Translate

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

Το ... Πειρατικό

Όλα ξεκίνησαν με το Napster. Κάποιος πολύ έξυπνος έγραψε ένα πρόγραμμα με το οποίο μοιραζόσουν τα τραγούδια που είχες στο σκληρό σου δίσκο με άλλους που ήταν γραμμένοι στο ίδιο πρόγραμμα. Η συμπίεση σε MP3 έκανε τα τραγούδια πολύ μικρά σε μέγεθος χωρίς να μπορείς εύκολα να αντιληφθείς την απώλεια ποιότητας (ειδικά με τον συνδυασμό κάρτα ήχου και ηχειάκια στο pc) και παρόλο που το ISDN μπορούσε να δώσει στη καλύτερη των περιπτώσεων 128kb ταχύτητα με λίγη υπομονή "αποκτούσες" το κομμάτι που σου άρεσε. Ήταν η αρχή του peer to peer (p2p), ενός μοντέλου διαμοίρασης ψηφιακού υλικού που έβαλε φωτιά στα μπατζάκια της μουσικής και κινηματογραφικής "βιομηχανίας". Γιατί μετά από την ψηφιακή συμπίεση στη μουσική ήρθε και η ψηφιακή συμπίεση στο βίντεο και ξαφνικά άρχιζες να έχεις δεκάδες ταινίες στη διάθεση σου (για μια μικρή εισαγωγή στα μεγέθη των ψηφιακών αρχείων εδώ http://blog.mistirios.net/2008/01/blog-post_22.html). Με τις μηνύσεις κατά χρηστών (στην Αμερική) και με τη τακτική του εκφοβισμού κατάφεραν και σταμάτησαν το συγκεκριμένο αλλά η αρχή είχε γίνει. Πετάχτηκαν δεκάδες άλλα προγράμματα παρόμοιου στυλ, με παραλλαγές στη δομή διακίνησης ή στη φιλοσοφία χρήσης. 


Με την μαζική καθιέρωση του DSL το φαινόμενο διαμοίρασης αρχείων πήρε εκρηκτικές διαστάσεις και οι "πνευματοπατέρες" άρχισαν να βλέπουν εφιάλτες: όχι γιατί θα γινόντουσαν φτωχοί αλλά γιατί δεν θα γινόντουσαν πλουσιότεροι. Μόνο όσοι ήταν έξυπνοι (Steve Jobs - Apple) αντιλήφθηκαν την  ευκαιρία, δημιουργώντας ταυτόχρονα νέο ρεύμα στο ψηφιακό πανηγύρι. Έβγαλαν μία συσκευή με κορυφαία ποιότητα αναπαραγωγής μουσικής mp3 (ipod) και τη συνέδεσαν με το ψηφιακό τους κατάστημα αγοράς μουσικής (iTunes) όπους μπορούσες να αγοράσεις το κομμάτι που ήθελες με 1$. Υπήρχαν περιορισμοί αλλά το αποτέλεσμα (οικονομικό) έδωσε στην Αpple την απαραίτητη ορμή ώστε να είναι σήμερα η μεγαλύτερη εταιρεία τεχνολογίας στον κόσμο με χρηματιστηριακή αξία μεγαλύτερη από την Μicrosoft και την Google. Παράλληλα μπαίνοντας και σε άλλα γήπεδα (κινητή τηλεφωνία - iphone) κατόρθωσε με τα προϊόντα της να καθιερώσει το brand της ώς σύμβολο στάτους.
 


Το μοντέλο p2p χρειαζόταν λίφτινγκ και αυτό ήρθε με τη μορφή του bit-torrent. Πιο ευέλικτο, πιο αποκεντρωμένο, πιο ανώνυμο, καθιερώθηκε ταχύτατα και μέχρι σήμερα είναι η νούμερο ένα προτίμηση "ελεύθερου κατεβάσματος". Δυστυχώς όμως η ταχύτητα του εξαρτάται από το πόσοι μοιράζονται τα αρχεία, με αποτέλεσμα μόλις περάσει η "ζήτηση" αυτών να κατεβαίνουν πολύ αργά (απλουστευμένη προσέγγιση για χάρη της περιγραφής). Έτσι γεννήθηκε η ανάγκη για εγγυημένη ταχύτητα, για συνεχή διαθεσιμότητα των αρχείων και άλλες παρεμφερείς υπηρεσίες που μπορούσαν όμως να προσφερθούν μόνο εμπορικά με τη καταβολή αντιτίμου. Έτσι γεννήθηκε και μεγάλωσε πάρα πολύ το γνωστό Rapidshare. Ανεβάζεις τα αρχεία σου εκεί και μετά μοιράζεις σε όποιον επιθυμείς τα link για αυτά. Μπορείς να κατεβάσεις ως "ανώνυμος" χρήστης με μικρές ταχύτητες και με κάποιες καθυστερήσεις ενώ αν έχεις πληρώσει αίρονται αυτοί οι περιορισμοί. Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό αυτού του μοντέλου υπηρεσιών είναι ότι δεν μπορείς να ψάξεις εντός της υπηρεσίας αυτής για τα αρχεία αλλά να τα βρεις σε σημεία όπου κοινοποιούνται από τους κατόχους τους (forums, blogs κλπ.).
 
Φυσικά όπου υπάρχει πρόσφορο έδαφος για κέρδος αρχίζει ο συνωστισμός και έτσι ξεφύτρωσαν πολλοί στο ίδιο μοντέλο και ο ανταγωνισμός άρχισε να γίνεται πολύ έντονος με αποτέλεσμα προκειμένου αυτές οι υπηρεσίες να ξεχωρίσουν από τον ανταγωνισμό, να αρχίσουν να επιβραβεύουν το ανέβασμα των αρχείων με διάφορους τρόπους. Στην αρχή μέσω "πόντων" τους οποίους μπορούσες να εξαργυρώσεις (π.χ. να επεκτείνεις τη συνδρομή σου) και αργότερα ήρθε και η καθαρή χρηματική αμοιβή. Yπάρχουν χρήστες ή ομάδες συνεργαζόμενων χρηστών που ζουν από αυτό το μοντέλο (είναι λίγοι αλλά υπάρχουν). Το καλοκαίρι που πέρασε το Rapidshare κάνοντας αλλαγές στο μοντέλο λειτουργίας του, τα έκανε σαλάτα με αποτέλεσμα να χάσει χιλιάδες πελάτες. Πολλοί εικάζουν ότι η κίνηση ήταν εσκεμμένη ως ένας έμμεσος τρόπος να μειώσει τον όγκο του παράνομα διακινούμενου υλικού και να χαλαρώσει από τον κλοιό των μυνήσεων. Στο ενδιάμεσο από τη φυγή πελατών από το Rapidshare, παλιοί και νέοι παίχτες αυτού του χώρου των υπηρεσιών ωφελήθηκαν άλλοι πολύ και άλλοι λιγότερο. Το Hotfile προσφέροντας ένα λιτό interface αλλά ταχύτητα και πληρωμές ανά download γρήγορα αναρριχήθηκε ψηλά.
 
Όμως η ιστορία επαναλαμβάνεται και περίπου στο τέλος του Φεβρουαρίου αντιμετωπίζοντας και αυτό μηνύσεις για τους γνωστούς λόγους άρχισε να σβήνει χωρίς προειδοποίηση (!) λογαριασμούς χρηστών που είχαν στο παρελθόν αρχεία που παραβίαζαν τη νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Σύμφωνα με τους όρους χρήσης έχει το δικαίωμα να προβεί σε τέτοια κίνηση αλλά με τι κόστος; Οι περισσότεροι κλειδώθηκαν απ΄έξω από το αρχεία τους χωρίς να μπορούν με κάποιο τρόπο να τα επανακτήσουν ακόμα και αν ήταν οι νόμιμοι κάτοχοι κάποιων από αυτά. Η συγκεκριμένη κίνηση εξόργισε πολύ κόσμο και προκάλεσε νέο κύμα φυγής προς άλλους αντίστοιχους πάροχους.
 
Τελικά ποια είναι η καλύτερη τακτική για κάποιον που ανεβάζει αρχεία και τα μοιράζει ώστε να μην παθαίνει τέτοια ταράκουλα; Η απάντηση είναι μάλλον να έχει ταυτόχρονα δύο λογαριασμούς σε δύο διαφορετικούς παρόχους, να ανεβάζει στον ένα και να τα μεταφέρει από εκεί στον άλλο (μεταξύ τους γίνεται πολύ γρήγορα η μεταφορά), αρκεί να συνεργάζονται (πχ το Hotfile με το Rapidshare είχαν κόψει εδώ και αρκετό καιρό την κυκλοφορία μεταξύ τους). Μέσο μηνιαίο κόστος για δύο ταυτόχρονους λογαριασμούς σε ετήσια συνδρομή/βάση είναι περίπου 10$. Η πληρωμή για συνδρομή σε τέτοιες υπηρεσίες γίνεται πάντα μέσω πιστωτικής κάρτας και συνήθως μέσω μεσολαβητή τύπου PayPal (όπου εκεί γίνονται και οι πληρωμές κάποιου που ανεβάζει και κερδίζει χρήματα). Το κόστος σε σχέση με τα ωφέλη από τη χρήση μιας τέτοιας υπηρεσίας είναι πολύ μικρό αν δεν ενοχλεί το γεγονός ότι όπως και αλλού τα ψηφιακά μας ίχνη είναι πολύ αμφίβολο αν σβήνονται. Αλλά καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται :Ρ

Τέλος σε ότι αφορά τα θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας και δικαιωμάτων να ξεκαθαρίσω ότι σέβομαι απολύτως τη θεσμοθέτηση τους και την οικονομική ωφέλεια από αυτά. Αλλά παν μέτρον άριστον. Για παράδειγμα είναι απαράδεκτο εν έτος 2011 και εν μέσω κρίσης, το εισητήριο στον κινηματογράφο να είναι €9! Ένα ζευγάρι δηλαδή για να να δει μία ταινία μόνο μαζί με αναψυκτικά και ποπ-κορν χρειάζεται €30 και συνήθως αυτή είναι η μισή έξοδος... Γενικότερα δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση κάποιος που πεινάει και δεν έχει να φάει να έρθει να πληρώσει για φαγητό. Σταδιακά, ειδικά όταν αφορά θέματα επιβίωσης και δεν υπάρχει άλλος δρόμος θα οδηγηθεί σε πράξεις παρανομίας. Έτσι και η μουσική και κινηματογραφική βιομηχανία δεν μπορεί να κυνηγάει την πειρατεία, ενώ εν μέρει είναι συνεπεύθυνη για την ανισότητα του πλούτου η οποία εμποδίζει τους οικονομικά ασθενέστερους να έχουν αγοραστική δύναμη σε προϊόντα πνευματικής εργασίας. Είναι παράλογο να θέλεις να έχεις κάποιον πελάτη στο μαγαζί σου όταν εσύ ο ίδιος με τις πράξεις σου του βγάζεις τα λεφτά από τις τσέπες (εκτός συναλλαγής)...





1 πειραματίστηκαν:

Skouliki είπε...

δεν το εχω χρησιμοποιησει πολυ μονο ενα δυο φορες εχβ κατεβασει ετσι πραγματα
να φανταστεις ακομα ταινιες δεν κατεβαζω ενω ξερω τι πρεπει να κανω (αρχεια κτλ)

καλημερα :Ρ

Δημοσίευση σχολίου

Πειραματίσου: