Άλλο να γνωρίζεις και άλλο να νομίζεις ότι γνωρίζεις.
Το πρόβλημα έγκειται στο ότι αυτοί που νομίζουν ότι γνωρίζουν δεν το γνωρίζουν ότι νομίζουν.
Είναι βέβαιοι ότι γνωρίζουν.
Το χειρότερο είναι ότι η βεβαιότητα τους δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από ότι η αβεβαιότητα αυτών που γνωρίζουν.
Εγώ πάντως είμαι φαν της αβεβαιότητας...

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011

Progressive Life

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που στα εφηβικά μου χρόνια πέρασα (αναγκαστικά) από μία διαδικασία που θεωρώ απαραίτητο στάδιο για να εκτιμήσεις την καλλιτεχνική αξία ενός προϊόντος όπως ένας μουσικός δίσκος και χρησιμοποιώ την λέξη προϊόν για να τη συνδέσω με το χρηματικό αντίτιμο που πρέπει να καταβάλλεις για την απόκτηση του. Τα χρήματα που πρέπει να ξοδέψεις (ή οποιοδήποτε άλλο αντίτιμο εν πάσει περιπτώσει) για μία μουσική κυκλοφορία σε βάζουν σε διαδικασίες: επιλογής μετά από συγκερασμό απόψεων/κριτικών, βόλτας στο "δισκάδικο", ψαξίματος ανάμεσα σε άλλες κυκλοφορίες, αγοράς, κουβαλήματος σε σακούλα (ή στη "μασχάλη" τα βινύλια), τοποθέτησης στο πικάπ, ακρόασης, συναισθηματικών αντιδράσεων (ακόμα και οι αρνητικές από μία αποτυχημένη αγορά είναι εποικοδομητικές). Νομίζω ότι η αντιπαράθεση με τη μορφή που έχει το "δωρεάν" κατέβασμα εντός λίγης ώρας άπαντων των κυκλοφοριών που μας ενδιαφέρουν δεν χρειάζεται καμία ανάπτυξη για να καταλάβει κανείς πως η "ευκολία" στερεί από τη δημιουργία σημαντικό κομμάτι της αξίας της (σε ότι αφορά τον δέκτη). Κατά ένα τρόπο όσο πιο μικρό ή άυλο γίνεται το μέσο που περιέχει τη καλλιτεχνική δημιουργία άλλο τόσο μας οδηγεί στην ευτελή του αντιμετώπιση. Προσωπικά όσο και φθηνά να κοστολογηθεί το τραγούδι από τα ηλεκτρονικά καταστήματα (τύπου itunes), προτιμώ να έχω την οικονομική δυνατότητα να το αγοράζω με τον υλικό του φορέα (το cd στην εποχή μας).


Στα 80ς η σημερινή ψηφιακή ζωή υπήρχε μόνο σε ερευνητικά κέντρα και στο μυαλό ή στα γραπτά ευφάνταστων συγγραφέων (W. Gibson) και στο χώρο της μουσικής τα αναλογικά μέσα (κασέτα και βινύλιο) διένυαν τα τελευταία χρόνια ζωής τους, έστω και αν σιγά σιγά τώρα επανέρχονται λόγω ενός vintage trend είτε γιατί εξ' ορισμού ο αναλογικός ήχος είναι ανώτερος του ψηφιακού. Εγώ δεν διέθετα σύστημα πικάπ-ενισχυτή-ηχείων αλλά μόνο ένα διπλό φορητό κασετόφωνο Hitachi που με συντρόφευσε σε Γυμνάσιο και Λύκειο (και λίγο μετά). Έτσι συνήθως αγόραζα μία νέα κυκλοφορία σε βινύλιο, το έδινα σε κάποιο φίλο με πικάπ να μου το γράψει σε κασέτα (θυμάται κανείς "παλιός" την Κασετεμπορική στην στοά της Αιόλου;) και μετά συνήθως πωλούσα το βινύλιο σε όποιον ενδιαφερόμενο.


Στο Λύκειο είχα γίνει ο τυπικός μεταλάς των 80ς με μαλλούρα, τζάκετ με ραφτά και κονκάρδες, τζιν και τα κλασσικά converse all star μαύρα μποτάκια. Ανέπνεα με Judas Priest και Black Sabbath αλλά πάντα με ενδιέφεραν εναλλακτικά ακούσματα εντός ή εκτός του μέταλ. Το σωτήριο έτος 1988 μία μπάντα από το χώρο του power metal με το όνομα Fates Warning έχοντας ήδη δείξει σημαντική μουσική πρόοδο προχωράει ακόμα παραπέρα με το No Exit στα λιβάδια που σήμερα ονομάζονται progressive metal. Ένα υποείδος που χαρακτηρίζεται από φυγή από τη νόρμα στη διάταξη της σύνθεσης και με πιο σοφιστικέ προσέγγιση σε στίχο και ενορχήστρωση. Προσωπικά τον όρο δεν τον ενστερνίζομαι γιατί εξ' ορισμού η λέξη δείχνει κάτι το προοδευτικό, το εξελισσόμενο και που τελικά αν μπορείς και το διακρίνεις από συγκεκριμένα χαρακτηριστικά δεν είναι, είναι απλά διαφορετικό. Είναι πιο τεχνικό και αρτίστικο. Από την άλλη πριν από τα συγκροτήματα που αναφέρομαι σε αυτήν την ανάρτηση, στο είδος μεγαλούργησαν άλλοι τη δεκαετία του 1970 και που είναι αποδεκτό ότι θεωρούνται "πατέρες" (πχ. Uriah Heep, Rush). 

Επιστρέφοντας στα δικά μου με το No Exit ξεκίνησε η σχέση μου με τους Fates Warning: όταν είσαι νέος, η μουσική είναι σαν το νερό, απαραίτητο για τη ζωή (για ποιον άλλο λόγο βλέπεις μόνο νέους με ακουστικά στα αυτιά;), έτσι και εγώ στα νιάτα μου ήθελα να ακούω μουσική πάντα και παντού, ακόμα και στο κρεβάτι πριν αποκοιμηθώ. Είχα το κασετόφωνο στο προσκέφαλο και με τα ακουστικά βυθιζόμουν σε κόσμους που έδιναν διέξοδο από τα εφηβικά άγχη ή που άλλες φορές είχαν περισσότερο νόημα από τον πραγματικό. Ένα βράδυ αποκοιμήθηκα με το The Ivory Gate of Dreams από το No Exit και η μουσική λειτούργησε τόσο υποβλητικά στο υποσυνείδητο που βίωσα την πιο απόκοσμη ονειρική σεκάνς της ζωής μου...


Οι Fates Warning εξελίχθηκαν σε προσωπικό μουσικό φετίχ και χαίρομαι ιδιαίτερα που αγαπήθηκαν και από άλλους, ειδικά στο ελληνικό κοινό (ίσως φταίει και ότι η ψυχή του συγκροτήματος, ο Jim Matheos έχει ελληνική καταγωγή). Πέρα από το προσωπικό τους εντελώς ύφος, λατρεύω και τον φανταστικό τους ντράμερ, τον Mark Zonder (aka ThunderChild, ex Warlord) ο οποίος με το ευφάνταστο παίξιμο και την τεχνική του πάει τις συνθέσεις σε άλλη διάσταση. Το συγκρότημα συνέχισε να παράγει εξαιρετική μουσική μέχρι το 2004 και για τα τελευταία χρόνια είναι δισκογραφικά ανενεργό, αλλά απ' ότι διαβάζω γράφουν μουσική για νέα κυκλοφορία.


(Από τον δίσκο "Perfect Symmetry")

Το 1989 πέφτει το μάτι σε μία κριτική του περιοδικού Metal Hammer για ένα συγκρότημα με πολλές επιρροές από Rush. Δεν χρειαζόμουν και πολλά μιας και ήδη εκτιμούσα τους Rush και ξεκίνησα για το Happening, το στάνταρ δισκάδικο του μεταλά στο κέντρο της Αθήνας. Ανεβαίνοντας στο πατάρι μέσα σε μισό λεπτό πέφτει το μάτι μου στο εξώφυλλο του υπό αγορά δίσκου και κινούμενος απλώνοντας το χέρι να πάρω το μοναδικό αντίτυπο ακούω ένα σπαρακτικό: "ΟΧΙ, ΡΕ ΦΙΛΕΕΕΕ!". Γυρνάω και βλέπω έτερο μεταλά με ίδιες προθέσεις με τις δικές μου αλλά με ύφος παιδιού που έχασε σε αγώνα με έπαθλο το καλύτερο παγωτό του κόσμου. Του εξηγώ το "σύστημα" μου και του λέω ότι την μεθεπόμενη μέρα αν θέλει του πουλάω τον δίσκο μετά από μία-δύο χρήσεις στη μισή τιμή (κάπου 500 δραχμές - ω ναι). Δεν έδειχνε να με πολυπιστεύει αλλά η ανάγκη τον έφερε στο ραντεβού για να παραλάβει μισο-έκπληκτος τον δίσκο. Για την ιστορία ο δίσκος ήταν το When Dream and Day Unite των Dream Theater για τους οποίους το μόνο που θα πω είναι ότι έγιναν οι πρέσβεις του είδους με παγκόσμια αναγνώριση. Θα αναφερθώ μόνο στη φήμη τους στα live, καθότι απαρτίζονται από μουσικούς υψηλού επιπέδου και η πιστότητα με την οποία αναπαράγουν την πολύ σύνθετη μουσική τους μπορεί να αναγκάσει επίδοξους σφετεριστές να παρατήσουν το άθλημα. Μάλιστα έχουν τη συνήθεια να παίζουν ολόκληρους δίσκους άλλων συγκροτημάτων (!) όπως το Master of Puppets των Metallica, το Number of the Beast των Iron Maiden κλπ.


(live)



Στις 2/8/11 στο Terra Vibe στη Μαλακάσα ήταν προγραμματισμένη εμφάνιση του ιερατείου του Progressive Metal, των Fates Warning και των Dream Theater. Τους πρώτους τους είχα δει πολύ παλιά, αλλά θεωρούσα αμαρτία να μην έχω δει εγώ τους Dream Theater live, ένας άνθρωπος από τους πρώτους που τους άκουσαν στην Ελλάδα και να τους έχω προωθήσει (μέσω άποψης) τόσο πολύ. Δεν θα γράψω κριτική ή εντυπώσεις, αυτά τα κάνουν άλλοι και επί πληρωμή, αλλά ήταν όπως το περίμενα... Στις 9 Σεπτέμβρη κυκλοφορεί η νέα δουλειά τους με τίτλο "A Dramatic Turn of Events".

Υ.Γ.
Υπάρχει και ένα τρίτο συγκρότημα του χώρου που δυστυχώς έχει διαλυθεί και που μου έχει χαρίσει μια καταπληκτική live εμπειρία, οι Γερμανοί Sieges Even και που θα είναι για πάντα στη καρδιά μου...



2 πειραματίστηκαν:

Miketzin είπε...

Όλα δεκτά, αλλά θυμάμαι πολύ καλά ότι το κασετόφωνο σου ήταν sharp...

Mistirios είπε...

Έχεις δίκιο, δεν ξέρω πως στο καλό μου κόλλησε το Hitachi..

Δημοσίευση σχολίου

Πειραματίσου: