Άλλο να γνωρίζεις και άλλο να νομίζεις ότι γνωρίζεις.
Το πρόβλημα έγκειται στο ότι αυτοί που νομίζουν ότι γνωρίζουν δεν το γνωρίζουν ότι νομίζουν.
Είναι βέβαιοι ότι γνωρίζουν.
Το χειρότερο είναι ότι η βεβαιότητα τους δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από ότι η αβεβαιότητα αυτών που γνωρίζουν.
Εγώ πάντως είμαι φαν της αβεβαιότητας...

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

Η εκδίκηση είναι ένα ποτό χωρίς παγάκια (;)

Η παρακάτω αφήγηση που είναι χρονολογική συνέχεια των
είναι μάλλον η πιο αστεία ιστορία από τη στρατιωτική μου θητεία, που διηγούμαι ανά καιρούς (συνήθεια που κληρονόμησα από τον πατέρα μου). Καθώς την έχω διηγηθεί πάρα πολλές φορές και έχει περάσει και μία δεκαετία ακριβώς από τα περιστατικά, στην ιστορία σιγά-σιγά εισχώρησαν λεπτομέρειες που ανήκουν στη σφαίρα του φανταστικού για να γίνει πιο ελκυστική. Πλέον θυμάμαι την διήγηση περισσότερο από τα περιστατικά τα ίδια: ο πυρήνας των γεγονότων μπορεί να είναι αληθινός αλλά οι μικρές πινελιές που μπήκαν συγχώνευσαν την πραγματικότητα με την μυθοπλασία. Αλλά όπως λέει και ο Γούντυ Άλεν γιατί να χαλάσεις μια ωραία ιστορία λέγοντας την αλήθεια;

Ήταν Δεκέμβρης, είχα πάνω από έξι μήνες στη μονάδα και είχα παγιωθεί ως περσόνα σε συγκεκριμένη θέση, με καθήκοντα που δεν είχαν σχέση με την ειδικότητα μου. Λόγω ηλικίας και μόρφωσης είχα γίνει γραφέας 2ου και 3ου γραφείου, που πέρα από την χαρτούρα τους (ηπήρχαν περίοδοι που ήταν πολύ μεγάλη) είχα φορτωθεί με το καθήκον κατάρτισης των υπηρεσιών των εφέδρων: ένα καθήκον που προκαλούσε τρόμο στους μόνιμους, καθώς ο στόχος ήταν καθημερινά να ακούς τα λιγότερα δυνατόν παράπονα από 100-150 φαντάρους. Περιττό να σας πω ότι όταν στην αρχή εφάρμοσα ένα δίκαιο πρόγραμμα απέτυχε παταγωδώς και όταν άρχισα να κάνω διακρίσεις βάσει παλαιότητας όλα δούλευαν ρολόι...Ήμουν καθημερινά στα γραφεία (και Σαββατοκύριακα) από τις επτά το πρωί μέχρι το απόγευμα και έχοντας υπερβολικούς βαθμούς ελευθερίας εξαίρεσα τον εαυτό μου από τις υπηρεσίες εκτός από όταν υπήρχε έλλειμα ατόμων. Αρκετοί παραπονέθηκαν αλλά όταν μία-δύο φορές που τα πήρα στο κρανίο με την αχαριστία και πέταξα το μπαλάκι των υπηρεσιών σε έναν αξιωματικό και τα έκανε μπάχαλο, με παρακαλούσαν να επιστρέψω στο καθήκον...

Στις 4 Δεκεμβρίου είναι της Αγίας Βαρβάρας, προστάτιδος του πυροβολικού και η μονάδα είχε αναλάβει τις εορταστικές εκδηλώσεις, που αυτό σημαίνει πήξιμο του φαντάρου για το θεαθήναι. Αφού πέρασε η γιορτή και είχαμε αρχίσει να οργανώνουμε τα τρία γκρουπ των αδειών για τις γιορτές, με εμένα στο δεύτερο γκρουπ καθώς ήθελα να κάνω Πρωτοχρονιά στο σπίτι, μαθαίνουμε ότι ο (τότε) Υπουργός Άμυνας θα έκανε περιοδεία στα ακριτικά νησιά και θα περνούσαμε τα Χριστούγεννα μαζί του (τι ωραία, και άλλο πήξιμο για τους φαντάρους). Εγώ σε τέτοια πράγματα είχα τάσεις αποφυγής που εκδηλώθηκαν νωρίς, οπότε αποφάσισα να περάσω το απόγευμα ως το βράδυ της επίσκεψης του υπουργού στο γραφείο μου στο διοικητήριο, συντροφιά με ένα μπουκάλι Ιωάννης ο Περιπατητής (μεγάλη η χάρη του) που κρατούσα στο ντουλαπάκι για τις δύσκολες στιγμές. Τότε στα γραφεία είχε έρθει και ένας νεότερος έφεδρος, μεγαλύτερος σε ηλικία και αυτός τους περισσότερους στη μονάδα, συνονόματος και με ίδιες σπουδές. Πολύ καλό παιδί αλλά ήταν λίγο άκαμπτος σε θέματα ηθικής τάξης με συνέπεια να έρχεται σε σύγκρουση με την υπόλοιπη μάζα. Είχε αναλάβει άτυπα βοηθός μου και είχε και την ευθύνη του Κ.Ψ. του διοικητηρίου.

Ο υποδιοικητής της μονάδας επέβλεπε το μεγαλύτερο μέρος των προετοιμασιών και ειδικά των μικρών λεπτομερειών. Καθότι σχεδόν τέλος Δεκέμβρη στο ΚΨΜ δεν υπήρχε η "υποδομή" για την δημιουργία κυβιδίων πάγου για το ποτό του υπουργού, ανατέθηκε στον Γκ../..νη (ο βοηθός) να προετοιμάσει παγάκια στο ψυγείο του διοικητηρίου, ένα καθήκον για το οποίο ήμουν ανήμερος. Ο φίλτατος συμπολεμιστής όμως γέμισε την μικρή παγοκύστη και δεν την άδειασε σε ένα μπολ και να επαναλάβει την διαδικασία ώστε να δημιουργήσει επαρκή ποσότητα παγακίων (ω γλώσσα αθάνατη)...


Εκμεταλλευόμενος το πρώτο σκοτάδι ανηφόρισα στο διοικητήριο, πηγαίνοντας κατευθείαν στο Johnnie Walker καθώς το κρύο ήταν τσουχτερό (να το αντέξω δε μπορώ - που λέει και το άσμα). Κατευθύνθηκα έπειτα προς το ψυγείο αλλά πρώτα έκανα μία στάση στο γραφείο του υποδκ/τή καθώς γνώριζα ότι είχε καβάντζα αρκετής ποσότητας ξηρών καρπών που είχαν περισσέψει από την εκδήλωση για την Αγία Βαρβάρα. Τώρα αν ρωτήσετε πως τα έκανα όλα αυτά και με τι θράσσος, να σας απαντήσω ότι ήξερα που βρίσκοταν κάθε κλειδί για οτιδήποτε και αφού πήρα χαμπάρι τι λέρες υπήρχαν εκεί μέσα, τα έγραψα τα περισσότερα στα παλαιότερα των υποδημάτων μου.

Το πρώτο ποτηράκι το κατέβασα με την ταχύτητα βολής πυροβόλου, το δεύτερο άρχισα να το απολαμβάνω αλλά γρήγορα ήρθε και η ώρα για το τρίτο. Την ώρα που είχα βάλει την τρίτη δόση και τα τελευταία παγάκια από την παγοκύστη, χτυπάει το τηλέφωνο:

Υποδκ/τής: ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ;
Εγώ: ΣΤΡΑΒΟΠΟΔΗΣ. ΔΙΑΤΑΞΤΕ.
Υποδκ/τής: ΕΛΑ ΡΕ. ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ Ο ΓΚ../..ΗΣ; ΤΟΥ ΕΙΠΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΠΑΓΑΚΙΑ!
(εκείνη τη στιγμή κοίταξα το ποτό μου με τα τελευταία παγάκια μέσα)
Εγώ: (κάνω πως ανοίγω το ψυγείο...) ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΠΑΓΑΚΙΑ ΣΤΟ ΨΥΓΕΙΟ ΚΕ ΥΠΟΔΚ/ΤΑ!
Υποδκ/τής: ΘΑ ΤΟΝ ΣΚΙΙΙΙΣΩΩΩΩΩ! (κλείσιμο γραμμής)

Δημιουργήθηκε ένας πανικός όπως μου περιέγραψαν μετά γιατί έψαχναν να βρουν πως θα βγει κίνηση για να πάνε στη πόλη για να βρουν παγάκια - μια αποστολή στην οποίο το ένδοξο ελληνικό στράτευμα απέτυχε παταγωδώς.. Αργότερα απόλαυσα μερικές στιγμές σκεπτόμενος τι ωραία που ήταν εγώ να πίνω το ποτό μου ον-δε-ροκς και ο υπουργός στρέιτ. Δεν σε χάλασε υπουργέ ε;


Λίγο αργότερα σκάει μύτη και ο Γκ../..νης στο διοικητήριο.

Εγώ: Ρε δεν σου 'πε ο υποδκ/τής να φτιάξεις παγάκια;
Γκ../..νης: Ε γέμισα την παγοκύστη.
Εγώ: Για μένα μια χαρά ήτανε. Ο υπουργός;
Γκ../..νης: Ωχ! Και τώρα;
Εγώ: Άραξε εδώ να γίνουμε στουπί.

Με μουσική στο πι-σί περνούσε η ώρα και η επίδραση του αλκοόλ πέρα από το νευρικό μας σύστημα άρχισε να γίνεται αισθητή και στη στομαχική κοιλότητα. Χρειαζόμασταν στερεά τροφή μεγαλύτερης δυναμικής από τους ξηρούς καρπούς και αμέσως το μυαλό μας πήγε στο πιο εγγυημένο γαστριμαργικά και οικονομικά φαγητό της Ελλάδας: τα σουβλάκια. Το μοναδικό πρόβλημα ήταν ότι μετά από την τηλεφωνική παραγγελία θα έπρεπε κάποιος να πάει στον όρχο να τα παραλάβει και ο υπουργός θα έσκαγε μύτη από στιγμή σε στιγμή. Αποφασίσαμε να το στρίψουμε και έχοντας προλάβει τα γράμματα ο κλήρος έπεσε στον Γκ../..νη. Συννενοηθήκαμε να περιμένει τηλέφωνο στη σκοπιά του όρχου, ώστε να του πω ότι ο δρόμος είναι καθαρός (μετά την έλευση του υπουργού).

Η ώρα περνούσε και ο υπουργός πουθενά. Ο Γκ../..νης είχε πάρει ένα σωρό τηλέφωνα καθώς κρύωνε και ο ίδιος και τα σουβλάκια. Στο τέταρτο τηλέφωνο του λέω να κάνει μία καταδρομική προς τα πάνω και ότι γίνει. Φυσικά την ώρα που ο Γκ../..νης ανέβαινε προς το διοικητήριο σκάει ολόκληρο κονβόυ από οχήματα στρατιωτικά και πολιτικά. Εκείνη τη στιγμή εγώ κοίταγα από το παράθυρο του γραφείου και είδα μια από τις πιο αστείες σκηνές στην στρατιωτική μου θητεία: τζιπάκια, λιμουζίνες, στρατηγοί να περνάνε μαζί με τον υπουργό και στην άκρη του δρόμου (ευτυχώς σκοτεινού) ένας φαντάρος να στέκεται προσοχή, με το ένα χέρι να χαιρετάει και με το άλλο να κρατάει μία σακούλα σουβλάκια...


to be continued... 

2 πειραματίστηκαν:

Skouliki είπε...

δυστυχως επειδη ειμαι σε φαση φυγω για γιορτες δεν εχω τον χρονο να διαβασω την αναρτηση
αλλα θα επανελθω με σχολιασμο μετα τις γιορτες
ευχομαι να περασεις τελεια και να ξεκουραστεις
καλα χριστουγεννα να εχουμε :)

Mistirios είπε...

¨Λίγο" καθυστερημένα να σου ευχηθώ καλή χρονιά, στους δύσκολους καιρούς που ήρθαν!

Δημοσίευση σχολίου

Πειραματίσου: