Άλλο να γνωρίζεις και άλλο να νομίζεις ότι γνωρίζεις.
Το πρόβλημα έγκειται στο ότι αυτοί που νομίζουν ότι γνωρίζουν δεν το γνωρίζουν ότι νομίζουν.
Είναι βέβαιοι ότι γνωρίζουν.
Το χειρότερο είναι ότι η βεβαιότητα τους δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από ότι η αβεβαιότητα αυτών που γνωρίζουν.
Εγώ πάντως είμαι φαν της αβεβαιότητας...

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009

Στα Χακί (Οι Επόμενες Μέρες)


Αυτή η ανάρτηση είναι συνέχεια αυτής: http://blog.mistirios.net/2009/06/blog-post_17.html

Το να υπηρετείς τη στρατιωτική σου θητεία σε προχωρημένη ηλικία για τα δεδομένα της εφεδρείας (πχ. >26 ετών) έχει δύο όψεις: από την μία λαμβάνεις από τους μόνιμους σεβασμό ενός επιπέδου πιο πάνω (αν και σε μία κατάσταση μη διακρίσεων δεν θα υπήρχε ανάγκη) καθώς τουλάχιστον ο φρέσκος ανθυπολοχαγός της σχολής θα ήταν 22-23 ετών στην πρώτη του εργασιακή εμπειρία αλλά από την άλλη έχει φθαρεί εώς εξαφανιστεί αυτή η αίσθηση χαβαλέ που συνήθως έχεις στην εφηβεία και η διάθεση περιπέτειας που μπορεί να απαλύνει καταστάσεις ταλαιπωρίας. Στον δρόμο της προσωρινής μετάβασης από την πολιτική στη στρατιωτική ζωή καθημερινά είχες και κάποιο λόγο για να βλαστημήσεις από μέσα σου και σε συνδυασμό με την αφόρητη ζέστη εκείνων των πρώτων ημερών του Ιουνίου (που σε πολλούς δημιούργησε εγκαύματα στο ανοιχτό σημείο του στέρνου) θα πέρναγε τουλάχιστα μία φορά από το μυαλό σου η ιδέα της αναβολής. Η συνθηματική φράση ήταν "πήγε για 4 φωτογραφίες" καθώς ήταν το πρώτο που έπρεπε να κάνεις αν λύγιζες και το έπερνες απόφαση. Αλλά το πείσμα υπερίσχυε στην συντριπτική πλειοψηφεία.

Τις πρώτες ημέρες ανάμεσα στους παρουσιαζόμενους παίζεται ένας πόλεμος εντυπώσεων. Από που κρατάει η σκούφια του καθενός πχ., καθώς στο "εχθρικό" περιβάλλον ψάχνεις άμεσα για κοινά σημεία με τους υπόλοιπους για να ξεκινήσουν κάποιοι δίαυλοι επικοινωνίας και ο τοπικισμός είναι το πρώτο καταφύγιο ειδικά όσων είναι από τη νησιωτική Ελλάδα (Κρητικοί). Οι περισσότεροι φοράνε το πιο "μάτσο" προσωπείο τους για να αντισταθμίσουν τον φόβο του άγνωστου και σε αυτό γινόταν μεγάλος διαγωνισμός. Ακόμα θυμάμαι μερικές τραγικές φάτσες. Εγώ διατηρούσα εσκεμμένα πολύ χαμηλό προφίλ (που ακόμα και τώρα κάνω) μέχρι να ξεδιαλυθεί η ομίχλη των πρώτων εντυπώσεων και να αρχίσει να φαίνεται η ουσία του καθενός. 

Από τις πιο έντονες αναμνήσεις είναι η πρώτη σου σκοπιά. Ακόμα και σε καταστάσεις εκπαίδευσης, τη στιγμή που είσαι σκοπός είσαι τα μάτια και τα αυτιά όσων κοιμούνται και όσων φυλάσσονται και για όσους έχουν μία αίσθηση ευθύνης ή καθήκοντος είναι αρκετή για να σε κρατήσει άγρυπνο τις ώρες εκείνες που το σώμα σου έχει πιο πολύ ανάγκη τον ύπνο. Είσαι εσύ και η σιωπή της νύχτας και ο εγκέφαλος σου ασχολείται μόνο με τους διάσπαρτους χωρικά και χρονικά θορύβους του περιβάλλοντος προσπαθώντας να αποφασίσει αν πρόκεται για κάποια μορφή "απειλής". Όλα αυτά βέβαια μέχρι να καταλάβεις τι θέατρο του παράλογου είναι ο στρατός στην Ελλάδα και τα γράψεις όλα μην πω που. Και πιστέψτε με αυτό συμβαίνει πολύ γρήγορα. 

(δύο όψεις της ... σκοπιάς)

Οι μέρες πέρναγαν και σε κάποια από τις συγκεντρώσεις μας μίλησαν για την δομή και τις μονάδες του Πυροβολικού (γιορτάζει κάθε 4 Δεκ. λόγω Αγίας Βαρβάρας - άσχετο) καθώς και που βρίσκονταν στην παραμεθόριο όπου θα ήταν αναγκαστικά η πρώτη τοποθέτηση μας (εκτός και αν ήσουν γερά "καλωδιωμένος"). Μόλις άκουσα για την Κω, θυμήθηκα μία φίλη μου που ζούσε εκεί και σκέφτηκα ότι θα ήταν καλή η προοπτική να πάω κάπου όπου θα γνωρίζω κάποιον εκτός στρατοπέδου. Εκείνο τον καιρό, ένα μέλος της οικογένειας μου ήταν συνδεμένο στο Matrix (αν με καταλαβαίνετε) και η επιθυμία μου έγινε εύκολα πραγματικότητα, χωρίς να αποτελεί καμίας μορφής ευνοϊκής μεταχείρισης καθώς η μονάδα στην οποία πήγα και μακριά ήταν και μάχιμη. Η ειδικότητα που θα έπερνα είχε ήδη προφητευτεί από την ημέρα της παρουσίασης (βλέπε πρώτη ανάρτηση).

Την ημέρα της δημόσιας ανακοίνωσης των τοποθετήσεων λόγω της υψηλής θερμοκρασίας μας δόθηκε η ελευθερία να κάτσουμε στο έδαφος της κεντρικής πλατείας. Ενώ ο συνταγματάρχης είχε ξεκινήσει κάποιο από τα τροπάρια του (που συνήθως περιλάμβανε και τον Ολυμπιακό - για άγνωστους λόγους το Πυροβολικό γαβροκρατείται) παρατήρησα μερικά μέτρα πιο πέρα από μένα μια παρέα Καλύμνιων. Τους Καλύμνιους τους ξεχώριζες εύκολα τις περισσότερες φορές από το λιοκαμμένο δέρμα τους και την "πέρα βρέχει" νοοτροπία τους. Ο πιο τσίφτης από αυτούς άνοιξε το παντελόνι του, έβαλε το χέρι του στο εσώρουχο και έβγαλε .... ένα σακουλάκι! Τι περιείχε αυτό; Τον .... "καπνό της ευτυχίας"! Έστριψε το τσιγάρο με άνεση και μετά την πρώτη ρουφηξιά το πάσαρε στους υπόλοιπους. Σε λίγα λεπτά παίρναμε και οι κοντινοί την δόση μας ως παθητικοί καπνιστές...

Το τελευταίο βράδυ στο κέντρο εκπαίδευσης (την επομένη με ομαδικό φύλλο πορείας φεύγαμε για την παραμεθόριο) υπήρχε μία διάχυτη χαλαρότητα στην αναφορά και στο σιωπητήριο. Αργά το βράδυ οι περισσότεροι ήταν ξύπνιοι πίνοντας και καπνίζοντας ανά παρέες σε μία προσπάθεια ενδυνάμωσης των δεσμών ειδικά με όσους δεν θα ξαναέβλεπαν για πολύ καιρό. Μπορεί το χρονικο διάστημα στο οποίο γεννήθηκαν νέες φιλίες να ήταν μικρό αλλά όταν ζεις πρωτόγνωρα πράγματα με παρέα δένεσαι πιο εύκολα με αυτή. Εκείνη την τελευταία βραδιά έχω μία από τις πιο έντονες αναμνήσεις: Ήμουν και εγώ όρθιος και τα έπινα με έναν φίλο και ξαφνικά κοίταξα γύρω μου. Οι κοιτώνες ήταν κοντά αλλά δίπλα υπήρχαν δέντρα, σχεδόν ένα μικρό δάσος αλλά χωρίς βλάστηση στο έδαφος από το συνεχές πάτημα και με απόσταση από δέντρο σε δέντρο γύρω στα πέντε μέτρα. Μέσα στο σκοτάδι διάκρινες μόνο όσους ήταν δίπλα σου και σχεδόν παντού μικρά ... φωτάκια στον αέρα σαν πυγολαμπίδες! Πρέπει να ήταν η μεγαλύτερη ομαδική χασισο-ποσία στην οποία παραβρέθηκα ποτέ...

(To Be Continued...)
 

8 πειραματίστηκαν:

Skouliki είπε...

φουλ στις εμπειριες εισαι
δεν ξερω απο στρατο οποτε τι να σχολιασω η δολια :)

Mistirios είπε...

@Skouliki

Μερικές αναρτήσεις δεν είναι για σχόλια. Απλά τα γράφω γιατί μου είναι πολύ έντονα και ελπίζω να δίνουν κάποια ευχαρίστηση σε όποιον τα διαβάζει...

kwlogria είπε...

Τι τραβάτε και σεις οι άντρες με το στρατό...!

Mistirios είπε...

@kwlogria

Το ξέρεις ότι παρόλη την ταλαιπωρία μερικές φορές τα σκέφτομαι και νοσταλγώ; (Γιαγιάκα είμαι μαζόχας;)

Skouliki είπε...

ευχομαι καλες γιορτες με υγεία και μην ξεχνας οτι την ζωη πρεπει να την βλέπουμε μονο θετικα

Mistirios είπε...

@skouliki

Ωπ, έρχομαι από εκεί για ευχές!

ria είπε...

χρόνια πολλά, καλές γιορτές και υγεια!

Mistirios είπε...

@ria

Έρχομαι από εκεί για να ανταποδώσω!

Δημοσίευση σχολίου

Πειραματίσου: