Translate

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Πάω να ρίξω έναν υπνάκο...

Δεν είμαι από αυτούς που όταν τους τύχει να πέσουν μέσα σε κάτι που πρόβλεψαν, ή όταν λένε τη γνώμη τους για κάτι και αργότερα δικαιωθούν, αρχίζουν αμέσως το "είδες, που σου τα 'λεγα; να τον ακούτε τον Γιώργο ρεεεε...." και άλλα παρεμφερή αλλά αυτή τη φορά θα ενδώσω. Όσοι με διαβάζουν ξέρουν ότι έχω γράψει επανειλημμένα για τον Δημόσιο Τομέα, τη μονιμότητα και πως αυτή σχετίζεται με το δίδυμο ψηφοφόρος-πολιτικός. Επιτέλους μία δημόσια παραδοχή από μεγαλοστέλεχος:


Φυσικά υπήρξαν αντιδράσεις μη παραδοχής από συμπολίτες αλλά σκεφτείτε λίγο παραπάνω: ακόμα και όσοι από εμάς δεν συμμετείχαμε στο παιχνίδι φέρουμε ευθύνη επειδή γνωρίζαμε και είτε κάναμε ότι κοιτάζαμε αλλού, είτε δεν φωνάξαμε αρκετά (εγώ ανήκω στη δεύτερη περίπτωση). Δεν είναι ευθύνη ιδίου μεγέθους με τους συμμετέχοντες αλλά αθροιστικά για ένα μεγάλο αριθμό πολιτών γίνεται σημαντικότατη. Επίσης για όσους θέλουν να βλέπουν τα πράγματα με νούμερα (και καλά κάνουν) ας δοκιμάσουν: έστω ότι όλοι οι πολιτικοί της Ελλάδας από το 1980 και μετά είναι ένοχοι διαφθοράς και έχουν αποκομίσει χρηματικά οφέλη από αυτή. Αθροίστε τα ποσά των περιουσιών τους και διπλασιάστε τα κιόλας για την περίπτωση που τα κρύβουν και θα δείτε ότι η τάξη μεγέθους είναι πολύ μικρότερη από τα ποσά των ελλειμμάτων και των προϋπολογισμών του Δημόσιου Τομέα. Αλλά αρκετά με το δημόσιο. Υπάρχουν και σε αυτό άνθρωποι τίμιοι και εργατικοί που καθημερινά δίνουν αγώνα για να μη συμπαρασύρονται από τη συνολική κατάντια.

Βλέποντας την κρίση υπό το στενό οικονομικό πρίσμα (έχω πει ότι η κρίση μας είναι πολιτισμική και κατ' επέκταση οικονομική), όσο και να μαζέψουμε τις δαπάνες (σικ ισοδύναμο της σπατάλης), δεν σωνόμαστε όσο δεν αναπτυσσόμαστε. Και εκεί βρίσκεται το μεγάλο μας πρόβλημα:
ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ
(εκτός από παίχτες για reality shows)
Το μοναδικό βαρύ μας χαρτί είναι ο τουρισμός και να μην τον πιάσω και αυτόν στο στόμα μου (we live our own myth).

Ένα από τα πιο επιδραστικά βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ είναι "Η Τέχνη του Πολέμου" του Κινέζου στρατηγού και φιλόσοφου Σουν Τζου (χωρίς να είναι βέβαιο ότι ήταν υπαρκτό πρόσωπο). Τη δεκαετία του 80 βρήκε τρομερή απήχηση στο μεγαλοεταιρικό αμερικανικό περιβάλλον καθώς οι ανταγωνιστικές πρακτικές δεν διέφεραν καθόλου από αυτές ενός πολεμικού περιβάλλοντος. 


 Ένα από τα αποφθέγματα του:

"Εάν μείνεις για αρκετό καιρό στην όχθη του ποταμού, τότε θα δεις να περνάνε στο νερό τα πτώματα των εχθρών σου."

Η σκληρότητα της φράσης δεν αρκεί για να αποκρύψει τη σοφία της: η υπομονή και η επιμονή είναι απαραίτητα συστατικά για την επίτευξη του στόχου σου. Μνημονεύω τη φράση γιατί νομίζω ότι είναι το κλειδί της επιτυχημένης διάβασης  στο σκληρό μονοπάτι που βάλαμε τους εαυτούς μας και πληττόμεθα περισσότερο τους δύσκολους αυτούς καιρούς. Ναι εσύ άνεργε, χαμηλόμισθε, συνταξιούχε, μη προνομιούχε κλπ. πρέπει να κάτσεις όσο χρειάζεται στην όχθη του ποταμού.

Εγώ έχω ήδη στήσει το αντίσκηνο μου και επειδή προβλέπω ότι δεν θα δω τα πτώματα σύντομα πάω για ... χειμερία νάρκη. Γι' αυτό

WAKE ME UP WHEN ... THE CRISIS ENDS.

0 πειραματίστηκαν:

Δημοσίευση σχολίου

Πειραματίσου: