Translate

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011

Δις Ιζ Μπίζνες! (Μέρος Ι)

Η παρακάτω αφήγηση είναι παντελώς φανταστική...

Τριανταπεντάρης άντρας με εμπειρία στις πωλήσεις και στην μηχανογράφηση αλλά και με την κουλτούρα της σύγχρονης επιχειρηματικότητας προσλαμβάνεται σε επιχείρηση μέσω του φίλου-υιού του ιδιοκτήτη της επιχείρησης για να βοηθήσει στην ανόρθωση της. Η επιχείρηση είναι το χάος προσωποποιημένο: ο ιδιοκτήτης είναι ο σούπερ-μάστορας του παλιού καιρού, υπεργατικός αλλά με καμία επιχειρηματική νοοτροπία και με όλα τα συμπλέγματα που ακολουθούν το συκεκριμένο πρότυπο και που δυστυχώς εμπλέκονται με τα επιχειρηματικά. Πλέον είναι και σε συντάξιμη ηλικία και χτυπάει καθημερινά 500(!) ζάχαρο... Το εργατικό δυναμικό είναι ακόμα χειρότερο: χαμηλή ειδίκευση, μικρή παραγωγιμότητα, υπερ-αμειβόμενο, κακής συνοχής λόγω και διαφορετικών εθνικοτήτων μέχρι και παραβατικής συμπεριφοράς (ένας εξ' αυτών θα πιαστεί να μεταφέρει λαθρομετανάστες με αμοιβή, θα απελαθεί και θα γυρίσει πίσω εντός μηνών...). Το προσωπικό του γραφείου αποτελείται από δύο κοπέλες με τη μία μόνο να έχει κάποιο λογιστικό υπόβαθρο και με τα καθήκοντα τους να είναι η εξυπηρέτηση των πελατών, η παραγγελιοληψία, η τιμολόγηση και άλλα γενικής φύσεως. Ο εργασιακός χώρος είναι μηδενικής ασφάλειας και για το προσωπικό (λόγω της φύσης των εργασιών της επιχείρησης) αλλά και για τις πρώτες ύλες τις ίδιες (οι κλοπές είναι στην εβδομαδιαία διάταξη). Επιπλέον το επίπεδο οργάνωσης αλλά και οι συνθήκες υγειινής είναι υπό του μηδενός...

Ο νεοπροσλαμβανόμενος, κάνει μια εξέταση των εργαλείων και των υποδομών του γραφείου και ανακαλύπτει ανάμεσα σε άλλα ότι λείπει το βιβλιάριο συντήρησης της ταμειακής μηχανής (παράβαση του ΚΒΣ). Ενημερώνει το αφεντικό και για μία εβδομάδα γίνεται ο διάλογος "τι είναι αυτό (το βιβλιάριο);" (μπλα-μπλα-μπλα) -> εφορία." - "έψαξες παντού;" - "ναι." - "μα, που χάθηκε;". Τελικά ο νέος προτείνει να δηλωθεί στην εφορία η απώλεια του, να κοπεί ένα πρόστιμο και να αποκτηθεί καινούργιο. "Τσάμπα λεφτά θα πληρώνουμε;" είναι η απάντηση (εν τω μεταξύ καθημερινά χάνονταν εκατοντάδες ευρώ από την κακοδιαχείριση...). Το θέμα θα συνεχίσει να το ανακινεί ο νέος με συχνότητα 2-3 μηνών για να λαμβάνει την ίδια απάντηση ή σιωπή...

Τα βιβλία της επιχείρησης κρατούνται σε εξωτερικό λογιστικό γραφείο αλλά επειδή σχεδόν το 99% των πωλήσεων που γίνονται είναι υποτιμολογημένες (για την αποφυγή του ΦΠΑ από τον πελάτη και τη μικρότερη φορολογία εισοδήματος από την επιχείρηση), οι κοπέλες στο γραφείο κρατούν χειρόγραφα σε λογιστικές καρτέλες τα υπόλοιπα των πελατών και των προμηθευτών. Φυσικά δεν χρειάζεται να αναλυθούν τα μειονεκτήματα ενός τέτοιου συστήματος. Για παράδειγμα καμία δεν γνωρίζει ανά πάσα στιγμή πόσα οφείλουν συνολικά οι πελάτες και πόσα η επιχείρηση. Έτσι μετά από μελέτη μερικών μηνών και επειδή ο τρόπος χρεώσεων και πιστώσεων δεν είναι ο συνηθισμένος, ο μηχανογράφος-σύμβουλος φτιάχνει μία εξειδικευμένη εφαρμογή (σε έναν παρατημένο η/υ που βρήκε και ανέστησε) που παρακολουθεί τα οικονομικά αλλά και τα θέματα κοστολόγησης της πρώτης ύλης και των προϊόντων. Έτσι υπάρχει όλη η πληροφορία συγκεντρωμένη, εύκολα προσβάσιμη και με πολύ μεγάλη ταχύτητα. Η μία εκ των γυναικών απολύεται (για πολλούς και διάφορους λόγους) και μένει η παλαιότερη, η οποία όμως δεν σκαμπάζει από χρήση η/υ. Επιπλέον με την απαλοιφή της ανάγκης της χειρόγραφης ενημέρωσης των υπολοίπων μειώνεται σημαντικά η χρησιμότητα της και γι' αυτό το λόγο συνεχίζει πατριωτικά να της ενημερώνει με το πρόσχημα ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει κάτι άλλο το αφεντικό...

Οι μήνες περνούν και όλες οι προσπάθεις εξορθολογισμού της λειτουργίας της επιχείρησης αποτυγχάνουν παταγωδώς λόγω του αφεντικού. Κάποια στιγμή ο όχι πλέον νέος ανακινεί το γνωστό θέμα της ταμειακής χρησιμοποιώντας ως κερασάκι στην επιχειρηματολογία για εκφοβισμό τα σεργιάνια του ΣΔΟΕ στην ευρύτερη περιοχή καθώς τα προεόρτια της κρίσης έχουν αρχίσει να κάνουν τα κρατικά έσοδα αόρατα. Φυσικά δεν γίνεται τίποτα. Μία εβδομάδα αργότερα στο γραφείο σε ώρα πρωϊνή γίνεται η ενημέρωση των καρτελών. Ξαφνικά μπουκάρει ένας από τους εργάτες και  ενημερώνει ότι "το εφορία είναι εντώ!". Ο σύμβουλος-μηχανογράφος-πωλητής-έχει-καταντήσει-να-τα-κάνει-όλα με ένα κλικ του ποντικιού εκτελεί ένα script στον η/υ με τον οποίο όλα τα αρχεία της εφαρμογής του (μικρά σε μέγεθος) ανεβαίνουν σε μια online υπηρεσία και σβήνεται από τον υ/η οτιδήποτε μπορεί να μαρτυρήσει κάποια παράβαση. Η κοπέλα μαζεύει τα κλασιέ με τις καρτέλες σε μία σακούλα και πάει να βγει από το γραφείο. Εκείνη τη στιγμή σκάει η εμπροσθοφυλακή του κλιμακίου ελέγχων, ένας νέος που βλέποντας την κοπέλα αλαφιασμένη τη ρωτάει "τι έχετε στη σακούλα;". Εκείνη μένει πετρωμένη σα να την κοίταξε η Μέδουσα. Ο νέος εφοριακός παίρνει τη σακούλα και βγάζει από μέσα ένα κλασιέ με τίτλο "Κινούμενα Υπόλοιπα Πελατών" και με ένα αυτάρεσκο ύφος λέει "ααα, αυτά είναι ότι πρέπει για εμάς!".

Εντός ολίγων λεπτών the plot thickens που λένε και οι Αμερικανοί: στο γραφείο μπαίνει και το αφεντικό σε κατάσταση πανικού, κοιτάει τις σακούλες με τις καρτέλες, τις αρπάζει μέσα από τα χέρια του έκπληκτου εφοριακού, του λέει "αυτά, δεν τα είδες ποτέ!" και αρχίζει να τρέχει προς τα έξω! (ΣΟΚ και ΔΕΟΣ - είπαμε η ιστορία είναι φανταστική!). Καταφθάνουν και οι υπόλοιποι του κλιμακίου ελέγχων και ο νέος τους διηγείται τα καθέκαστα. Μετά από λίγα λεπτά επανεμφανίζεται ο ιδιοκτήτης, πηγαίνει σε ένα τραπεζάκι που έχει για προσωπική χρήση στο γραφείο, αρπάζει ένα μπουκάλι τσίπουρο και κατεβάζει μία σεβαστή ποσότητα αλκοόλ σαν κάποιον ο οποίος έχει πολλές ώρες να πιει νερό μέσα στο λιοπύρι. Κατόπιν αραδιάζεται σε μία καρέκλα, και αρχίζει να κλαίει με αναφιλητά:    "50 χρόνια δουλεύω και θα πάω φυλακή", "τι θα γίνουν τα παιδιά μου" και άλλα τραγικά. Οι εφοριακοί αποσβολωμένοι αναρωτιώνται αν το εκτυλισσόμενο σκηνικό είναι πραγματικό ή παίζεται θεατρική παράσταση. Τελικά αφού τον καλμάρουν κάπως και πέφτουν τα απαραίτητα τηλέφωνα στη λογίστρια η οποία πρέπει να είναι παρούσα στον έλεγχο με όλα τα βιβλία. 

Όταν τελικά μετά από ώρα καταφέρνει να εμφανιστεί και η λογίστρια, μαντέψτε τι της ζητούν οι εφοριακοί ανάμεσα σε άλλα... (ναι, το γνωστό βιβλιάριο συντήρησης της ταμιακής!) ... Η λογίστρια (ενημερωμένη ότι έχει χαθεί) κοιτάζει το αφεντικό. Το αφεντικό κοιτάζει τον μηχανογράφο. Ο μηχανογράφος σκέφτεται πόσο μαλάκας είναι που μπλέχτηκε σε τέτοια ιλαροτραγωδία. Η λογίστρια αρχίζει και κάνει ότι ψάχνει και μάλιστα πάει να ψάξει στο γραφείο του μηχανογράφου! Ο μηχανογράφος νιώθει την πίεση του να ανεβαίνει και να νιώθει ότι ο χώρος είναι πολύ μικρός...

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2011

What's Up Doc?

Διήγηση γνωστού ενός πραγματικού περιστατικού:
Η μαμά του είχε ισχυρούς πόνους στο πόδι οπότε επισκέφτηκε μαζί με τον γιο δημόσιο νοσοκομείο. Ο ειδικευόμενος ιατρός εξετάζοντας την απαραίτητη ακτινογραφία, προτείνει Α φαρμακευτική αγωγή και ξεκούραση. Κατόπιν παραινέσεως του γιου, έρχεται και ο διευθυντής της κλινικής (ορθοπεδικής προφανώς) ο οποίος συμφωνεί με τη γνώμη του ειδικευόμενου. Μετά από αρκετές μέρες, οι πόνοι επιμένουν παρά την αγωγή. Ακολουθεί επίσκεψη στο ιδιωτικό ιατρείο μεγάλου ονόματος του χώρου. Ο γιατρός-"όνομα" με έκπληξη κοιτάζει την ακτινογραφία και αναφωνεί: "Μα καλά, δεν είδαν το κάταγμα;" (!!)

Προσωπική εμπειρία:
Πρώην φίλος, ειδικευόμενος ιατρός με πολύ υψηλό γνωστικό επίπεδο στο αντικείμενο της ειδίκευσης του. Γενικώς τα τελευταία χρόνια η σχέση μας είναι επιφανειακή καθώς παρατηρώ σταδιακά ότι βρισκόμαστε σε πλήρη αντιδιαστολή σε αντίληψη και πρακτικές σε παρά πολλούς τομείς της προσωπικής (και όχι μόνο) ζωής αλλά και ότι η συμπεριφορά του παρουσιάζει κάποια ανησυχητικά μοτίβα. Κάποια στιγμή μαθαίνω (ως συνήθως από τρίτο άτομο) ότι επισκέπτεται μία ψυχολόγο. Μέχρι εδώ τίποτε το μεμπτό, καθώς είναι απολύτως σεβαστό να αναγνωρίσεις ή να διερωτηθείς για το αν έχεις κάποιο πρόβλημα και να απευθυνθείς σε έναν επαγγελματία του χώρου. Άλλωστε και ο ίδιος βρίσκεται καθημερινά στην άλλη άκρη της ίδιας διαδικασίας... Μαθαίνω επίσης όμως ότι η "ψυχολόγος" είναι και αστρολόγος (!) και ότι ο πρώην φίλος της δίνει σε μία λίστα τις ημερομηνίες γέννησης γνωστών και φίλων για να αποφανθεί η ψυχαστρολόγος με την βοήθεια προγράμματος στον η/υ (τρομάρα σας) για το ποιοι πρέπει να μείνουν στη ζωή του (!!!)...

Τα δύο παραπάνω περιστατικά δείχνουν από τη μία ότι υπάρχει εγκληματική σχεδόν άγνοια του γνωστικού αντικειμένου πολλών από τους εργαζόμενους στο ΕΣΥ (και αυτό το έχω επιβεβαιώσει και από off-the-record συζητήσεις με γιατρούς και παθόντες) και από την άλλη ακόμα και να υπάρχει το ζητούμενο γνωστικό επίπεδο, αυτό δεν είναι αρκετό για να ξεφύγεις πνευματικά από τα δεσμά που ταλανίζουν ανθρώπους που δεν έχουν μπει καν σε εκπαιδευτικές διαδικασίες παρόμοιες με ενός γιατρού..

Και προχωρώ σχεδόν στον πυρήνα του προβλήματος... 
Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ
Σίγουρα αυτό ξενίζει πολλούς ειδικά όταν αναλογίζονται ότι στο παρελθόν έχουν απευθυνθεί σε "μη-επιστήμονες" ή μπορεί να χρειαστεί να το κάνουν. Αλλά τι ορίζεται ως επιστήμη (και που ο ορισμός μας οδηγεί στο παραπάνω συμπέρασμα); Σύμφωνα με τον σκληρό ορισμό (για τις θετικές επιστήμες) είναι ένα σύνολο νόμων (αξιωμάτων) που με τη χρήση μιας γλώσσας (μαθηματικά) περιγράφουν με προκαθορισμένη ακρίβεια το εξεταζόμενο σύστημα και προβλέπουν τη μελλοντική συμπεριφορά του. Για παράδειγμα με γνωστές αρχικές συνθήκες πχ. τη μάζα, τη θέση και τη ταχύτητα ενός σώματος σε ένα βαρυτικό πεδίο (πλανήτης) μπορούμε να ξέρουμε οποιαδήποτε μελλοντική στιγμή τη θέση και την ταχύτητα του με μεγάλη ακρίβεια. Ακόμα και σε χαοτικές συμπεριφορές υπάρχουν νόμοι που δείχνουν την εξέλιξη του συστήματος. Τέλος το μεγάλο όπλο της επιστήμης είναι η πειραματική επιβεβαίωση: oι υπολογισμοί στο χαρτί (τώρα στον η/υ) θα πρέπει να συμφωνούν με τα πειραματικά δεδομένα εντός καθορισμένων αποκλίσεων για την αποδοχή της οποιασδήποτε θεωρίας, αλλιώς επέκταση της παλιάς θεωρίας ώστε να εξηγεί τα νέα δεδομένα ή φαινόμενα ή πέταμα της θεωρίας στον κάλαθο των αχρήστων.

Με βάση τα παραπάνω η ιατρική δεν είναι επιστήμη γιατί δεν υπάρχει ένα σύνολο νόμων που να περιγράφει καθολικά την πλήρη λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού και τις αιτίες των νόσων, αλλά ακόμα και σε τομείς που υπάρχει γνώση δεν είναι επαρκής για την ακριβή πρόβλεψη της εξέλιξης του συστήματος (εδώ ο άνθρωπος). Με άλλα λόγια δηλαδή με τις ίδιες αρχικές συνθήκες (δύο άνθρωποι ακόμα και κλωνοποιημένοι με την ίδια νόσο και με την ίδια θεραπεία) είναι πολύ πιθανό να μην έχουμε την ίδια εξέλιξη λόγω παραγόντων που έχουν σχέση με τον άνθρωπο ειδωμένο πέρα από ένα σύνολο χημικών διαδικασιών. Προς το παρόν η ιατρική είναι ένα οργανωμένο σύνολο γνώσεων που χρησιμοποιείται με καλά αποτελέσματα χάρη στην επιστήμη (στατιστική) και στην κόρη της την τεχνολογία (τόσο στο επίπεδο της διάγνωσης όσο και στο επίπεδο της επέμβασης). Δυστυχώς όμως όσο μικρές και αν γίνουν οι στατιστικές αποκλίσεις σε μία μελέτη ενός συνόλου ανθρώπων για το πως ανταποκρίνονται σε μία θεραπεία, αυτές μπορεί να αντιστοιχούν σε ανθρώπινες ζωές και κανένας δεν θέλει να βρίσκεται στην ατυχία της στατιστικής απόκλισης...

Εάν τα δικά μου επιχειρήματα δεν είναι αρκετά κοπιάρω από έναν ιστότοπο ομοιοπαθητικής (την απορρίπτω) με ένα ενδιαφέρον άρθρο φιλοσοφικού χαρακτήρα: Εν πάση περιπτώσει, το θέμα του ακριβούς επιστημολογικού καθεστώτος της ιατρικής επανέρχεται κατά καιρούς, και στις ημέρες μας δύο άρθρα που εμφανίστηκαν συμπτωματικά την ίδια χρονιά (1981) στο περιοδικό The Journal of Medicine and Philosophy ξαναθέτουν με προκλητικό τρόπο το ζήτημα. Είναι του Ronald Manson, «Why Medicine Cannot Be a Science» [«Γιατί η ιατρική δεν μπορεί να είναι επιστήμη»] και του George Engel, «The Clinical Application of the Biopsychosocial Model» [«Η κλινική εφαρμογή του βιοψυχοκοινωνιολογικού μοντέλου»]. Το πιο ριζοσπαστικό από τα δύο, το κείμενο του Manson, προτάσσει δύο αλληλοσυνδεόμενα επιχειρήματα. 1) Το αίτημα της επιστήμης είναι αυστηρώς γνωσιολογικό, δηλαδή, μια επιστήμη αποσκοπεί στη συστηματική και ελεγχόμενη γνώση ενός καθορισμένου πεδίου. Το αίτημα της ιατρικής όμως δεν είναι γνωσιολογικό·είναι ένας πρακτικός σκοπός, να θεραπεύσει, και μόνο χάριν αυτού αξιοποιεί τις διαθέσιμες κάθε φορά γνώσεις. Άρα, η ιατρική δεν είναι καθόλου επιστήμη, αλλά μάλλον ένα ιδιάζον εγχείρημα. 2) Μία επιστήμη ορίζεται από το αντικείμενό της, πράγμα που σημαίνει ότι, για να είναι επιστήμη, θεσπίζει καταστατικά ένα ευκρινές και σαφώς οριοθετημένο αντικείμενο. Ο στόχος του ενδιαφέροντος της ιατρικής όμως, ο πάσχων άνθρωπος, δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνεται αντιληπτός ως «αντικείμενο»: είναι υποκείμενο όσο και ο ίδιος ο γιατρός, άρα η σχέση τους είναι σχέση διυποκειμενικότητας. Το δεύτερο κείμενο, του Engel, συνεισφέρει ένα μάλλον συμπληρωματικό επιχείρημα. Εστιάζει στο πρόβλημα που αντιπροσωπεύουν η υπερεξειδίκευση της σύγχρονης κλινικής ιατρικής και ο επιστημονικός αναγωγισμός (το «δεν είναι τίποτε άλλο παρά»: δηλαδή, σε τελευταία ανάλυση, «ένα τσουβάλι χημικών διαδικασιών») που, κατά τη γνώμη του, αμβλύνουν την ευαισθησία του γιατρού απέναντι στους πραγματικούς κοινωνικούς παράγοντες, τις συγκινησιακές διαπροσωπικές αντιδράσεις και τα ψυχοκοινωνικά άγχη.

Δυστυχώς η απλή συσσώρευση γνώσης και όχι η γενικότερη μόρφωση (που είναι και η μεγάλη πληγή του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος) είναι ο προθάλαμος για μια κατάσταση ημιμάθειας που οδηγεί σε μία διαστρεβλωμένη αντίληψη της πραγματικότητας και κατ' επέκτασης της θέσης σου στο σύστημα και σε καθιστά ανίκανο ή και επικίνδυνο όταν χρειάζεται να διαχειριστείς καταστάσεις όπως όταν κάποιος εναποθέτει τη ζωή του στα χέρια σου. Πρόκειται για μία τιμή που σου κάνει ο πάσχων και  όχι το ανάποδο. Σε συνδυασμό με την εγωϊστική παθογένεια του Έλληνα πολλές φορές δημιουργείται η εικόνα ενός μίνι-θεού που δεν εργάζεται ως λειτουργός αλλά το λειτούργημα εργάζεται για αυτόν.

Γιατί αναφέρομαι στο θέμα των ιατρών και της ιατρικής; Όχι πάντως από μνησικακία από τις δικές μου εμπειρίες. Γράφω γιατί όπως σχεδόν τα πάντα σε αυτή τη χώρα και ο τομέας υγείας νοσεί σημαντικά και οι λύσεις που προσπαθούν να δοθούν είναι συμπτωματικές. Σχεδόν πουθενά δεν γίνεται λόγος για τον λειτουργό του τομέα. Όσο και να βελτιώσεις τις υποδομές, να εξορθολογίσεις τις δαπάνες, δεν δίνεις λύση στον τομέα χωρίς έναν άξιο λειτουργό και ο άξιος λειτουργός πρέπει τουλάχιστον:
  • να έχει υψηλό μορφωτικό και όχι απλά γνωσιακό επίπεδο και η γενική μόρφωση είναι θέμα συνολικής παιδείας ενός κράτους. Σε ότι αφορά την ειδίκευση του θα πρέπει να παρέχεται (από το κράτος) συνεχή εκπαίδευση και πρακτική εφαρμογή επάνω στις νέες εξελίξεις.
  • να είναι γνώστης της ανθρώπινης ψυχολογίας όχι για να την εκμεταλλεύεται προς ιδίο όφελος αλλά προς όφελος του πάσχοντος.
  • να εργάζεται σε ένα περιβάλλον με όλες τις απαραίτητες υποδομές για τη διεκπεραίωση της εργασίας του και σε ανθρώπινα ωράρια ώστε να μην καταντά το ανάλογο του σκοπάνθρωπου της στρατιωτικής θητείας μέσω ανηλεών εφημεριών λόγω έλλειψης προσωπικού.
  • να αμοίβεται ακριβοδίκαια και όχι με έναν μισθό της πλάκας όπως έχουν καταντήσει τον μισθό του ειδικευόμενου γιατρού και που αποτελεί προσβολή για κάποιον που έχει ήδη φάει δέκα χρόνια σε σχολή και αγροτικό και των ωθεί αυτόματα στην απαξίωση του συστήματος, στην υποβάθμιση των υπηρεσιών του και στο μαύρο χρήμα. Δεν γίνεται να παίρνει γιατρός πρώτο μισθό 800 ευρώ όταν ένας φραπέ(ς) (καφές+νερό+ζάχαρη+ανακάτεμα μερικών δευτερολέπτων) κοστίζει €3,50 και ένα ανδρικό κούρεμα (ψαλίδι/ξυριστική και κοπή τριχών εντός πέντε λεπτών) κοστίζει €12 (χωρίς να υποτιμώ κανένα επάγγελμα).

ΥΓ. Έχουν υπάρξει και θα υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις στην σημερινή νοσηρή κατάσταση...

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011

Progressive Life

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που στα εφηβικά μου χρόνια πέρασα (αναγκαστικά) από μία διαδικασία που θεωρώ απαραίτητο στάδιο για να εκτιμήσεις την καλλιτεχνική αξία ενός προϊόντος όπως ένας μουσικός δίσκος και χρησιμοποιώ την λέξη προϊόν για να τη συνδέσω με το χρηματικό αντίτιμο που πρέπει να καταβάλλεις για την απόκτηση του. Τα χρήματα που πρέπει να ξοδέψεις (ή οποιοδήποτε άλλο αντίτιμο εν πάσει περιπτώσει) για μία μουσική κυκλοφορία σε βάζουν σε διαδικασίες: επιλογής μετά από συγκερασμό απόψεων/κριτικών, βόλτας στο "δισκάδικο", ψαξίματος ανάμεσα σε άλλες κυκλοφορίες, αγοράς, κουβαλήματος σε σακούλα (ή στη "μασχάλη" τα βινύλια), τοποθέτησης στο πικάπ, ακρόασης, συναισθηματικών αντιδράσεων (ακόμα και οι αρνητικές από μία αποτυχημένη αγορά είναι εποικοδομητικές). Νομίζω ότι η αντιπαράθεση με τη μορφή που έχει το "δωρεάν" κατέβασμα εντός λίγης ώρας άπαντων των κυκλοφοριών που μας ενδιαφέρουν δεν χρειάζεται καμία ανάπτυξη για να καταλάβει κανείς πως η "ευκολία" στερεί από τη δημιουργία σημαντικό κομμάτι της αξίας της (σε ότι αφορά τον δέκτη). Κατά ένα τρόπο όσο πιο μικρό ή άυλο γίνεται το μέσο που περιέχει τη καλλιτεχνική δημιουργία άλλο τόσο μας οδηγεί στην ευτελή του αντιμετώπιση. Προσωπικά όσο και φθηνά να κοστολογηθεί το τραγούδι από τα ηλεκτρονικά καταστήματα (τύπου itunes), προτιμώ να έχω την οικονομική δυνατότητα να το αγοράζω με τον υλικό του φορέα (το cd στην εποχή μας).


Στα 80ς η σημερινή ψηφιακή ζωή υπήρχε μόνο σε ερευνητικά κέντρα και στο μυαλό ή στα γραπτά ευφάνταστων συγγραφέων (W. Gibson) και στο χώρο της μουσικής τα αναλογικά μέσα (κασέτα και βινύλιο) διένυαν τα τελευταία χρόνια ζωής τους, έστω και αν σιγά σιγά τώρα επανέρχονται λόγω ενός vintage trend είτε γιατί εξ' ορισμού ο αναλογικός ήχος είναι ανώτερος του ψηφιακού. Εγώ δεν διέθετα σύστημα πικάπ-ενισχυτή-ηχείων αλλά μόνο ένα διπλό φορητό κασετόφωνο Hitachi που με συντρόφευσε σε Γυμνάσιο και Λύκειο (και λίγο μετά). Έτσι συνήθως αγόραζα μία νέα κυκλοφορία σε βινύλιο, το έδινα σε κάποιο φίλο με πικάπ να μου το γράψει σε κασέτα (θυμάται κανείς "παλιός" την Κασετεμπορική στην στοά της Αιόλου;) και μετά συνήθως πωλούσα το βινύλιο σε όποιον ενδιαφερόμενο.


Στο Λύκειο είχα γίνει ο τυπικός μεταλάς των 80ς με μαλλούρα, τζάκετ με ραφτά και κονκάρδες, τζιν και τα κλασσικά converse all star μαύρα μποτάκια. Ανέπνεα με Judas Priest και Black Sabbath αλλά πάντα με ενδιέφεραν εναλλακτικά ακούσματα εντός ή εκτός του μέταλ. Το σωτήριο έτος 1988 μία μπάντα από το χώρο του power metal με το όνομα Fates Warning έχοντας ήδη δείξει σημαντική μουσική πρόοδο προχωράει ακόμα παραπέρα με το No Exit στα λιβάδια που σήμερα ονομάζονται progressive metal. Ένα υποείδος που χαρακτηρίζεται από φυγή από τη νόρμα στη διάταξη της σύνθεσης και με πιο σοφιστικέ προσέγγιση σε στίχο και ενορχήστρωση. Προσωπικά τον όρο δεν τον ενστερνίζομαι γιατί εξ' ορισμού η λέξη δείχνει κάτι το προοδευτικό, το εξελισσόμενο και που τελικά αν μπορείς και το διακρίνεις από συγκεκριμένα χαρακτηριστικά δεν είναι, είναι απλά διαφορετικό. Είναι πιο τεχνικό και αρτίστικο. Από την άλλη πριν από τα συγκροτήματα που αναφέρομαι σε αυτήν την ανάρτηση, στο είδος μεγαλούργησαν άλλοι τη δεκαετία του 1970 και που είναι αποδεκτό ότι θεωρούνται "πατέρες" (πχ. Uriah Heep, Rush). 

Επιστρέφοντας στα δικά μου με το No Exit ξεκίνησε η σχέση μου με τους Fates Warning: όταν είσαι νέος, η μουσική είναι σαν το νερό, απαραίτητο για τη ζωή (για ποιον άλλο λόγο βλέπεις μόνο νέους με ακουστικά στα αυτιά;), έτσι και εγώ στα νιάτα μου ήθελα να ακούω μουσική πάντα και παντού, ακόμα και στο κρεβάτι πριν αποκοιμηθώ. Είχα το κασετόφωνο στο προσκέφαλο και με τα ακουστικά βυθιζόμουν σε κόσμους που έδιναν διέξοδο από τα εφηβικά άγχη ή που άλλες φορές είχαν περισσότερο νόημα από τον πραγματικό. Ένα βράδυ αποκοιμήθηκα με το The Ivory Gate of Dreams από το No Exit και η μουσική λειτούργησε τόσο υποβλητικά στο υποσυνείδητο που βίωσα την πιο απόκοσμη ονειρική σεκάνς της ζωής μου...


Οι Fates Warning εξελίχθηκαν σε προσωπικό μουσικό φετίχ και χαίρομαι ιδιαίτερα που αγαπήθηκαν και από άλλους, ειδικά στο ελληνικό κοινό (ίσως φταίει και ότι η ψυχή του συγκροτήματος, ο Jim Matheos έχει ελληνική καταγωγή). Πέρα από το προσωπικό τους εντελώς ύφος, λατρεύω και τον φανταστικό τους ντράμερ, τον Mark Zonder (aka ThunderChild, ex Warlord) ο οποίος με το ευφάνταστο παίξιμο και την τεχνική του πάει τις συνθέσεις σε άλλη διάσταση. Το συγκρότημα συνέχισε να παράγει εξαιρετική μουσική μέχρι το 2004 και για τα τελευταία χρόνια είναι δισκογραφικά ανενεργό, αλλά απ' ότι διαβάζω γράφουν μουσική για νέα κυκλοφορία.


(Από τον δίσκο "Perfect Symmetry")

Το 1989 πέφτει το μάτι σε μία κριτική του περιοδικού Metal Hammer για ένα συγκρότημα με πολλές επιρροές από Rush. Δεν χρειαζόμουν και πολλά μιας και ήδη εκτιμούσα τους Rush και ξεκίνησα για το Happening, το στάνταρ δισκάδικο του μεταλά στο κέντρο της Αθήνας. Ανεβαίνοντας στο πατάρι μέσα σε μισό λεπτό πέφτει το μάτι μου στο εξώφυλλο του υπό αγορά δίσκου και κινούμενος απλώνοντας το χέρι να πάρω το μοναδικό αντίτυπο ακούω ένα σπαρακτικό: "ΟΧΙ, ΡΕ ΦΙΛΕΕΕΕ!". Γυρνάω και βλέπω έτερο μεταλά με ίδιες προθέσεις με τις δικές μου αλλά με ύφος παιδιού που έχασε σε αγώνα με έπαθλο το καλύτερο παγωτό του κόσμου. Του εξηγώ το "σύστημα" μου και του λέω ότι την μεθεπόμενη μέρα αν θέλει του πουλάω τον δίσκο μετά από μία-δύο χρήσεις στη μισή τιμή (κάπου 500 δραχμές - ω ναι). Δεν έδειχνε να με πολυπιστεύει αλλά η ανάγκη τον έφερε στο ραντεβού για να παραλάβει μισο-έκπληκτος τον δίσκο. Για την ιστορία ο δίσκος ήταν το When Dream and Day Unite των Dream Theater για τους οποίους το μόνο που θα πω είναι ότι έγιναν οι πρέσβεις του είδους με παγκόσμια αναγνώριση. Θα αναφερθώ μόνο στη φήμη τους στα live, καθότι απαρτίζονται από μουσικούς υψηλού επιπέδου και η πιστότητα με την οποία αναπαράγουν την πολύ σύνθετη μουσική τους μπορεί να αναγκάσει επίδοξους σφετεριστές να παρατήσουν το άθλημα. Μάλιστα έχουν τη συνήθεια να παίζουν ολόκληρους δίσκους άλλων συγκροτημάτων (!) όπως το Master of Puppets των Metallica, το Number of the Beast των Iron Maiden κλπ.


(live)



Στις 2/8/11 στο Terra Vibe στη Μαλακάσα ήταν προγραμματισμένη εμφάνιση του ιερατείου του Progressive Metal, των Fates Warning και των Dream Theater. Τους πρώτους τους είχα δει πολύ παλιά, αλλά θεωρούσα αμαρτία να μην έχω δει εγώ τους Dream Theater live, ένας άνθρωπος από τους πρώτους που τους άκουσαν στην Ελλάδα και να τους έχω προωθήσει (μέσω άποψης) τόσο πολύ. Δεν θα γράψω κριτική ή εντυπώσεις, αυτά τα κάνουν άλλοι και επί πληρωμή, αλλά ήταν όπως το περίμενα... Στις 9 Σεπτέμβρη κυκλοφορεί η νέα δουλειά τους με τίτλο "A Dramatic Turn of Events".

Υ.Γ.
Υπάρχει και ένα τρίτο συγκρότημα του χώρου που δυστυχώς έχει διαλυθεί και που μου έχει χαρίσει μια καταπληκτική live εμπειρία, οι Γερμανοί Sieges Even και που θα είναι για πάντα στη καρδιά μου...