Translate

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Απώλεια και Επαναφορά

Η πρώτη μου ανάμνηση της αγάπης μου για την επιστήμη (αναφέρομαι στις θετικές πάντα) είναι η θέαση του συμβολισμού της ύψωσης σε δύναμη ενός αριθμού (μάλλον στο βιβλίο μαθηματικών της Πρώτης ή Δευτέρας Γυμνασίου της δεκαετίας του 80). Πρέπει να ήταν το ισοδύναμο της αποκάλυψης σε εμένα μίας αρχαίας σοφίας κωδικοποιημένης με ιερογλυφικά. Κατά μία άποψη η μαθηματική γλώσσα αν και δεν είναι κρυφή, όταν γίνεται φορμαλιστική αποκτά μία αύρα μυστικισμού, σαν να σε οδηγεί σε μονοπάτια απόκρυφης γνώσης. Στις αρχές του Λυκείου με τη συνδρομή της παραπαιδείας άρχισα να καταλαβαίνω τα βασικά στη Φυσική και άρχισα να γίνομαι καλός και να μου φαίνονται όλο και πιο εύκολα. Αλλά η πραγματική μου κλίση ήταν (και είναι) αλλού και για αυτή θα αφιερώσω ξεχωριστή ανάρτηση...


Δυστυχώς είχα (και έχω) μία απέχθεια για τη Χημεία. Έτσι όταν ήρθε η ώρα των Πανελλήνιων Εξετάσεων πάτωσα σε αυτή (δεν είχα διαβάσει) αλλά το χειρότερο ήταν ότι πάτωσα και στη Φυσική ενώ ήταν το στάνταρ μου. Κράτησα τα Μαθηματικά (σχεδόν 18) και την έκθεση (13 - άδικο κατά τη γνώμη μου). Του χρόνου πήγα διαβασμένος και στη Χημεία αλλά ξανά πάτος στη Φυσική!!! Τελικά πέρασα στο Φυσικό Πατρών με δέκα στη Φυσική :(. Το Φυσικό της Πάτρας ήταν μία νορμάλ σχολή την οποία με τακτική ενασχόληση μπορούσες να τελειώσεις στα πέντε χρόνια. Διεσθανόμενος όμως την οικονομική πίεση των δικών μου αποφάσισα να δώσω εξετάσεις (Πανελλήνιες) ξανά μπας και περάσω στην Αθήνα. Αυτή μου η απόφαση ίσως ήταν ο κορυφαία μαλακία της ζωής μου...

Διαβάζοντας περίπου για τρεις εβδομάδες πριν τις εξετάσεις κατεβαίνω σε αυτές για να δώσω μόνο Φυσική σχεδόν με τις παντόφλες και φραπέ στο χέρι. Μπαίνοντας στην αίθουσα αντικρύζω τον εαυτό μου στους εξεταζόμενους τις προηγούμενες χρονιές: καταρρακωμένος από τις άπειρες ώρες διαβάσματος, έχοντας στο μυαλό μόνο μπούσουλες για τις λύσεις των ασκήσεων - μη καταλαβαίνοντας την ουσία των νόμων (άρα και την ομορφιά τους) και λυγισμένος ήδη από το βάρος της ενδεχόμενης αποτυχίας του να μην μπεις στο πανεπιστήμιο. Έχοντας δει λίγο τη Φυσική από διαφορετική στάθμη και με καλύτερη ψυχολογία (δεν υπήρχε το ρίσκο κάποιας απώλειας) έγραψα σχεδόν 19 και πέρασα στο Φυσικό της Αθήνας - μία ήττα που ήταν διπλή και εξηγώ: Από τη μία μπήκα στον Λαβύρινθο του Μινώταυρου και χωρίς τον μήτο της Αριάδνης και από την άλλη αν είχα δηλώσει στο μηχανογραφικό μου την Πληροφορική Αθήνας θα είχα περάσει στην πρώτη προτίμηση και φυσική μου κλίση. Το ενδεχόμενο δεν μου πέρασε καν από το μυαλό και έτυχε να πέσουν και οι βάσεις τότε...

Το Φυσικό της Αθήνας του 1992 ήταν ένα σκηνικό τρόμου. Μεγάλο του κομμάτι στεγαζόταν στο παλιό "Χημείο" στη Σόλωνος (ιστορικό κτίριο), η γραμματεία του ήταν σε ένα όροφο πολυκατοικίας στην Ιπποκράτους (!) και όταν γινόντουσαν οι δηλώσεις των μαθημάτων έβλεπες την ουρά να βγαίνει εκτός κτιρίου ως τη Σόλωνος (!) - μάλιστα έπεφτε και ξύλο μερικές φορές από τον εκνευρισμό και στο καινούργιο κτίριο-γιαπί στου Ζωγράφου όπου ήταν έτοιμος μόνο ο τρίτος όροφος όπου στεγαζόταν ο τομέας Αστροφυσικής, Αστρονομίας και Μηχανικής. Επίσης γινόντουσαν παραδόσεις μαθημάτων στα ΑΑΠ και ΒΑΠ, τα οποία ήταν χώροι κολυμβητηρίου που είχαν μετατραπεί σε "αμφιθέατρα" και όταν περπάταγες ένιωθες το κενό κάτω από το πάτωμα, το χειμώνα δε από την ελλειπή θέρμανση μπορούσε να παγώσει το μελάνι του στυλό (υπερβάλλω αλλά όσοι τα έχουν ζήσει δεν θα γελάσουν καθόλου). Κάνοντας μία παρένθεση θυμάμαι με αφορμή τον θάνατο μιας φοιτήτριας του τμήματος είχε έρθει για ρεπορτάζ συνεργείο του Mega και ποια μου είχε κολλήσει το μικρόφωνο στη μούρη για δηλώσεις; - η Μάρα Ζαχαρέα (αργότερα σύζυγος ταπεινού υπουργού)... Αλλά η μεγαλύτερη ξεφτίλα ήταν η απουσία βιβλιοθήκης για το Τμήμα, απουσία που συνεχίστηκε για πολλά χρόνια. Σε όλα αυτά προσθέστε και τις συνεχείς καταλήψεις (για ψύλλου πήδημα οι περισσότερες) καθώς το Τμήμα είναι προπύργιο αριστερών... Αλλά αν δεν πιστεύετε εμένα ακούστε τον ακαδημαϊκό και επιφανή φυσικό Δημήτρη Νανόπουλο:


Η απογοήτευση μου οδήγησε και σε άλλα σφάλματα: όταν εμπλέκεσαι σε μακροχρόνιο πόλεμο, η μόνη περίπτωση για να μπορείς να ανταπεξέλθεις είναι να έχεις επαρκείς πόρους για να τον διεξάγεις και σίγουρα εγώ δεν τους είχα. Παράλληλα εργαζόμουν, έτρωγα χρόνο και σε άλλα ενδιαφέροντα και ίσως το χειρότερο από όλα προσπαθούσα να διαβάσω επί της ουσίας. Όσοι απέχετε από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ίσως εκπλήσσεστε αλλά δεν υπάρχει καμία σύνδεση με τη μάθηση και την επιτυχία στις εξετάσεις των μαθημάτων. Επιτυχία στον τομέα αυτό σημαίνει προσανατολισμός στη λογική των θεμάτων που πέφτουν τα οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τον καθηγητή(ες) του μαθήματος και τις παραδόσεις του (ενώ δεν θα έπρεπε να είναι). Μπορείς κάλλιστα να διαβάσεις όλη τη διαθέσιμη βιβλιογραφία για ένα μάθημα και να πάρεις μηδέν στις εξετάσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν κάποια που τελείωσε το τμήμα με βαθμό που άλλοι ονειρεύονταν και αν τις έλεγες κάτι για τον Feynman μπορούσε να σε ρωτήσει σε ποιο κέντρο τραγουδούσε...

Τελικά το μόνο πράγμα με το οποίο ασχολήθηκα συστηματικά και με αγάπη στη σχολή ήταν η διπλωματική μου εργασία και αυτό γιατί ήταν πρόκληση στο πεδίο του προγραμματισμού. Είχε σχέση με την περιοδική ανάλυση της ηλιακής ακτινοβολίας και έπρεπε να εργαστείς με χιλιάδες δεδομένα από διαστημόπλοια (τα Pioneer). Ημουν από τους πρώτους που χρησιμοποίησαν το Matlab σε προπτυχιακό επίπεδο (το 1997) και μάλιστα έφτιαξα και γραφικό περιβάλλον εργασίας με έξτρα εργαλείο καθώς τότε δεν ήταν τα πάντα τόσο ... παραθυρικά. Αλλά όταν ξέμεινα από χρόνο και πόρους ξεκίνησε η επίσημη επαγγελματική μου πορεία για να ταϊσουμε την Ελλάδα του Σημίτη και του Καραμανλή (με στάση και για στρατιωτική θητεία).

Τα αρχεία της εργασίας ήταν γραμμένα σε CD αλλά επειδή η μαλακία σαν τον ταχυδρόμο βαράει πάντα δύο φορές κατάφερα και το έχασα. Κάπου εκεί έχασα και τα υπόλοιπα μαλλιά μου. Δυστυχώς έχω χάσει επαφή και με τον έτερο συμφοιτητή που είχαμε μοιραστεί την εργασία και τα ίχνη του οποίου δεν μπορώ ούτε διαδικτυακά να βρώ. Επίσης ούτε ο επιβλέπων καθηγητής έχει τα αρχεία. Πρόσφατα και αφού πλέον τα σημερινά πολυμηχανήματα κάνουν τα πράγματα πολύ πιο εύκολα αποφάσισα να την σκανάρω και να δημιουργήσω ένα ψηφιακό αντίγραφο, έστω και αν δεν ανταποκρίνεται στο στο στάνταρ της ποιότητας που θέλω να παράγω. Ελπίζω ο Μιχάλης Σκλαβουνάκος αν ποτέ αποφασίσει να ψάξει το όνομα του στο google (η μορφή του σύγχρονου ναρκισσισμού) να πέσει πάνω σε αυτή την ανάρτηση και να επικοινωνήσει μαζί μου.