Άλλο να γνωρίζεις και άλλο να νομίζεις ότι γνωρίζεις.
Το πρόβλημα έγκειται στο ότι αυτοί που νομίζουν ότι γνωρίζουν δεν το γνωρίζουν ότι νομίζουν.
Είναι βέβαιοι ότι γνωρίζουν.
Το χειρότερο είναι ότι η βεβαιότητα τους δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από ότι η αβεβαιότητα αυτών που γνωρίζουν.
Εγώ πάντως είμαι φαν της αβεβαιότητας...

Σάββατο, 13 Μαρτίου 2010

Στην Κρίση Κρινόμεθα...


Μέχρι στιγμής έχω ασχοληθεί επαγγελματικά (επίσημα ή ανεπίσημα) στους παρακάτω διακριτούς τομείς:
  • Οικοδομικές εργασίες: λείανση μαρμάρων - είναι η δουλειά του πατέρα μου και με πήρε μαζί όταν τέλειωσα το δημοτικό. Έμαθα την δουλειά και έκτοτε έχω "φάει" άπειρη μαρμαρόσκονη.
  • Ιδιαίτερες παραδόσεις μαθημάτων: Φυσική/Μαθηματικά/Χημεία σε μαθητές της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης μιας και πέρασα μια βόλτα από το Τμήμα Φυσικής του Παν. Αθηνών.
  • Σε γυμναστήρια ως επιβλέπων τα ατομικά προγράμματα εκγύμνασης με βάρη καθώς ασχολήθηκα εντατικά μια εποχή με την γυμναστική.
  • Ως πωλητής σε μεγάλη αλυσίδα λιανικής στον χώρο των η/υ η οποία μας άφησε καιρούς για λόγους που θα τους αφιερώσω χωριστή ανάρτηση και έχουν σχέση με το θέμα της τωρινής - τον χώρο των επιχειρήσεων δηλαδή.
  • Ως υπεύθυνος πωλήσεων και αγορών σε μικρομεσαία επιχείρηση του χώρου των η/υ.
  • Ως μεταφραστής (από αγγλικά σε ελληνικά) εγχειριδίων χρήσης (κυρίως ψηφιακών φωτογραφικών μηχανών).
  • Ως σύμβουλος και υπεύθυνος μηχανογράφησης σε μικρομεσαία επιχείρηση στον χώρου του μαρμάρου.
  • Προσφέροντας υπηρεσίες στον χώρο του Information Technology (τεχνική υποστήριξη, κατασκευή σελίδων, ανάπτυξη εφαρμογών).
  • Ως επιβλέπων προωθητικών ενεργειών διαφόρων εταιρειών.
Μερικές από τις παραπάνω ασχολίες λάμβαναν χώρα παράλληλα με άλλες για μερικά χρονικά διαστήματα και άλλα διαστήματα αποκλειστικά μία. Ο λόγος που τις αναφέρω είναι για να υποστηρίξω ότι έχω πλέον μία σφαιρική και επαρκή αντίληψη του χώρου των επιχειρήσεων, του εμπορίου και της παροχής υπηρεσιών.


Η εμπειρία μου δείχνει ότι με ελάχιστες εξαιρέσεις οι επιχειρηματίες στην Ελλάδα (κυρίως οι μικρομεσαίοι που είναι ο κύριος όγκος) είναι καθρέπτης της υπόλοιπης ελληνικής κοινωνίας σε οικονομικό και πολιτισμικό επίπεδο. Οι περισσότεροι έχουν άγνοια στοιχειωδών κανόνων στον χώρο των πωλήσεων και της αντιμετώπισης των πελατών. Ας δούμε ένα παράδειγμα. 

 
Το γυμναστήριο στο οποίο πηγαίνω ανήκει στην κατηγορία των συνοικιακών, δεν είναι μέλος αλυσίδας και υπάρχει σχεδόν για μία εικοσαετία. Βρίσκεται σε καλό σημείο εξυπηρετώντας μία μεγάλη περιοχή με μικρό ανταγωνισμό ο οποίος μειώθηκε περισσότερο πρόσφατα καθώς έκλεισε ένα άλλο μικρό κοντινό. Εγώ είμαι πελάτης του από το 1998 σταματώντας μόνο για την στρατιωτική μου θητεία και για ένα άλλο διάστημα στο οποίο πήγαινα σε γυμναστήριο το οποίο βρισκόταν πολύ κοντά στον τότε χώρο εργασίας μου. Συνολικά πηγαίνω σε αυτό σχεδόν δέκα χρόνια μαζεμένα για τα οποία πληρώνω ετήσιες συνδρομές. Ποτέ δεν έχω κάνει κανένα είδους παζάρι στην τιμή χρέωσης (ενώ άλλοι πελάτες κάνουν και το γνωρίζω και πολύ καλά πράττουν) και πιστεύω για τον ευατό μου ότι είμαι από τους καλύτερους πελάτες και όχι μόνο για οικονομικούς λόγους: πχ. πρέπει να είμαι ο ένας από τους τέσσερις με πέντε (στατιστική εκτίμηση) γυμναζόμενους που όταν τελειώνουν την άσκηση τους ξεφορτώνουν τα βάρη από το όργανο (στα τόσα χρόνια έχω δει μόνο άλλον ένα να το κάνει), μέχρι που άλλοι πελάτες μου έχουν πει "καλά, δεν βαριέσαι;" καθώς χρησιμοποιώ μεγάλες ποσότητες. Μπορώ να αναφέρω και άλλους λόγους αλλά δεν επιθυμώ να περιαυτολογήσω. Πριν δύο μήνες περίπου παρήγγειλα από τον ιδιοκτήτη του ένα συμπλήρωμα διατροφής (πρωτεϊνη). Αφού το πλήρωσα κατά την παραλαβή του, μου λέει ο μέγας επιχειρηματίας:

- "Έχεις και ένα υπόλοιπο από παλιά..."
- "Από που; Πόσο;"
- "Κάτι μπουκάλια νερού. €3.58"
- "....(!!??!!) Εντάξει. Θα σε πληρώσω αύριο".

Το ποσό είναι αστείο και όντως σε διάφορες στιγμές, έχω πάρει κανά μπουκάλι νερό από το ψυγείο το οποίο δεν πλήρωσα γιατί δεν είχα ψιλά επάνω μου εκείνη τη στιγμή και μετά ξεχάστηκα. Αλλά να τα ζητάς από τον πελάτη ο οποίος δεν σε "ζημειώνει" όταν οι υπόλοιποι μπορούν να σου κόψουν από 50 ως 150 ευρώ στην ετήσια συνδρομή είναι γελοίο. Μόνο για λόγους "επιβράβευσης" του καλού πελάτη δεν ζητάς το ποσό. Την επόμενη μέρα μάζεψα το ποσό μέχρι λεπτού. Τι στιγμή που του έδινα τα ψιλά, έκανε τον ανήξερο: "τι είναι αυτά" μου λέει...

Μπορώ να αναφέρω και πολλά άλλα θέματα τα οποία χαλάνε την εικόνα του συγκεκριμένου χώρου με αποτέλεσμα να του στοιχίζουν εμπορικά αλλά στέκομαι συνήθως στις οικονομικές συναλλαγές. Τώρα με την επικείμενη αύξηση του ΦΠΑ και σε καιρό (σκληρής) κρίσης, μία επιχείρηση που βασίζεται στην παροχή υπηρεσιών όπως το γυμναστήριο, πρέπει να απορροφήσει την αύξηση και όχι να την μετακυλήσει στους πελάτες. Πολύ απλά βγάζεις μία ανακοίνωση στην οποία ενημερώνεις ότι παρά την καινούργια νομοθεσία η διεύθυνση του γυμναστηρίου σεβόμενη τις δύσκολες συνθήκες θα απορροφήσει την αύξηση για να διατηρήσει την εμπιστοσύνη των πελατών του. 

Μαντέψτε τι έμαθα πως θα πράξει ο μέγας επιχειρηματίας (θα αυξήσει τις τιμές φυσικά). Όλα αυτά τα λέω γνωρίζοντας τις παραμέτρους λειτουργίας της συγκεκριμένης επιχείρησης. Και φυσικά μέχρι πρόσφατα οι αποδείξεις τις οποίες έκδιδε πρέπει να ήταν το πολύ στο 20% των πελατών. Το αποτέλεσμα; Σίγουρα θα με χάσει από πελάτη όταν λήξει η συνδρομή μου.


Σε αντιδιαστολή χθες το βράδυ, βγαίνω με κολλητό στο "στέκι" μας το οποίο είναι ένα όμορφο lounge bar της περιοχή μας. Είμαστε από τους πιο τακτικούς θαμώνες και έχουμε αφήσει ένα σεβαστό ποσό χρημάτων σε αυτό καθώς ούτε φθηνό είναι και επιπλέον συνηθίζουμε να τρώμε και εκεί μιας και διαθέτει καλή κουζίνα. Μπαίνοντας μέσα βλέπω τη "γωνία μου" σε ένα σύμπλεγμα καναπέδων ρεζερβέ και χαλιέμαι καθώς δεν υπήρχαν άλλοι διαθέσιμοι καναπέδες και ο λόγος που πηγαίνω συχνά σε ένα lounge bar είναι για να ΑΡΑΖΩ και όχι για να κάθομαι σε άβολες καρεκλίτσες. Ο σερβιτόρος (σχετικά νέος εκεί - δεν με ήξερε καλά) μου προτείνει να κάτσω αλλού και μιας και είχα φτάσει πρώτος ήμουν έτοιμος να πάρω τηλ. τον κολλητό για να μιλήσουμε για εναλλακτική δράση. Εκείνη τη στιγμή όμως, η Ειρήνη που είναι υπεύθυνη του χώρου σώζει την παρτίδα λέγοντας μου να καθίσω στη συνηθισμένη μου γωνία παρότι ήταν ρεζερβέ και θα το κανονίζαμε το θέμα όταν και αν ερχόταν η παρέα που την είχε κλείσει. Με αυτή την κίνηση και μόνο δεν με κράτησε απλά στο μαγαζί για το βράδυ αλλά και σχεδόν μόνιμα γιατί απλά ένιωσα να εκτιμώμαι ως πελάτης. Μάλιστα η καλή μου διάθεση από το γεγονός με οδήγησε να πιω περισσότερα και ακριβότερα ποτά. Επίσης ο χώρος κέρδισε και την διαφήμιση μου:



2 πειραματίστηκαν:

Skouliki είπε...

η αληθεια ειναι οτι κριση ξεκριση παντα με (μας) κερδισαν τα μαγαζια οπου ειμασταν και καλοι πελάτες αλλα παραλληλα μας προσεχαν κιολας

δεν με νοιαζει να πληρωσω κατι αν εξυπηρετηθω σωστα αντιθετως γινομαι κακια αν πανε να με εξαπατησουν καπως ....

συμφωνω μαζι σου οτι για τους τακτικους πελατες του γυμναστηριου ισως θα επρεπε να φανουν πιο εξυπνοι ...

Mistirios είπε...

@Skouliki

Εγώ γενικώς είμαι αρκετά ανεκτικός με πολλά πράγματα αλλά τελευταία που έχω αρχίσει να συμπιέζομαι οικονομικά έχω αρχίσει και τσινάω με το παραμικρό.

Όντως μερικές φορές η σωστή εξυπηρέτηση αξίζει μία συγκριτικά μεγαλύτερη χρέωση...

Δημοσίευση σχολίου

Πειραματίσου: