Translate

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

Η εκδίκηση είναι ένα ποτό χωρίς παγάκια (;)

Η παρακάτω αφήγηση που είναι χρονολογική συνέχεια των
είναι μάλλον η πιο αστεία ιστορία από τη στρατιωτική μου θητεία, που διηγούμαι ανά καιρούς (συνήθεια που κληρονόμησα από τον πατέρα μου). Καθώς την έχω διηγηθεί πάρα πολλές φορές και έχει περάσει και μία δεκαετία ακριβώς από τα περιστατικά, στην ιστορία σιγά-σιγά εισχώρησαν λεπτομέρειες που ανήκουν στη σφαίρα του φανταστικού για να γίνει πιο ελκυστική. Πλέον θυμάμαι την διήγηση περισσότερο από τα περιστατικά τα ίδια: ο πυρήνας των γεγονότων μπορεί να είναι αληθινός αλλά οι μικρές πινελιές που μπήκαν συγχώνευσαν την πραγματικότητα με την μυθοπλασία. Αλλά όπως λέει και ο Γούντυ Άλεν γιατί να χαλάσεις μια ωραία ιστορία λέγοντας την αλήθεια;

Ήταν Δεκέμβρης, είχα πάνω από έξι μήνες στη μονάδα και είχα παγιωθεί ως περσόνα σε συγκεκριμένη θέση, με καθήκοντα που δεν είχαν σχέση με την ειδικότητα μου. Λόγω ηλικίας και μόρφωσης είχα γίνει γραφέας 2ου και 3ου γραφείου, που πέρα από την χαρτούρα τους (ηπήρχαν περίοδοι που ήταν πολύ μεγάλη) είχα φορτωθεί με το καθήκον κατάρτισης των υπηρεσιών των εφέδρων: ένα καθήκον που προκαλούσε τρόμο στους μόνιμους, καθώς ο στόχος ήταν καθημερινά να ακούς τα λιγότερα δυνατόν παράπονα από 100-150 φαντάρους. Περιττό να σας πω ότι όταν στην αρχή εφάρμοσα ένα δίκαιο πρόγραμμα απέτυχε παταγωδώς και όταν άρχισα να κάνω διακρίσεις βάσει παλαιότητας όλα δούλευαν ρολόι...Ήμουν καθημερινά στα γραφεία (και Σαββατοκύριακα) από τις επτά το πρωί μέχρι το απόγευμα και έχοντας υπερβολικούς βαθμούς ελευθερίας εξαίρεσα τον εαυτό μου από τις υπηρεσίες εκτός από όταν υπήρχε έλλειμα ατόμων. Αρκετοί παραπονέθηκαν αλλά όταν μία-δύο φορές που τα πήρα στο κρανίο με την αχαριστία και πέταξα το μπαλάκι των υπηρεσιών σε έναν αξιωματικό και τα έκανε μπάχαλο, με παρακαλούσαν να επιστρέψω στο καθήκον...

Στις 4 Δεκεμβρίου είναι της Αγίας Βαρβάρας, προστάτιδος του πυροβολικού και η μονάδα είχε αναλάβει τις εορταστικές εκδηλώσεις, που αυτό σημαίνει πήξιμο του φαντάρου για το θεαθήναι. Αφού πέρασε η γιορτή και είχαμε αρχίσει να οργανώνουμε τα τρία γκρουπ των αδειών για τις γιορτές, με εμένα στο δεύτερο γκρουπ καθώς ήθελα να κάνω Πρωτοχρονιά στο σπίτι, μαθαίνουμε ότι ο (τότε) Υπουργός Άμυνας θα έκανε περιοδεία στα ακριτικά νησιά και θα περνούσαμε τα Χριστούγεννα μαζί του (τι ωραία, και άλλο πήξιμο για τους φαντάρους). Εγώ σε τέτοια πράγματα είχα τάσεις αποφυγής που εκδηλώθηκαν νωρίς, οπότε αποφάσισα να περάσω το απόγευμα ως το βράδυ της επίσκεψης του υπουργού στο γραφείο μου στο διοικητήριο, συντροφιά με ένα μπουκάλι Ιωάννης ο Περιπατητής (μεγάλη η χάρη του) που κρατούσα στο ντουλαπάκι για τις δύσκολες στιγμές. Τότε στα γραφεία είχε έρθει και ένας νεότερος έφεδρος, μεγαλύτερος σε ηλικία και αυτός τους περισσότερους στη μονάδα, συνονόματος και με ίδιες σπουδές. Πολύ καλό παιδί αλλά ήταν λίγο άκαμπτος σε θέματα ηθικής τάξης με συνέπεια να έρχεται σε σύγκρουση με την υπόλοιπη μάζα. Είχε αναλάβει άτυπα βοηθός μου και είχε και την ευθύνη του Κ.Ψ. του διοικητηρίου.

Ο υποδιοικητής της μονάδας επέβλεπε το μεγαλύτερο μέρος των προετοιμασιών και ειδικά των μικρών λεπτομερειών. Καθότι σχεδόν τέλος Δεκέμβρη στο ΚΨΜ δεν υπήρχε η "υποδομή" για την δημιουργία κυβιδίων πάγου για το ποτό του υπουργού, ανατέθηκε στον Γκ../..νη (ο βοηθός) να προετοιμάσει παγάκια στο ψυγείο του διοικητηρίου, ένα καθήκον για το οποίο ήμουν ανήμερος. Ο φίλτατος συμπολεμιστής όμως γέμισε την μικρή παγοκύστη και δεν την άδειασε σε ένα μπολ και να επαναλάβει την διαδικασία ώστε να δημιουργήσει επαρκή ποσότητα παγακίων (ω γλώσσα αθάνατη)...


Εκμεταλλευόμενος το πρώτο σκοτάδι ανηφόρισα στο διοικητήριο, πηγαίνοντας κατευθείαν στο Johnnie Walker καθώς το κρύο ήταν τσουχτερό (να το αντέξω δε μπορώ - που λέει και το άσμα). Κατευθύνθηκα έπειτα προς το ψυγείο αλλά πρώτα έκανα μία στάση στο γραφείο του υποδκ/τή καθώς γνώριζα ότι είχε καβάντζα αρκετής ποσότητας ξηρών καρπών που είχαν περισσέψει από την εκδήλωση για την Αγία Βαρβάρα. Τώρα αν ρωτήσετε πως τα έκανα όλα αυτά και με τι θράσσος, να σας απαντήσω ότι ήξερα που βρίσκοταν κάθε κλειδί για οτιδήποτε και αφού πήρα χαμπάρι τι λέρες υπήρχαν εκεί μέσα, τα έγραψα τα περισσότερα στα παλαιότερα των υποδημάτων μου.

Το πρώτο ποτηράκι το κατέβασα με την ταχύτητα βολής πυροβόλου, το δεύτερο άρχισα να το απολαμβάνω αλλά γρήγορα ήρθε και η ώρα για το τρίτο. Την ώρα που είχα βάλει την τρίτη δόση και τα τελευταία παγάκια από την παγοκύστη, χτυπάει το τηλέφωνο:

Υποδκ/τής: ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ;
Εγώ: ΣΤΡΑΒΟΠΟΔΗΣ. ΔΙΑΤΑΞΤΕ.
Υποδκ/τής: ΕΛΑ ΡΕ. ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ Ο ΓΚ../..ΗΣ; ΤΟΥ ΕΙΠΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΠΑΓΑΚΙΑ!
(εκείνη τη στιγμή κοίταξα το ποτό μου με τα τελευταία παγάκια μέσα)
Εγώ: (κάνω πως ανοίγω το ψυγείο...) ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΠΑΓΑΚΙΑ ΣΤΟ ΨΥΓΕΙΟ ΚΕ ΥΠΟΔΚ/ΤΑ!
Υποδκ/τής: ΘΑ ΤΟΝ ΣΚΙΙΙΙΣΩΩΩΩΩ! (κλείσιμο γραμμής)

Δημιουργήθηκε ένας πανικός όπως μου περιέγραψαν μετά γιατί έψαχναν να βρουν πως θα βγει κίνηση για να πάνε στη πόλη για να βρουν παγάκια - μια αποστολή στην οποίο το ένδοξο ελληνικό στράτευμα απέτυχε παταγωδώς.. Αργότερα απόλαυσα μερικές στιγμές σκεπτόμενος τι ωραία που ήταν εγώ να πίνω το ποτό μου ον-δε-ροκς και ο υπουργός στρέιτ. Δεν σε χάλασε υπουργέ ε;


Λίγο αργότερα σκάει μύτη και ο Γκ../..νης στο διοικητήριο.

Εγώ: Ρε δεν σου 'πε ο υποδκ/τής να φτιάξεις παγάκια;
Γκ../..νης: Ε γέμισα την παγοκύστη.
Εγώ: Για μένα μια χαρά ήτανε. Ο υπουργός;
Γκ../..νης: Ωχ! Και τώρα;
Εγώ: Άραξε εδώ να γίνουμε στουπί.

Με μουσική στο πι-σί περνούσε η ώρα και η επίδραση του αλκοόλ πέρα από το νευρικό μας σύστημα άρχισε να γίνεται αισθητή και στη στομαχική κοιλότητα. Χρειαζόμασταν στερεά τροφή μεγαλύτερης δυναμικής από τους ξηρούς καρπούς και αμέσως το μυαλό μας πήγε στο πιο εγγυημένο γαστριμαργικά και οικονομικά φαγητό της Ελλάδας: τα σουβλάκια. Το μοναδικό πρόβλημα ήταν ότι μετά από την τηλεφωνική παραγγελία θα έπρεπε κάποιος να πάει στον όρχο να τα παραλάβει και ο υπουργός θα έσκαγε μύτη από στιγμή σε στιγμή. Αποφασίσαμε να το στρίψουμε και έχοντας προλάβει τα γράμματα ο κλήρος έπεσε στον Γκ../..νη. Συννενοηθήκαμε να περιμένει τηλέφωνο στη σκοπιά του όρχου, ώστε να του πω ότι ο δρόμος είναι καθαρός (μετά την έλευση του υπουργού).

Η ώρα περνούσε και ο υπουργός πουθενά. Ο Γκ../..νης είχε πάρει ένα σωρό τηλέφωνα καθώς κρύωνε και ο ίδιος και τα σουβλάκια. Στο τέταρτο τηλέφωνο του λέω να κάνει μία καταδρομική προς τα πάνω και ότι γίνει. Φυσικά την ώρα που ο Γκ../..νης ανέβαινε προς το διοικητήριο σκάει ολόκληρο κονβόυ από οχήματα στρατιωτικά και πολιτικά. Εκείνη τη στιγμή εγώ κοίταγα από το παράθυρο του γραφείου και είδα μια από τις πιο αστείες σκηνές στην στρατιωτική μου θητεία: τζιπάκια, λιμουζίνες, στρατηγοί να περνάνε μαζί με τον υπουργό και στην άκρη του δρόμου (ευτυχώς σκοτεινού) ένας φαντάρος να στέκεται προσοχή, με το ένα χέρι να χαιρετάει και με το άλλο να κρατάει μία σακούλα σουβλάκια...


to be continued... 

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Πάω να ρίξω έναν υπνάκο...

Δεν είμαι από αυτούς που όταν τους τύχει να πέσουν μέσα σε κάτι που πρόβλεψαν, ή όταν λένε τη γνώμη τους για κάτι και αργότερα δικαιωθούν, αρχίζουν αμέσως το "είδες, που σου τα 'λεγα; να τον ακούτε τον Γιώργο ρεεεε...." και άλλα παρεμφερή αλλά αυτή τη φορά θα ενδώσω. Όσοι με διαβάζουν ξέρουν ότι έχω γράψει επανειλημμένα για τον Δημόσιο Τομέα, τη μονιμότητα και πως αυτή σχετίζεται με το δίδυμο ψηφοφόρος-πολιτικός. Επιτέλους μία δημόσια παραδοχή από μεγαλοστέλεχος:


Φυσικά υπήρξαν αντιδράσεις μη παραδοχής από συμπολίτες αλλά σκεφτείτε λίγο παραπάνω: ακόμα και όσοι από εμάς δεν συμμετείχαμε στο παιχνίδι φέρουμε ευθύνη επειδή γνωρίζαμε και είτε κάναμε ότι κοιτάζαμε αλλού, είτε δεν φωνάξαμε αρκετά (εγώ ανήκω στη δεύτερη περίπτωση). Δεν είναι ευθύνη ιδίου μεγέθους με τους συμμετέχοντες αλλά αθροιστικά για ένα μεγάλο αριθμό πολιτών γίνεται σημαντικότατη. Επίσης για όσους θέλουν να βλέπουν τα πράγματα με νούμερα (και καλά κάνουν) ας δοκιμάσουν: έστω ότι όλοι οι πολιτικοί της Ελλάδας από το 1980 και μετά είναι ένοχοι διαφθοράς και έχουν αποκομίσει χρηματικά οφέλη από αυτή. Αθροίστε τα ποσά των περιουσιών τους και διπλασιάστε τα κιόλας για την περίπτωση που τα κρύβουν και θα δείτε ότι η τάξη μεγέθους είναι πολύ μικρότερη από τα ποσά των ελλειμμάτων και των προϋπολογισμών του Δημόσιου Τομέα. Αλλά αρκετά με το δημόσιο. Υπάρχουν και σε αυτό άνθρωποι τίμιοι και εργατικοί που καθημερινά δίνουν αγώνα για να μη συμπαρασύρονται από τη συνολική κατάντια.

Βλέποντας την κρίση υπό το στενό οικονομικό πρίσμα (έχω πει ότι η κρίση μας είναι πολιτισμική και κατ' επέκταση οικονομική), όσο και να μαζέψουμε τις δαπάνες (σικ ισοδύναμο της σπατάλης), δεν σωνόμαστε όσο δεν αναπτυσσόμαστε. Και εκεί βρίσκεται το μεγάλο μας πρόβλημα:
ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ
(εκτός από παίχτες για reality shows)
Το μοναδικό βαρύ μας χαρτί είναι ο τουρισμός και να μην τον πιάσω και αυτόν στο στόμα μου (we live our own myth).

Ένα από τα πιο επιδραστικά βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ είναι "Η Τέχνη του Πολέμου" του Κινέζου στρατηγού και φιλόσοφου Σουν Τζου (χωρίς να είναι βέβαιο ότι ήταν υπαρκτό πρόσωπο). Τη δεκαετία του 80 βρήκε τρομερή απήχηση στο μεγαλοεταιρικό αμερικανικό περιβάλλον καθώς οι ανταγωνιστικές πρακτικές δεν διέφεραν καθόλου από αυτές ενός πολεμικού περιβάλλοντος. 


 Ένα από τα αποφθέγματα του:

"Εάν μείνεις για αρκετό καιρό στην όχθη του ποταμού, τότε θα δεις να περνάνε στο νερό τα πτώματα των εχθρών σου."

Η σκληρότητα της φράσης δεν αρκεί για να αποκρύψει τη σοφία της: η υπομονή και η επιμονή είναι απαραίτητα συστατικά για την επίτευξη του στόχου σου. Μνημονεύω τη φράση γιατί νομίζω ότι είναι το κλειδί της επιτυχημένης διάβασης  στο σκληρό μονοπάτι που βάλαμε τους εαυτούς μας και πληττόμεθα περισσότερο τους δύσκολους αυτούς καιρούς. Ναι εσύ άνεργε, χαμηλόμισθε, συνταξιούχε, μη προνομιούχε κλπ. πρέπει να κάτσεις όσο χρειάζεται στην όχθη του ποταμού.

Εγώ έχω ήδη στήσει το αντίσκηνο μου και επειδή προβλέπω ότι δεν θα δω τα πτώματα σύντομα πάω για ... χειμερία νάρκη. Γι' αυτό

WAKE ME UP WHEN ... THE CRISIS ENDS.

Σάββατο, 10 Ιουλίου 2010

Στα Χακί (Γενική Επιθεώρηση)

Αυτή η ανάρτηση είναι συνέχεια από τις παρακάτω διηγήσεις:

Την πρώτη μου ημέρα στη μονάδα κοιτάζοντας την στο φως έμεινα έκπληκτος: έξω από τους κοιτώνες γήπεδο μπάσκετ και μπιτς-βόλεϊ, λίγο πιο πάνω ένα άριστο ΚΨΜ, εξοπλισμένο με NOVA (εκείνη την εποχή FILMNET) και αργότερα με internet (πρωτοποριακό για το 2000-2001) και έξω από αυτό υπαίθριο μπαρ χτισμένο με ξύλο μέσα στα δέντρα. Οι εντυπώσεις μου συνεχίστηκαν όταν επισκεπτήκαμε το διοικητήριο: μπροστινός κήπος με περιποιημένο γκαζόν και φοίνικες, συντριβάνια και διακοσμητικό πυροβόλο τα οποία τα βράδυ αναδεικνύονταν από μπλε φωτισμό. Τα γραφεία άρτια εξοπλισμένα και ειδικά αυτό του διοικητή το οποίο είχε πολύ ωραίους δερμάτινους καναπέδες τους οποίους αρκετά αργότερα τίμησα δεόντως ρίχνοντας μερικούς ηρωϊκούς ύπνους.


Σε λίγες μέρες έμαθα ότι όλα αυτά τα θαυμαστά για την πραγματικότητα ενός φαντάρου ήταν δουλειά του διοικητή ο οποίος ήταν μανιακός με την εμφάνιση της μονάδας με συνέπεια οι φαντάροι να λιώνουν καθημερινά από το συνεχές λουστράρισμα και τα ... χτισίματα. Φημολογούταν επίσης ότι από τις οικοδομές της γύρω περιοχής εξαφανίζονταν συχνά υλικά, τα οποία ενσωματώνονταν στο καμάρι του διοικητή. Ο τύπος είχε το βαθμό του Ταγματάρχη και ήταν γραφικός και σε εμφάνιση και σε συμπεριφορά. Οι επαφές μου μαζί του ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού γιατί το μεγαλύτερο διάστημα έλειπε σε άδεια καθώς του είχε έρθει διαταγή μετάθεσης αλλά οι ιστορίες που άκουσα και οι αναφορές που έζησα οδηγούσαν σε πολύ γέλιο. Η πιο χαρακτηριστική ιστορία ήταν όταν σε μία επιθεώρηση της μονάδας, το ΚΨΜ άστραφτε και δεν μπορούσε να βρει κάτι αρνητικό να πει στον υπεύθυνο έφεδρο λοχία και άρχισε να ιδρώνει. Την κατάσταση έσωσε μία μύγα που είχε παρεισφρύσει και έδωσε το έναυσμα για την διαταγή στον λοχία: "ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΜΥΓΑ ΕΞΩ!". Ακολούθησε ένας σούσουρος από πνιχτά γέλια για κανά πεντάλεπτο με αυτόν να κοκκινίζει από την αμηχανία του και έκτοτε να λέγεται η ιστορία από ΕΣΣΟ σε ΕΣΣΟ...

Προσωπικά ωφελήθηκα από τον πρώην διοικητή και εξηγώ: είχα μία γνωστή στην Κω η οποία προθυμοποιήθηκε να δηλώσει ότι είναι συγγενής μου (και ακόμα την ευχαριστώ για αυτό παρότι έχω κόψει την επαφή) και ότι θα με φιλοξενεί τα βράδυα και έγινε το ανήκουστο: πήρα μόνιμη διανυχτέρευση χωρίς να πληρώ καν τις προϋποθέσεις (συγγένεια α' βαθμού) που και άλλοι που τις πληρούσαν δεν έπερναν! Πιστεύω ότι συνέβη το εξής: από τη μία λόγω μετάθεσης τα είχε γράψει στον κόκκορα και από την άλλη επειδή λόγω ηλικίας και το ότι η φάτσα μου πουλάει εμπιστοσύνη στο διηνεκές δεν φοβήθηκε μην γίνω κάνω βλακείες από το αλκοόλ (σύνηθες φαινόμενο στους νεότερους) και κινδυνέψω κάπως. Που να ήξερε τι κατέβαζα στο στομάχι μου τότε....

Οι μέρες περνούσαν, η αλλαγή διοικητή είχε γίνει και εγώ ήμουν λιγότερο από δύο μήνες στην μονάδα (νιος ακόμα). Είχε προγραμματιστεί επίσκεψη από τον ΓΕΠΣ (Γενικός ΕΠιθεωρητής Στρατού) και όλη η μονάδα είχε μπει στον ρυθμό που προστάζει το στρατιωτικό μότο: "ότι δεν κινείται βάφεται, ότι κινείται το χαιρετάς!". Με αφορμή την επίσκεψη ένα ντόπιο λαμόγιο είχε πει το εξής επιτυχημένο αστείο: 
- "Πως λέγεται ο γιος του ΓΕΠΣ;"
- Απάντηση: "ΓΙΟΠΣ!" (χαχαχαχαχαχαχα ακόμα γελάω ρε λαμόγιο...)

Την ημέρα της επιθεώρησης ήμουν σε αγγαρεία στο ΚΨΜ και είχα γρήγορα βαρεθεί τη φασίνα. Υπήρχε μεγάλη ανακατωσούρα πάνω στον πανικό που χαρακτηρίζει Έλληνες και στρατό να κρυφτούν οι ατέλειες την τελευταία στιγμή και οι περιστάσεις αυτές είναι ιδανικές για όσους θέλουν να λουφάρουν: δεν είχα καμία όρεξη να παρελάσω και να τραγουδήσω ύμνους του πυροβολικού (τρομάρα σας). Υπό το καθεστώς της ψυχολογικής πίεσης πρότεινα σε μία σειρά με την οποία είχαμε έρθει μαζί από την Θήβα να κάνουμε κάτι τολμηρό για την νεότητα μας στη μονάδα, να εξαφανιστούμε. Δεν το σκέφτηκε και πολύ και σε μερικά λεπτά περπατάγαμε στο δάσος της βουνοπλαγιάς που ξεκίναγε πίσω από το ΚΨΜ.. Μετά από λίγη ώρα βρεθήκαμε στο πλατό της λούφας μας: ένα ξέφωτο ανάμεσα στα δέντρα στρωμμένο με φύλλα και το οποίο μίλησε κατευθείαν στην κούραση μας και οδήγησε τα ταλαιπωρημένα κορμιά μας να ξαπλώσουν επάνω του και να διώξουν τις ανησυχίες τους παραδομένα στον Μορφέα. 

Δεν θυμάμαι πόση ώρα πέρασε μέχρι να ξυπνήσουμε και αυτό δεν έγινε παρά μόνο όταν από το βάθος ακούσαμε τον ήχο ενός ελικοπτέρου να πλησιάζει. Ο χώρος προσγείωσης ήταν αρκετά μακριά μας όμως τον προσπέρασε και άρχισε μία σπειροειδή πορεία με τελική κατάληξη αυτό, με τροχιά όμως που περνούσε από πάνω μας! Δεν το αντιληφθήκαμε παρά μόνο όταν βρέθηκε από πάνω μας και μάλιστα με κλίση στον οριζόντιο άξονα. Ο ΓΕΠΣ (του οποίου φυσικά ήταν το ελικόπτερο) δεν είχε παρά να κοιτάξει προς τα έξω και κάτω και να δει δύο φαντάρους να την πέφτουν τρελά στο ξέφωτο. Θα βλέπαμε και εμείς μια χαρά τα χέρια του να μας μοιράζει Φ αρκετή για να μας στείλει μια ΕΣΣΟ πίσω...


Καθήσαμε αρκετή ώρα ακόμα μέχρι να τελειώσει το τζέρτζελο στη μονάδα και λίγο πριν νυχτώσει κατηφορήσαμε προς τα πίσω. Οι περισσότεροι από την κούραση δεν είχαν το κουράγιο καν να μας ρωτήσουν που εξαφανιστήκαμε εκτός από έναν ΕΠΥ (έτσι δεν τους έλεγαν;) που μας συνεχάρη ειρωνικά για την έμπνευση μας και το ξέχασε το θέμα δια παντός (δεν μας έδωσε δηλαδή): ήταν η πρώτη μου νίκη σε μια θητεία-διακοπές. Διακοπές που όμως με κούρασαν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο έχω κάνει ποτέ...
...του μπι κοντίνιουντ!
 

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

Το Άθλημα του Θεού

Συνήθως η ενεργητικότητα μου ξεκινάει την κορύφωση της τον Μάιο και διαρκεί όλο το καλοκαίρι. Μικρός λάτρευα τον χειμώνα, τώρα όμως μου είναι βαρύς ακόμα και ο μπλαζέ δικός μας. Με το που σκάνε οι καλοκαιρινές (αυξημένες) ροές πρωτονίων και επηρρεάζουν τις χημικές διαδικασίες του εγκεφάλου μου είναι σαν να χτυπάει Πρωτοχρονιά για μένα. Ιδέες, σχέδια, αποφάσεις όλα μαζί χορεύουν γύρω μου. Φέτος καθυστέρησα λίγο. Δεν είχα όρεξη για τίποτα μέσα στον Μάιο μέχρι την τελευταία βδομάδα του. Κάπου εκεί μου ήρθε η συνηθισμένη επιφοίτηση. Και ξέρετε πως γίνεται συνήθως. Εκεί που αναρωτιέσαι "δεν υπάρχει τίποτα να ασχοληθώ, να μου κινεί το ενδιαφέρον" ξαφνικά έρχονται όλα μαζί.

Είχα αποφασίσει να μετατρέψω έναν ιδιόκτητο χώρο σε γραφείο ημιεπαγγελματικό καθώς μέσα στο διαμέρισμα τα πράγματα είναι λίγο περιορισμένα και ξεκίνησα ως συνήθως με ρυθμούς χελώνας κάπου στον Φεβρουάριο. Άντε να αδειάσει ο χώρος από τα πράγματα άλλων μετά από συννενοήσεις, άντε να κάνεις επιμετρήσεις και σχέδια στο χαρτί για το πως τον θέλεις, άντε να βρεις ελεύθερους μαστόρους (εμένα και τον πατέρα μου δηλαδή), άντε να αγοράσεις τα υλικά, άντε να ξεκινήσεις. Κάπου εκεί έφτασε το τέλος του Μαίου και πατήσαμε γκάζια. Ελπίζω μέχρι το τέλος της εβδομάδας να έχει τελειώσει (με τις μπογιές). Και κάθε τέλος είναι μία νέα αρχή. Στην προκειμένη περίπτωση η νέα αρχή είναι το ΙΚΕΑ. Σταμπάρισμα από τον κατάλογο του για ποια έπιπλα σου κάνουν, τρέχα, αγόρασε, κουβάλα, συναρμολόγησε. Όλα αυτά δύο με τρεις φορές γιατί είναι σπάνιο να τα βρεις όλα διαθέσιμα με την πρώτη, μπορεί να γίνει κάποιο λάθος σε κάποια από αυτά, μπορεί να ξεχάσεις να πάρεις κάτι. Και μετά ο τελικός εφιάλτης: το infrastructure. Εξηγώ: αποφασίζεις ποιο pc θα μετακομίσει, backup, καλώδια, εγκαταστάσεις δικτύων να "βλέπω" τα μηχανήματα του σπιτιού, μεταφορές εκτυπωτών, cd/dvd και άλλα τραγικά.

Δεν θα ήμουν τόσο γκρινιάρης αν φέτος δεν είχα μια ευκαιρία μετά από πολλά χρόνια: να παρακολουθήσω το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου σχεδόν ολόκληρο μιας και δεν εργάζομαι κάπου σταθερά. Λαμβάνουμε μέρος και εμείς αλλά προσωπικά θα προτιμούσα να μην. Ελπίζω να διαψευστώ με μία νίκη μας τουλάχιστον. Το θέμα όμως δεν είναι η Εθνική Ελλάδος αλλά το μαγικό αυτό άθλημα. Πολλοί ή πολλές θα σκεφτούν, εδώ δεν έχεις δουλειά, η χώρα πάει κατά διαόλου, στον κόσμο οι άνθρωποι εξακολουθούν να σκοτώνονται μεταξύ τους, με την μπάλα θα ασχοληθείς;
Απάντηση: 
ΝΑΙ

Δεν θα προσπαθήσω να κάνω καμία ανάλυση για την αξία της γιατί δεν την έχει ανάγκη. Σε πείσμα όσων την αγνοούν, χιλιαπλάσιοι παθιάζονται με αυτήν. Που αλλού μετά από έναν πόλεμο μεταξύ δύο χωρών, μπορείς να πάρεις τέτοια γλυκιά και αναίμακτη εκδίκηση όσο αυτή που πήρε η Αργεντινή από την Αγγλία με πρωτοστάτη εκείνον τον ανεπανάληπτο επαναστάτη μπουκαδόρο; Αυτόν που ασύστολα κορόιδεψε τους πάντες


μόνο και μόνο μερικά λεπτά αργότερα να πετύχει το Γκολ του Αιώνα και να περάσει οριστικά στην ιστορία:



και να κάνει ένα διάσημο ποιητή να πει για το γκολ ότι ήταν κινήσεις εμπνευσμένες από τον Θεό υπό την προστασία των αγγέλων.

Πρόσφατα, ένας σπουδαίος Ευρωπαίος σκηνοθέτης, ταυτιζόμενος με το είδωλο του, γύρισε μία ταινία-ντοκυμαντέρ για αυτόν. 

 
Δεν συγκρίνεται με τις προηγούμενες δουλειές του αλλά για όσους θέλουν να μπουν στο κλίμα ρίξτε μια ματιά εδώ:




Μου στείλανε ένα χρήσιμο εξελ-άκι με το πρόγραμμα των αγώνων το οποίο εξελ...λένησα:


"Το ποδόσφαιρο είναι η τελευταία ιερή παράσταση των καιρών μας. Κατά βάθος, πρόκειται για ιεροτελεστία, αν και είναι μία απόδραση. Ενώ άλλες ιερές παραστάσεις βρίσκονται σε παρακμή, ακόμη και η Θεία Λειτουργία, το ποδόσφαιρο είναι η μοναδική που μας έχει απομείνει." 
Πιέρ Πάολο Παζολίνι

Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

Το Μαθηματικό Κενό

Η Στοά του Βιβλίου και ο θεσμός του Ελεύθερου Πανεπιστήμιου έχουν καθιερωθεί στη συνείδηση όσων αγαπούν τη γνώση χωρίς όρια. Δυστυχώς ανακάλυψα τον θεσμό αρκετά αργά.

Στον 11ο Κύκλο Μαθημάτων προσφέρονται ανάμεσα σε άλλα 5 μαθήματα Κοσμολογίας, της επιστήμης που εξετάζει το πως και γιατί γεννήθηκε το σύμπαν και την εξέλιξη του μέχρι την κατάληξη του και αν θα υπάρχει τέτοια (πηγή ορισμού η Βικιπαίδεια) με καθ(οδ)ηγητή τον Δημήτρη Νανόπουλο.


Ο Δημήτρης Νανόπουλος είναι Τ-Ε-Ρ-Α-Σ-Τ-Ι-Ο-Σ (ως επιστημονικό πνεύμα). Δεν θα αναφερθώ στο έργο του, για το οποίο μένει κατά την ταπεινή μου γνώμη να του αποδοθεί το οσκαρικό αντίστοιχο βραβείο του χώρου των επιστημών. Σε αυτή την ωραία συνέντευξη στον Θανάση Λάλα, μπορείτε να πάρετε μία ιδέα για τον άνθρωπο Νανόπουλο, ο οποίος είναι εξαιρετικά προσιτός και πολύ μακριά από την καρικατούρα του επιστημονίσκου (δικός του όρος) την οποία οι περισσότεροι έχουν σχηματίσει στο κεφάλι τους όταν ακούνε για φυσικούς.

Στην ανακοίνωση του προγράμματος έσπευσα να δηλώσω συμμετοχή γιατί από τη μία η Κοσμολογία αν και μάθημα επιλογής στα πονεμένα χρόνια μου στο Φυσικό της Αθήνας ήταν από τις λίγες καλές αναμνήσεις που είχα για έναν τομέα γνώσης που πάντα θα με εξάπτει καθώς απευθύνεται σε θεμελιώδη επιστημονικά και όχι ερωτήματα και από την άλλη θεωρώντας ότι το οικονομικό αντίτοιμο των €70 είναι μηδαμινό (ακόμα και για τους καιρούς μας) για τη βαρύτητα της γνώσης που προσφέρεται.

Την Τρίτη 11 Μαίου έλαβε χώρα η πρώτη διάλεξη. Ο κος καθηγητής ξεκίνησε με μία αληθή αλλά επίπονη παραδοχή σχετικά με την γλώσσα της επιστήμης που δεν είναι άλλη από τα μαθηματικά. Σε αυτό το σημείο κατάλαβα ότι θα υπήρχαν αρκετά από αυτά στη διάρκεια της διάλεξης και παρότι η γλώσσα τους δεν μου είναι ξένη, δεν ήταν εύκολο να κρατιέμαι συνεχώς στο νήμα της "αφήγησης". Στο διάστημα της μιάμισης ώρας που διήρκησε η διάλεξη συμπήκνωσε με μαεστρία όλη την κβαντομηχανική για την ανάγκη του μαθήματος για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι προερχόμαστε (το σύμπαν) από το κενό (κβαντικό). Αφήνοντας κατά άκρη την τελευταία πρόταση παρά τη μεγάλη σπουδαιότητα της, θέλω να πιαστώ από το εκπαιδευτικό μέρος της διάλεξης. Σίγουρα υπήρχαν επιστήμονες στο κοινό διαφόρων κλάδων αλλά υπήρχαν και αρκετοί άνθρωποι των οποίων η τελευταία επαφή με τα μαθηματικά ήταν στα λυκειακά (ή γυμνασιακά για τους παλιότερους) χρόνια. Στην παρουσίαση της δεύτερης διαφάνειας με μαθηματικά άκουσα (πραγματικά) κάποια "αχ" απογοήτευσης. Μια κοπέλα αριστερά μου στο μισό της διάλεξης άρχισε να ασχολείται με το κινητό της και η άλλη δεξιά μου παρότι επιμελής έχοντας τετράδιο και στυλό δεν ήξερε τι να πρωτοσημειώσει. 

Όσοι έχουν διαβάσει το Χρονικό του Χρόνου θυμούνται πολύ έντονα το σημείο της εισαγωγής στο οποίο ο εκδότης προειδοποιεί τον συγγραφέα ότι για κάθε μαθηματική εξίσωση που χρησιμοποιεί χάνει το μισό κοινό του. Χθες είδα το φαινόμενο σε πλήρη εφαρμογή. Και όταν πρόκειται για φυσική δεν αρκεί μόνο να κατανοείς την επαγωγική λογική των βημάτων που οδηγούν στην ποσοτική περιγραφή των φαινομένων αλλά και την ποιοτική περιγραφή τους. Δεν μπορεί το μυαλό σε μιάμιση ώρα να "χωνέψει" την παραδοξότητα της κβαντομηχανικής, να αποτάξει τον κλασσικό ντιτερμινισμό (τον οποίο πολλοί ακόμα αποδέχονται) που πέθανε με την Αρχή της Αβεβαιότητας (ή Απροδιοριστίας) του Heisenberg, δεν μπορεί να αποδεχθεί τον κυματοσωματιδιακό δυϊσμό της ύλης στο ατομικό επίπεδο. Πιστεύω ότι απαιτείται πολύ περισσότερος χρόνος και αργά βήματα έστω και εντελώς εκλαϊκευτικά.

Προσπαθώντας και εγώ μετά από 24 ώρες να πιαστώ από το νήμα ξανά και να κάνω τη διαδρομή που οδηγεί έξω από τον λαβύρινθο δυσκολεύομαι σημαντικά. Ζήτησα με e-mail από την γραμματειακή υποστήριξη του Ελ. Πανεπιστήμιου να μάθω αν οι σημειώσεις του κου καθηγητή είναι διαθέσιμες για το κοινό για περισσότερη μελέτη και έλαβα την άμεση απάντηση ότι αν της διαθέσει θα διανεμηθούν.

Κε καθηγητά με όλο τον σεβασμό για τις ανάγκες των διαλέξεων αυτών
lim (math) --> 0

Τετάρτη, 7 Απριλίου 2010

Στα Χακί (Προς τη Μονάδα)

Αυτή η ανάρτηση είναι συνέχεια από τις παρακάτω διηγήσεις:


Η τοποθέτηση μου σε μονάδα της παραμεθορίου είχε έρθει όπως επιθυμούσα: στην Κω. Όσο είσαι νεοσύλλεκτος στο κέντρο εκπαίδευσης η μονάδα αρχίζει και παίρνει μυθικές διαστάσεις. Όλο για αυτή ακούς από έφεδρους ή μόνιμους. Στο κάτω κάτω θα περάσεις εκεί τουλάχιστον 9 μήνες (τότε η θητεία ήταν 18) οπότε μετράει και το παραμικρό σε αυτή. Το Α και το Ω σε μία μονάδα είναι ο διοικητής της. Άμα ξέρεις για αυτόν ξέρεις και πως θα πάει η παραμονή σου εκεί. Δεν είχα καθόλου πληροφορίες (καλύτερα - άμα ήξερα όσα έμαθα θα ζητούσα να πάω αλλού ενώ τελικά όλα πήγαν καλά) αλλά μου αρκούσε που πήγαινα καλοκαίρι σε τουριστικό νησί και είχα και μία γνωστή εκεί.


Από το κέντρο εκπαίδευσης εκδίδεται ομαδικό φύλλο πορείας προς τις μονάδες τοποθέτησης και όλοι μαζί με συνοδεία αξιωματικού παίρνουν τον δρόμο τον μακρύ. Ήταν καλοκαίρι του 2000 και η θερμοκρασία το μεσημέρι έφτανε τους 38-40 βαθμούς. Η μετάβαση από Θήβα προς Πειραιά θα γινόταν με τρένο και ενώ η απόσταση με λεωφορείο  είναι το πολύ μία ώρα κάναμε πάνω από πέντε! Ήμασταν στριμωγμένοι με τα πράγματα σε μικρό χώρο και το τρένο ξεκίναγε και σταμάταγε συνεχώς  για άγνωστο (σε εμάς) λόγο. Η ζέστη και η καθυστέρηση δημιούργησε έναν έντονο εκνευρισμό έκδηλο στον καθένα. Επιπλέον άρχισε και η ανησυχία μήπως δεν προλάβουμε το πλοίο. Τηλεφώνησα στους δικούς μου να μου φέρουν κάτι στο λιμάνι το οποίο χρειαζόμουν (δεν μπορώ να θυμηθώ τι).

Ο τερματικός σταθμός του τρένου ήταν στην άλλη άκρη του λιμανιού από όπου ήταν δεμένο το πλοίο και θα έπρεπε να περπατήσουμε προς τα εκεί και μάλιστα σε ταχύ ρυθμό για να προλάβουμε κουβαλώντας τις αποσκευές μας στα χέρια με τον ήλιο στο απόγειο. Από το άγχος μου είχε αρχίσει να με ενοχλεί το στομάχι μου και άρχισα να ανακατεύομαι. Επιπλέον δεν μπορούσα να συννενοηθώ σωστά με την μάνα μου στο τηλέφωνο για το που θα με βρουν και ένα άλλο παιδί σχεδόν λιποθύμησε από την κούραση και μοιραστήκαμε τα πράγματα του. Όταν κατάφερα να βρω τους δικούς μου, ήμουν σαν καζάνι που το νερό από το βράσιμο είναι έτοιμο να ξεχυλίσει. Κάτι άσχετο μου είπε η μάνα μου και πάνω στον εκνευρισμό μου την έβρισα για πρώτη φορά στη ζωή μου...



Προλάβαμε στο παρά πέντε. Το πλοίο ήταν γεμάτο Έλληνες και αλλοδαπούς που ταξιδεύαν προς τα νησιά και με τις στολές ξεχωρίζαμε σαν την μύγα στο γάλα.  Βρήκα ένα σημείο στο σαλόνι να ξαποστάσω και να αφήσω τα πράγματα μου και ελάχιστα μετακινήθηκα από εκεί καθόλη τη διάρκεια του ταξιδιού. Οι περισσότεροι πιτσιρικάδες με πλεόνασμα ενέργειας και διάθεση παιχνιδιού προσπαθούσαν να πιάσουν φιλίες με τις τουρίστριες. Στις διπλανές θέσεις στο σαλόνι ήταν μια παρέα εντυπωσιακών Ελληνίδων ηλικίας 25-30 ελαφρά ενοχλημένες από την παρουσία μας. Μία από αυτές διάβαζε κάποιο βιβλίο του Κούντερα και περίμενα πότε θα βαρεθεί την ανάγνωση για να της το ζητήσω και να περάσει και η δική μου ώρα. Όταν έγινε αυτό με κοίταξε με έκπληξη σαν να ήταν αδιανόητο ένας φαντάρος να διαβάσει Κούντερα. Μετά από κανά δίωρο εντατικής ανάγνωσης ένιωσα να κλείνουν τα μάτια μου αλλά η στάση μου δεν ευνοούσε την παράδοση στον Μορφέα και μιας και στον στρατό ρίχνεις πολλές από τις αναστολές σου αποφάσισα να βάλω τα πόδια μου πάνω στο τραπεζάκι έχοντας απλώσει από κάτω μία εφημερίδα για να μην λερώσω και να δείξω και μια κουλτούρα σαβουάρ-εντορμίρ (το ρ παχύ στη πγοφογά ε;)...

Όταν φτάνεις σε περιμένουν στρατονόμοι και μερικοί άλλοι φαντάροι από τη μονάδα σου (ο οδηγός και κάποιος παλιός) και όλοι μαζί παίζουν ένα μικρό παιχνίδι εντυπώσεων και εκφοβισμού στο μεγαλύτερο πλαίσιο του "ψαρώματος" μπροστά στο άγνωστο της μονάδας. Μας είχαν προειδοποιήσει να μην χάσουμε το πηλίκιο μας, γιατί συνήθως είναι η καλύτερη αφορμή για να σε αρχίσουν στην κατσάδα. Το είχα συνεχώς κατά νου. Το φέρυ έπιασε στο λιμάνι της Κω κάπου στις 3 με 4 το πρωϊ. Αρπάξαμε ο καθένας τα πράγματα του και μπήκαμε στην ουρά της σκάλας προς την έξοδο. Έχοντας κατέβει λίγα σκαλιά μέσα στο συνωστισμό παρατηρώ ότι λείπει το πηλίκιο μου και χωρίς να μπορώ να ανακαλέσω από τη μνήμη τη τελευταία φορά που το είδα. Κοιτώντας προς τα πίσω αντιλαμβάνομαι ότι το να ξεκινήσω το ψάξιμο είναι ανέφικτο καθώς υπήρχαν τουλάχιστον 100 άτομα στιμωγμένα πίσω μου. Χαλάστηκα αρκετά γιατί συνήθως είμαι πολύ προσεκτικός και δεν υποπίπτω σε τέτοια λάθη. Έσφιξα τα δόντια και την καρδιά και αποφάσισα να αποδεχτώ τις συνέπειες. 

Μετά από είκοσι λεπτά με μισή ώρα καταφέραμε να συγκεντρωθούμε στην αποβάθρα. Το σκοτάδι ήταν πυκνό και η υγρασία αφόρητη. Η αγωνία μας κορυφωνόταν. Στοιχηθήκαμε και άρχισε η επιθεώρηση προς τους στρατονόμους. Είπαν το τροπάριο τους όσο καλύτερα μπορούσαν. Στην πρώτη σειρά υπήρχε ο πρώτος εύκολος στόχος: κάποιος χωρίς πηλίκιο. Το κατσάδιασμα ξεκίνησε: αλαλαγμοί για το εθνόσημο, περί τιμής και πατρίδας, περί Τούρκων και άλλα γραφικά. Στον δεύτερο ακολούθησαν τα ίδια με αλλαγμένη σειρά. 


Λίγο πιο πίσω στην εξωτερική μεριά ήμουν εγώ και περίμενα. Μέσα μου είχε μαζευτεί όλη η ένταση από τη στιγμή που ξεκίνησε η μεταφορά από τη Θήβα: σαν κάποιος με το δάχτυλο στη σκανδάλη που έχει διανύσει τα 3/4 της διαδρομής της πριν την πυροδότηηση και την εκτίναξη της σφαίρας. Ο στρατονόμος ήρθε προς το μέρος μου ζεσταμένος από την προπόνηση. Αλλά η απουσία πηλικίου (και σημαντικής ποσότητας μαλλιών) έκανε αντιληπτή γρήγορα την ηλικία μου. Στη φάτσα μου ήταν ζωγραφισμένη η ένταση μου και του έκοψε τη φόρα. Αρκέστηκε στο να πει:

- ΚΑΙ ΕΣΥ ΧΩΡΙΣ ΠΗΛΙΚΙΟ;

Εκείνη τη στιγμή βγήκε από μέσα μου μόνο μία λέξη χωρίς καμία έκπληξη στο νόημα της αλλά με το εκρηκτικό αντίστοιχο μίας χειροβομβίδας στον τόνο της:

- ΜΑΛΙΣΤΑ.

Ήταν τόσο αποφασιστικός ο κραυγασμός μου που ένιωσα ότι έσχισε την πυκνότητα του σκοταδιού σαν μαχαίρι που κόβει το βούτηρο για εκατοντάδες μέτρα. Ο στρατονόμος έκανε ένα βήμα πίσω σαν να ήθελε να προστατευτεί. Για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε ο ήχος μόνο της θάλασσας που τόσο γλυκά ακούγεται τις βραδυνές ώρες. Γύρισε και έδωσε εντολή να φύγουμε.

Η διαδρομή με τα REO μου φάνηκε μεγάλη ίσως λόγω της μικρής ταχύτητας και της κούρασης. Όταν φτάσαμε στη μονάδα διαπίστωσα και ένα μπλέξιμο με το σακ-βουαγιάζ μου. Είχα κάποιου άλλου. Συγχήστηκα πολύ γιατί το τελυταίο που ήθελα ήταν να χάσω τα πράγματα μου. Μετά από κάποια μικρή φασαρία βρήκα έναν μικρό Κριτικό που είχε το δικό μου και εγώ το δικό του και έγινε η ανταλλαγή. Μας έβαλαν να κοιμηθούμε για κανά δίωρο σε ένα θάλαμο μέχρι να σηκωθεί όλη η μονάδα στο πόδι το πρωϊ και να ξεκινήσουν οι διαδικασίες παρουσίασης. Την έπεσα με τα ρούχα πάνω από τα σεντόνια σε ένα άδειο κρεβάτι που βρήκα και έκλεισα τα μάτια μου. Το πρωϊ με ξύπνησε κάποιος φαντάρος της μονάδας με απειλητική διάθεση για να μου πει ότι αυτό είναι το κρεβάτι του. Σηκώθηκα γρήγορα μην έχοντας διάθεση να μπω σε κανένα διάλογο. Προφανώς εκείνη τη στιγμή μια ομάδα φαντάρων της μονάδας επέστρεφε από υπηρεσία (σκοπιά/περίπολο) και για αυτό μερικά κρεβάτια ήταν άδεια. Βγαίνοντας από τον θάλαμο άκουσα έναν από αυτούς να φωνάζει:

- Ήρθαν οι νέοι; Που είναι; Θέλω να δω τον ΓΙΟ μου!

Εκείνη τη στιγμή παρουσιάστηκα εγώ μπροστά τους, ταλαιπωρημένος και στραβοξυπνημένος. Μετά από μερικές στιγμές παρατηρώντας με, οι υπόλοιποι της ομάδας του είπαν:

- Ποιος γιος σου ρε μα@@κα! Αυτός είναι ο ΠΑΤΕΡΑΣ σου!

...του μπι κοντίνιουντ!

Σάββατο, 13 Μαρτίου 2010

Στην Κρίση Κρινόμεθα...


Μέχρι στιγμής έχω ασχοληθεί επαγγελματικά (επίσημα ή ανεπίσημα) στους παρακάτω διακριτούς τομείς:
  • Οικοδομικές εργασίες: λείανση μαρμάρων - είναι η δουλειά του πατέρα μου και με πήρε μαζί όταν τέλειωσα το δημοτικό. Έμαθα την δουλειά και έκτοτε έχω "φάει" άπειρη μαρμαρόσκονη.
  • Ιδιαίτερες παραδόσεις μαθημάτων: Φυσική/Μαθηματικά/Χημεία σε μαθητές της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης μιας και πέρασα μια βόλτα από το Τμήμα Φυσικής του Παν. Αθηνών.
  • Σε γυμναστήρια ως επιβλέπων τα ατομικά προγράμματα εκγύμνασης με βάρη καθώς ασχολήθηκα εντατικά μια εποχή με την γυμναστική.
  • Ως πωλητής σε μεγάλη αλυσίδα λιανικής στον χώρο των η/υ η οποία μας άφησε καιρούς για λόγους που θα τους αφιερώσω χωριστή ανάρτηση και έχουν σχέση με το θέμα της τωρινής - τον χώρο των επιχειρήσεων δηλαδή.
  • Ως υπεύθυνος πωλήσεων και αγορών σε μικρομεσαία επιχείρηση του χώρου των η/υ.
  • Ως μεταφραστής (από αγγλικά σε ελληνικά) εγχειριδίων χρήσης (κυρίως ψηφιακών φωτογραφικών μηχανών).
  • Ως σύμβουλος και υπεύθυνος μηχανογράφησης σε μικρομεσαία επιχείρηση στον χώρου του μαρμάρου.
  • Προσφέροντας υπηρεσίες στον χώρο του Information Technology (τεχνική υποστήριξη, κατασκευή σελίδων, ανάπτυξη εφαρμογών).
  • Ως επιβλέπων προωθητικών ενεργειών διαφόρων εταιρειών.
Μερικές από τις παραπάνω ασχολίες λάμβαναν χώρα παράλληλα με άλλες για μερικά χρονικά διαστήματα και άλλα διαστήματα αποκλειστικά μία. Ο λόγος που τις αναφέρω είναι για να υποστηρίξω ότι έχω πλέον μία σφαιρική και επαρκή αντίληψη του χώρου των επιχειρήσεων, του εμπορίου και της παροχής υπηρεσιών.


Η εμπειρία μου δείχνει ότι με ελάχιστες εξαιρέσεις οι επιχειρηματίες στην Ελλάδα (κυρίως οι μικρομεσαίοι που είναι ο κύριος όγκος) είναι καθρέπτης της υπόλοιπης ελληνικής κοινωνίας σε οικονομικό και πολιτισμικό επίπεδο. Οι περισσότεροι έχουν άγνοια στοιχειωδών κανόνων στον χώρο των πωλήσεων και της αντιμετώπισης των πελατών. Ας δούμε ένα παράδειγμα. 

 
Το γυμναστήριο στο οποίο πηγαίνω ανήκει στην κατηγορία των συνοικιακών, δεν είναι μέλος αλυσίδας και υπάρχει σχεδόν για μία εικοσαετία. Βρίσκεται σε καλό σημείο εξυπηρετώντας μία μεγάλη περιοχή με μικρό ανταγωνισμό ο οποίος μειώθηκε περισσότερο πρόσφατα καθώς έκλεισε ένα άλλο μικρό κοντινό. Εγώ είμαι πελάτης του από το 1998 σταματώντας μόνο για την στρατιωτική μου θητεία και για ένα άλλο διάστημα στο οποίο πήγαινα σε γυμναστήριο το οποίο βρισκόταν πολύ κοντά στον τότε χώρο εργασίας μου. Συνολικά πηγαίνω σε αυτό σχεδόν δέκα χρόνια μαζεμένα για τα οποία πληρώνω ετήσιες συνδρομές. Ποτέ δεν έχω κάνει κανένα είδους παζάρι στην τιμή χρέωσης (ενώ άλλοι πελάτες κάνουν και το γνωρίζω και πολύ καλά πράττουν) και πιστεύω για τον ευατό μου ότι είμαι από τους καλύτερους πελάτες και όχι μόνο για οικονομικούς λόγους: πχ. πρέπει να είμαι ο ένας από τους τέσσερις με πέντε (στατιστική εκτίμηση) γυμναζόμενους που όταν τελειώνουν την άσκηση τους ξεφορτώνουν τα βάρη από το όργανο (στα τόσα χρόνια έχω δει μόνο άλλον ένα να το κάνει), μέχρι που άλλοι πελάτες μου έχουν πει "καλά, δεν βαριέσαι;" καθώς χρησιμοποιώ μεγάλες ποσότητες. Μπορώ να αναφέρω και άλλους λόγους αλλά δεν επιθυμώ να περιαυτολογήσω. Πριν δύο μήνες περίπου παρήγγειλα από τον ιδιοκτήτη του ένα συμπλήρωμα διατροφής (πρωτεϊνη). Αφού το πλήρωσα κατά την παραλαβή του, μου λέει ο μέγας επιχειρηματίας:

- "Έχεις και ένα υπόλοιπο από παλιά..."
- "Από που; Πόσο;"
- "Κάτι μπουκάλια νερού. €3.58"
- "....(!!??!!) Εντάξει. Θα σε πληρώσω αύριο".

Το ποσό είναι αστείο και όντως σε διάφορες στιγμές, έχω πάρει κανά μπουκάλι νερό από το ψυγείο το οποίο δεν πλήρωσα γιατί δεν είχα ψιλά επάνω μου εκείνη τη στιγμή και μετά ξεχάστηκα. Αλλά να τα ζητάς από τον πελάτη ο οποίος δεν σε "ζημειώνει" όταν οι υπόλοιποι μπορούν να σου κόψουν από 50 ως 150 ευρώ στην ετήσια συνδρομή είναι γελοίο. Μόνο για λόγους "επιβράβευσης" του καλού πελάτη δεν ζητάς το ποσό. Την επόμενη μέρα μάζεψα το ποσό μέχρι λεπτού. Τι στιγμή που του έδινα τα ψιλά, έκανε τον ανήξερο: "τι είναι αυτά" μου λέει...

Μπορώ να αναφέρω και πολλά άλλα θέματα τα οποία χαλάνε την εικόνα του συγκεκριμένου χώρου με αποτέλεσμα να του στοιχίζουν εμπορικά αλλά στέκομαι συνήθως στις οικονομικές συναλλαγές. Τώρα με την επικείμενη αύξηση του ΦΠΑ και σε καιρό (σκληρής) κρίσης, μία επιχείρηση που βασίζεται στην παροχή υπηρεσιών όπως το γυμναστήριο, πρέπει να απορροφήσει την αύξηση και όχι να την μετακυλήσει στους πελάτες. Πολύ απλά βγάζεις μία ανακοίνωση στην οποία ενημερώνεις ότι παρά την καινούργια νομοθεσία η διεύθυνση του γυμναστηρίου σεβόμενη τις δύσκολες συνθήκες θα απορροφήσει την αύξηση για να διατηρήσει την εμπιστοσύνη των πελατών του. 

Μαντέψτε τι έμαθα πως θα πράξει ο μέγας επιχειρηματίας (θα αυξήσει τις τιμές φυσικά). Όλα αυτά τα λέω γνωρίζοντας τις παραμέτρους λειτουργίας της συγκεκριμένης επιχείρησης. Και φυσικά μέχρι πρόσφατα οι αποδείξεις τις οποίες έκδιδε πρέπει να ήταν το πολύ στο 20% των πελατών. Το αποτέλεσμα; Σίγουρα θα με χάσει από πελάτη όταν λήξει η συνδρομή μου.


Σε αντιδιαστολή χθες το βράδυ, βγαίνω με κολλητό στο "στέκι" μας το οποίο είναι ένα όμορφο lounge bar της περιοχή μας. Είμαστε από τους πιο τακτικούς θαμώνες και έχουμε αφήσει ένα σεβαστό ποσό χρημάτων σε αυτό καθώς ούτε φθηνό είναι και επιπλέον συνηθίζουμε να τρώμε και εκεί μιας και διαθέτει καλή κουζίνα. Μπαίνοντας μέσα βλέπω τη "γωνία μου" σε ένα σύμπλεγμα καναπέδων ρεζερβέ και χαλιέμαι καθώς δεν υπήρχαν άλλοι διαθέσιμοι καναπέδες και ο λόγος που πηγαίνω συχνά σε ένα lounge bar είναι για να ΑΡΑΖΩ και όχι για να κάθομαι σε άβολες καρεκλίτσες. Ο σερβιτόρος (σχετικά νέος εκεί - δεν με ήξερε καλά) μου προτείνει να κάτσω αλλού και μιας και είχα φτάσει πρώτος ήμουν έτοιμος να πάρω τηλ. τον κολλητό για να μιλήσουμε για εναλλακτική δράση. Εκείνη τη στιγμή όμως, η Ειρήνη που είναι υπεύθυνη του χώρου σώζει την παρτίδα λέγοντας μου να καθίσω στη συνηθισμένη μου γωνία παρότι ήταν ρεζερβέ και θα το κανονίζαμε το θέμα όταν και αν ερχόταν η παρέα που την είχε κλείσει. Με αυτή την κίνηση και μόνο δεν με κράτησε απλά στο μαγαζί για το βράδυ αλλά και σχεδόν μόνιμα γιατί απλά ένιωσα να εκτιμώμαι ως πελάτης. Μάλιστα η καλή μου διάθεση από το γεγονός με οδήγησε να πιω περισσότερα και ακριβότερα ποτά. Επίσης ο χώρος κέρδισε και την διαφήμιση μου:



Παρασκευή, 5 Μαρτίου 2010

Καλώς τα .... 3-0!

ΑΥΤΗ Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ. Ο ΛΟΓΟΣ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΗΣ ΝΟΜΙΖΩ.

Αν και προτιμώ οι τίτλοι των αναρτήσεων μου να είναι πρωτότυποι, η θρυλική αυτή ατάκα είναι τόσο αβανταδόρικη που επισκιάζει οτιδήποτε άλλο θα μπορούσα να σκεφτώ. Για όσους (όσες καλύτερα) δεν την κατέχουν (o tempora) είναι του ανυπέρβλητου Νίκου Αλέφαντου (προπονητή ποδοσφαίρου-γνώστη των πάντων)


και φυσικά το κείμενο απο μόνο του δε λέει τίποτα. Ακούστε την:


Αναφέρεται στην προκαθορισμένη κατά τον ίδιο έκβαση του ποδοσφαιρικού αγώνα μεταξύ Ολυμπιακού-ΠΑΟΚ από την άποψη ότι ο ΠΑΟΚ παρότι ήταν αξιόμαχος σε άλλα παιχνίδια όταν ερχόταν η ώρα να αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό έτρωγε 3 γκολ σχεδόν από τα ... αποδυτήρια.

Γιατί την μνημονεύω; Γιατί από αύριο κατά πάσα πιθανότητα το ΠΑΣΟΚ επανέρχεται στην εξουσία και τα πολιτικά πεπραγμένα σε αυτή τη χώρα σε συνδυασμό με ελάχιστη νοημοσύνη οδηγεί στον συνειρμό του ΠΑΟΚ κατά Αλέφαντο: ωραία τα λες Γιώργο Παπανδρέου και ΠΑΣΟΚ αλλά άλλο οι δηλώσεις πριν τον αγώνα και άλλο το τι κάνεις στο γήπεδο. 

Έχω δηλώσει και ουδέποτε το έκρυψα ότι είμαι αριστερός αυστηρά με την έννοια του προοδευτικού χωρίς να δεσμεύομαι από πολιτικό χώρο και σχηματισμό. Και πρόοδο ουσιαστική σε αυτή τη χώρα δεν βλέπω ειδικά την τελευταία δεκαετία. Θεωρώ ότι η διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ήταν καταστροφική και ότι όποιος πιστεύει ότι ο Κώστας Καραμανλής μπορεί να δώσει λύσεις στα προβλήματα της χώρας με προσβάλλει βαθύτατα. Προτιμώ να μου πει κάποιος ότι ψήφισε ΝΔ για το προσωπικό του συμφέρον (πχ κάποιος διορισμός) και θα εκτιμήσω την ειλικρίνεια του αλλά θα πρέπει να καταλάβουμε κάποτε ότι δεν μπορεί το ατομικό καλό να υπερβαίνει το καλό ή τις ανάγκες του συνόλου και είναι αυτή η νοοτροπία που πληρώνουμε με μεγάλο τίμημα τόσα χρόνια. Θεωρώ επίσης το ΚΚΕ δεινοσαυρικό κατάλοιπο, το ΛΑΟΣ κρυπτόμενη (άρα και επικίνδυνη) ακροδεξιά και θλίβομαι από την απήχηση του στη νεολαία. Τέλος παρότι αρκετές απόψεις μου συστεγάζονται στον χώρο του ΣΥΝ, ο Αλέξης Τσίπρας μου προκαλεί απέχθεια καθώς τον θεωρώ παράγωγο ενός στείρου κομματικού μηχανισμού, μία ψευδή εικόνα για απήχηση στη νεολαία. Για trendy επιλογές στυλ οικολόγων δεν ασχολούμαι καθόλου. Για όλους τους παραπάνω λόγους η ψήφος μου ήταν λευκή έχοντας απόλυτη επίγνωση της σημασίας της και των συνεπειών της.

Αναζητώντας και εγώ ελπίδα  για το μέλλον της χώρας, με ελκύει και εμένα κατά ένα μέρος να κινηθούμε με γνώμονα επιτυχημένες συνταγές άλλων αλλά μην αντέχοντας να σαρκάσω, στο Facebook έγραψα:
"Κρατηθείτε! Έρχεται το Σουηδικό μοντέλο του Γ. Παπανδρέου:"


και σχολίασα ότι φοβάμαι ότι τον ρόλο των μοντέλων θα τον παίξουμε εμείς και δεν θα κάνουμε απλώς βόλτες στην πασαρέλα με μπικίνι αν με καταλαβαίνετε.... Για την ιστορία πάντως μετά την περίφημη ατάκα του Αλέ ο ΠΑΟΚ νίκησε τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη με 1-2....

Και επειδή δεν αντέχω να μην συνεχίσω την πλάκα τώρα που το Playstation 3 (που αρέσει στον πρώην πρωθυπουργό) έγινε slim
μήπως είναι μία καλή ευκαιρία να γίνει και αυτός slim;

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010

Χάος (στο Πνεύμα)

Δεν χρειάζεται ενδελεχής ανάγνωση των γραφόμενων μου για να καταλάβει κανείς ότι είμαι θερμός υπέρμαχος της τεχνολογίας (όχι όμως και της αλόγιστης χρήσης της) και συγχίζομαι συχνά από την υποκριτική στάση πολλών της επιλεκτικής της απόρριψης η οποία στερείται θεωρητικού υποβάθρου και πρακτικής. 

Έχω δει αρκετούς αρνητές της, να την αρνούνται με το κινητό στο χέρι (!) - υπάρχει άραγε μεγαλύτερο hi-tech gadget ευρείας χρήσης στην εποχή μας; - ή να μπαίνουν στο τελευταίας γενιάς αυτοκίνητο τους - έχουν άραγε ιδέα πόσα ηλεκτρονικά μέρη έχει ένα σύγχρονο αυτοκίνητο; Και αν ακόμα αφαιρέσουμε όλη αυτή την υψηλή τεχνολογία που χαρακτηρίζεται από τον υψηλό βαθμό συμπύκνωσης στην υλοποίησης της και απομείνουν μόνο τα μηχανικά μέρη αυτά δεν αποτελούν τεχνολογία; Όταν γυρίζουν στη βολή του σπιτιού τους, δεν ανοίγουν το φως μέσω ενός ηλεκτρικού διακόπτη; Όταν χρησιμοποιούν το μπάνιο τους, δεν χρησιμοποιούν ένα σύνθετο σύστημα για να ρέει το νερό ασχέτως με το πόσο ψηλά βρίσκονται; Δεν είναι όλα αυτά τεχνολογία; Και αν ακόμα αρνηθούν και αυτά και θελήσουν να ζήσουν σε συνθήκες παρόμοιες με αυτές των προϊστορικών ανθρώπων τι θα χρησιμοποιήσουν για να ανταπεξέλθουν στις καιρικές συνθήκες και στον κίνδυνο των σαρκοβόρων; Η φωτιά, ο τροχός, το δόρυ δεν είναι πρώϊμες εκφάνσεις της τεχνολογίας; Είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθούμε ότι επιβιώνουμε χάρη στην τεχνολογία;

Βέβαια συνηθίσαμε να αποκαλούμε τεχνολογία όλα αυτά τα θαυμαστά που δημιουργήσαμε τα τελευταία εκατό χρόνια λόγω της ραγδαίας ανάπτυξης της επιστήμης. Και αν η τεχνολογία είναι παιδί της επιστήμης, η επιστήμη δεν γεννήθηκε πριν εκατό χρόνια αλλά πολύ παλιότερα με την θεμελίωση της λογικής από τον Αριστοτέλη. Μπορεί οι αρχαίοι Έλληνες να μην μεγαλούργησαν τεχνολογικά όσο έκαναν σε άλλους τομείς (τέχνες, φιλοσοφία) αλλά οι συνθήκες ήταν διαφορετικές. Ίσως αν το έργο του Αρχιμήδη σωζώταν στην ολότητα του (όπως φαίνεται πχ. από την παλίμψηστο) από τη στιγμή της δημιουργίας του, να βρισκόμασταν τώρα αιώνες μπροστά καθώς διαφαίνεται ότι είχε λύσει προβλήματα που μόνο πολλούς αιώνες αργότερα θα λύνονταν με τον ολοκληρωτικό λογισμό και την έλευση του Isaac Newton (Νεύτωνα). 


Και αν τέλος παιδί της τεχνολογίας μπορεί να λογισθεί η "τρισκατάρατη" παγκοσμιοποίηση όπως σωστά επισημαίνει ο Ν. Δήμου χωρίς αυτήν δεν θα είχαμε πάρει πρέφα ακόμα την τραγωδία στην Αϊτή και ούτε θα μπορούσαμε να συνεισφέρουμε εγκαίρως (όπως βέβαια και σε αντίστοιχες άλλες τραγικές περιπτώσεις).

Το πρόβλημα της εποχής μας (ένα από αυτά) δεν είναι η τεχνολογία και η χρήση της, αλλά η κατανόηση της που οδηγεί στην αποδοχή της και ο ρυθμός αφομοίωσης της. Και για να κατανοήσουμε την τεχνολογία απαιτείται επαφή με την επιστήμη και τις αρχές της. Δεν εννοώ ότι όλοι πρέπει να κατανοούμε τανυστικό λογισμό ή θεωρίες χορδών αλλά απλές βασικές αρχές, ειδωμένες με απλά παραδείγματα ώστε να αποτυπώνονται στη μνήμη μας ως ουσία και όχι ως φωτοτυπία. Γι' αυτό είναι υπεύθυνο το εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο στη χώρα μας νοσεί τραγικά καθώς είναι δέσμιο απαρχαιωμένων παιδαγωγικών αντιλήψεων και δογματικών θεσμών (θρησκεία). Έτσι παρατηρούνται τραγελαφικές συμπεριφορές των ανθρώπων που έχουν μείνει πίσω σε γνώσεις και επαφή με τα δρώμενα όταν χειρίζονται νέες τεχνολογίες. Συνήθως αυτό συμβαίνει σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας. Για παράδειγμα σας θυμίζω ότι όταν πρωτοεμφανίστηκαν τα κινητά τηλέφωνα, "το να βάλεις κάρτα" σε ένα από αυτά, σήμαινε για τους ηλικωμένους το κυριολεκτικό αντίστοιχο: την εισαγωγή δηλαδή μίας φυσικής κάρτας μέσα στην συσκευή!

Από την άλλη ακόμα και αν μας παρεχόταν όλο αυτό το υπόβαθρο στο οποίο αναφέρομαι με τον σωστό τρόπο, ο ραγδαίος ρυθμός παρουσίασης νέων επιτευγμάτων και εφαρμογών με τη μορφή καταναλωτικών προϊόντων μας θέτει μπροστά στην αναγκαιότητα πλέον της επιλογής: το ερώτημα δεν είναι αν κάτι υπάρχει, υπάρχει σε πολλές μορφές και πρέπει να επιλέξουμε, το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει η πληροφορία, αλλά πως θα αναζητηθεί (πως θα διατυπώσουμε την ερώτηση και σε ποια μηχανή αναζήτησης). Και οι επιλογές αυτές δεν είναι οριστικές αλλά ανανεώνονται σχεδόν καθημερινά και αυξάνονται ταχύτατα. Η βιολογική μας εξέλιξη και η αντίστοιχη μας ψυχολογική δεν ευνοεί τις ταχείες αλλαγές που επιφέρουν ανασφάλεια και άγχος επιτεινόμενα από την άγνοια κατανόησης του τεχνολογικού προϊόντος.

Ένα πρόσθετο πρόβλημα προέκυψε με την νεκρανάσταση του Θεού. Εξηγούμαι: ως γνωστό ο μεγάλος φιλόσοφος Φ. Νίτσε σε μία από τις διάσημες φράσεις του ανήγγειλε τον θάνατο του Θεού (κατανοώντας τον ως επινόηση του ανώριμου επιστημονικά πνεύματος και που η πρόοδος της επιστήμης θανατώνει). Όμως η επιστήμη και η τεχνολογία δεν έδωσαν απαντήσεις στις φιλοσοφικές και μεταφυσικές αναζητήσεις πολλών ανθρώπων και είναι και αμφίβολο αν θα πρέπει να είναι αυτός ένας από τους στόχους τους. Έτσι ο Θεός αναστήθηκε στην κοινωνική του διάσταση και ανθρώπινη αντίληψη επί της γης (θρησκείες) για να πληρώσει το κενό που δημιουργεί η απουσία απαντήσεων από την επιστήμη (και ακόμα χειρότερα επιβίωσε ένα αποτυχημένο σύστημα πρόβλεψης των βραχυπρόθεσμων μελλούμενων μας: η αστρολογία).


Η επιστροφή του Θεού οδήγησε σε έναν πόλεμο που μαίνεται με ένταση τελευταία μεταξύ πιστών και άθεων και που αποτελεί μεγάλη σπατάλη φαιάς ουσίας. Στο μνημειώδες έργο του Immanuel Kant, "Κριτική του Καθαρού Λόγου" (1781) ιδέες όπως αυτή του Θεού, αποδεικνύεται ότι είναι εκτός οποιασδήποτε λογικής προσέγγισης, δηλαδή πολύ απλά είναι θέμα ΠΙΣΤΗΣ. Η πιστεύεις στον Θεό ή δεν πιστεύεις. Οποιοδήποτε επιχείρημα απόδειξης της ύπαρξης του ή μη είναι αίολο. Βέβαια ο υπέρμαχος των άθεων Richard Dawkins, έχει δίκιο όταν λέει ότι το βάρος της απόδειξης πέφτει σε αυτόν που ισχυρίζεται την ύπαρξη. Δεν ζητάει κάποιος από κάποιον άλλο να του αποδείξει ότι δεν υπάρχει ένας ροζ ελέφαντας.

Στο επόμενο μέρος θα σας αραδιάσω ένα κατεβατό περί Χάους στη φύση για να το γυρίσω στην επιστήμη. Ξέρω ότι δεν κρατιέστε από την αγωνία σας αλλά το καλό το πράγμα αργεί...

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2010

Ο Εχθρός Μου


Ναι ξέρω ότι μπήκε νέος χρόνος αλλά δεν επιθυμώ να ευχηθώ τα τετριμμένα.  Θα πω μόνο  για το κύριο μέλημα μου για το νέο αυτό χρόνο... Είναι στιγμές σκληρές, επίπονες που ο καθένας θα πρέπει να παραδειχτεί κάποια πράγματα. Είτε για τον εαυτό του, είτε για τους άλλους. Θα πρέπει να αποδεχτείς το ποιος έχεις γίνει (όχι ποιος γεννήθηκες, από τη μία αν μετά από από τόσα χρόνια δεν ξέρεις τα γενετικά σου όρια είσαι ηλίθιος και από την άλλη αυτά δεν είναι επιλογή σου). Επιθυμώ ένα ουτοπικό σύμπαν όπου ο καθένας θα είναι ελεύθερος να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες του ανεξάρτητα των τωρινών φυλετικών, θρησκευτικών, οικονομικών ή οποιωνδήποτε άλλων δεσμών αλλά είμαστε πολύ μακριά από αυτό (ελπίζω τουλάχιστον να πραγματοποιηθεί κάποτε και ας μην το ζήσω). Δυστυχώς αναντίστοιχα από την τεχνολογική μας πρόοδο είμαστε ακόμα πνευματικά σκλάβοι και ταλαιπωρούμε τις ζωές μας. Το χειρότερο είναι ότι όσοι έχουν κάνει αυτές τις επιλογές συνειδητά ή όχι ταλαιπωρούν και όσους δεν επιθυμούν να τις κάνουν (πάντα συνειδητά).

Αποζητώ στιγμές γαλήνης και πνευματικής διαύγειας αλλά ποτέ δεν είναι όπως τις θέλω γιατί πάντοτε μολύνονται από το θόρυβο του υποβάθρου που δημιουργεί αυτή η άθλια μάζα με την οποία συγκατοικώ. Ένας θόρυβος τόσο ύπουλος που επειδή υπάρχει από τη στιγμή που γεννιέσαι νομίζεις ότι είναι αυθύπαρκτος, μη αμφισβητήσιμος και προσπαθείς να προσαρμόσεις την δική σου συχνότητα για να συνεισφέρεις και εσύ σε αυτόν. Και χρόνο με τον χρόνο σε καιρούς ειρήνης γίνεσαι ένα μαζί του καθώς σε παρασέρνει στον αργό, υπνωτιστικό ρυθμό του. Δεν κάνεις τίποτε άλλο παρά να γίνεσαι μη αναγνωρίσιμο κομμάτι του φάσματος του.


Τις μόνες περιόδους που δεν τον ακούω (αλλά ξέρω πάντα ότι είναι εκεί) είναι όταν βρίσκομαι σε καιρό πολέμου. Όταν οι αισθήσεις είναι σε εγρήγορση, τα αντανακλαστικά ευέξαπτα γιατί υπάρχει καθαρός στόχος στη θέα σου. Έχω προετοιμαστεί για την τελική έκβαση και τα πάντα εκτελώνται με στρατιωτική ακρίβεια. Και αν κάτι βγει εκτός παραμέτρων, τότε ο επιτυχημένος αυτοσχεδιασμός θα δώσει μεγαλύτερη αίγλη στη νίκη. Ναι, μόνο τότε ζω πραγματικά. Μόνο σε κατάσταση πολέμου. Αυτή η είναι η αλήθεια που πρέπει να παραδεχτώ. Και πρέπει να αντιμετωπίσω πλέον τον πραγματικό εχθρό μου. Αυτόν που κάθεται σε προκάλυψη και δεν δίνει θέα: τον θόρυβο...


Και ξέρετε ποιοι είστε. Όλοι εσείς που το σύμπαν περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω σας όχι γιατί έχετε την πραγματική δύναμη να το κάνετε αλλά γιατί αυτή την εικόνα έχετε πλάσει για τον εαυτό σας επειδή ο θόρυβος δεν σας αφήνει. Δυστυχώς είστε μια ζωή μπροστά μου. Πάντα προσπαθούσα να σας αποφύγω με ελιγμούς, να μην κάνω γρατζουνιά στο καλογυαλισμένο αμαξάκι σας αλλά η υπομονή μου εξαντλήθηκε. Στο εξής θα περνάω από πάνω σας και αυτό δεν είναι μια εικόνα που έχω για τον εαυτό μου αλλά επειδή έχω τα κυβικά. Και όλα όσα λέω δεν είναι μαζεμένη πικρία, απλά δεν έχω άλλο χρόνο για χάσιμο...


It's not personal, just business...