Άλλο να γνωρίζεις και άλλο να νομίζεις ότι γνωρίζεις.
Το πρόβλημα έγκειται στο ότι αυτοί που νομίζουν ότι γνωρίζουν δεν το γνωρίζουν ότι νομίζουν.
Είναι βέβαιοι ότι γνωρίζουν.
Το χειρότερο είναι ότι η βεβαιότητα τους δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από ότι η αβεβαιότητα αυτών που γνωρίζουν.
Εγώ πάντως είμαι φαν της αβεβαιότητας...

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

Χάος (Στην Φύση)

Για την συγκεκριμένη ανάρτηση χρησιμοποίησα αυτούσια κομμάτια από τις πηγές που αναφέρονται, με έμφαση στον ρόλο του χάος με την ύπαρξη μας. Σε ένα σημείο όπου υπάρχουν κάποια μαθηματικά αγνοείστε τα, καθώς υπάρχουν μόνο για λόγους αναφοράς και δεν παίζουν ρόλο στην κατανόηση του κειμένου.

Ιστορική Εισαγωγή
Κατά την περίοδο της Αναγέννησης η γεωκεντρική εικόνα για τη δομή και το μέγεθος του ηλιακού συστήματος που εδραίωσαν οι αρχαίοι Έλληνες άλλαξε ριζικά, όχι όμως και η καθιερωμένη, ως τότε, ιδέα για την αρμονία που το διέπει. Μετά από τις αξιοθαύμαστες παρατηρήσεις των αστρονόμων Τύχο Μπράχε, Νικόλαου Κοπέρνικου και Γιοχάνες Κέπλερ, τη θέση της Γης στο κέντρο του ηλιακού συστήματος κατέλαβε η Ήλιος. Η κίνηση όμως των ουράνιων σωμάτων εξακολουθούσε να θεωρείται περιοδική και να επαναλαμβάνεται, η ίδια πάντα, στον αιώνα τον άπαντα. Η ιδέα αυτή ενισχύθηκε, όταν ο Ισαάκ Νεύτων έδειξε ότι όλες οι κινήσεις των ουράνιων σωμάτων μπορούν να ερμηνευθούν από τη θεωρία της παγκόσμιας έλξης που ο ίδιος ανέπτυξε. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, αν αγνοήσουμε την παρουσία των υπόλοιπων πλανητών, τότε η κίνηση του καθενός από αυτούς γύρω από τον Ήλιο είναι ακριβώς περιοδική: ακολουθεί μια ελλειπτική τροχιά, όπως ακριβώς είχε διαπιστώσει πειραματικά ο Κέπλερ. Κατά τον Νεύτωνα, λοιπόν, το ηλιακό σύστημα είναι ένα καλοκουρδισμένο ρολόι, τα εξαρτήματα του οποίου είναι οι πλανήτες, και οι δορυφόροι τους. Κάθε εξάρτημα κινείται στην προκαθορισμένη γι' αυτό θέση, με το δικό του σταθερό ρυθμό. Αν μετρήσουμε κάποια στιγμή τη θέση και την ταχύτητα ενός πλανήτη, τότε μπορούμε να υπολογίσουμε αυτές τις ποσότητες για όποια στιγμή θέλουμε, στο παρελθόν ή στο μέλλον. Η εικόνα αυτή, που διατυπώθηκε με τόση σαφήνεια από το Γάλλο μαθηματικό και αστρονόμο Λαπλάς, αποτέλεσε τη βάση της Ουράνιας Μηχανικής, δηλαδή του κλάδου της Αστρονομίας που ασχολείται με την κίνηση των ουράνιων σωμάτων του ηλιακού συστήματος.

Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι η κίνηση του κάθε πλανήτη επηρεάζεται από την παρουσία των υπόλοιπων, έτσι ώστε τελικά η τροχιά που ακολουθεί δεν είναι ακριβώς ελλειπτική. Ο βασικός στόχος της Ουράνιας Μηχανικής ήταν και είναι, ακόμη και σήμερα, ο ακριβής υπολογισμός της πραγματικής τροχιάς του κάθε πλανήτη. Από την εποχή του Νεύτωνα μέχρι τα τέλη του προηγούμενου αιώνα αυτό γινόταν με προσεγγιστικούς τρόπους, μιας και είχε αποδειχθεί εξαιρετικά δύσκολη η ακριβής λύση του προβλήματος. Στα τέλη όμως του προηγούμενου αιώνα, ο μεγάλος Γάλλος μαθηματικός και αστρονόμος Πουανκαρέ έκανε μια ανακάλυψη που έμελλε να αποτελέσει την απαρχή ενός νέου κλάδου της επιστήμης. Διαπίστωσε ότι το βασικό πρόβλημα της Ουράνιας Μηχανικής, το πρόβλημα των τριών σωμάτων, δηλαδή του Ήλιου και δύο (μόνο) πλανητών, ήταν άλυτο! Κατά μείζονα λόγο, λοιπόν, είναι άλυτο και το πρόβλημα των δέκα σωμάτων, δηλαδή του Ήλιου και των εννέα πλανητών. 
(Πηγή: Το Χαοτικό Ηλιακό Σύστημα - Δρ. Χάρης Βάρβογλης)

Ο πρώτος όμως που διέκρινε πως η επανάληψη (iteration) γεννά το χάος, ανήκει στον Αμερικανό μετεωρολόγο Edward Lorenz που εργαζόταν στο MIT. Στα μέσα του χειμώνα 1961,  εργαζόταν στον υπολογιστή του ΜΙΤ για να λύσει μερικές μη γραμμικές εξισώσεις που περιέγραφαν το μοντέλο της γήινης ατμόσφαιρας. Κάποια ημέρα για να ελέγξει μια πρόγνωση που είχε πάρει από τον υπολογιστή, ξαναέδωσε τα δεδομένα του για τη θερμοκρασία, την ατμοσφαιρική   πίεση και τη διεύθυνση του ανέμου αλλά αυτή τη φορά με στογγυλοποιημένους αριθμούς. Και περίμενε να του βγάλει ο υπολογιστής την ίδια πρόγνωση. Το αποτέλεσμα όμως τον σόκαρε. Τα νέα αποτελέσματα ήταν τελείως διαφορετικά. Αμέσως κατάλαβε πως η μεγένθυση των διαφορών οφείλεται στο συνδυασμό μη γραμμικότητας και επανάληψης. Για την ιστορία, αναφέρουμε πως αντί να βάλει τον αριθμό 0.506127 με έξι δεκαδικά ψηφία, έβαλε 0.506.
Πείραμα 
του Lorenz
Στην εικόνα φαίνεται μια εκτύπωση που πήρε ο Lorenz το 1961. Από το ίδιο σημείο εκκίνησης ο Lorenz είδε τον καιρό που έδινε ο υπολογιστής της IBM να δημιουργεί σχήματα που εξελλίσονταν όλο και πιό διαφορετικά μέχρι που κάθε ομοιότητα εξαφανίστηκε.
Στον ίδιο, τον Lorenz οφείλεται και o όρος "το φαινόμενο της πεταλούδας": η πεταλούδα που πετάει στο Χονγκ-Κονγκ και μπορεί να δημιουργήσει καταιγίδα στη Νέα Υόρκη. Ξαφνικά οι επιστήμονες συνειδητοποίησαν πως σε αιτιοκρατικά δυναμικά συστήματα, η δυνατότητα γέννησης χάους (μη προβλεψιμότητας) παραμονεύει σε κάθε λεπτομέρεια.
(Πηγή: physics4u.gr)

Μερικές φορές, το φαινόμενο της πεταλούδας παρερμηνεύεται στην κοινή αντίληψη. Για παράδειγμα, η ιδέα ότι κάτι τόσο ασήμαντο όσο μια πεταλούδα μπορεί να "προκαλέσει" έναν τυφώνα (ή να τον αποτρέψει) έχει θεωρηθεί από κάποιους ως επιχείρημα υπέρ της άποψης ότι ένα "ασήμαντο" άτομο, μια "περιθωριακή" ιδέα ή ένα φαινομενικά άσχετο γεγονός μπορούν να παίξουν έναν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της Ιστορίας. Ωστόσο, η ουσία της συμπεριφοράς ενός χαοτικού συστήματος είναι ότι, στην πράξη, είναι απρόβλεπτη σε "βάθος χρόνου". Συνεπώς, ενώ πράγματι ένα ασήμαντο γεγονός μπορεί να αλλάξει άρδην την πορεία της ιστορίας, δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε ποια θα ήταν η εξέλιξη του συστήματος χωρίς το γεγονός και άρα, δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε τις ενέργειές μας ώστε να πετύχουμε ένα επιθυμητό σημαντικό αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου - μπορούμε να προγραμματίζουμε αποτελεσματικά μόνο μέχρι τον χρονικό ορίζοντα που χαρακτηρίζει το σύστημα. Η γνώση ότι ένα ασήμαντο γεγονός οδήγησε σε κάτι "μεγάλο" μπορεί, μερικές φορές, να αποκτηθεί εκ των υστέρων, αν και συνήθως ακόμη κι αυτό είναι αδύνατον.
Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, η πεταλούδα δεν θα μπορούσε να "προκαλέσει" από μόνη της τον τυφώνα, παρά μόνο χάρη στις ατμοσφαιρικές συνθήκες που συνυπήρχαν με την επέμβασή της. Η άμεση αιτία ενός τυφώνα είναι αναγκαστικά "μεγάλη", κάτι που κάνει την βραχυπρόθεσμη μετεωρολογική πρόβλεψη δυνατή. Αν η πεταλούδα κινήσει τα φτερά της την "λάθος" στιγμή, είναι εξίσου πιθανό να αποτρέψει έναν τυφώνα που αλλιώς θα συνέβαινε (ή να οδηγήσει σε κάτι τελείως διαφορετικό). Για να "προκαλέσει" έναν τυφώνα, πρέπει να δράσει σε μια ακριβώς υπολογισμένη στιγμή - κάτι που ακριβώς είναι αδύνατον να προβλεφθεί.
(Πηγή: Wikipedia)

Για όσους θέλουν να διαβάσουν μία πιο αναλυτική ιστορική εισαγωγή στην επιστήμη του Χάους βρήκα αυτό το πολύ κατατοπιστικό κείμενο:



Το Χάος στην γλώσσα της επιστήμης
Το Χάος δεν σχετίζεται μόνο με περίπλοκα συστήματα και αφηρημένες έννοιες, μπορείτε να τα δείτε με αριθμούς. Προσπαθήστε να υπολογίσετε την επαναληπτική  συνάρτηση: 2x2 - 1, με μια αρχική τιμή για το x μεταξύ του 0 και του 1. Αν δεν είστε εξοικιωμένοι με την ιδέα των επαναληπτικών συναρτήσεων, σας λέμε πως αυτό σημαίνει πως λαμβάνεται την τιμή της συνάρτησης που πήρατε για κάποια τιμή του x και την τιμή αυτή την τοποθετείται στη θέση του x για να ξεκινήσετε εκ νέου την ίδια διαδικασία, υπολογισμός της συνάρτησης κλπ. Μπορείτε να το κάνετε με ένα υπολογιστήρι ή με ένα πρόγραμμα στο computer ή να χρησιμοποιήσετε ακόμη και ένα spreadsheet (φύλλο λογιστικής πx. Excel).
Για να γίνει επιλέγεται η αρχική τιμή x=0.75.  Αν κοιτάξετε το γράφημα της συνάρτησης, μπορείτε να δείτε μια μικρή ανωμαλία, αλλά όχι ασυνήθιστη. Το ενδιαφέρον όμως στην περίπτωση μας είναι πως αν διαλέξετε μια τιμή πολύ κοντά στην αρχική τιμή πχ 0.74999, και κάνετε το γράφημα, εσείς θα διαπιστώσετε πως είναι μεν αρχικά όμοιο με το πρώτο αλλά μετά γίνεται τελείως διαφορετικό. Αυτό εν ολίγοις, μας λέει πως οι αρχικές συνθήκες σε ένα δυναμικό σύστημα μπορούν να αλλάξουν ριζικά προς τα που θα πάει το σύστημα μας.


Η μελέτη του χάους πάντως προϋποθέτει τη χρήση της 'γλώσσας' των μαθηματικών.
Ας πάρουμε για αρχή την κίνηση ενός ιδανικού εκκρεμούς που είναι το κλασικό παράδειγμα στο μάθημα της φυσικής. Μετά από μια ώθηση, κινείται μπρος-πίσω μέχρι να ηρεμήσει και πάλι στο κέντρο. Η κεντρική αυτή θέση είναι το σημείο έλξης του συστήματος - σε όποια θέση και αν αφήσουμε το εκκρεμές, αυτό θα έλκεται από αυτό το σημείο. Δεν διαθέτουν όλα τα συστήματα ένα τέτοιο σημείο, μερικά έχουν τόσο πολύπλοκη δόμηση και συμπεριφορά, ώστε να καταλήγουμε να μιλάμε για "χώρους" έλξης.
Ενα από τα βασικά χαρακτηριστικά του χάους είναι τα παράξενα "σημεία έλξης" που διαθέτει. Αντίθετα με το απλό παράδειγμα του ιδανικού εκκρεμούς, τα χαοτικά συστήματα έλκονται προς παράξενα και πολύπλοκα σχήματα, Αυτό δεν είναι εύκολο - σχεδόν αδύνατο να το αντιληφθούμε, δεδομένου ότι αναφερόμαστε σε πολυδιάστατους χώρους.

Στην κλασική μηχανική, η συμπεριφορά ενός δυναμικού συστήματος μπορει να περιγραφει γεωμετρικα ως κίνηση προς έναν ελκυστή. Οι ελκυστές θεωρούνται ότι είναι σημεία, καμπύλες, στερεά που ακριβώς έλκουν ένα συγκεκριμμένο φαινόμενο. Σε ένα ταλαντούμενο σώμα ο ελκυστής είναι το κατώτατο σημείο που σταματάει. 

Ο Ελκυστής του Lorenz

Αυτή η εικόνα έγινε το σύμβολο του Χάους στα πρώτα χρόνια. Αποκαλύπτει τη μικροσκοπική δομή που ήταν κρυμμένη μέσα σε μια άτακτη ροή δεδομένων. Είναι ένα σύστημα τριών εξισώσεων με τρείς μεταβλητές. Κάθε στιγμή, οι τρείς μεταβλητές προσδιορίζουν τη θέση ενός σημείου στον τρισδιάστατο χώρο. Καθώς το σύστημα μεταβάλλεται, η κίνηση του σημείου θα παριστάνει τις συνεχώς μεταβαλλόμενες μεταβλητές. Επειδή το σύστημα δεν επαναλαμβάνεται από μόνο του, η τροχιά δεν τέμνει τον εαυτό της ποτέ, αλλά δημιουργεί βρόχους επ'αόριστον. Η απεικόνιση αυτή εμφανίζει ένα είδος άπειρης πολυπλοκότητας. Η μορφή αυτή μοιάζει σαν δύο φτερά μιας πεταλούδας ή σαν ένα είδος διπλής έλικας. Το σχήμα φανερώνει μια καθαρή αταξία, αλλά και ένα νέο είδος τάξης.
(Πηγή: physics4u.gr)

Οι εξισώσεις του ελκυστή Lorenz σε ένα χώρο τεσσάρων διαστάσεων (x,y,z - χώρος και t χρόνος) είναι:

dx/dt = σ(y-x)

dy/dt = x(ρ-ζ)-y

dz/dt = xy - βz
όπου σ είναι ο αριθμός Prandtl και ρ αριθμός Rayleigh. Τα σ, ρ, β > 0, αλλά συνήθως σ = 10, β = 8/3 και ο ρ είναι μεταβλητός. Το σύστημα επιδεικνύει χαοτική συμπεριφορά για ρ = 28.
(Πηγή: Wikipedia)

Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να δείτε μία τριδιάστατη απεικόνιση του ελκυστή Lorenz


Με το παρακάτω πρόγραμμα για Windows μπορείτε να θέσετε τις τιμές που επιθυμείτε εσείς στις παραπάνω μεταβλητές και αριθμούς και να δείτε τις διάφορες μορφές του ελκυστή Lorenz.


 Χάος = Εξέλιξη!
Εκτός από τον Ήλιο και τους εννέα πλανήτες, το ηλιακό μας σύστημα περιλαμβάνει και δισεκατομμύρια άλλα μικρά σώματα, τους κομήτες και τους αστεροειδείς. Οι περισσότεροι κομήτες βρίσκονται σε τεράστιες αποστάσεις από το κεντρικό τμήμα του ηλιακού συστήματος, όπου βρίσκεται η Γη, και για το λόγο αυτό η εξέλιξη της τροχιάς τους δεν είναι εύκολο να συνδεθεί με συστηματικές παρατηρήσεις. Αντίθετα, οι περισσότεροι αστεροειδείς βρίσκονται μεταξύ των τροχιών του Άρη και του Δία, δηλαδή σχετικά κοντά στη Γη, και μπορούμε να μετρήσουμε τις θέσεις και τις ταχύτητές τους πρακτικά όποια στιγμή το θελήσουμε. Ο θεωρητικός υπολογισμός των τροχιών των αστεροειδών, στη συνέχεια, με τη βοήθεια ηλεκτρονικών υπολογιστών, μας δείχνει αυτό που θα έπρεπε να έχουμε υποψιαστεί από τη αρχή. Οι τροχιές πολλών από αυτούς είναι εμφανώς χαοτικές, μερικές μάλιστα τόσο πολύ, ώστε δεν μπορούμε να προβλέψουμε τη μελλοντική θέση του αντίστοιχου αστεροειδούς για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από 100 χρόνια! Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, σήμερα πιστεύουμε ότι αυτή η ιδιότητα των αστεροειδών είναι η αιτία της παρουσίας των ανθρώπων στη Γη! Το γιατί θα αναφερθεί στη συνέχεια.

Όταν πριν από τεσσεράμισι περίπου δισεκατομμύρια χρόνια δημιουργήθηκε ο Ήλιος από ένα σύννεφο αερίων και σκόνης, ό,τι υλικό περίσσεψε σχημάτισε δισεκατομμύρια μικρά σώματα, τους πλανητοειδείς. Οι πλανητοειδείς περιφερόταν γύρω από τον Ήλιο και, επειδή ήταν τόσο πολλοί, συγκρούονταν συχνά ο ένας με τον άλλον. Αποτέλεσμα των συγκρούσεων αυτών ήταν ότι, άλλοτε οι πλανητοειδείς θρυμματίζονταν, δημιουργώντας μικρότερα σώματα, και άλλοτε συνενώνονταν, λόγω της δύναμης της βαρύτητας, δημιουργώντας μεγαλύτερα. Τα μεγαλύτερα σώματα αποτέλεσαν τελικά του εννέα μεγάλους πλανήτες, ενώ τα μικρότερα αποτέλεσαν τους αστεροειδείς και τους κομήτες. 

Για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά τη δημιουργία των μεγάλων πλανητών, οι συγκρούσεις τους με τους εναπομείναντες αστεροειδείς ήταν αρκετά συχνές, μέχρις ότου οι πλανήτες "σκούπισαν" από την τροχιά τους κάθε άλλο σώμα. Από την εποχή εκείνη, πριν από τρεισήμισι δισεκατομμύρια χρόνια, θα έπρεπε να έχουν σταματήσει εντελώς οι συγκρούσεις των πλανητών και των δορυφόρων τους με αστεροειδείς. Οι παρατηρήσεις όμως δεν συμφωνούν με αυτό το συμπέρασμα. Όχι μόνο οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως μαρτυρούν οι κρατήρες που παρατηρούμε στη Σελήνη, αλλά συνεχίζονται μέχρι και σήμερα, όπως μαρτυρούν οι μετεωρίτες που πέφτουν πότε-πότε στη Γη. Η πιο πρόσφατη πτώση μεγάλου ουράνιου σώματος, διαμέτρου περίπου πενήντα μέτρων, συνέβη το 1908, κοντά στον ποταμό Τογκούσκα της Σιβηρίας. Η σφοδρότητα της σύγκρουσης ήταν τόσο μεγάλη, ώστε τα δέντρα του δάσους σε μια περιοχή μεγάλη όσο το λεκανοπέδιο των Αθηνών τσακίστηκαν σαν σπιρτόξυλα και πήραν φωτιά.

Η ισχύς αυτής της σύγκρουσης όμως ήταν ασήμαντη μπροστά σε εκείνη που συνέβη πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια. Ο αστεροειδής, με διάμετρο περίπου δέκα χιλιόμετρα, έπεσε στις ακτές του Μεξικού, απέναντι από την Κούβα, και η καταστροφή που προκάλεσε ήταν παγκόσμια. Η σκόνη που σηκώθηκε από την πρόσκρουση και ο καπνός από τις πυρκαγιές ήταν τόσο πυκνοί, ώστε έκρυψαν το Ήλιο για χρόνια και η μέρα έμοιαζε με νύχτα. Τα περισσότερα φυτά ξεράθηκαν, επειδή δεν μπορούσε να λειτουργήσει η διαδικασία της φωτοσύνθεσης. Στη συνέχεια εξαφανίστηκαν τα μεγάλα φυτοφάγα ζώα της εποχής, όπως ο βροντόσαυρος, επειδή δεν εύρισκαν τροφή, και ακολούθησαν τα μεγάλα σαρκοφάγα ζώα, όπως ο τυραννόσαυρος. Οι δεινόσαυροι αυτοί κυριαρχούσαν στη Γη για εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, αποτέλεσμα του νόμου της φυσικής επιλογής των ειδών του Δαρβίνου. Μια απλή συνάντηση της Γης με ένα βράχο ένα δισεκατομμύριο φορές μικρότερό της ήταν όμως αρκετή για να ανατρέψει το αποτέλεσμα της εξέλιξης εκατομμυρίων ετών και να αφήσει το πεδίο ελεύθερο στην ανάπτυξη των θηλαστικών. Μέσα σε 65 εκατομμύρια χρόνια τα θηλαστικά, από μικρά ζώα μήκους μερικών δεκάδων εκατοστών, που ζούσαν κάτω από την επιφάνεια της Γης, εξελίχθηκαν στην ποικιλία που βλέπουμε σήμερα γύρω μας, ενώ ένας κλάδος τους εξελίχθηκε τόσο πολύ, που αποτέλεσε το ανθρώπινο γένος.  

Πώς όμως εξηγείται αυτή η ροή αστεροειδών προς τη Γη που λογικά δεν θα έπρεπε να παρατηρείται, μιας και θα έπρεπε από καιρό να έχουν "σαρωθεί" όλοι; Η απάντηση είναι: το χάος! Οι αστεροειδείς που βρίσκονται μακριά από τις τροχιές όλων των κοντινών τους πλανητών, του Δία, του Άρη και της Γης, δεν ακολουθούν τις σταθερές ελλειπτικές τροχιές που είχε υποθέσει ο Νεύτωνας και όλοι οι αστρονόμοι μέχρι πριν από 20 περίπου χρόνια. Αντίθετα, ακολουθούν χαοτικές τροχιές, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο. Το αποτέλεσμα είναι ότι "διαχέονται" σιγά-σιγά, και απομακρύνονται συνεχώς από τις αρχικές τους θέσεις, όπως τα μόρια μιας σταγόνας μελάνης σκορπίζονται σιγά-σιγά, όταν η σταγόνα πέσει σε ένα ποτήρι νερό. Με τον τρόπο αυτόν οι αστεροειδείς μεταφέρονται με το χρόνο σε περιοχές από όπου διέρχεται η τροχιά κάποιου πλανήτη, με αποτέλεσμα αργά ή γρήγορα να πέσουν επάνω του.

Το τελικό συμπέρασμα είναι ενδιαφέρον αλλά και ανησυχητικό για το ανθρώπινο γένος. Μιας και η διαδικασία αυτή συνεχίζεται και σήμερα, και υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες μεγάλοι αστεροειδείς στην περιοχή ανάμεσα στο Δία και τον Άρη, είναι φανερό ότι αργά η γρήγορα η Γη θα συναντηθεί και πάλι με κάποιον από αυτούς. Τότε το δραματικό σενάριο που ξετυλίχτηκε πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια θα παιχθεί και πάλι, αλλά αυτή τη φορά με θύμα όχι τους δεινοσαύρους αλλά τον άνθρωπο.

Η πιθανότητα να συμβεί αυτό το εφιαλτικό ενδεχόμενο, αν και πολύ μικρή στη διάρκεια της ζωής ενός ανθρώπου, είναι επικίνδυνα μεγάλη σε χρονική κλίμακα εκατονταετιών ή χιλιετιών. Το γεγονός αυτό έχει γίνει κατανοητό τα τελευταία χρόνια από τους αστρονόμους οι οποίοι, με τη σειρά τους, προσπάθησαν να ενημερώσουν τις κυβερνήσεις. Έτσι τα τελευταία δέκα χρόνια έχει ξεκινήσει μια διπλή προσπάθεια. Αφενός να ανακαλύψουμε όλους τους μεγάλους αστεροειδείς, των οποίων η τροχιά περνάει κοντά από τη Γη και, επομένως, υπάρχει πιθανότητα στο προσεχές μέλλον να συγκρουστούν με τον πλανήτη μας. Αφετέρου να αποκτήσουμε ένα σύστημα με το οποίο θα μπορούσαμε να αποτρέψουμε μια μελλοντική σύγκρουση, που αλλιώς θα μπορούσε να αποβεί μοιραία. Μέχρι στιγμής έχουν ανακαλυφθεί πάνω από 250 αστεροειδείς, των οποίων η τροχιά διέρχεται από τη γειτονιά της Γης, κανένας όμως από αυτούς δεν προβλέπεται να πλησιάσει σε επικίνδυνη απόσταση τις προσεχείς δεκαετίες. Είναι όμως μαθηματικά βέβαιο ότι, αργά ή γρήγορα, θα ανακαλυφθεί και κάποιος που θα ακολουθεί τροχιά σύγκρουσης και μάλιστα σε χρονικό ορίζοντα λίγων ετών. Είναι λοιπόν καιρός να αρχίσει η μελέτη και κατασκευή του συστήματος που θα κληθεί, σ' αυτήν την περίπτωση, να σώσει το ανθρώπινο γένος.
 (Πηγή: Το Χαοτικό Ηλιακό Σύστημα - Δρ. Χάρης Βάρβογλης)

0 πειραματίστηκαν:

Δημοσίευση σχολίου

Πειραματίσου: