Translate

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2011

Ατάκα και επί τόπου!

Όταν βρίσκομαι σε καλή διάθεση και οι συνθήκες (συνήθως οι άνθρωποι γύρω μου) το επιτρέπουν, πετάω ατάκες που θέλω να πιστεύω ότι τις χαρακτηρίζει ένας "ευγενικός σαρκασμός". Μια ατάκα από μόνη της όμως χωρίς τις συνθήκες οδηγούν στην εκστόμιση της είναι ωσάν το ντρέσινγκ στην σαλάτα άνευ της σαλάτας, οπότε για μερικές από τις καλές μου περιγράφω και το υπόβαθρο:

Σκηνή-Ατάκα(ες) 1:

Αρχές τις δεκαετίας του 90: λυκειακή και μεταλυκειακή παρέα (οι επτά υπέροχοι): μεταλλάδες, χαβαλετζήδες μέχρι αηδίας. Ένας από την παρέα, βρίσκεται στα πρώτα βήματα της κλασσικής ονείρωξης του ροκά (δηλαδή στη σκηνή με την ηλεκτρική κιθάρα σε ερωτικές περιπτύξεις με αυτήν και το πλήθος απο κάτω να ηδονίζεται στο ρυθμούς του). Είμαστε καλεσμένοι στο οικογενειακό παραθαλάσσιο εξοχικό του και επειδή είναι η σεζόν των Χριστουγέννων οι περισσότεροι το έχουμε ξεκινήσει το κλασσικό μοτίβο χαρτιά-ποτό-φαγητό-ύπνος. Ο Αλέξης δεν συμμετάσχει ακόμα γιατί είναι απασχολημένος γράφοντας μία από τις πρώτες μουσικές συνθέσεις του, η οποία υπό το βάρος του ψυχαναγκασμού που δημιούργησαν οι πρωτοεμφανιζόμενοι τότε Dream Theater καταλήγει να έχει 7^2=49 αλλαγές tempo που ισοδυναμούσαν με 49 απανωτούς εκνευρισμούς (υψωμένοι στο τετράγωνο και αυτοί για όσους έχαναν ειδικά στα χαρτιά εκείνη την ώρα). Γενικώς επικρατούσε μία αμηχανία καθώς δεν θέλαμε να τον αποθαρρύνουμε στο πρώτα του "συνθετικά" βήματα.

Το βράδυ είχαμε χωριστεί σε δύο στρατόπεδα λόγω των δύο κοντινών υπνοδωματίων και στο κλίμα του χαβαλέ αρχίσαμε να σκαρώνουμε υποτιμητικά στιχάκια για τον καθένα εκ του αντιπάλου στρατοπέδου, όπου φυσικά έπεφτε τρελό γέλιο και με την παραμικρή μαλακία που εκστομίζαμε. Εκεί μου δόθηκε η ευκαιρία να βγάλω τη χολή μου για τις κιθαριστικές ικανότητες του κολλητού:

Αλέξη, δώστα όλα:
έρχεται ο Ταφόλα!

Αλέξη, την κιθάρα άστην:
έρχεται ο Μάλμστιν!

(και αφού ο αντίπαλος είναι πλέον στα γόνατα του έρχομαι για το τελειωτικό χτύπημα)

Αλέξη, κρύψου πίσω από το αμπαζούρ:
έρχεται ο Βίνι Μουρ!

(ΣΟΚ και ΔΕΟΣ - ένας από τους απέναντι μάλιστα δεν ήξερε ότι υπήρχε η λέξη αμπαζούρ και προσπαθούσε να μας πείσει ότι την κατασκεύασα!)

Anyway Αλέξη we love u! - Keep rocking!

Σκηνή-Ατάκα 2:

Παρότι δημοκρατικός και βαθύτατα προοδευτικός πάντα είχα (και έχω) μία αποστροφή για διάφορες μορφές κατεστημένου και ψευδοεξουσίας. Στον πρώτο μου επίσημο εργασιακό χώρο ένας από τους ιδιοκτήτες μιας εξαγορασθήσας από όμιλο και αναπτυσσόμενης σε αλυσίδα εταιρείας στο χώρο του retail, παραθέτει δείπνο γνωριμίας και συσφίξεως των σχέσεων στο σπίτι του. Περιττό νομίζω να αναφέρω ότι λόγω της εξαγοράς (πολλά τα λεφτά Άρη), το σπίτι ήταν στα Βόρεια Προάστεια με ότι συνεπάγεται αυτό. Η σύζυγος του ιδιοκτήτη, αρκετά νεότερη ξανθιά ασχολείται με τα εργασιακά μας (χωρίς να έχει κάποια θέση στην εταιρεία) έχοντας το ύφος "φάτε τη σκόνη μου γιατί εγώ έχω όσα δεν θα έχετε ποτέ". Οι περισσότεροι "συνάδελφοι" διατηρούν τη στάση "χασκογελώ με όποια μαλακία και αν ακούσω για να κάνω καλή εντύπωση". Σε κάποια στιγμή αποφασίζει να ασχοληθεί και με εμένα και μου λέει με ένα τόνο επίπληξης:

"Πέρασα προχθές από το μαγαζί 9:05 (ήμουν υπεύθυνος) και δεν ήσουν εκεί!"
-Απάντηση:
"Αν ήξερα ότι θα πέρναγες θα ήμουν εκεί."

Όπως καταλαβαίνετε οι δημόσιες σχέσεις δεν είναι το δυνατό μου σημείο. Έχω την αμυδρή εντύπωση πάντως ότι ο σύζυγος της χασκογέλασε...


Σκηνή - Ατάκα 3:

Έχουμε μόλις μπαρκάρει για διακοπές (με τα παιδιά - inside joke) με προορισμό κάποια από τα αμαρτωλά ελληνικά νησιά, με μεγάλες προσδοκίες για φαγοπότια και όργια ρωμαϊκών προδιαγραφών. Η διάθεση είναι στα ύψη καθώς δεν χρειάζεσαι και πολλά όταν είσαι στην Αθήνα τον Αύγουστο και έρχεται η ώρα να την κάνεις. Έχουμε πιάσει και κομβικές θέσεις στο σχετικά πολυτελές φέρυ της γραμμής και έχει ξεκινήσει ένα οφθαλμόλουτρο άνευ προηγουμένου. Από τα μεγάφωνα του πλοίου παίζει μουσική και δεν ξέρω ποιος έχωσε στην "playlist" το παρακάτω ηρωϊκό άσμα - επιτυχία της δεκαετίας του 90:



Εκείνη τη στιγμή τυγχάνει να περνάει από μπροστά μας ένα απίστευτο ξέκωλλο την ώρα που οι γκόμενες στο τραγούδι λένε το ρεφρέν:

"Me so horny"
Σχόλιο μου για το ξέκωλο:
"Me so .... πόρνη!"

(Ναι είμαι χυδαίος ώρες-ώρες)

Σκηνή - Ατάκα 4:

Βράδυ, γυρίζουμε από έξοδο με κολλητό (Μιχάλη it's you) και το αλκοόλ ρέει στις φλέβες. Περνάμε από το κέντρο της Αθήνας και βλέπουμε ένα συνηθισμένο σκηνικό στους Ελληνικούς δρόμους. Δύο οδηγοί έχουν βγει από τα αυτοκίνητα τους και διαπληκτίζονται (σικ) για τη μαλακία που θεωρούν ότι έκανε ο έτερος από αυτούς. Φυσικά οι ηδονοβλεπτικές μας αντιστάσεις είναι στο μίνιμουμ και σταματάμε για να χαζέψουμε το σκηνικό. Βγαίνοντας παρατηρώ ότι η σκηνή διαδραματίζεται στη γωνία του δρόμου και σηκώνοντας το κεφάλι βλέπω την ταμπέλα με το όνομα του δρόμου. 

Είναι η "ΔΕΡΙΓΝΥ". 
Τη δείχνω στον κολλητό και ξεστομίζω το εξής:

(ΓΕΛΙΑ, ΓΕΛΙΑΑΑΑΑ για καμιά ώρα)

Σκηνή - Ατάκα 5:

Ακόμη μία σκηνή που η μουσική μου έδωσε πάσα: "Με τα παιδιά" σε καθημερινή έξοδο σε τοπικό "hot" στέκι. Λόγω της περιοχής και του προορισμού η υπόθεση παρκάρισμα ήταν πάντα ένας νταλκάς. Σε κεντρικό δρόμο λίγο πριν το στέκι λόγω κλίσης του δρόμου, μεγάλου πλάτους και μήκους, έχουμε μεγάλο πεδίο του ουρανού ορατό και από το παρμπρίζ έχουμε μία πολύ ωραία θέα του γεμάτου φεγγαριού. Φυσικά ως μεταλλάδες στο κασετόφωνο (ναι καλά ακούσατε) του αυτοκινήτου παίζει μέταλ και συγκεκριμένα Ozzy Osbourne:



Ο οδηγός του αυτοκινήτου αναρωτιέται δυνατά:
"Που θα παρκάρουμε τώρα ρε;"
Ozzy: "Bark at the moon...."
και εγώ εμπνεόμενος από το φεγγάρι απέναντι:
"Park at the moon!"

(ΓΕΛΙΑΑΑΑΑ)

0 πειραματίστηκαν:

Δημοσίευση σχολίου

Πειραματίσου: