα
Η Ταϋλάνδη είναι ο παράδεισος του μασάζ. Είναι γεμάτη από massage parlors και spa. Με το που έφτασα πήγα για ποδομασάζ (1 ώρα = 200 μπατ = 4 ευρώ). Μετά νόμιζα ότι περπάταγα στη Σελήνη. Εκεί που ξέδωσα όμως ήταν στο σπα του ξενοδοχείου (πιο ακριβό). Προσεγμένο με ωραία ξύλινα δωμάτια γεμάτο μυρωδιές από άνθη και χαλαρωτική μουσική χωρίς πονηρά πράγματα (γκουχ, γκουχ). Οι κυρίες εκεί με λάτρεψαν (οι τρίχες βλέπετε). Συνήθως 9-10 το βράδυ έκανα oil massage με άρωμα της επιλογής μου και έβγαινα χαλαρός και μυρωδάτος.


Ένα αξιοθέατο που πρέπει να επισκεφτείτε αν βρεθείτε ποτέ στο Πουκέτ είναι το Phuket Fantasea. Ο χαρακτηρισμός του είναι πολιτιστικό θεματικό πάρκο. Το θέαμα είναι τέτοιο που δεν περιγράφεται και ακόμα και οι φωτογραφίες δεν αρκούν να το περιγράψουν. Στο κυρίως σόου απαγορεύονται οι φωτογραφίες και αφήνεις την μηχανή σου προς φύλαξη (είναι αφάνταστα οργανωμένοι). Το κόστος της επίσκεψης με μεταφορά είναι €30. Δεν περίμενα ότι θα δω ποτέ μπροστά μου λευκή τίγρη και εκεί οι ελέφαντες είναι μία στρατιά ολάκερη (παρακάτω φωτογραφίες).

Roy Tanck's Flickr Widget requires Flash Player 9 or better.





Εν τέλει μη φανταστείτε ότι το Πουκέτ είναι τουριστικό θέρετρο τύπου Ibiza ή Μυκόνου. Δεν είναι για υποχόνδριους, μυγιάγγιχτους και πουλ-μουρ τουρίστες. Προσωπικά θα το ψάξω μπας και αγοράσω κανά σπίτι εκεί. Με τα λεφτά που δίνεις εδώ για 100 τ.μ. εκεί αγοράζεις βίλα με πισίνα και είμαι και μετριόφρων στις δηλώσεις μου... ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!



Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2009

Σπέρμα και Αίμα

Αυτή η ανάρτηση είναι για τη μνήμη όλων των γυναικών που πέφτουν θύματα της βίας μας. Δεν θα απολογηθώ καθόλου για το περιεχόμενο της και αν σε κάποιον/α δεν αρέσει δεν δίνω δεκάρα.

Με τον 3V πέρα από φίλοι έχουμε και αρκετά κοινά στις σεξουαλικές μας συνήθειες και προτιμήσεις. Αρκετά βράδια έχουμε κάνει βόλτες στο κέντρο της Αθήνας στα σπίτια με τις αναμμένες λάμπες απ' έξω (παλιά κόκκινες), τα σπίτια καταφύγια της ορμής χιλιάδων ανδρών, ορμής που υπάρχουν στιγμές που ζητά τόσο επιτακτικά την απελευθέρωση της που δεν σου επιτρέπει ούτε τη παραμικρή στιγμή συγκέντρωσης. Σπίτια για φθηνό και γρήγορο σεξ εφησυχασμού χωρίς φλερτ, χωρίς ρίσκο, χωρίς αμηχανίες, σεξ που μπορεί να αποζητήσεις ακόμα και αν είσαι σε σχέση για χίλιους διαφορετικούς λόγους. 

Στην πλειοψηφία των σπιτιών αυτών "εργάζονται" γυναίκες από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης με την Ρωσία και την Ουκρανία να έχουν το μερίδιο του λέοντος. Στο κοκτέιλ συνεισφέρει επίσης η Ρουμανία και περιστασιακά μερικές χώρες της Αφρικής για να σπάει η μονοτονία της λευκής σάρκας και τέλος και η εγχώρια παραγωγή συνήθως με παλιές καραβάνες που δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από το λούκι αλλά χωρίς αυτό να αποκλείει και κάποια νέα προσθήκη. Οι περισσότερες αλλοδαπές είναι θύματα κυκλωμάτων trafficking με σημάδια στο σώμα από τους ξυλοδαρμούς και χαμηλωμένο βλέμμα. Πολύ λίγες έχουν το σθένος να "παίξουν το παιχνίδι"  και ακόμα λιγότερες που έχουν κάνει από μόνες τους μία συνειδητή επιλογή εισοδήματος και είναι αυτές θα κάνουν τη βόλτα της επίδειξης στους πελάτες με κάποιο μπρίο προσπαθώντας να πουλήσουν μία σταγόνα διασκέδασης με το βασικό πακέτο. Βλέπεις όπως και σε κάθε άλλη αγορά του κόσμου, το προϊόν πρέπει να διαθέτει γαρνιτούρα και να εκμοντερνίζεται για να μην περάσει στη λήθη.

"Η Ζ είναι μερικά στενά παρακάτω. Πάμε να την δεις. Θα σου αρέσει." μου είπε ο 3V και συναίνεσα. Στο μικρό υπόγειο του δρόμου η πόρτα δεν ήταν ανοικτή όπως συνήθως γίνεται και έπρεπε να χτυπήσεις το κουδούνι. Ο λόγος ήταν ότι η Ζ δούλευε μόνη της χωρίς κανένα να επιβλέπει τον χώρο και να συναλλάσσεται με τους πελάτες. Μου έκανε εντύπωση το γεγονός της άγνοιας ή της παράβλεψης του κινδύνου και η εμφάνιση της. Ήταν γύρω στα πενήντα και πιθανότατα από την Ουκρανία όπως μπορούσες να μαντέψεις από τη βαριά προφορά που πολλές φορές δίνει τροφή για γέλια όταν εφαρμόζεται στην ελληνική γλώσσα. Η Ζ δεν είχε ξεβραστεί στην Ελλάδα μόνο από κάποιο κύμα οικονομικών μεταναστών αλλά και από μία άλλη δεκαετία με πιθανότερη σύμπτωση αυτή του εβδομήντα. Της δεκαετίας αυτής που οι γυναίκες είχαν ακόμα ψαχνό επάνω τους και δεν ξημεροβραδιάζονταν στα τμήματα αερόμπικ του συνοικιακού γυμναστηρίου στα πρότυπα Τζέιν Φόντα των έϊτις ούτε ξεροστάλιαζαν από τις δίαιτες για να μοιάσουν στα ανορεξικά μοντέλα των νάϊντις. Τα πλούσια κόκκινα (βαμμένα;) μαλλιά της με το αντίστοιχο χτένισμα και το έντονο ρουζ στα μάγουλα της συνείσφεραν στην εντύπωση μου. Ήταν τόσο πληθωρική χωρίς τα παραπανίσια κιλά της να της αφαιρούν στο ελάχιστο την ελκυστικότητα της και οι καμπύλες του στήθους και της περιφέρειας έμοιαζαν να είχαν προέλθει από τον πόθο ενός σχεδιαστή. "Ε(ι)λάτε να αγαπηθούμε, μουρά μου" ήταν η εισαγωγική της γραμμή αλλά η βόλτα εκείνο το βράδυ ήταν απλά αναγνωριστική...

Η Ζ πέρασε από το μυαλό μου αρκετά βράδια μέχρι που αποφάσισα να την επισκεφτώ. Η ανάμνηση του χώρου από την πρώτη φορά ήταν τόσο έντονη που ένιωσα σαν να είχα βρεθεί εκεί δεκάδες φορές. Το μικρό καθιστικό στο βάθος του υπογείου και το υπνοδωμάτιο δεξιά της εισόδου με τη φτωχή και κακόγουστη διακόσμηση τους ήταν σαν να ήθελαν να επικεντρωθείς μόνο στην ένοικο τους. "Έ(ι)λα να αγαπηθούμε μουρό μου..." και πήγα. Ξάπλωσε δίπλα μου διερευνητικά για να επιθεωρήσει το επίπεδο της καθαριότητας μου και χάρηκε που πληρούσα τις προδιαγραφές για μία δυνητικά ασφαλή επαφή και ακόμα περισσότερο με την μυρωδιά του αποσμητικού μου. Εμένα με είχε συνεπάρει η επιδερμίδα της, κατάλευκη και λεία σαν να μην είχε περάσει χρόνος από τότε που ήταν είκοσι. Το μόνο που ήθελα ήταν να αισθάνομαι επάνω μου την υφή της και ειδικά από τα υπέροχα μεγάλα στήθη της με τα οποία έπνιξε τον ανδρισμό μου. Στο μυαλό μου υπήρχε μόνο μία δυνατή κατάληξη για την σύντομη συνεύρεση μας καθώς το μόνο που μπορούσα να δω στη θέση του στήθους της ήταν ένας καμβάς στον οποίο έπρεπε να ζωγραφίσω επάνω. Και έτσι έγινε. Για λίγες στιγμές έμεινα να κοιτάζω το έργο μου προσπαθώντας να αποτυπώσω κάθε λεπτομέρεια στη μνήμη μου ξέροντας ότι σε λίγο τα πειστήρια ύπαρξης του θα χανόντουσαν με την έκπληξη στο πρόσωπο της για την ορμή της έκρηξης μου να συμπληρώνει τη φωτογραφία της στιγμής που σε χώρο έκθεσης ως κατ' επίφαση εικαστικός από κάτω θα έβαζα τίτλο "Φορείς νέας και σύντομα νεκρής ζωής"...