Πειράματα

A Mad Deus

2012-01-26T22:19:00.000+02:00

Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος δεν είναι πια στη ζωή.

Ομολογώ πως δεν μου άρεσε το έργο του και φυσικά δεν ένιωσα την απώλεια που νιώθεις όταν "φεύγει" κάποιος που σου έχει χαρίσει εσένα προσωπικά με την τέχνη του. Το κατά πόσο η απώλεια είναι εθνική αυτό καθορίζεται από την εκτίμηση του συνόλου εντός και εκτός συνόρων και σίγουρα αυτή είναι σημαντική. Εδώ απλά παραθέτω τις σκέψεις μου. Ο κινηματογράφος του Αγγελόπουλου είχε τις αρετές του (εικαστικές) αλλά ως θεατής εκτιμώ τον κινηματογράφο που έχει μία σχέση "ένα" (έργο) "προς πολλούς" (θεατές) και νομίζω ότι είναι μεγάλο προσόν μιας καλλιτεχνικής δημιουργίας να μην δημιουργεί στεγανά ως προς τους αποδέκτες της. Ποια στεγανά μπορεί να είναι αυτά; Ένα καλό παράδειγμα είναι το τοπικό πολιτικοκοινωνικό πλαίσιο του δημιουργού. Μπορεί να κάνει το έργο εντελώς μη προσιτό για κάποιον που όχι απλά δεν το μοιράζεται ως βίωμα αλλά δεν διαθέτει και το υπόβαθρο να αντιληφθεί εικονικά το πλαίσιο αυτό. Φανταστείτε για παράδειγμα πόσο δύσκολο είναι να μπει στο σύμπαν (Νέα Υόρκη, τζαζ, ρετροφιλία) του αγαπητού μας Γούντι Άλεν μία νέα κοπέλα από τη Νιγηρία (για αυτήν η Αμερική είναι η Beyonce). Ένα άλλο παράδειγμα είναι η αυτοαναφορικότητα: μία ταινία π.χ. με κεντρικό θέμα μία άλλη ταινία (Fan Boys), ακόμα και αν είναι πολύ καλύτερη από τη σχεδόν κακή του παραδείγματος, θα υποφέρει διαχρονικά γιατί απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό. Φυσικά υπάρχει πάντα η επιλογή της διασκέδασης εκεί όμως βρίσκεται η διαφορά της από την ψυχαγωγία: η πρώτη είναι εφήμερη, παροδική και η δεύτερη έχει στόχο την ανύψωση του πνεύματος. Αν οι επιλογές μας είχαν όλες σκοπό την διασκέδαση δεν θα είχε χρησιμοποιηθεί τόση φαιά ουσία για την αξία των έργων τέχνης και την καθιέρωση των δημιουργών τους.

Για να ξεκαθαρίσω και τι στυλ κινηματογράφου προτιμώ, θεωρώ κορυφαίο δημιουργό τον Άλφρεντ Χίτσκοκ. Τους λόγους τους αναλύει πολύ ωραία ο αποθανών Μπάμπης Ακτσόγλου στο βιβλίο του:

Η παράξενη περίπτωση του κυρίου Άλφρεντ Χίτσκοκ

Επανερχόμενος στον Αγγελόπουλο νομίζω ότι το έργο του έχει τέτοια στεγανά και συνεπικουρούμενο από την αργή του γραφή απομακρύνει εύκολα τον ξένο προς αυτό αλλά όχι μόνο: δεν είναι λίγο ειρωνικό που εγώ ως Έλληνας (και μάλιστα ορθολογιστής) βρίσκω περισσότερα σημεία ταύτισης με το Βαλκανικό τσίρκο που απαρτίζουν οι ήρωες του Σέρβου Κουστουρίτσα παρά με τις φιγούρες στο έργο του Έλληνα Αγγελόπουλου; Και εδώ εισέρχεται το δύσκολο ερώτημα: μπορείς να κρίνεις ένα έργο τέχνης αντικειμενικά, έξω από τις δικές σου εμπειρίες ως θεατής, χωρίς να αφήσεις τα σημεία ταύτισης να σε παρασύρουν συναισθηματικά; Το μόνο που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι ο μοναδικός κριτής με τα προηγούμενα χαρακτηριστικά είναι ο χρόνος. Το πέρασμα του αφήνει μια σφραγίδα που δύσκολα αμφισβητείται. Το άλλο μεγάλο ερώτημα είναι κατά πόσο ο δημιουργός οφείλει να είναι ηθικά αντάξιος του έργου του.

Με τον θάνατο του Θ. Αγγελόπουλου ο Δ. Δανίκας στα ΝΕΑ έγραψε ένα άρθρο στο οποίο επιτίθεται στον χαρακτήρα του σκηνοθέτη (και το οποίο δεν είναι πλέον διαθέσιμο στον ιστότοπο των ΝΕΩΝ - το αποσύρανε) και για το οποίο άκουσε όσα "γαλλικά" δεν έχει πει σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ο γηραιότερος Γάλλος. Την επομένη ο Δανίκας ανασκεύασε με νέο άρθρο (το οποίο θεωρώ χειρότερη μπαρούφα). Παραθέτω το αρχικό κείμενο του Δανίκα για να είναι πιο πλήρης η ανάρτηση:

«Δεν θέλω να υπογράψω αγιογραφία, αλλά όλη την αλήθεια. Όπως την έζησα και την άκουσα από τους συνεργάτες του. Στα γυρίσματα για τον «Μεγαλέξαντρο» πάνω στα βουνά και τα χιόνια το συνεργείο τρέμει από το κρύο και από την πείνα. Η τροφοδοσία της παραγωγής, που την είχε αναλάβει η Φοίβη, μέλλουσα κυρία Αγγελοπούλου, γινόταν με το σταγονόμετρο. Έτσι κάποιοι από το συνεργείο έγραψαν στον τοίχο «Ο Θόδωρος και η καταραμένη Φοίβη». Τρία λοιπόν τα κουσούρια του: η παροιμιώδης τσιγκουνιά του. Η αθεράπευτη αλαζονεία του. Πράγμα που τον έκανε να μιλάει σχεδόν περιφρονητικά όχι μόνο για τους έλληνες συναδέλφους του, αλλά και για αρκετούς μεγάλους. Και το τρίτο η εμμονή του στο ίδιο αισθητικό μοτίβο. Με αποτέλεσμα οι τελευταίες του ταινίες, αποχυμωμένες από ζωντάνια και ουσία, να θυμίζουν, ως σχήμα, την προσωπική του αισθητική. Όμως ουδείς, ακόμα και ένας Τεό, αλάνθαστος!»

Έτυχε να δω ξανά πρόσφατα το Amadeus με θέμα μία από τις μεγαλύτερες μορφές της Τέχνης, τον Β.Α.Μότσαρτ και κεντρικό άξονα την ετεροβαρή αντιπαλότητα του με ένα σχετικά καταξιωμένο συνθέτη της εποχής του, τον Α. Σαλιέρι. H ταινία βέβαια δεν είναι ιστορικά ακριβής αλλά είναι επιβεβαιωμένη η ματαιοδοξία του Μότσαρτ και η ροπή του προς το σκατολογικό χιούμορ. Ο συνθέτης - "αντίπαλος" Σαλιέρι στο σενάριο αλλά και στην αντίστοιχη ταινία ψέγεται τον Θεό επειδή του έδωσε μουσικό αυτί και την επιθυμία να τον υμνεί αλλά του στέρησε το ταλέντο να το κάνει. Αντιθέτως το έδωσε σε ένα "ανήθικο ανθρωπάκι"...

Έτυχε επίσης και μερικές μέρες πριν να (ξανα)ζήσω μία κόντρα ανθρώπων του γραπτού λόγου στην οποία είδα ψήγματα της ίδιας οργής από την οποία ξεχειλίζει ο θεατρικός/κινηματογραφικός Σαλιέρι. Δεν θα αναφέρω ονόματα, ούτε σε ποιον ταιριάζει ο κάθε ρόλος. Είναι μία κατάσταση στην οποία μπορεί να έχουμε βρεθεί και εμείς, αναγνωρίζοντας δίπλα μας τον δικό μας Μότσαρτ. Στην επόμενη κόντρα που θα ξεσπάσει οι περισσότεροι θα διαλέξουμε πάλι ρόλους και στρατόπεδα...

Αλλά για να γυρίσω στη δική μου οπτική το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχω με τον Αγγελόπουλο είναι ότι ήταν κομμάτι της Ελληνικής (Αριστερής) Διανόησης. Και της ρίχνω μεγάλη ευθύνη για όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στη χώρα. Γιατί η ίδια και το έργο της λειτούργησε αυτιστικά. Γιατί κλεισμένη στο καβούκι της όχι δεν φώναξε όταν πρέπει, δεν μίλησε καν - και μια με δύο εξαιρέσεις δεν αρκούν καν. Αυτοεγκλωβίστηκε στον ελιτισμό της θεωρώντας πως οποιαδήποτε εκλαϊκευση σημαίνει πτώση από τα θεία. Ασχολήθηκε με το να καπαρώσει οφίτσια και βραβεία και δεν κατάλαβε ότι της κούναγαν το ίδιο καρότο με τους υπόλοιπους απλά μεταμφιεσμένο...

Ίσως όταν και άμα βγούμε από αυτή τη δίνη που ζούμε τώρα να επανεκτιμήσω το έργου του Θ. Αγγελόπουλου.

Year (in High) Resolution

2012-01-14T14:44:00.001+02:00

Όσοι ρίχνετε που και που μια κλεφτή ματιά σε αυτήν εδώ τη γωνιά του Διαδικτύου θα έχετε παρατηρήσει ότι ανανεώνεται σπάνια. Είναι ένα φαινόμενο συχνό πλέον σε μια συγκεκριμένη φουρνιά bloggers (στην οποία ανήκω και εγώ) που έχει δύο κύριες αιτίες. Η πρώτη είναι ότι γενικά το προσωπικό blogging πεθαίνει καθώς δέχτηκε μάλλον ανεπανόρθωτα πλήγματα από το Facebook και το Τwitter όπου τα status updates (εναλλακτικά micro-blogging) είναι καθημερινά, μπορούν και συμπεριλαμβάνουν πολύ εύκολα μαζί πολυμεσικό υλικό ή συνδέσμους, μοιράζονται και σχολιάζονται ταχύτατα και όλα αυτά λόγω της φύσης των κοινωνικών δικτύων: όταν ξεκινάς κάτι σε προσωπικό σου χώρο στο Διαδίκτυο θα πρέπει να προσελκύσεις κοινό αλλά και να το διατηρήσεις εφόσον έρχεται για ειδικό σκοπό - να διαβάσει κάτι που έγραψες συνήθως. Στον χώρο κοινωνικής δικτύωσης είναι όλοι "διαθέσιμοι" είτε γιατί είναι πραγματικοί φίλοι/γνωστοί/συγγενείς είτε γιατί σας αρέσουν ή τους αρέσετε για κάποιο άλλο λόγο (να μην ξεχνάμε και τη δύναμη του Facebook, τις φωτογραφίες). Συνηθίζω να λέω (σουρεαλιστικά πάντα) ότι "αν δεν υπάρχεις στο Facebook, δεν υπάρχεις!" και αυτό πλέον έχει ξεφύγει και από τις προσωπικές οντότητες. Στις διαφημιστικές ταμπέλες δεν βλέπεις πλέον www.polignostobrand.com αλλά www.facebook.com/polignostobrand.

Από την άλλη (δεύτερη αιτία) όλοι όσοι ξεκίνησαν το blogging ως ένα μέσο διεξόδου και προβολής (ειδικά στην Ελλάδα όπου έχουμε μια διαφορά φάσης στην παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα) με όσα συμβαίνουν στην χώρα έχουν χάσει την όρεξη τους. Συνεχίζουν μόνο όσοι έχουν πραγματική φλέβα για αυτό το σπορ. Το προσωπικό blogging δεν θα σταματήσει από γενική άποψη αλλά θα έχει πολύ μικρό κοινό πλέον. Θα κυριαρχήσει το εξειδικευμένο blogging από μία δεξαμενή ανθρώπων που θα αποτελείται από δημοσιογράφους που θα προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα και ερασιτεχνών bloggers που θα καταφέρουν να αποκτήσουν μία δεοντολογική νοοτροπία. Προσωπικά με ικανοποιεί μόνο να γράφω για πράγματα (από το δικό μου σύμπαν πάντα) με μια μικρή λογοτεχνική χροιά τα οποία θα μπορούν να διαβάζονται παραπάνω από μία φορά από τον ίδιο αναγνώστη. Βέβαια θα συμβαίνει που και που μία ανάρτηση να είναι ποτ-πουρί όλων όσων σε απασχόλησαν την τελευταία/ο εβδομάδα/μήνα και πέταξες έξυπνες ατάκες ή σχόλια στο Facebook ή στο Twiter αλλά η δυσκολία και ευχαρίστηση είναι να καταφέρνεις να γράψεις κάτι με σπονδυλωτή δομή το οποίο να διατηρεί κάποια διαχρονικότητα.

Μακάρι να πέθαινε μόνο το blogging στην Ελλάδα όμως... η χώρα βρίσκεται στην εντατική και το χειρότερο είναι πως κατά τη γνώμη μου δεν θέλει να ζήσει. Βέβαια αν ρωτήσεις τον καθένα από εμάς χωριστά το αν θέλει να επιβιώσει η χώρα θα σου απαντήσει θετικά (με εξαίρεση ίσως μερικές απολύτως ιδιοτελείς περιπτώσεις που το χειρότερο είναι ότι τελικά είναι πιο "ειλικρινείς") αλλά αν ρωτήσεις και τον καθένα χωριστά αν είναι διατεθειμένος να κάνει ότι είναι απαραίτητο για να σωθεί η χώρα θα σου απαντήσει άμεσα ή έμμεσα όχι. Βέβαια έχω την άνεση να είμαι άγαμος με ελάχιστες υποχρεώσεις και να μπορώ να το παίζω "δύσκολος" αλλά έχω ήδη μια προϋπηρεσία μη κομφορμισμού στην οποία θέλω να μείνω πιστός. Αλλά ακόμα και αν δεχτώ το πολύ ισχυρό επιχείρημα των αναγκών που επιβάλλουν οι οικογενειακές δεσμεύσεις, με την συνεχή υποτροπή της ίδιας νόσου (της εξαγοράς ψήφου δηλαδή) δεν αποτελειώνουμε το μέλλον των παιδιών μας; (για το δικό μας ούτε κουβέντα)

Τι θα έπρεπε να γίνει τη χρονιά που πέρασε; Εντός δημοκρατικών πλαισίων πάντα: ΕΚΛΟΓΕΣ! Το πολιτικό κατεστημένο μπορεί ίσως να πνέει τα λοίσθια του, αλλά δίνει σκληρά και αποφασιστικά χτυπήματα κάθε φορά που η διαφωνία του λαού με κρίσιμες αποφάσεις πάει να πάρει κάποια μαζικής διαμαρτυρίας. Έχει μαζί του και ένα σκληρό πυρήνα αμετανόητων στηρικτών που είτε δεν βλέπουν την πραγματικότητα (οι περισσότεροι) ή δεν τους απασχολεί (ή λιγότεροι και ισχυρότεροι). Και είναι εύκολο να καταφέρνεις να διατηρείς την εξουσία όταν δεν έχεις απέναντι σου ένα αμιγές μέτωπο αποφασισμένων διαμαρτυρομένων ή όταν δεν είναι αμιγές να είναι τόσο μαζικό που να παρασύρει τα πάντα. Προφανώς δεν συγκροτήθηκε ποτέ τίποτα από τα δύο (οι αιτίες απαιτούν μία χωριστή ανάρτηση αλλά εν συντομία είναι οι ίδιες που μας οδήγησαν στη σημερινή κρίση).

Αυτή τη στιγμή παίζεται στην Ελλάδα το πιο αγωνιώδες επεισόδιο CSI για το PSI. Η έκβαση του θα καθορίζει την παραμονή μας εντός ευρώ και την ατζέντα των επερχόμενων εκλογών όπου οι γνωστοί βρυκόλακες θα προσπαθήσουν να υπνωτίσουν ξανά το κοινό τους χρησιμοποιώντας και νέες γενιές υποτακτικών για να μη το κάνουν να συνειδητοποιήσει το προφανές: Δεν γίνεται να σου λύνουν τα προβλήματα αυτοί που τα δημιουργούν (παραφράζοντας τον θείο Άλμπερτ)! Όσες μεταμέλειες και να κάνεις δεν μπορείς πλέον να αποτελέσεις μέρος της λύσης. Ως ελάχιστη δράση θα πρέπει να πας στο σπίτι σου και θα πρέπει να είσαι ευχαριστημένος που από τη στιγμή που έχεις παραλύσει θεσμούς και δικαιοσύνη έχεις γλιτώσει από την οργή ενός όχλου. Έχω ξαναγράψει ότι δεν είμαι σε θέση να πω σε κανένα τι θα ψηφίσει αλλά είμαι σίγουρα σε θέση να πω τι δεν πρέπει να ψηφίσει. Και ως ελάχιστο αλλά πλέον τόσο ισχυρό επιχείρημα δεν αρκεί ότι τριάντα χρόνια δύο κόμματα έχουν κυβερνήσει τη χώρα; Δυστυχώς όμως υπάρχουν αυτή τη στιγμή άνθρωποι που ετοιμάζονται για κατάληψη θέσεων σε μία κυβέρνηση ΝΔ ασχέτως από αυτοδυναμία (μπρρρρ) ή όχι. Είναι ανάμεσα μας (ή ανάποδα; :Ρ) και απαιτείται δράση: προτείνω την ίδρυση της ΚΚΚ! :Ρ

Καταδότες

Κομματικών

Κολαούζων

Το κερασάκι στην τούρτα της απογοήτευσης είναι ότι παρά τις άπειρες διαπιστώσεις/συζητήσεις για τα αίτια της κρίσης μας, έπειτα από δύο χρόνια πάρα πολλοί από εμάς αρνούμαστε να αποδεχθούμε το μερίδιο της ενοχής που μας αναλογεί: μπορεί να μην "τα φάγαμε μαζί" αλλά τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση έπαιρναν αθροιστικά το 80% των ψηφοφόρων. Είναι ένα τόσο ισχυρό ποσοστό που δεν αφήνει περιθώρια για να πετάξεις το μπαλάκι των ευθυνών αλλού. Στο κάτω κάτω αυτό είναι η δημοκρατία, αποφασίζουν οι περισσότεροι και τις συνέπειες της απόφασης τις λουζόμαστε όλοι. Και αν κάποιος εδώ πεταχτεί να πει για όσους απέχουν συστηματικά από τη διαδικασία των εκλογών γιατί για διάφορους λόγους θεωρούν ότι δεν αντιπροσωπεύονται και έτσι το ποσοστό του δικομματισμού ήταν μικρότερο, θα πρέπει να ξέρουν τις συνέπειες της αποχής και του λευκού (σεβαστή επιλογή) λόγω των εκλογικών νόμων που διαμόρφωσε το σύστημα που δεν τους εκπροσωπούσε. Επίσης κανένας δεν απαγόρευση τη δημιουργία νέων προτάσεων/κινημάτων διαφορετικών από τα υπάρχοντα.

Έτσι αρνούμενοι τις ευθύνες μας, έστω και τις ελαχιστότατες εξακολουθούμε να ρίχνουμε το φταίξιμο αλλού: από σκοτεινές λέσχες πλούτου που εκμεταλλεύονται την παγκοσμιοποίηση μέχρι καρμικές εξελίξεις της ανθρωπότητας που έχουν προειπωθεί σε αρχαίες προφητείες. Ας δεχτώ για λίγο ότι κάποιοι μας επιβουλεύονται ως έθνος γιατί είμαστε έξυπνοι και ωραίοι από το dna μας και σαν δεν έφτανε αυτό καπαρώσαμε και από τις ωραιότερες γωνιές στον πλανήτη οπότε έχουν καταστρώσει μακροχρόνια μοχθηρά σχέδια εξαφάνισης μας, τα οποία τώρα έχουν μπει σε εφαρμογή. Ωραία και εμείς οι απόγονοι του Αριστοτέλη και του Μεγαλέξανδρου τι κάνουμε; Δεν μπορούμε να αντιτάξουμε ένα σχεδιάκι; :Ρ (με τις προφητείες αξίζει καν να ασχοληθώ; για όσους δεν ξέρουν είμαστε ήδη στο 2014...).

Αλλά στον τόπο που γεννήθηκε η λογική (Αριστοτέλης), με κάποιο τρόπο εμβολιαζόμαστε με τον αντι-ορθολογιστικό ορό από μικρά παιδιά. Δεν εξηγείται αλλιώς η ευκολία με την οποία νομίζουν κάποιοι ότι μπορούμε να την βγάλουμε καθαρή αφού έχουμε κάπου να κάθονται στην Ελβετία 300 δισεκατομύρια ευρώ! Έχω πει σε στάτους στο Facebook ότι στην Ελλάδα (ειδικά μετά την ταινία "300") υποφέρουμε από τρακοσιοποίηση της αριθμητικής μας αντίληψης και αυτό το νούμερο "κάνει νιάου στα κεραμίδια"...

Υπάρχει έστω και μία επίσημη εκτίμηση που να οδήγησε σε αυτό το εξωπραγματικό νούμερο; Εδώ ολόκληρο το EFSF δεν διαθέτει άμεσα τέτοιο ποσό αλλά πρέπει να χρησιμοποιήσει εξτρά κεφάλαια από το ΔΝΤ και μηχανισμούς μόχλευσης αν χρειαστεί η παρέμβαση του και μάλιστα για οικονομίες πολύ μεγαλύτερες από τη δική μας.

Η ιστορία ξεκίνησε με την περίφημη λίστα Falciani ενός πρώην υπαλλήλου της HSBC ο οποίος διέρρευσε μία λιστα καταθετών στην Ελβετική τράπεζα στην οποία βρίσκονται κοντά στους 2000 Έλληνες αλλά χωρίς καμία εκτίμηση για το ύψος των καταθέσεων. Σε μία ανάρτηση μόνο (την οποία δυστυχώς δεν βρίσκω τώρα) Ελβετός (τραπεζικός) παραδέχτηκε ότι το ύψος των βεβαιωμένων ελληνικών καταθέσεων στις δύο μεγαλύτερες Ελβετικές τράπεζες ανέρχεται περίπου στα 20 δις. Αλλά για να παίξω το συνήγορο του διαβόλου ας πούμε ότι το πραγματικό ποσό είναι 100 δις ευρώ. Ποιος είπε ότι αυτά τα λεφτά ανήκουν στο ελληνικό κράτος; Είναι λεφτά ιδιωτών τα οποία μόνο μπορούν να φορολογηθούν. Και ας υποθέσουμε ότι όλα είναι μαύρο χρήμα και ότι φορολογείται με 50% επί του κεφαλαίου, δηλαδή στην καλύτερη μπορούμε να έχουμε 50 δις ευρώ στα ελληνικά ταμεία. Ποιος νομίζει ότι μπορεί να σωθεί η χώρα από αυτά όταν δεν παράγεις και είσαι μόνιμα ελλειμματικός; Σου αρκούν μόνο να αγοράσεις χρόνο καθώς υπάρχουν δάνεια που τρέχουν και θα τρέχουν... Η τριμηνιαία δόση μας από το πρώτο μνημόνιο είναι μόνο 8 δις ευρώ - χοντρικά δηλαδή το κράτος χρειάζεται δανεικά 30-35 δις το χρόνο για να καλύπτει τις υποχρεώσεις του. Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και η τελευταία μπούρδα που κυκλοφορεί σε μέιλ και μπλογκ με αφορμή άρθρο του Spiegel (δεν το έχω βρει πουθενά) ότι με την πρόταση δημοψηφίσματος του Παπανδρέου κάποιοι έβγαλαν 600 δις δολλάρια! (2 x 300 ...) ;

Σε τελική ανάλυση έστω ότι όλες οι εκτιμήσεις μου είναι λανθασμένες και τελικά με κάποιο τρόπο μας δίνεται η ευκαιρία ξαναμπούμε στο μάτριξ της "ευδαιμονίας" που κατασκευάσαμε.

Ποιο χάπι θα διαλέξουμε;

Δις Ιζ Μπίζνες! (Μέρος Ι)

2011-08-23T18:39:00.000+03:00

Η παρακάτω αφήγηση είναι παντελώς φανταστική...

Τριανταπεντάρης άντρας με εμπειρία στις πωλήσεις και στην μηχανογράφηση αλλά και με την κουλτούρα της σύγχρονης επιχειρηματικότητας προσλαμβάνεται σε επιχείρηση μέσω του φίλου-υιού του ιδιοκτήτη της επιχείρησης για να βοηθήσει στην ανόρθωση της. Η επιχείρηση είναι το χάος προσωποποιημένο: ο ιδιοκτήτης είναι ο σούπερ-μάστορας του παλιού καιρού, υπεργατικός αλλά με καμία επιχειρηματική νοοτροπία και με όλα τα συμπλέγματα που ακολουθούν το συκεκριμένο πρότυπο και που δυστυχώς εμπλέκονται με τα επιχειρηματικά. Πλέον είναι και σε συντάξιμη ηλικία και χτυπάει καθημερινά 500(!) ζάχαρο... Το εργατικό δυναμικό είναι ακόμα χειρότερο: χαμηλή ειδίκευση, μικρή παραγωγιμότητα, υπερ-αμειβόμενο, κακής συνοχής λόγω και διαφορετικών εθνικοτήτων μέχρι και παραβατικής συμπεριφοράς (ένας εξ' αυτών θα πιαστεί να μεταφέρει λαθρομετανάστες με αμοιβή, θα απελαθεί και θα γυρίσει πίσω εντός μηνών...). Το προσωπικό του γραφείου αποτελείται από δύο κοπέλες με τη μία μόνο να έχει κάποιο λογιστικό υπόβαθρο και με τα καθήκοντα τους να είναι η εξυπηρέτηση των πελατών, η παραγγελιοληψία, η τιμολόγηση και άλλα γενικής φύσεως. Ο εργασιακός χώρος είναι μηδενικής ασφάλειας και για το προσωπικό (λόγω της φύσης των εργασιών της επιχείρησης) αλλά και για τις πρώτες ύλες τις ίδιες (οι κλοπές είναι στην εβδομαδιαία διάταξη). Επιπλέον το επίπεδο οργάνωσης αλλά και οι συνθήκες υγειινής είναι υπό του μηδενός...

Ο νεοπροσλαμβανόμενος, κάνει μια εξέταση των εργαλείων και των υποδομών του γραφείου και ανακαλύπτει ανάμεσα σε άλλα ότι λείπει το βιβλιάριο συντήρησης της ταμειακής μηχανής (παράβαση του ΚΒΣ). Ενημερώνει το αφεντικό και για μία εβδομάδα γίνεται ο διάλογος "τι είναι αυτό (το βιβλιάριο);" (μπλα-μπλα-μπλα) -> εφορία." - "έψαξες παντού;" - "ναι." - "μα, που χάθηκε;". Τελικά ο νέος προτείνει να δηλωθεί στην εφορία η απώλεια του, να κοπεί ένα πρόστιμο και να αποκτηθεί καινούργιο. "Τσάμπα λεφτά θα πληρώνουμε;" είναι η απάντηση (εν τω μεταξύ καθημερινά χάνονταν εκατοντάδες ευρώ από την κακοδιαχείριση...). Το θέμα θα συνεχίσει να το ανακινεί ο νέος με συχνότητα 2-3 μηνών για να λαμβάνει την ίδια απάντηση ή σιωπή...

Τα βιβλία της επιχείρησης κρατούνται σε εξωτερικό λογιστικό γραφείο αλλά επειδή σχεδόν το 99% των πωλήσεων που γίνονται είναι υποτιμολογημένες (για την αποφυγή του ΦΠΑ από τον πελάτη και τη μικρότερη φορολογία εισοδήματος από την επιχείρηση), οι κοπέλες στο γραφείο κρατούν χειρόγραφα σε λογιστικές καρτέλες τα υπόλοιπα των πελατών και των προμηθευτών. Φυσικά δεν χρειάζεται να αναλυθούν τα μειονεκτήματα ενός τέτοιου συστήματος. Για παράδειγμα καμία δεν γνωρίζει ανά πάσα στιγμή πόσα οφείλουν συνολικά οι πελάτες και πόσα η επιχείρηση. Έτσι μετά από μελέτη μερικών μηνών και επειδή ο τρόπος χρεώσεων και πιστώσεων δεν είναι ο συνηθισμένος, ο μηχανογράφος-σύμβουλος φτιάχνει μία εξειδικευμένη εφαρμογή (σε έναν παρατημένο η/υ που βρήκε και ανέστησε) που παρακολουθεί τα οικονομικά αλλά και τα θέματα κοστολόγησης της πρώτης ύλης και των προϊόντων. Έτσι υπάρχει όλη η πληροφορία συγκεντρωμένη, εύκολα προσβάσιμη και με πολύ μεγάλη ταχύτητα. Η μία εκ των γυναικών απολύεται (για πολλούς και διάφορους λόγους) και μένει η παλαιότερη, η οποία όμως δεν σκαμπάζει από χρήση η/υ. Επιπλέον με την απαλοιφή της ανάγκης της χειρόγραφης ενημέρωσης των υπολοίπων μειώνεται σημαντικά η χρησιμότητα της και γι' αυτό το λόγο συνεχίζει πατριωτικά να της ενημερώνει με το πρόσχημα ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει κάτι άλλο το αφεντικό...

Οι μήνες περνούν και όλες οι προσπάθεις εξορθολογισμού της λειτουργίας της επιχείρησης αποτυγχάνουν παταγωδώς λόγω του αφεντικού. Κάποια στιγμή ο όχι πλέον νέος ανακινεί το γνωστό θέμα της ταμειακής χρησιμοποιώντας ως κερασάκι στην επιχειρηματολογία για εκφοβισμό τα σεργιάνια του ΣΔΟΕ στην ευρύτερη περιοχή καθώς τα προεόρτια της κρίσης έχουν αρχίσει να κάνουν τα κρατικά έσοδα αόρατα. Φυσικά δεν γίνεται τίποτα. Μία εβδομάδα αργότερα στο γραφείο σε ώρα πρωϊνή γίνεται η ενημέρωση των καρτελών. Ξαφνικά μπουκάρει ένας από τους εργάτες και ενημερώνει ότι "το εφορία είναι εντώ!". Ο σύμβουλος-μηχανογράφος-πωλητής-έχει-καταντήσει-να-τα-κάνει-όλα με ένα κλικ του ποντικιού εκτελεί ένα script στον η/υ με τον οποίο όλα τα αρχεία της εφαρμογής του (μικρά σε μέγεθος) ανεβαίνουν σε μια online υπηρεσία και σβήνεται από τον υ/η οτιδήποτε μπορεί να μαρτυρήσει κάποια παράβαση. Η κοπέλα μαζεύει τα κλασιέ με τις καρτέλες σε μία σακούλα και πάει να βγει από το γραφείο. Εκείνη τη στιγμή σκάει η εμπροσθοφυλακή του κλιμακίου ελέγχων, ένας νέος που βλέποντας την κοπέλα αλαφιασμένη τη ρωτάει "τι έχετε στη σακούλα;". Εκείνη μένει πετρωμένη σα να την κοίταξε η Μέδουσα. Ο νέος εφοριακός παίρνει τη σακούλα και βγάζει από μέσα ένα κλασιέ με τίτλο "Κινούμενα Υπόλοιπα Πελατών" και με ένα αυτάρεσκο ύφος λέει "ααα, αυτά είναι ότι πρέπει για εμάς!".

Εντός ολίγων λεπτών the plot thickens που λένε και οι Αμερικανοί: στο γραφείο μπαίνει και το αφεντικό σε κατάσταση πανικού, κοιτάει τις σακούλες με τις καρτέλες, τις αρπάζει μέσα από τα χέρια του έκπληκτου εφοριακού, του λέει "αυτά, δεν τα είδες ποτέ!" και αρχίζει να τρέχει προς τα έξω! (ΣΟΚ και ΔΕΟΣ - είπαμε η ιστορία είναι φανταστική!). Καταφθάνουν και οι υπόλοιποι του κλιμακίου ελέγχων και ο νέος τους διηγείται τα καθέκαστα. Μετά από λίγα λεπτά επανεμφανίζεται ο ιδιοκτήτης, πηγαίνει σε ένα τραπεζάκι που έχει για προσωπική χρήση στο γραφείο, αρπάζει ένα μπουκάλι τσίπουρο και κατεβάζει μία σεβαστή ποσότητα αλκοόλ σαν κάποιον ο οποίος έχει πολλές ώρες να πιει νερό μέσα στο λιοπύρι. Κατόπιν αραδιάζεται σε μία καρέκλα, και αρχίζει να κλαίει με αναφιλητά: "50 χρόνια δουλεύω και θα πάω φυλακή", "τι θα γίνουν τα παιδιά μου" και άλλα τραγικά. Οι εφοριακοί αποσβολωμένοι αναρωτιώνται αν το εκτυλισσόμενο σκηνικό είναι πραγματικό ή παίζεται θεατρική παράσταση. Τελικά αφού τον καλμάρουν κάπως και πέφτουν τα απαραίτητα τηλέφωνα στη λογίστρια η οποία πρέπει να είναι παρούσα στον έλεγχο με όλα τα βιβλία.

Όταν τελικά μετά από ώρα καταφέρνει να εμφανιστεί και η λογίστρια, μαντέψτε τι της ζητούν οι εφοριακοί ανάμεσα σε άλλα... (ναι, το γνωστό βιβλιάριο συντήρησης της ταμιακής!) ... Η λογίστρια (ενημερωμένη ότι έχει χαθεί) κοιτάζει το αφεντικό. Το αφεντικό κοιτάζει τον μηχανογράφο. Ο μηχανογράφος σκέφτεται πόσο μαλάκας είναι που μπλέχτηκε σε τέτοια ιλαροτραγωδία. Η λογίστρια αρχίζει και κάνει ότι ψάχνει και μάλιστα πάει να ψάξει στο γραφείο του μηχανογράφου! Ο μηχανογράφος νιώθει την πίεση του να ανεβαίνει και να νιώθει ότι ο χώρος είναι πολύ μικρός...

What's Up Doc?

2011-08-12T17:30:00.001+03:00

Διήγηση γνωστού ενός πραγματικού περιστατικού:

Η μαμά του είχε ισχυρούς πόνους στο πόδι οπότε επισκέφτηκε μαζί με τον γιο δημόσιο νοσοκομείο. Ο ειδικευόμενος ιατρός εξετάζοντας την απαραίτητη ακτινογραφία, προτείνει Α φαρμακευτική αγωγή και ξεκούραση. Κατόπιν παραινέσεως του γιου, έρχεται και ο διευθυντής της κλινικής (ορθοπεδικής προφανώς) ο οποίος συμφωνεί με τη γνώμη του ειδικευόμενου. Μετά από αρκετές μέρες, οι πόνοι επιμένουν παρά την αγωγή. Ακολουθεί επίσκεψη στο ιδιωτικό ιατρείο μεγάλου ονόματος του χώρου. Ο γιατρός-"όνομα" με έκπληξη κοιτάζει την ακτινογραφία και αναφωνεί: "Μα καλά, δεν είδαν το κάταγμα;" (!!)

Προσωπική εμπειρία:

Πρώην φίλος, ειδικευόμενος ιατρός με πολύ υψηλό γνωστικό επίπεδο στο αντικείμενο της ειδίκευσης του. Γενικώς τα τελευταία χρόνια η σχέση μας είναι επιφανειακή καθώς παρατηρώ σταδιακά ότι βρισκόμαστε σε πλήρη αντιδιαστολή σε αντίληψη και πρακτικές σε παρά πολλούς τομείς της προσωπικής (και όχι μόνο) ζωής αλλά και ότι η συμπεριφορά του παρουσιάζει κάποια ανησυχητικά μοτίβα. Κάποια στιγμή μαθαίνω (ως συνήθως από τρίτο άτομο) ότι επισκέπτεται μία ψυχολόγο. Μέχρι εδώ τίποτε το μεμπτό, καθώς είναι απολύτως σεβαστό να αναγνωρίσεις ή να διερωτηθείς για το αν έχεις κάποιο πρόβλημα και να απευθυνθείς σε έναν επαγγελματία του χώρου. Άλλωστε και ο ίδιος βρίσκεται καθημερινά στην άλλη άκρη της ίδιας διαδικασίας... Μαθαίνω επίσης όμως ότι η "ψυχολόγος" είναι και αστρολόγος (!) και ότι ο πρώην φίλος της δίνει σε μία λίστα τις ημερομηνίες γέννησης γνωστών και φίλων για να αποφανθεί η ψυχαστρολόγος με την βοήθεια προγράμματος στον η/υ (τρομάρα σας) για το ποιοι πρέπει να μείνουν στη ζωή του (!!!)...

Τα δύο παραπάνω περιστατικά δείχνουν από τη μία ότι υπάρχει εγκληματική σχεδόν άγνοια του γνωστικού αντικειμένου πολλών από τους εργαζόμενους στο ΕΣΥ (και αυτό το έχω επιβεβαιώσει και από off-the-record συζητήσεις με γιατρούς και παθόντες) και από την άλλη ακόμα και να υπάρχει το ζητούμενο γνωστικό επίπεδο, αυτό δεν είναι αρκετό για να ξεφύγεις πνευματικά από τα δεσμά που ταλανίζουν ανθρώπους που δεν έχουν μπει καν σε εκπαιδευτικές διαδικασίες παρόμοιες με ενός γιατρού..

Και προχωρώ σχεδόν στον πυρήνα του προβλήματος...

Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ!

Σίγουρα αυτό ξενίζει πολλούς ειδικά όταν αναλογίζονται ότι στο παρελθόν έχουν απευθυνθεί σε "μη-επιστήμονες" ή μπορεί να χρειαστεί να το κάνουν. Αλλά τι ορίζεται ως επιστήμη (και που ο ορισμός μας οδηγεί στο παραπάνω συμπέρασμα); Σύμφωνα με τον σκληρό ορισμό (για τις θετικές επιστήμες) είναι ένα σύνολο νόμων (αξιωμάτων) που με τη χρήση μιας γλώσσας (μαθηματικά) περιγράφουν με προκαθορισμένη ακρίβεια το εξεταζόμενο σύστημα και προβλέπουν τη μελλοντική συμπεριφορά του. Για παράδειγμα με γνωστές αρχικές συνθήκες πχ. τη μάζα, τη θέση και τη ταχύτητα ενός σώματος σε ένα βαρυτικό πεδίο (πλανήτης) μπορούμε να ξέρουμε οποιαδήποτε μελλοντική στιγμή τη θέση και την ταχύτητα του με μεγάλη ακρίβεια. Ακόμα και σε χαοτικές συμπεριφορές υπάρχουν νόμοι που δείχνουν την εξέλιξη του συστήματος. Τέλος το μεγάλο όπλο της επιστήμης είναι η πειραματική επιβεβαίωση: oι υπολογισμοί στο χαρτί (τώρα στον η/υ) θα πρέπει να συμφωνούν με τα πειραματικά δεδομένα εντός καθορισμένων αποκλίσεων για την αποδοχή της οποιασδήποτε θεωρίας, αλλιώς επέκταση της παλιάς θεωρίας ώστε να εξηγεί τα νέα δεδομένα ή φαινόμενα ή πέταμα της θεωρίας στον κάλαθο των αχρήστων.

Με βάση τα παραπάνω η ιατρική δεν είναι επιστήμη γιατί δεν υπάρχει ένα σύνολο νόμων που να περιγράφει καθολικά την πλήρη λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού και τις αιτίες των νόσων, αλλά ακόμα και σε τομείς που υπάρχει γνώση δεν είναι επαρκής για την ακριβή πρόβλεψη της εξέλιξης του συστήματος (εδώ ο άνθρωπος). Με άλλα λόγια δηλαδή με τις ίδιες αρχικές συνθήκες (δύο άνθρωποι ακόμα και κλωνοποιημένοι με την ίδια νόσο και με την ίδια θεραπεία) είναι πολύ πιθανό να μην έχουμε την ίδια εξέλιξη λόγω παραγόντων που έχουν σχέση με τον άνθρωπο ειδωμένο πέρα από ένα σύνολο χημικών διαδικασιών. Προς το παρόν η ιατρική είναι ένα οργανωμένο σύνολο γνώσεων που χρησιμοποιείται με καλά αποτελέσματα χάρη στην επιστήμη (στατιστική) και στην κόρη της την τεχνολογία (τόσο στο επίπεδο της διάγνωσης όσο και στο επίπεδο της επέμβασης). Δυστυχώς όμως όσο μικρές και αν γίνουν οι στατιστικές αποκλίσεις σε μία μελέτη ενός συνόλου ανθρώπων για το πως ανταποκρίνονται σε μία θεραπεία, αυτές μπορεί να αντιστοιχούν σε ανθρώπινες ζωές και κανένας δεν θέλει να βρίσκεται στην ατυχία της στατιστικής απόκλισης...

Εάν τα δικά μου επιχειρήματα δεν είναι αρκετά κοπιάρω από έναν ιστότοπο ομοιοπαθητικής (την απορρίπτω) με ένα ενδιαφέρον άρθρο φιλοσοφικού χαρακτήρα: Εν πάση περιπτώσει, το θέμα του ακριβούς επιστημολογικού καθεστώτος της ιατρικής επανέρχεται κατά καιρούς, και στις ημέρες μας δύο άρθρα που εμφανίστηκαν συμπτωματικά την ίδια χρονιά (1981) στο περιοδικό The Journal of Medicine and Philosophy ξαναθέτουν με προκλητικό τρόπο το ζήτημα. Είναι του Ronald Manson, «Why Medicine Cannot Be a Science» [«Γιατί η ιατρική δεν μπορεί να είναι επιστήμη»] και του George Engel, «The Clinical Application of the Biopsychosocial Model» [«Η κλινική εφαρμογή του βιοψυχοκοινωνιολογικού μοντέλου»]. Το πιο ριζοσπαστικό από τα δύο, το κείμενο του Manson, προτάσσει δύο αλληλοσυνδεόμενα επιχειρήματα. 1) Το αίτημα της επιστήμης είναι αυστηρώς γνωσιολογικό, δηλαδή, μια επιστήμη αποσκοπεί στη συστηματική και ελεγχόμενη γνώση ενός καθορισμένου πεδίου. Το αίτημα της ιατρικής όμως δεν είναι γνωσιολογικό·είναι ένας πρακτικός σκοπός, να θεραπεύσει, και μόνο χάριν αυτού αξιοποιεί τις διαθέσιμες κάθε φορά γνώσεις. Άρα, η ιατρική δεν είναι καθόλου επιστήμη, αλλά μάλλον ένα ιδιάζον εγχείρημα. 2) Μία επιστήμη ορίζεται από το αντικείμενό της, πράγμα που σημαίνει ότι, για να είναι επιστήμη, θεσπίζει καταστατικά ένα ευκρινές και σαφώς οριοθετημένο αντικείμενο. Ο στόχος του ενδιαφέροντος της ιατρικής όμως, ο πάσχων άνθρωπος, δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνεται αντιληπτός ως «αντικείμενο»: είναι υποκείμενο όσο και ο ίδιος ο γιατρός, άρα η σχέση τους είναι σχέση διυποκειμενικότητας. Το δεύτερο κείμενο, του Engel, συνεισφέρει ένα μάλλον συμπληρωματικό επιχείρημα. Εστιάζει στο πρόβλημα που αντιπροσωπεύουν η υπερεξειδίκευση της σύγχρονης κλινικής ιατρικής και ο επιστημονικός αναγωγισμός (το «δεν είναι τίποτε άλλο παρά»: δηλαδή, σε τελευταία ανάλυση, «ένα τσουβάλι χημικών διαδικασιών») που, κατά τη γνώμη του, αμβλύνουν την ευαισθησία του γιατρού απέναντι στους πραγματικούς κοινωνικούς παράγοντες, τις συγκινησιακές διαπροσωπικές αντιδράσεις και τα ψυχοκοινωνικά άγχη.

Δυστυχώς η απλή συσσώρευση γνώσης και όχι η γενικότερη μόρφωση (που είναι και η μεγάλη πληγή του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος) είναι ο προθάλαμος για μια κατάσταση ημιμάθειας που οδηγεί σε μία διαστρεβλωμένη αντίληψη της πραγματικότητας και κατ' επέκτασης της θέσης σου στο σύστημα και σε καθιστά ανίκανο ή και επικίνδυνο όταν χρειάζεται να διαχειριστείς καταστάσεις όπως όταν κάποιος εναποθέτει τη ζωή του στα χέρια σου. Πρόκειται για μία τιμή που σου κάνει ο πάσχων και όχι το ανάποδο. Σε συνδυασμό με την εγωϊστική παθογένεια του Έλληνα πολλές φορές δημιουργείται η εικόνα ενός μίνι-θεού που δεν εργάζεται ως λειτουργός αλλά το λειτούργημα εργάζεται για αυτόν.

Γιατί αναφέρομαι στο θέμα των ιατρών και της ιατρικής; Όχι πάντως από μνησικακία από τις δικές μου εμπειρίες. Γράφω γιατί όπως σχεδόν τα πάντα σε αυτή τη χώρα και ο τομέας υγείας νοσεί σημαντικά και οι λύσεις που προσπαθούν να δοθούν είναι συμπτωματικές. Σχεδόν πουθενά δεν γίνεται λόγος για τον λειτουργό του τομέα. Όσο και να βελτιώσεις τις υποδομές, να εξορθολογίσεις τις δαπάνες, δεν δίνεις λύση στον τομέα χωρίς έναν άξιο λειτουργό και ο άξιος λειτουργός πρέπει τουλάχιστον:

να έχει υψηλό μορφωτικό και όχι απλά γνωσιακό επίπεδο και η γενική μόρφωση είναι θέμα συνολικής παιδείας ενός κράτους. Σε ότι αφορά την ειδίκευση του θα πρέπει να παρέχεται (από το κράτος) συνεχή εκπαίδευση και πρακτική εφαρμογή επάνω στις νέες εξελίξεις.
να είναι γνώστης της ανθρώπινης ψυχολογίας όχι για να την εκμεταλλεύεται προς ιδίο όφελος αλλά προς όφελος του πάσχοντος.
να εργάζεται σε ένα περιβάλλον με όλες τις απαραίτητες υποδομές για τη διεκπεραίωση της εργασίας του και σε ανθρώπινα ωράρια ώστε να μην καταντά το ανάλογο του σκοπάνθρωπου της στρατιωτικής θητείας μέσω ανηλεών εφημεριών λόγω έλλειψης προσωπικού.
να αμοίβεται ακριβοδίκαια και όχι με έναν μισθό της πλάκας όπως έχουν καταντήσει τον μισθό του ειδικευόμενου γιατρού και που αποτελεί προσβολή για κάποιον που έχει ήδη φάει δέκα χρόνια σε σχολή και αγροτικό και των ωθεί αυτόματα στην απαξίωση του συστήματος, στην υποβάθμιση των υπηρεσιών του και στο μαύρο χρήμα. Δεν γίνεται να παίρνει γιατρός πρώτο μισθό 800 ευρώ όταν ένας φραπέ(ς) (καφές+νερό+ζάχαρη+ανακάτεμα μερικών δευτερολέπτων) κοστίζει €3,50 και ένα ανδρικό κούρεμα (ψαλίδι/ξυριστική και κοπή τριχών εντός πέντε λεπτών) κοστίζει €12 (χωρίς να υποτιμώ κανένα επάγγελμα).

ΥΓ. Έχουν υπάρξει και θα υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις στην σημερινή νοσηρή κατάσταση...

The Times They Are A(gain)-Changin'

2011-08-09T17:16:00.002+03:00

Όσο περισπούδαστα και να γράψει κανείς, η τέχνη τα λέει (και θα τα λέει) καλύτερα από σένα...

Come gather 'round people

Wherever you roam

And admit that the waters

Around you have grown

And accept it that soon

You'll be drenched to the bone

If your time to you

Is worth savin'

Then you better start swimmin'

Or you'll sink like a stone

For the times they are a-changin'.

Come writers and critics

Who prophesize with your pen
And keep your eyes wide
The chance won't come again
And don't speak too soon
For the wheel's still in spin
And there's no tellin' who
That it's namin'
For the loser now
Will be later to win
For the times they are a-changin'.

Come senators, congressmen

Please heed the call
Don't stand in the doorway
Don't block up the hall
For he that gets hurt
Will be he who has stalled
There's a battle outside
And it is ragin'
It'll soon shake your windows
And rattle your walls
For the times they are a-changin'.

Come mothers and fathers

Throughout the land
And don't criticize
What you can't understand
Your sons and your daughters
Are beyond your command
Your old road is
Rapidly agin'
Please get out of the new one
If you can't lend your hand
For the times they are a-changin'.

The line it is drawn

The curse it is cast
The slow one now
Will later be fast
As the present now
Will later be past
The order is
Rapidly fadin'
And the first one now
Will later be last
For the times they are a-changin'.

http://en.wikipedia.org/wiki/2011_Norway_attacks
http://en.wikipedia.org/wiki/2011_England_riots

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Times_They_Are_a-Changin'

Progressive Life

2011-08-04T15:23:00.002+03:00

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που στα εφηβικά μου χρόνια πέρασα (αναγκαστικά) από μία διαδικασία που θεωρώ απαραίτητο στάδιο για να εκτιμήσεις την καλλιτεχνική αξία ενός προϊόντος όπως ένας μουσικός δίσκος και χρησιμοποιώ την λέξη προϊόν για να τη συνδέσω με το χρηματικό αντίτιμο που πρέπει να καταβάλλεις για την απόκτηση του. Τα χρήματα που πρέπει να ξοδέψεις (ή οποιοδήποτε άλλο αντίτιμο εν πάσει περιπτώσει) για μία μουσική κυκλοφορία σε βάζουν σε διαδικασίες: επιλογής μετά από συγκερασμό απόψεων/κριτικών, βόλτας στο "δισκάδικο", ψαξίματος ανάμεσα σε άλλες κυκλοφορίες, αγοράς, κουβαλήματος σε σακούλα (ή στη "μασχάλη" τα βινύλια), τοποθέτησης στο πικάπ, ακρόασης, συναισθηματικών αντιδράσεων (ακόμα και οι αρνητικές από μία αποτυχημένη αγορά είναι εποικοδομητικές). Νομίζω ότι η αντιπαράθεση με τη μορφή που έχει το "δωρεάν" κατέβασμα εντός λίγης ώρας άπαντων των κυκλοφοριών που μας ενδιαφέρουν δεν χρειάζεται καμία ανάπτυξη για να καταλάβει κανείς πως η "ευκολία" στερεί από τη δημιουργία σημαντικό κομμάτι της αξίας της (σε ότι αφορά τον δέκτη). Κατά ένα τρόπο όσο πιο μικρό ή άυλο γίνεται το μέσο που περιέχει τη καλλιτεχνική δημιουργία άλλο τόσο μας οδηγεί στην ευτελή του αντιμετώπιση. Προσωπικά όσο και φθηνά να κοστολογηθεί το τραγούδι από τα ηλεκτρονικά καταστήματα (τύπου itunes), προτιμώ να έχω την οικονομική δυνατότητα να το αγοράζω με τον υλικό του φορέα (το cd στην εποχή μας).

Στα 80ς η σημερινή ψηφιακή ζωή υπήρχε μόνο σε ερευνητικά κέντρα και στο μυαλό ή στα γραπτά ευφάνταστων συγγραφέων (W. Gibson) και στο χώρο της μουσικής τα αναλογικά μέσα (κασέτα και βινύλιο) διένυαν τα τελευταία χρόνια ζωής τους, έστω και αν σιγά σιγά τώρα επανέρχονται λόγω ενός vintage trend είτε γιατί εξ' ορισμού ο αναλογικός ήχος είναι ανώτερος του ψηφιακού. Εγώ δεν διέθετα σύστημα πικάπ-ενισχυτή-ηχείων αλλά μόνο ένα διπλό φορητό κασετόφωνο Hitachi που με συντρόφευσε σε Γυμνάσιο και Λύκειο (και λίγο μετά). Έτσι συνήθως αγόραζα μία νέα κυκλοφορία σε βινύλιο, το έδινα σε κάποιο φίλο με πικάπ να μου το γράψει σε κασέτα (θυμάται κανείς "παλιός" την Κασετεμπορική στην στοά της Αιόλου;) και μετά συνήθως πωλούσα το βινύλιο σε όποιον ενδιαφερόμενο.

Στο Λύκειο είχα γίνει ο τυπικός μεταλάς των 80ς με μαλλούρα, τζάκετ με ραφτά και κονκάρδες, τζιν και τα κλασσικά converse all star μαύρα μποτάκια. Ανέπνεα με Judas Priest και Black Sabbath αλλά πάντα με ενδιέφεραν εναλλακτικά ακούσματα εντός ή εκτός του μέταλ. Το σωτήριο έτος 1988 μία μπάντα από το χώρο του power metal με το όνομα Fates Warning έχοντας ήδη δείξει σημαντική μουσική πρόοδο προχωράει ακόμα παραπέρα με το No Exit στα λιβάδια που σήμερα ονομάζονται progressive metal. Ένα υποείδος που χαρακτηρίζεται από φυγή από τη νόρμα στη διάταξη της σύνθεσης και με πιο σοφιστικέ προσέγγιση σε στίχο και ενορχήστρωση. Προσωπικά τον όρο δεν τον ενστερνίζομαι γιατί εξ' ορισμού η λέξη δείχνει κάτι το προοδευτικό, το εξελισσόμενο και που τελικά αν μπορείς και το διακρίνεις από συγκεκριμένα χαρακτηριστικά δεν είναι, είναι απλά διαφορετικό. Είναι πιο τεχνικό και αρτίστικο. Από την άλλη πριν από τα συγκροτήματα που αναφέρομαι σε αυτήν την ανάρτηση, στο είδος μεγαλούργησαν άλλοι τη δεκαετία του 1970 και που είναι αποδεκτό ότι θεωρούνται "πατέρες" (πχ. Uriah Heep, Rush).

Επιστρέφοντας στα δικά μου με το No Exit ξεκίνησε η σχέση μου με τους Fates Warning: όταν είσαι νέος, η μουσική είναι σαν το νερό, απαραίτητο για τη ζωή (για ποιον άλλο λόγο βλέπεις μόνο νέους με ακουστικά στα αυτιά;), έτσι και εγώ στα νιάτα μου ήθελα να ακούω μουσική πάντα και παντού, ακόμα και στο κρεβάτι πριν αποκοιμηθώ. Είχα το κασετόφωνο στο προσκέφαλο και με τα ακουστικά βυθιζόμουν σε κόσμους που έδιναν διέξοδο από τα εφηβικά άγχη ή που άλλες φορές είχαν περισσότερο νόημα από τον πραγματικό. Ένα βράδυ αποκοιμήθηκα με το The Ivory Gate of Dreams από το No Exit και η μουσική λειτούργησε τόσο υποβλητικά στο υποσυνείδητο που βίωσα την πιο απόκοσμη ονειρική σεκάνς της ζωής μου...

Οι Fates Warning εξελίχθηκαν σε προσωπικό μουσικό φετίχ και χαίρομαι ιδιαίτερα που αγαπήθηκαν και από άλλους, ειδικά στο ελληνικό κοινό (ίσως φταίει και ότι η ψυχή του συγκροτήματος, ο Jim Matheos έχει ελληνική καταγωγή). Πέρα από το προσωπικό τους εντελώς ύφος, λατρεύω και τον φανταστικό τους ντράμερ, τον Mark Zonder (aka ThunderChild, ex Warlord) ο οποίος με το ευφάνταστο παίξιμο και την τεχνική του πάει τις συνθέσεις σε άλλη διάσταση. Το συγκρότημα συνέχισε να παράγει εξαιρετική μουσική μέχρι το 2004 και για τα τελευταία χρόνια είναι δισκογραφικά ανενεργό, αλλά απ' ότι διαβάζω γράφουν μουσική για νέα κυκλοφορία.

(Από τον δίσκο "Perfect Symmetry")

Το 1989 πέφτει το μάτι σε μία κριτική του περιοδικού Metal Hammer για ένα συγκρότημα με πολλές επιρροές από Rush. Δεν χρειαζόμουν και πολλά μιας και ήδη εκτιμούσα τους Rush και ξεκίνησα για το Happening, το στάνταρ δισκάδικο του μεταλά στο κέντρο της Αθήνας. Ανεβαίνοντας στο πατάρι μέσα σε μισό λεπτό πέφτει το μάτι μου στο εξώφυλλο του υπό αγορά δίσκου και κινούμενος απλώνοντας το χέρι να πάρω το μοναδικό αντίτυπο ακούω ένα σπαρακτικό: "ΟΧΙ, ΡΕ ΦΙΛΕΕΕΕ!". Γυρνάω και βλέπω έτερο μεταλά με ίδιες προθέσεις με τις δικές μου αλλά με ύφος παιδιού που έχασε σε αγώνα με έπαθλο το καλύτερο παγωτό του κόσμου. Του εξηγώ το "σύστημα" μου και του λέω ότι την μεθεπόμενη μέρα αν θέλει του πουλάω τον δίσκο μετά από μία-δύο χρήσεις στη μισή τιμή (κάπου 500 δραχμές - ω ναι). Δεν έδειχνε να με πολυπιστεύει αλλά η ανάγκη τον έφερε στο ραντεβού για να παραλάβει μισο-έκπληκτος τον δίσκο. Για την ιστορία ο δίσκος ήταν το When Dream and Day Unite των Dream Theater για τους οποίους το μόνο που θα πω είναι ότι έγιναν οι πρέσβεις του είδους με παγκόσμια αναγνώριση. Θα αναφερθώ μόνο στη φήμη τους στα live, καθότι απαρτίζονται από μουσικούς υψηλού επιπέδου και η πιστότητα με την οποία αναπαράγουν την πολύ σύνθετη μουσική τους μπορεί να αναγκάσει επίδοξους σφετεριστές να παρατήσουν το άθλημα. Μάλιστα έχουν τη συνήθεια να παίζουν ολόκληρους δίσκους άλλων συγκροτημάτων (!) όπως το Master of Puppets των Metallica, το Number of the Beast των Iron Maiden κλπ.

(live)

Στις 2/8/11 στο Terra Vibe στη Μαλακάσα ήταν προγραμματισμένη εμφάνιση του ιερατείου του Progressive Metal, των Fates Warning και των Dream Theater. Τους πρώτους τους είχα δει πολύ παλιά, αλλά θεωρούσα αμαρτία να μην έχω δει εγώ τους Dream Theater live, ένας άνθρωπος από τους πρώτους που τους άκουσαν στην Ελλάδα και να τους έχω προωθήσει (μέσω άποψης) τόσο πολύ. Δεν θα γράψω κριτική ή εντυπώσεις, αυτά τα κάνουν άλλοι και επί πληρωμή, αλλά ήταν όπως το περίμενα... Στις 9 Σεπτέμβρη κυκλοφορεί η νέα δουλειά τους με τίτλο "A Dramatic Turn of Events".

Υ.Γ.
Υπάρχει και ένα τρίτο συγκρότημα του χώρου που δυστυχώς έχει διαλυθεί και που μου έχει χαρίσει μια καταπληκτική live εμπειρία, οι Γερμανοί Sieges Even και που θα είναι για πάντα στη καρδιά μου...

5-2-2

2011-06-19T18:06:00.000+03:00

Τα παρακάτω είναι μία αφήγηση με έμπνευση την πραγματικότητα και το φανταστικό κόσμο του Babylon 5:

Οι Μινμπάρι δεν σκοτώνουν Μινμπάρι!

Χίλια χρόνια είχαν περάσει από την έλευση του Βέηλεν, του προφήτη που τους ένωσε με ένα κοινό όραμα: την ευημερία όλων. Μια ευημερία που ήρθε με τον ισομερισμό των καθηκόντων και των ευθυνών ανάμεσα στις τρεις κάστες: πολεμιστές, ιερείς και εργάτες. Όλες είχαν το ίδιο λόγο στο Γκρίζο Συμβούλιο, το ανώτατο εκτελεστικό όργανο του Μινμπάρ. Από τρεις αντιπροσώπους η κάθε κάστα.

Και τώρα όλα ήταν στο χείλος του γκρεμού. Η Ντελέν στεκόταν στη βεράντα της αντικρίζοντας το σκηνικό της καταστροφής: Μινμπάρι να σκοτώνουν Μινμπάρι και τα όμορφα κτίσματα τους, φόροι τιμής στις κρυσταλλικές δομές του παγωμένου πλανήτη τους να καταρρέουν από τις δονήσεις της οργής που μεγάλωνε σαν χιονοστοιβάδα. Και αν η Ντελέν τη στιγμή αυτή ήταν θεατής, στην πραγματικότητα η ίδια ήταν η καρδιά των εξελίξεων. Αυτή η ίδια που κουβαλούσε το αίμα του Βέηλεν, που είχε διαλύσει το Γκρίζο Συμβούλιο, που είχε υποστεί το "πέρασμα" σε ανθρώπινη μορφή προκαλώντας τη μήνη του λαού της, ήταν υπεύθυνη για όσα αυτή τη στιγμή κλυδώνιζαν την ύπαρξη της...

Ο πιστός της ακόλουθος ο Λενίερ ήταν μερικά βήματα πιο πίσω αλλά για αυτόν ο κόσμος όλος ήταν η Ντελέν. Στα μάτια του η Ντελέν δεν μπορούσε να κάνει λάθος, ήταν ο λόγος ύπαρξης του, ο πρώτος και τελευταίος έρωτας της ζωής του. Και όπως ένα ατίθασο πνεύμα την ώρα της οδύνης του, είπε ότι όλοι οι πραγματικοί έρωτες είναι ανεκπλήρωτοι, η Ντελέν ήταν γι' αυτόν ο ανεκπλήρωτος έρωτας του. Γι' αυτήν θα σκότωνε ακόμα και Μινμπάρι πόσο μάλλον έναν Γήινο και δη αυτόν που η Ντελέν είχε επιλέξει για σύντροφο της. Όλα τα κακά ξεκίνησαν με τους Γήινους...

"Που κάναμε λάθος;" αναρωτιόταν η Ντελέν. Οι προφητείες του Βέηλεν βγήκαν αληθινές αλλά οι προφητείες ποτέ δεν αναφέρουν τις αιτίες. Πολλοί πιστεύουν ότι το κακό ξεκίνησε με τους Γήινους. "Θα έπρεπε να τους είχαμε αφανίσει στον μεταξύ μας πόλεμο" αναμασάει συνεχώς μέσα από τα δόντια της η κάστα των πολεμιστών. Ο στόλος τους είχε φτάσει έξω από τη Γη και στεκόταν ανυπέρβλητος λίγο πριν το τελειωτικό χτύπημα ενώ τα σκάφη των Γήινων έπεφταν σαν τις μύγες μπροστά του. Η Μάχη της Γραμμής την ονόμασαν η Γήινοι και όσοι επέζησαν από αυτήν θεωρούνται ήρωες. Και όμως την κρίσιμη στιγμή οι Μινμπάρι παραδόθηκαν με ευθύνη της Ντελέν και της κάστας της. Γιατί την κρίσιμη στιγμή στο Γκρι Συμβούλιο η αλήθεια τυχαία ή όχι στάθηκε εκεί γυμνή: Γήινοι και Μινμπάρι μοιράζονταν από το ίδιο Πηγάδι των Ψυχών - ήταν ΈΝΑ. Και οι Μινμπάρι δεν σκοτώνουν Μινμπάρι.

Για το λόγο αυτό όταν ήρθε η ώρα ένας από τους Γήινους, έκανε το "πέρασμα" σε μορφή Μινμπάρι, πήγε πίσω στο παρελθόν και την κρίσιμη στιγμή ένωσε τους Μινμπάρι απέναντι σε έναν αρχαίο αδυσώπητο εχθρό: τις Σκιές. Με τη βοήθεια των άλλων αρχαίων των Βόρλον, τους νίκησαν και με τη νουθεσία του ξεκίνησε η χρυσή εποχή. "Εις το όνομα του Βέηλεν" είναι ότι πιο ιερό και ισχυρό μπορεί να εκστομίσει ένας Μινμπάρι. Αλλά η Ντελέν ήταν ο μοναδικός κάτοχος πλέον αυτού του μυστικού και η απόκρυψη της αλήθειας λειτουργούσε ως κινητήρια δύναμη στο μένος της κάστας των πολεμιστών. Οι εργάτες που ήταν οι περισσότεροι, πιάστηκαν ενδιάμεσοι σε μια διαμάχη που δεν τους αφορούσε και πλήρωναν το μεγαλύτερο αντίτιμο σε ζωές. Ο έλεγχος τους ήταν κρίσιμος για την κάστα των πολεμιστών και έπρεπε να δείξει την ισχύ της.

Είχε έρθει η ώρα των αποφάσεων. Η αλήθεια πρέπει να γίνει γνωστή, το Γκρίζο Συμβούλιο να επανασυσταθεί και αυτή τη φορά να δοθεί ο πρώτος λόγος στους αδικημένους: 5 αντιπρόσωποι από τους εργάτες, 2 από τους ιερείς, 2 από τους πολεμιστές.

Ατάκα και επί τόπου!

2011-05-16T19:04:00.001+03:00

Όταν βρίσκομαι σε καλή διάθεση και οι συνθήκες (συνήθως οι άνθρωποι γύρω μου) το επιτρέπουν, πετάω ατάκες που θέλω να πιστεύω ότι τις χαρακτηρίζει ένας "ευγενικός σαρκασμός". Μια ατάκα από μόνη της όμως χωρίς τις συνθήκες οδηγούν στην εκστόμιση της είναι ωσάν το ντρέσινγκ στην σαλάτα άνευ της σαλάτας, οπότε για μερικές από τις καλές μου περιγράφω και το υπόβαθρο:

Σκηνή-Ατάκα(ες) 1:

Αρχές τις δεκαετίας του 90: λυκειακή και μεταλυκειακή παρέα (οι επτά υπέροχοι): μεταλλάδες, χαβαλετζήδες μέχρι αηδίας. Ένας από την παρέα, βρίσκεται στα πρώτα βήματα της κλασσικής ονείρωξης του ροκά (δηλαδή στη σκηνή με την ηλεκτρική κιθάρα σε ερωτικές περιπτύξεις με αυτήν και το πλήθος απο κάτω να ηδονίζεται στο ρυθμούς του). Είμαστε καλεσμένοι στο οικογενειακό παραθαλάσσιο εξοχικό του και επειδή είναι η σεζόν των Χριστουγέννων οι περισσότεροι το έχουμε ξεκινήσει το κλασσικό μοτίβο χαρτιά-ποτό-φαγητό-ύπνος. Ο Αλέξης δεν συμμετάσχει ακόμα γιατί είναι απασχολημένος γράφοντας μία από τις πρώτες μουσικές συνθέσεις του, η οποία υπό το βάρος του ψυχαναγκασμού που δημιούργησαν οι πρωτοεμφανιζόμενοι τότε Dream Theater καταλήγει να έχει 7^2=49 αλλαγές tempo που ισοδυναμούσαν με 49 απανωτούς εκνευρισμούς (υψωμένοι στο τετράγωνο και αυτοί για όσους έχαναν ειδικά στα χαρτιά εκείνη την ώρα). Γενικώς επικρατούσε μία αμηχανία καθώς δεν θέλαμε να τον αποθαρρύνουμε στο πρώτα του "συνθετικά" βήματα.

Το βράδυ είχαμε χωριστεί σε δύο στρατόπεδα λόγω των δύο κοντινών υπνοδωματίων και στο κλίμα του χαβαλέ αρχίσαμε να σκαρώνουμε υποτιμητικά στιχάκια για τον καθένα εκ του αντιπάλου στρατοπέδου, όπου φυσικά έπεφτε τρελό γέλιο και με την παραμικρή μαλακία που εκστομίζαμε. Εκεί μου δόθηκε η ευκαιρία να βγάλω τη χολή μου για τις κιθαριστικές ικανότητες του κολλητού:

Αλέξη, δώστα όλα:

έρχεται ο Ταφόλα!

(Joey Tafola)

Αλέξη, την κιθάρα άστην:

έρχεται ο Μάλμστιν!

(Yngwie J. Malmsteen)

(και αφού ο αντίπαλος είναι πλέον στα γόνατα του έρχομαι για το τελειωτικό χτύπημα)

Αλέξη, κρύψου πίσω από το αμπαζούρ:

έρχεται ο Βίνι Μουρ!

(Vinnie Moore)

(ΣΟΚ και ΔΕΟΣ - ένας από τους απέναντι μάλιστα δεν ήξερε ότι υπήρχε η λέξη αμπαζούρ και προσπαθούσε να μας πείσει ότι την κατασκεύασα!)

Anyway Αλέξη we love u! - Keep rocking!

Σκηνή-Ατάκα 2:

Παρότι δημοκρατικός και βαθύτατα προοδευτικός πάντα είχα (και έχω) μία αποστροφή για διάφορες μορφές κατεστημένου και ψευδοεξουσίας. Στον πρώτο μου επίσημο εργασιακό χώρο ένας από τους ιδιοκτήτες μιας εξαγορασθήσας από όμιλο και αναπτυσσόμενης σε αλυσίδα εταιρείας στο χώρο του retail, παραθέτει δείπνο γνωριμίας και συσφίξεως των σχέσεων στο σπίτι του. Περιττό νομίζω να αναφέρω ότι λόγω της εξαγοράς (πολλά τα λεφτά Άρη), το σπίτι ήταν στα Βόρεια Προάστεια με ότι συνεπάγεται αυτό. Η σύζυγος του ιδιοκτήτη, αρκετά νεότερη ξανθιά ασχολείται με τα εργασιακά μας (χωρίς να έχει κάποια θέση στην εταιρεία) έχοντας το ύφος "φάτε τη σκόνη μου γιατί εγώ έχω όσα δεν θα έχετε ποτέ". Οι περισσότεροι "συνάδελφοι" διατηρούν τη στάση "χασκογελώ με όποια μαλακία και αν ακούσω για να κάνω καλή εντύπωση". Σε κάποια στιγμή αποφασίζει να ασχοληθεί και με εμένα και μου λέει με ένα τόνο επίπληξης:

"Πέρασα προχθές από το μαγαζί 9:05 (ήμουν υπεύθυνος) και δεν ήσουν εκεί!"

-Απάντηση:

"Αν ήξερα ότι θα πέρναγες θα ήμουν εκεί."

Όπως καταλαβαίνετε οι δημόσιες σχέσεις δεν είναι το δυνατό μου σημείο. Έχω την αμυδρή εντύπωση πάντως ότι ο σύζυγος της χασκογέλασε...

Σκηνή - Ατάκα 3:

Έχουμε μόλις μπαρκάρει για διακοπές (με τα παιδιά - inside joke) με προορισμό κάποια από τα αμαρτωλά ελληνικά νησιά, με μεγάλες προσδοκίες για φαγοπότια και όργια ρωμαϊκών προδιαγραφών. Η διάθεση είναι στα ύψη καθώς δεν χρειάζεσαι και πολλά όταν είσαι στην Αθήνα τον Αύγουστο και έρχεται η ώρα να την κάνεις. Έχουμε πιάσει και κομβικές θέσεις στο σχετικά πολυτελές φέρυ της γραμμής και έχει ξεκινήσει ένα οφθαλμόλουτρο άνευ προηγουμένου. Από τα μεγάφωνα του πλοίου παίζει μουσική και δεν ξέρω ποιος έχωσε στην "playlist" το παρακάτω ηρωϊκό άσμα - επιτυχία της δεκαετίας του 90:

Εκείνη τη στιγμή τυγχάνει να περνάει από μπροστά μας ένα απίστευτο ξέκωλλο την ώρα που οι γκόμενες στο τραγούδι λένε το ρεφρέν:

"Me so horny"

Σχόλιο μου για το ξέκωλο:

"Me so .... πόρνη!"

(Ναι είμαι χυδαίος ώρες-ώρες)

Σκηνή - Ατάκα 4:

Βράδυ, γυρίζουμε από έξοδο με κολλητό (Μιχάλη it's you) και το αλκοόλ ρέει στις φλέβες. Περνάμε από το κέντρο της Αθήνας και βλέπουμε ένα συνηθισμένο σκηνικό στους Ελληνικούς δρόμους. Δύο οδηγοί έχουν βγει από τα αυτοκίνητα τους και διαπληκτίζονται (σικ) για τη μαλακία που θεωρούν ότι έκανε ο έτερος από αυτούς. Φυσικά οι ηδονοβλεπτικές μας αντιστάσεις είναι στο μίνιμουμ και σταματάμε για να χαζέψουμε το σκηνικό. Βγαίνοντας παρατηρώ ότι η σκηνή διαδραματίζεται στη γωνία του δρόμου και σηκώνοντας το κεφάλι βλέπω την ταμπέλα με το όνομα του δρόμου.

Είναι η "ΔΕΡΙΓΝΥ".

Τη δείχνω στον κολλητό και ξεστομίζω το εξής:

"Δεριγνύ-ουν τα ιμάτια τους!"

(ΓΕΛΙΑ, ΓΕΛΙΑΑΑΑΑ για καμιά ώρα)

Σκηνή - Ατάκα 5:

Ακόμη μία σκηνή που η μουσική μου έδωσε πάσα: "Με τα παιδιά" σε καθημερινή έξοδο σε τοπικό "hot" στέκι. Λόγω της περιοχής και του προορισμού η υπόθεση παρκάρισμα ήταν πάντα ένας νταλκάς. Σε κεντρικό δρόμο λίγο πριν το στέκι λόγω κλίσης του δρόμου, μεγάλου πλάτους και μήκους, έχουμε μεγάλο πεδίο του ουρανού ορατό και από το παρμπρίζ έχουμε μία πολύ ωραία θέα του γεμάτου φεγγαριού. Φυσικά ως μεταλλάδες στο κασετόφωνο (ναι καλά ακούσατε) του αυτοκινήτου παίζει μέταλ και συγκεκριμένα Ozzy Osbourne:

Ο οδηγός του αυτοκινήτου αναρωτιέται δυνατά:

"Που θα παρκάρουμε τώρα ρε;"

Ozzy: "Bark at the moon...."

και εγώ εμπνεόμενος από το φεγγάρι απέναντι:

"Park at the moon!"

(ΓΕΛΙΑΑΑΑΑ)

Το ... Πειρατικό

2011-03-01T22:54:00.002+02:00

Όλα ξεκίνησαν με το Napster. Κάποιος πολύ έξυπνος έγραψε ένα πρόγραμμα με το οποίο μοιραζόσουν τα τραγούδια που είχες στο σκληρό σου δίσκο με άλλους που ήταν γραμμένοι στο ίδιο πρόγραμμα. Η συμπίεση σε MP3 έκανε τα τραγούδια πολύ μικρά σε μέγεθος χωρίς να μπορείς εύκολα να αντιληφθείς την απώλεια ποιότητας (ειδικά με τον συνδυασμό κάρτα ήχου και ηχειάκια στο pc) και παρόλο που το ISDN μπορούσε να δώσει στη καλύτερη των περιπτώσεων 128kb ταχύτητα με λίγη υπομονή "αποκτούσες" το κομμάτι που σου άρεσε. Ήταν η αρχή του peer to peer (p2p), ενός μοντέλου διαμοίρασης ψηφιακού υλικού που έβαλε φωτιά στα μπατζάκια της μουσικής και κινηματογραφικής "βιομηχανίας". Γιατί μετά από την ψηφιακή συμπίεση στη μουσική ήρθε και η ψηφιακή συμπίεση στο βίντεο και ξαφνικά άρχιζες να έχεις δεκάδες ταινίες στη διάθεση σου (για μια μικρή εισαγωγή στα μεγέθη των ψηφιακών αρχείων εδώ http://blog.mistirios.net/2008/01/blog-post_22.html). Με τις μηνύσεις κατά χρηστών (στην Αμερική) και με τη τακτική του εκφοβισμού κατάφεραν και σταμάτησαν το συγκεκριμένο αλλά η αρχή είχε γίνει. Πετάχτηκαν δεκάδες άλλα προγράμματα παρόμοιου στυλ, με παραλλαγές στη δομή διακίνησης ή στη φιλοσοφία χρήσης.

Με την μαζική καθιέρωση του DSL το φαινόμενο διαμοίρασης αρχείων πήρε εκρηκτικές διαστάσεις και οι "πνευματοπατέρες" άρχισαν να βλέπουν εφιάλτες: όχι γιατί θα γινόντουσαν φτωχοί αλλά γιατί δεν θα γινόντουσαν πλουσιότεροι. Μόνο όσοι ήταν έξυπνοι (Steve Jobs - Apple) αντιλήφθηκαν την ευκαιρία, δημιουργώντας ταυτόχρονα νέο ρεύμα στο ψηφιακό πανηγύρι. Έβγαλαν μία συσκευή με κορυφαία ποιότητα αναπαραγωγής μουσικής mp3 (ipod) και τη συνέδεσαν με το ψηφιακό τους κατάστημα αγοράς μουσικής (iTunes) όπους μπορούσες να αγοράσεις το κομμάτι που ήθελες με 1$. Υπήρχαν περιορισμοί αλλά το αποτέλεσμα (οικονομικό) έδωσε στην Αpple την απαραίτητη ορμή ώστε να είναι σήμερα η μεγαλύτερη εταιρεία τεχνολογίας στον κόσμο με χρηματιστηριακή αξία μεγαλύτερη από την Μicrosoft και την Google. Παράλληλα μπαίνοντας και σε άλλα γήπεδα (κινητή τηλεφωνία - iphone) κατόρθωσε με τα προϊόντα της να καθιερώσει το brand της ώς σύμβολο στάτους.

Το μοντέλο p2p χρειαζόταν λίφτινγκ και αυτό ήρθε με τη μορφή του bit-torrent. Πιο ευέλικτο, πιο αποκεντρωμένο, πιο ανώνυμο, καθιερώθηκε ταχύτατα και μέχρι σήμερα είναι η νούμερο ένα προτίμηση "ελεύθερου κατεβάσματος". Δυστυχώς όμως η ταχύτητα του εξαρτάται από το πόσοι μοιράζονται τα αρχεία, με αποτέλεσμα μόλις περάσει η "ζήτηση" αυτών να κατεβαίνουν πολύ αργά (απλουστευμένη προσέγγιση για χάρη της περιγραφής). Έτσι γεννήθηκε η ανάγκη για εγγυημένη ταχύτητα, για συνεχή διαθεσιμότητα των αρχείων και άλλες παρεμφερείς υπηρεσίες που μπορούσαν όμως να προσφερθούν μόνο εμπορικά με τη καταβολή αντιτίμου. Έτσι γεννήθηκε και μεγάλωσε πάρα πολύ το γνωστό Rapidshare. Ανεβάζεις τα αρχεία σου εκεί και μετά μοιράζεις σε όποιον επιθυμείς τα link για αυτά. Μπορείς να κατεβάσεις ως "ανώνυμος" χρήστης με μικρές ταχύτητες και με κάποιες καθυστερήσεις ενώ αν έχεις πληρώσει αίρονται αυτοί οι περιορισμοί. Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό αυτού του μοντέλου υπηρεσιών είναι ότι δεν μπορείς να ψάξεις εντός της υπηρεσίας αυτής για τα αρχεία αλλά να τα βρεις σε σημεία όπου κοινοποιούνται από τους κατόχους τους (forums, blogs κλπ.).

Φυσικά όπου υπάρχει πρόσφορο έδαφος για κέρδος αρχίζει ο συνωστισμός και έτσι ξεφύτρωσαν πολλοί στο ίδιο μοντέλο και ο ανταγωνισμός άρχισε να γίνεται πολύ έντονος με αποτέλεσμα προκειμένου αυτές οι υπηρεσίες να ξεχωρίσουν από τον ανταγωνισμό, να αρχίσουν να επιβραβεύουν το ανέβασμα των αρχείων με διάφορους τρόπους. Στην αρχή μέσω "πόντων" τους οποίους μπορούσες να εξαργυρώσεις (π.χ. να επεκτείνεις τη συνδρομή σου) και αργότερα ήρθε και η καθαρή χρηματική αμοιβή. Yπάρχουν χρήστες ή ομάδες συνεργαζόμενων χρηστών που ζουν από αυτό το μοντέλο (είναι λίγοι αλλά υπάρχουν). Το καλοκαίρι που πέρασε το Rapidshare κάνοντας αλλαγές στο μοντέλο λειτουργίας του, τα έκανε σαλάτα με αποτέλεσμα να χάσει χιλιάδες πελάτες. Πολλοί εικάζουν ότι η κίνηση ήταν εσκεμμένη ως ένας έμμεσος τρόπος να μειώσει τον όγκο του παράνομα διακινούμενου υλικού και να χαλαρώσει από τον κλοιό των μυνήσεων. Στο ενδιάμεσο από τη φυγή πελατών από το Rapidshare, παλιοί και νέοι παίχτες αυτού του χώρου των υπηρεσιών ωφελήθηκαν άλλοι πολύ και άλλοι λιγότερο. Το Hotfile προσφέροντας ένα λιτό interface αλλά ταχύτητα και πληρωμές ανά download γρήγορα αναρριχήθηκε ψηλά.

Όμως η ιστορία επαναλαμβάνεται και περίπου στο τέλος του Φεβρουαρίου αντιμετωπίζοντας και αυτό μηνύσεις για τους γνωστούς λόγους άρχισε να σβήνει χωρίς προειδοποίηση (!) λογαριασμούς χρηστών που είχαν στο παρελθόν αρχεία που παραβίαζαν τη νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Σύμφωνα με τους όρους χρήσης έχει το δικαίωμα να προβεί σε τέτοια κίνηση αλλά με τι κόστος; Οι περισσότεροι κλειδώθηκαν απ΄έξω από το αρχεία τους χωρίς να μπορούν με κάποιο τρόπο να τα επανακτήσουν ακόμα και αν ήταν οι νόμιμοι κάτοχοι κάποιων από αυτά. Η συγκεκριμένη κίνηση εξόργισε πολύ κόσμο και προκάλεσε νέο κύμα φυγής προς άλλους αντίστοιχους πάροχους.

Τελικά ποια είναι η καλύτερη τακτική για κάποιον που ανεβάζει αρχεία και τα μοιράζει ώστε να μην παθαίνει τέτοια ταράκουλα; Η απάντηση είναι μάλλον να έχει ταυτόχρονα δύο λογαριασμούς σε δύο διαφορετικούς παρόχους, να ανεβάζει στον ένα και να τα μεταφέρει από εκεί στον άλλο (μεταξύ τους γίνεται πολύ γρήγορα η μεταφορά), αρκεί να συνεργάζονται (πχ το Hotfile με το Rapidshare είχαν κόψει εδώ και αρκετό καιρό την κυκλοφορία μεταξύ τους). Μέσο μηνιαίο κόστος για δύο ταυτόχρονους λογαριασμούς σε ετήσια συνδρομή/βάση είναι περίπου 10$. Η πληρωμή για συνδρομή σε τέτοιες υπηρεσίες γίνεται πάντα μέσω πιστωτικής κάρτας και συνήθως μέσω μεσολαβητή τύπου PayPal (όπου εκεί γίνονται και οι πληρωμές κάποιου που ανεβάζει και κερδίζει χρήματα). Το κόστος σε σχέση με τα ωφέλη από τη χρήση μιας τέτοιας υπηρεσίας είναι πολύ μικρό αν δεν ενοχλεί το γεγονός ότι όπως και αλλού τα ψηφιακά μας ίχνη είναι πολύ αμφίβολο αν σβήνονται. Αλλά καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται :Ρ

Τέλος σε ότι αφορά τα θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας και δικαιωμάτων να ξεκαθαρίσω ότι σέβομαι απολύτως τη θεσμοθέτηση τους και την οικονομική ωφέλεια από αυτά. Αλλά παν μέτρον άριστον. Για παράδειγμα είναι απαράδεκτο εν έτος 2011 και εν μέσω κρίσης, το εισητήριο στον κινηματογράφο να είναι €9! Ένα ζευγάρι δηλαδή για να να δει μία ταινία μόνο μαζί με αναψυκτικά και ποπ-κορν χρειάζεται €30 και συνήθως αυτή είναι η μισή έξοδος... Γενικότερα δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση κάποιος που πεινάει και δεν έχει να φάει να έρθει να πληρώσει για φαγητό. Σταδιακά, ειδικά όταν αφορά θέματα επιβίωσης και δεν υπάρχει άλλος δρόμος θα οδηγηθεί σε πράξεις παρανομίας. Έτσι και η μουσική και κινηματογραφική βιομηχανία δεν μπορεί να κυνηγάει την πειρατεία, ενώ εν μέρει είναι συνεπεύθυνη για την ανισότητα του πλούτου η οποία εμποδίζει τους οικονομικά ασθενέστερους να έχουν αγοραστική δύναμη σε προϊόντα πνευματικής εργασίας. Είναι παράλογο να θέλεις να έχεις κάποιον πελάτη στο μαγαζί σου όταν εσύ ο ίδιος με τις πράξεις σου του βγάζεις τα λεφτά από τις τσέπες (εκτός συναλλαγής)...

Απώλεια και Επαναφορά

2011-02-20T22:48:00.000+02:00

Η πρώτη μου ανάμνηση της αγάπης μου για την επιστήμη (αναφέρομαι στις θετικές πάντα) είναι η θέαση του συμβολισμού της ύψωσης σε δύναμη ενός αριθμού (μάλλον στο βιβλίο μαθηματικών της Πρώτης ή Δευτέρας Γυμνασίου της δεκαετίας του 80). Πρέπει να ήταν το ισοδύναμο της αποκάλυψης σε εμένα μίας αρχαίας σοφίας κωδικοποιημένης με ιερογλυφικά. Κατά μία άποψη η μαθηματική γλώσσα αν και δεν είναι κρυφή, όταν γίνεται φορμαλιστική αποκτά μία αύρα μυστικισμού, σαν να σε οδηγεί σε μονοπάτια απόκρυφης γνώσης. Στις αρχές του Λυκείου με τη συνδρομή της παραπαιδείας άρχισα να καταλαβαίνω τα βασικά στη Φυσική και άρχισα να γίνομαι καλός και να μου φαίνονται όλο και πιο εύκολα. Αλλά η πραγματική μου κλίση ήταν (και είναι) αλλού και για αυτή θα αφιερώσω ξεχωριστή ανάρτηση...

Δυστυχώς είχα (και έχω) μία απέχθεια για τη Χημεία. Έτσι όταν ήρθε η ώρα των Πανελλήνιων Εξετάσεων πάτωσα σε αυτή (δεν είχα διαβάσει) αλλά το χειρότερο ήταν ότι πάτωσα και στη Φυσική ενώ ήταν το στάνταρ μου. Κράτησα τα Μαθηματικά (σχεδόν 18) και την έκθεση (13 - άδικο κατά τη γνώμη μου). Του χρόνου πήγα διαβασμένος και στη Χημεία αλλά ξανά πάτος στη Φυσική!!! Τελικά πέρασα στο Φυσικό Πατρών με δέκα στη Φυσική :(. Το Φυσικό της Πάτρας ήταν μία νορμάλ σχολή την οποία με τακτική ενασχόληση μπορούσες να τελειώσεις στα πέντε χρόνια. Διεσθανόμενος όμως την οικονομική πίεση των δικών μου αποφάσισα να δώσω εξετάσεις (Πανελλήνιες) ξανά μπας και περάσω στην Αθήνα. Αυτή μου η απόφαση ίσως ήταν ο κορυφαία μαλακία της ζωής μου...

Διαβάζοντας περίπου για τρεις εβδομάδες πριν τις εξετάσεις κατεβαίνω σε αυτές για να δώσω μόνο Φυσική σχεδόν με τις παντόφλες και φραπέ στο χέρι. Μπαίνοντας στην αίθουσα αντικρύζω τον εαυτό μου στους εξεταζόμενους τις προηγούμενες χρονιές: καταρρακωμένος από τις άπειρες ώρες διαβάσματος, έχοντας στο μυαλό μόνο μπούσουλες για τις λύσεις των ασκήσεων - μη καταλαβαίνοντας την ουσία των νόμων (άρα και την ομορφιά τους) και λυγισμένος ήδη από το βάρος της ενδεχόμενης αποτυχίας του να μην μπεις στο πανεπιστήμιο. Έχοντας δει λίγο τη Φυσική από διαφορετική στάθμη και με καλύτερη ψυχολογία (δεν υπήρχε το ρίσκο κάποιας απώλειας) έγραψα σχεδόν 19 και πέρασα στο Φυσικό της Αθήνας - μία ήττα που ήταν διπλή και εξηγώ: Από τη μία μπήκα στον Λαβύρινθο του Μινώταυρου και χωρίς τον μήτο της Αριάδνης και από την άλλη αν είχα δηλώσει στο μηχανογραφικό μου την Πληροφορική Αθήνας θα είχα περάσει στην πρώτη προτίμηση και φυσική μου κλίση. Το ενδεχόμενο δεν μου πέρασε καν από το μυαλό και έτυχε να πέσουν και οι βάσεις τότε...

Το Φυσικό της Αθήνας του 1992 ήταν ένα σκηνικό τρόμου. Μεγάλο του κομμάτι στεγαζόταν στο παλιό "Χημείο" στη Σόλωνος (ιστορικό κτίριο), η γραμματεία του ήταν σε ένα όροφο πολυκατοικίας στην Ιπποκράτους (!) και όταν γινόντουσαν οι δηλώσεις των μαθημάτων έβλεπες την ουρά να βγαίνει εκτός κτιρίου ως τη Σόλωνος (!) - μάλιστα έπεφτε και ξύλο μερικές φορές από τον εκνευρισμό και στο καινούργιο κτίριο-γιαπί στου Ζωγράφου όπου ήταν έτοιμος μόνο ο τρίτος όροφος όπου στεγαζόταν ο τομέας Αστροφυσικής, Αστρονομίας και Μηχανικής. Επίσης γινόντουσαν παραδόσεις μαθημάτων στα ΑΑΠ και ΒΑΠ, τα οποία ήταν χώροι κολυμβητηρίου που είχαν μετατραπεί σε "αμφιθέατρα" και όταν περπάταγες ένιωθες το κενό κάτω από το πάτωμα, το χειμώνα δε από την ελλειπή θέρμανση μπορούσε να παγώσει το μελάνι του στυλό (υπερβάλλω αλλά όσοι τα έχουν ζήσει δεν θα γελάσουν καθόλου). Κάνοντας μία παρένθεση θυμάμαι με αφορμή τον θάνατο μιας φοιτήτριας του τμήματος είχε έρθει για ρεπορτάζ συνεργείο του Mega και ποια μου είχε κολλήσει το μικρόφωνο στη μούρη για δηλώσεις; - η Μάρα Ζαχαρέα (αργότερα σύζυγος ταπεινού υπουργού)... Αλλά η μεγαλύτερη ξεφτίλα ήταν η απουσία βιβλιοθήκης για το Τμήμα, απουσία που συνεχίστηκε για πολλά χρόνια. Σε όλα αυτά προσθέστε και τις συνεχείς καταλήψεις (για ψύλλου πήδημα οι περισσότερες) καθώς το Τμήμα είναι προπύργιο αριστερών... Αλλά αν δεν πιστεύετε εμένα ακούστε τον ακαδημαϊκό και επιφανή φυσικό Δημήτρη Νανόπουλο:

(από το Κουτί της Πανδώρας)

Η απογοήτευση μου οδήγησε και σε άλλα σφάλματα: όταν εμπλέκεσαι σε μακροχρόνιο πόλεμο, η μόνη περίπτωση για να μπορείς να ανταπεξέλθεις είναι να έχεις επαρκείς πόρους για να τον διεξάγεις και σίγουρα εγώ δεν τους είχα. Παράλληλα εργαζόμουν, έτρωγα χρόνο και σε άλλα ενδιαφέροντα και ίσως το χειρότερο από όλα προσπαθούσα να διαβάσω επί της ουσίας. Όσοι απέχετε από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ίσως εκπλήσσεστε αλλά δεν υπάρχει καμία σύνδεση με τη μάθηση και την επιτυχία στις εξετάσεις των μαθημάτων. Επιτυχία στον τομέα αυτό σημαίνει προσανατολισμός στη λογική των θεμάτων που πέφτουν τα οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τον καθηγητή(ες) του μαθήματος και τις παραδόσεις του (ενώ δεν θα έπρεπε να είναι). Μπορείς κάλλιστα να διαβάσεις όλη τη διαθέσιμη βιβλιογραφία για ένα μάθημα και να πάρεις μηδέν στις εξετάσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν κάποια που τελείωσε το τμήμα με βαθμό που άλλοι ονειρεύονταν και αν τις έλεγες κάτι για τον Feynman μπορούσε να σε ρωτήσει σε ποιο κέντρο τραγουδούσε...

Τελικά το μόνο πράγμα με το οποίο ασχολήθηκα συστηματικά και με αγάπη στη σχολή ήταν η διπλωματική μου εργασία και αυτό γιατί ήταν πρόκληση στο πεδίο του προγραμματισμού. Είχε σχέση με την περιοδική ανάλυση της ηλιακής ακτινοβολίας και έπρεπε να εργαστείς με χιλιάδες δεδομένα από διαστημόπλοια (τα Pioneer). Ημουν από τους πρώτους που χρησιμοποίησαν το Matlab σε προπτυχιακό επίπεδο (το 1997) και μάλιστα έφτιαξα και γραφικό περιβάλλον εργασίας με έξτρα εργαλείο καθώς τότε δεν ήταν τα πάντα τόσο ... παραθυρικά. Αλλά όταν ξέμεινα από χρόνο και πόρους ξεκίνησε η επίσημη επαγγελματική μου πορεία για να ταϊσουμε την Ελλάδα του Σημίτη και του Καραμανλή (με στάση και για στρατιωτική θητεία).

Τα αρχεία της εργασίας ήταν γραμμένα σε CD αλλά επειδή η μαλακία σαν τον ταχυδρόμο βαράει πάντα δύο φορές κατάφερα και το έχασα. Κάπου εκεί έχασα και τα υπόλοιπα μαλλιά μου. Δυστυχώς έχω χάσει επαφή και με τον έτερο συμφοιτητή που είχαμε μοιραστεί την εργασία και τα ίχνη του οποίου δεν μπορώ ούτε διαδικτυακά να βρώ. Επίσης ούτε ο επιβλέπων καθηγητής έχει τα αρχεία. Πρόσφατα και αφού πλέον τα σημερινά πολυμηχανήματα κάνουν τα πράγματα πολύ πιο εύκολα αποφάσισα να την σκανάρω και να δημιουργήσω ένα ψηφιακό αντίγραφο, έστω και αν δεν ανταποκρίνεται στο στο στάνταρ της ποιότητας που θέλω να παράγω. Ελπίζω ο Μιχάλης Σκλαβουνάκος αν ποτέ αποφασίσει να ψάξει το όνομα του στο google (η μορφή του σύγχρονου ναρκισσισμού) να πέσει πάνω σε αυτή την ανάρτηση και να επικοινωνήσει μαζί μου.

Ανάλυση των ηλιακών ενεργητικών σωματιδίων όπως αυτά ανιχνεύθηκαν από τα Pioneer 10 & 11 -

(όποιον τον ενδιαφέρει ας την κατεβάσει και μην προσπαθήσει να την διαβάσει online γιατί η υπηρεσία που φιλοξενεί το αρχείο προσπαθεί να κάνει OCR πάνω από το σκαναρισμένο κείμενο).

Η εκδίκηση είναι ένα ποτό χωρίς παγάκια (;)

2010-12-19T10:31:00.000+02:00

Η παρακάτω αφήγηση που είναι χρονολογική συνέχεια των

Μέρος Ι

Μέρος ΙΙ

Μέρος ΙΙΙ
Μέρος IV

είναι μάλλον η πιο αστεία ιστορία από τη στρατιωτική μου θητεία, που διηγούμαι ανά καιρούς (συνήθεια που κληρονόμησα από τον πατέρα μου). Καθώς την έχω διηγηθεί πάρα πολλές φορές και έχει περάσει και μία δεκαετία ακριβώς από τα περιστατικά, στην ιστορία σιγά-σιγά εισχώρησαν λεπτομέρειες που ανήκουν στη σφαίρα του φανταστικού για να γίνει πιο ελκυστική. Πλέον θυμάμαι την διήγηση περισσότερο από τα περιστατικά τα ίδια: ο πυρήνας των γεγονότων μπορεί να είναι αληθινός αλλά οι μικρές πινελιές που μπήκαν συγχώνευσαν την πραγματικότητα με την μυθοπλασία. Αλλά όπως λέει και ο Γούντυ Άλεν γιατί να χαλάσεις μια ωραία ιστορία λέγοντας την αλήθεια;

Ήταν Δεκέμβρης, είχα πάνω από έξι μήνες στη μονάδα και είχα παγιωθεί ως περσόνα σε συγκεκριμένη θέση, με καθήκοντα που δεν είχαν σχέση με την ειδικότητα μου. Λόγω ηλικίας και μόρφωσης είχα γίνει γραφέας 2ου και 3ου γραφείου, που πέρα από την χαρτούρα τους (ηπήρχαν περίοδοι που ήταν πολύ μεγάλη) είχα φορτωθεί με το καθήκον κατάρτισης των υπηρεσιών των εφέδρων: ένα καθήκον που προκαλούσε τρόμο στους μόνιμους, καθώς ο στόχος ήταν καθημερινά να ακούς τα λιγότερα δυνατόν παράπονα από 100-150 φαντάρους. Περιττό να σας πω ότι όταν στην αρχή εφάρμοσα ένα δίκαιο πρόγραμμα απέτυχε παταγωδώς και όταν άρχισα να κάνω διακρίσεις βάσει παλαιότητας όλα δούλευαν ρολόι...Ήμουν καθημερινά στα γραφεία (και Σαββατοκύριακα) από τις επτά το πρωί μέχρι το απόγευμα και έχοντας υπερβολικούς βαθμούς ελευθερίας εξαίρεσα τον εαυτό μου από τις υπηρεσίες εκτός από όταν υπήρχε έλλειμα ατόμων. Αρκετοί παραπονέθηκαν αλλά όταν μία-δύο φορές που τα πήρα στο κρανίο με την αχαριστία και πέταξα το μπαλάκι των υπηρεσιών σε έναν αξιωματικό και τα έκανε μπάχαλο, με παρακαλούσαν να επιστρέψω στο καθήκον...

Στις 4 Δεκεμβρίου είναι της Αγίας Βαρβάρας, προστάτιδος του πυροβολικού και η μονάδα είχε αναλάβει τις εορταστικές εκδηλώσεις, που αυτό σημαίνει πήξιμο του φαντάρου για το θεαθήναι. Αφού πέρασε η γιορτή και είχαμε αρχίσει να οργανώνουμε τα τρία γκρουπ των αδειών για τις γιορτές, με εμένα στο δεύτερο γκρουπ καθώς ήθελα να κάνω Πρωτοχρονιά στο σπίτι, μαθαίνουμε ότι ο (τότε) Υπουργός Άμυνας θα έκανε περιοδεία στα ακριτικά νησιά και θα περνούσαμε τα Χριστούγεννα μαζί του (τι ωραία, και άλλο πήξιμο για τους φαντάρους). Εγώ σε τέτοια πράγματα είχα τάσεις αποφυγής που εκδηλώθηκαν νωρίς, οπότε αποφάσισα να περάσω το απόγευμα ως το βράδυ της επίσκεψης του υπουργού στο γραφείο μου στο διοικητήριο, συντροφιά με ένα μπουκάλι Ιωάννης ο Περιπατητής (μεγάλη η χάρη του) που κρατούσα στο ντουλαπάκι για τις δύσκολες στιγμές. Τότε στα γραφεία είχε έρθει και ένας νεότερος έφεδρος, μεγαλύτερος σε ηλικία και αυτός τους περισσότερους στη μονάδα, συνονόματος και με ίδιες σπουδές. Πολύ καλό παιδί αλλά ήταν λίγο άκαμπτος σε θέματα ηθικής τάξης με συνέπεια να έρχεται σε σύγκρουση με την υπόλοιπη μάζα. Είχε αναλάβει άτυπα βοηθός μου και είχε και την ευθύνη του Κ.Ψ. του διοικητηρίου.

Ο υποδιοικητής της μονάδας επέβλεπε το μεγαλύτερο μέρος των προετοιμασιών και ειδικά των μικρών λεπτομερειών. Καθότι σχεδόν τέλος Δεκέμβρη στο ΚΨΜ δεν υπήρχε η "υποδομή" για την δημιουργία κυβιδίων πάγου για το ποτό του υπουργού, ανατέθηκε στον Γκ../..νη (ο βοηθός) να προετοιμάσει παγάκια στο ψυγείο του διοικητηρίου, ένα καθήκον για το οποίο ήμουν ανήμερος. Ο φίλτατος συμπολεμιστής όμως γέμισε την μικρή παγοκύστη και δεν την άδειασε σε ένα μπολ και να επαναλάβει την διαδικασία ώστε να δημιουργήσει επαρκή ποσότητα παγακίων (ω γλώσσα αθάνατη)...

Εκμεταλλευόμενος το πρώτο σκοτάδι ανηφόρισα στο διοικητήριο, πηγαίνοντας κατευθείαν στο Johnnie Walker καθώς το κρύο ήταν τσουχτερό (να το αντέξω δε μπορώ - που λέει και το άσμα). Κατευθύνθηκα έπειτα προς το ψυγείο αλλά πρώτα έκανα μία στάση στο γραφείο του υποδκ/τή καθώς γνώριζα ότι είχε καβάντζα αρκετής ποσότητας ξηρών καρπών που είχαν περισσέψει από την εκδήλωση για την Αγία Βαρβάρα. Τώρα αν ρωτήσετε πως τα έκανα όλα αυτά και με τι θράσσος, να σας απαντήσω ότι ήξερα που βρίσκοταν κάθε κλειδί για οτιδήποτε και αφού πήρα χαμπάρι τι λέρες υπήρχαν εκεί μέσα, τα έγραψα τα περισσότερα στα παλαιότερα των υποδημάτων μου.

Το πρώτο ποτηράκι το κατέβασα με την ταχύτητα βολής πυροβόλου, το δεύτερο άρχισα να το απολαμβάνω αλλά γρήγορα ήρθε και η ώρα για το τρίτο. Την ώρα που είχα βάλει την τρίτη δόση και τα τελευταία παγάκια από την παγοκύστη, χτυπάει το τηλέφωνο:

Υποδκ/τής: ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ;

Εγώ: ΣΤΡΑΒΟΠΟΔΗΣ. ΔΙΑΤΑΞΤΕ.

Υποδκ/τής: ΕΛΑ ΡΕ. ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ Ο ΓΚ../..ΗΣ; ΤΟΥ ΕΙΠΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΠΑΓΑΚΙΑ!

(εκείνη τη στιγμή κοίταξα το ποτό μου με τα τελευταία παγάκια μέσα)

Εγώ: (κάνω πως ανοίγω το ψυγείο...) ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΠΑΓΑΚΙΑ ΣΤΟ ΨΥΓΕΙΟ ΚΕ ΥΠΟΔΚ/ΤΑ!

Υποδκ/τής: ΘΑ ΤΟΝ ΣΚΙΙΙΙΣΩΩΩΩΩ! (κλείσιμο γραμμής)

Δημιουργήθηκε ένας πανικός όπως μου περιέγραψαν μετά γιατί έψαχναν να βρουν πως θα βγει κίνηση για να πάνε στη πόλη για να βρουν παγάκια - μια αποστολή στην οποίο το ένδοξο ελληνικό στράτευμα απέτυχε παταγωδώς.. Αργότερα απόλαυσα μερικές στιγμές σκεπτόμενος τι ωραία που ήταν εγώ να πίνω το ποτό μου ον-δε-ροκς και ο υπουργός στρέιτ. Δεν σε χάλασε υπουργέ ε;

Λίγο αργότερα σκάει μύτη και ο Γκ../..νης στο διοικητήριο.

Εγώ: Ρε δεν σου 'πε ο υποδκ/τής να φτιάξεις παγάκια;

Γκ../..νης: Ε γέμισα την παγοκύστη.

Εγώ: Για μένα μια χαρά ήτανε. Ο υπουργός;

Γκ../..νης: Ωχ! Και τώρα;

Εγώ: Άραξε εδώ να γίνουμε στουπί.

Με μουσική στο πι-σί περνούσε η ώρα και η επίδραση του αλκοόλ πέρα από το νευρικό μας σύστημα άρχισε να γίνεται αισθητή και στη στομαχική κοιλότητα. Χρειαζόμασταν στερεά τροφή μεγαλύτερης δυναμικής από τους ξηρούς καρπούς και αμέσως το μυαλό μας πήγε στο πιο εγγυημένο γαστριμαργικά και οικονομικά φαγητό της Ελλάδας: τα σουβλάκια. Το μοναδικό πρόβλημα ήταν ότι μετά από την τηλεφωνική παραγγελία θα έπρεπε κάποιος να πάει στον όρχο να τα παραλάβει και ο υπουργός θα έσκαγε μύτη από στιγμή σε στιγμή. Αποφασίσαμε να το στρίψουμε και έχοντας προλάβει τα γράμματα ο κλήρος έπεσε στον Γκ../..νη. Συννενοηθήκαμε να περιμένει τηλέφωνο στη σκοπιά του όρχου, ώστε να του πω ότι ο δρόμος είναι καθαρός (μετά την έλευση του υπουργού).

Η ώρα περνούσε και ο υπουργός πουθενά. Ο Γκ../..νης είχε πάρει ένα σωρό τηλέφωνα καθώς κρύωνε και ο ίδιος και τα σουβλάκια. Στο τέταρτο τηλέφωνο του λέω να κάνει μία καταδρομική προς τα πάνω και ότι γίνει. Φυσικά την ώρα που ο Γκ../..νης ανέβαινε προς το διοικητήριο σκάει ολόκληρο κονβόυ από οχήματα στρατιωτικά και πολιτικά. Εκείνη τη στιγμή εγώ κοίταγα από το παράθυρο του γραφείου και είδα μια από τις πιο αστείες σκηνές στην στρατιωτική μου θητεία: τζιπάκια, λιμουζίνες, στρατηγοί να περνάνε μαζί με τον υπουργό και στην άκρη του δρόμου (ευτυχώς σκοτεινού) ένας φαντάρος να στέκεται προσοχή, με το ένα χέρι να χαιρετάει και με το άλλο να κρατάει μία σακούλα σουβλάκια...

to be continued...

Πάω να ρίξω έναν υπνάκο...

2010-09-24T10:55:00.000+03:00

Δεν είμαι από αυτούς που όταν τους τύχει να πέσουν μέσα σε κάτι που πρόβλεψαν, ή όταν λένε τη γνώμη τους για κάτι και αργότερα δικαιωθούν, αρχίζουν αμέσως το "είδες, που σου τα 'λεγα; να τον ακούτε τον Γιώργο ρεεεε...." και άλλα παρεμφερή αλλά αυτή τη φορά θα ενδώσω. Όσοι με διαβάζουν ξέρουν ότι έχω γράψει επανειλημμένα για τον Δημόσιο Τομέα, τη μονιμότητα και πως αυτή σχετίζεται με το δίδυμο ψηφοφόρος-πολιτικός. Επιτέλους μία δημόσια παραδοχή από μεγαλοστέλεχος:

ΠΑΓΚΑΛΟΣ

Φυσικά υπήρξαν αντιδράσεις μη παραδοχής από συμπολίτες αλλά σκεφτείτε λίγο παραπάνω: ακόμα και όσοι από εμάς δεν συμμετείχαμε στο παιχνίδι φέρουμε ευθύνη επειδή γνωρίζαμε και είτε κάναμε ότι κοιτάζαμε αλλού, είτε δεν φωνάξαμε αρκετά (εγώ ανήκω στη δεύτερη περίπτωση). Δεν είναι ευθύνη ιδίου μεγέθους με τους συμμετέχοντες αλλά αθροιστικά για ένα μεγάλο αριθμό πολιτών γίνεται σημαντικότατη. Επίσης για όσους θέλουν να βλέπουν τα πράγματα με νούμερα (και καλά κάνουν) ας δοκιμάσουν: έστω ότι όλοι οι πολιτικοί της Ελλάδας από το 1980 και μετά είναι ένοχοι διαφθοράς και έχουν αποκομίσει χρηματικά οφέλη από αυτή. Αθροίστε τα ποσά των περιουσιών τους και διπλασιάστε τα κιόλας για την περίπτωση που τα κρύβουν και θα δείτε ότι η τάξη μεγέθους είναι πολύ μικρότερη από τα ποσά των ελλειμμάτων και των προϋπολογισμών του Δημόσιου Τομέα. Αλλά αρκετά με το δημόσιο. Υπάρχουν και σε αυτό άνθρωποι τίμιοι και εργατικοί που καθημερινά δίνουν αγώνα για να μη συμπαρασύρονται από τη συνολική κατάντια.

Βλέποντας την κρίση υπό το στενό οικονομικό πρίσμα (έχω πει ότι η κρίση μας είναι πολιτισμική και κατ' επέκταση οικονομική), όσο και να μαζέψουμε τις δαπάνες (σικ ισοδύναμο της σπατάλης), δεν σωνόμαστε όσο δεν αναπτυσσόμαστε. Και εκεί βρίσκεται το μεγάλο μας πρόβλημα:

ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ

(εκτός από παίχτες για reality shows)

Το μοναδικό βαρύ μας χαρτί είναι ο τουρισμός και να μην τον πιάσω και αυτόν στο στόμα μου (we live our own myth).

Ένα από τα πιο επιδραστικά βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ είναι "Η Τέχνη του Πολέμου" του Κινέζου στρατηγού και φιλόσοφου Σουν Τζου (χωρίς να είναι βέβαιο ότι ήταν υπαρκτό πρόσωπο). Τη δεκαετία του 80 βρήκε τρομερή απήχηση στο μεγαλοεταιρικό αμερικανικό περιβάλλον καθώς οι ανταγωνιστικές πρακτικές δεν διέφεραν καθόλου από αυτές ενός πολεμικού περιβάλλοντος.

Ένα από τα αποφθέγματα του:

"Εάν μείνεις για αρκετό καιρό στην όχθη του ποταμού, τότε θα δεις να περνάνε στο νερό τα πτώματα των εχθρών σου."

Η σκληρότητα της φράσης δεν αρκεί για να αποκρύψει τη σοφία της: η υπομονή και η επιμονή είναι απαραίτητα συστατικά για την επίτευξη του στόχου σου. Μνημονεύω τη φράση γιατί νομίζω ότι είναι το κλειδί της επιτυχημένης διάβασης στο σκληρό μονοπάτι που βάλαμε τους εαυτούς μας και πληττόμεθα περισσότερο τους δύσκολους αυτούς καιρούς. Ναι εσύ άνεργε, χαμηλόμισθε, συνταξιούχε, μη προνομιούχε κλπ. πρέπει να κάτσεις όσο χρειάζεται στην όχθη του ποταμού.

Εγώ έχω ήδη στήσει το αντίσκηνο μου και επειδή προβλέπω ότι δεν θα δω τα πτώματα σύντομα πάω για ... χειμερία νάρκη. Γι' αυτό

WAKE ME UP WHEN ... THE CRISIS ENDS.

2010-08-30T17:01:00.000+03:00

Ήμουν μακριά τα τελευταία χρόνια, παρ' όλα αυτά ένα κομμάτι μου θα ήθελε να μην σε είχε δει ούτε την ώρα του αποχαιρετισμού. Θέλω να σε θυμάμαι όπως ήσουν, πριν το χτικιό σου φάει τα σωθικά, κομμάτι-κομμάτι. Θέλω να θυμάμαι την πληθωρική σου παρουσία - σε μορφή και χαρακτήρα, πάντα νέα, πάντα όμορφη...

Γι' αυτό δεν μπορώ να πιστέψω σε ανώτερη δύναμη, ούτε σε μεγάλο σχέδιο γιατί καμία ανωτερότητα δεν υπάρχει στην ταλαιπωρία της ανθρώπινη ύπαρξης, στην απώλεια της αξιοπρέπειας, στην οδύνη της μάνας που χάνει το παιδί της...

Απογραφήματα

2010-08-02T21:25:00.009+03:00

Αν κάτι δεν μπορείς να το μετρήσεις δεν μπορείς και να το ελέγξεις.

Μεγάλη σοφία...

Το μνημονεύω με αφορμή την απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων που έχει σκοπό να γνωρίζει επιτέλους το κράτος ποιους απασχολεί και που και φυσικά πόσο του κοστίζουν. Φυσικά αυτό θα έχει και άλλες συνέπειες αλλά να μην χαλάσω το κλίμα διακοπών μερικών (από τώρα).

Από αυτό το άρθρο του in.gr αναδημοσιεύω:

Εργασιακή σχέση	Αριθμός Υπαλλήλων	Ποσοστό %
ΜOΝΙΜΟΙ ΥΠAΛΛΗΛΟΙ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣIΟΥ /ΔΙΚΑΣΤΙΚΟI ΛΕΙΤΟΥΡΓΟI /ΔΗΜOΣΙΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟI	625738	82%
ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΑΟΡΙΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ	53833	7%
ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΟΡΙΣΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ	44811	6%
ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΟΙ ΕΡΓΟΥ	14345	2%
ΑΙΡΕΤΟΙ	12609	2%
ΕΠΙ ΘΗΤΕΙΑ	7495	1%
ΩΡΟΜΙΣΘΙΟΙ/ΗΜΕΡΟΜΙΣΘΙΟΙ	4614	1%
ΜΕΤΑΚΛΗΤΟΙ	1175	0%
ΕΜΜΙΣΘΗ ΕΝΤΟΛΗ	1003	0%
ΜΕΛΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ	493	0%
ΠΡΟΕΔΡΟΣ, ΔΙΕΥΘΥΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ, ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ, ΥΠΟΔΙΟΙΚΗΤΗΣ	380	0%

Σύνολο 768.000!!!!! Xωρίς να έχουν απογραφεί οι ΝΠΙΔ και ΔΕΚΟ που αναμένεται ο συνολικός αριθμός να πλησιάσει το εκατομμύριο! Σχεδόν ένα στους δέκα Έλληνες είναι δημόσιος υπάλληλος και αν θεωρήσουμε ότι ο μισός πληθυσμός εργάζεται τότε ένας στους πέντε είναι Δ.Υ.! Έχω γράψει αρκετές φορές περί δημοσίου, παίζοντας τον ρόλο της Σωκρατικής μύγας αλλά το ελληνικό άλογο κοιμόταν (και απ' ότι φαίνεται κοιμάται ακόμα) στον ύπνο του δικαίου. Αυτή τη φορά μου έκαναν εντύπωση δύο πράγματα:

1. Η ΑΔΕΔΥ πανηγυρίζει για το αποτέλεσμα (τρομάρα σας) θεωρώντας ότι καταρρίπτεται ο μύθος του αδηφάγου τέρατος.

2. Η ψηφοφορία δεξιά για το αν ο αριθμός αυτός είναι μεγάλος (!!!!): σχεδόν 75% απαντάει το αυτονόητο, 15% θεωρεί ότι ο αριθμός είναι λογικός (!!!!) και 8% θεωρεί ότι είναι μικρός (πόσα θαυμαστικά να βάλω τώρα δηλαδή;). Από κάτω αναγράφεται καθαρά ότι η ψηφοφορία αυτή δεν είναι επιστημονική και συμφωνώ ότι δεν μπορείς να εξάγεις ακριβή συμπεράσματα. Όμως από τη μία οι περισσότεροι από 6000 ψήφοι είναι παραπάνω από επαρκείς ως στατιστικό δείγμα και από την άλλη θεωρώ ότι το ποσοστό που είναι επαρκώς πειραγμένο στον εγκέφαλο για να ψηφίζει πολλαπλώς ώστε να διαμορφώσει μία εικόνα η οποία δεν θα έχει επιρροή σε κάτι (όπως πχ τα προεκλογικά γκάλοπ) είναι αρκετά μικρό (1-2%). Με βάση τα παραπάνω μπορεί κανείς σε πρώτη προσέγγιση να πάρει τα ποσοστά ως αντιπροσωπευτικά του τρόπου σκέψης μας ή αντίληψης μας. Αθροιστικά το 23%, σχεδόν δηλαδή 1 στους 4 Έλληνες θεωρεί ότι ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων είναι επαρκής ή μικρός, με λίγα λόγια δηλαδή η αντίληψη του είναι εκτός πραγματικότητας (παγκοσμιοποιημένης πλέον). Μερικοί άρχισαν γελοίες συγκρίσεις με μέσους ευρωπαϊκούς όρους ξεχνώντας βέβαια να αναφέρουν την πολύ μεγάλη ψαλίδα μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα σε ότι αφορά τις παροχές όλων των μορφών που φυσικά δεν βρίσκει αντίκρυσμα στις χώρες των εταίρων.

Περί μονοπωλίων:

Εδώ και χρόνια έχει απελευθερωθεί η αγορά των τηλεπικοινωνιών. Για πολλοστή αφορά αποδείχθηκε ότι από τον ανταγωνισμό ωφελημένος είναι πάντα ο καταναλωτής. Θυμάστε τις εποχές του ΟΤΕ με τα πάγια και το "διαστημικό" ISDN; Ξέρετε τι θα πληρώναμε τώρα για aDSL αν ο ΟΤΕ ήταν ακόμα ο μοναδικός πάροχος (αν φυσικά είχαμε φτάσει στο DSL); Φυσικά και περάσαμε μία εποχή όπου οι εναλλακτικοί φορείς μας ταλαιπώρησαν με παιδικές ασθένειες (και μερικοί δεν τις έχουν ξεφορτωθεί ακόμα) αλλά το όφελος μπροστά στις χρεώσεις του αποκλειστικού πάροχου είναι πολύ μεγαλύτερο. Εδώ και τρία χρόνια έχω FORTHNET Economy aDSL (ή όπως αλλιώς το ονομάζει) με χρέωση €25/μήνα για DSL 24Mbps και σταθερή τηλεφωνία με χρέωση. Με εξαίρεση μία δύο φορών ήμουν απόλυτα ικανοποιημένος από τις ταχύτητες και τη σταθερότητα της υπηρεσίας.

Όμως πέρα από τις προσωπικές μου οικονομικές συνθήκες θεωρώ υποχρέωση μου να ενδίδω στη λογική του ανταγωνισμού ο οποίος φέτος το καλοκαίρι στον συγκεκριμένο τομέα ήταν η HOL η οποία σχεδόν προσφέρει τα ίδια πράγματα με σχεδόν €15/μήνα για ένα χρόνο, με τρεις μήνες δωρεάν και με εξοπλισμό για καρτοκινητό internet από το φορητό. Μία μείωση €10/μήνα για ένα χρόνο είναι €150 της τάξης δηλαδή μία ετήσιας συνδρομής σε γυμναστήριο αλυσίδας ή σε ότι άλλη συγκρίσιμη μονάδα μέτρησης επιθυμείτε. Μέχρι πρόσφατα πλήρωνα €380/χρόνο στο συνοικιακό μου γυμναστήριο, κατάσταση η οποία θα αλλάξει μόλις λήξει η συνδρομή μου.

Φυσικά υπάρχει και η λογική (αποδεδειγμένη πολλάκις) του "αν κάτι δουλεύει σωστά δεν το πειράζεις" και ελπίζω στη δική μου περίπτωση να μην αποδειχθεί ξανά σωστή. Αναφερόμενος ξανά στις παιδικές ασθένειες στην δυνατή προσφορά της HOL χαλάει την εικόνα το "τέλος ενεργοποίησης" (€35) που είναι ένας έμμεσος τρόπος να μειώσουν την όποια χασούρα από την προσφορά. Φυσικά η προσφορά ανάγκασε την Forthnet να βγει με νέες μειωμένες τιμές (για νέους πελάτες πάντα) οπότε δεν αποκλείεται του χρόνου τέτοιο καιρό να ξαναμετακομίζω στην Forthnet με κάποια προσφορά του τύπου "δέκα ευρώ όλα μαζί και ημιδιατροφή".

Επεκτείνοντας την κουβέντα περί μονοπωλίων ακούω για την απελευθέρωση στην αγορά ενέργειας. Φυσικά και η ΔΕΗ αντιστέκεται. Αλλά εδώ θα είμαστε όταν σε μερικά χρόνια θα κοιτάμε τους λογαριασμούς μας από εναλλακτικούς παρόχους και η σύγκριση με τα τωρινά θα είναι αντίστοιχη με αυτή της κατάστασης των τηλεπικοινωνιών. Όταν δεν θα είμαστε αναγκασμένοι να πληρώνουμε δήμο και ΕΡΤ μαζί με την ΔΕΗ και ειδικά για να έχουμε τόσο κακή παροχή υπηρεσιών. Δεν απαξιώ τον χαρακτήρα της δημόσιας τηλεόρασης αλλά δεν ανέχομαι να πληρώνω δημοσιογράφους τύπου Θεοφιλόπουλου που ούτε το αντικείμενο τους κατέχουν και προσβάλλουν την αισθητική μου διαβάζοντας το "say no to racism" ως σέει νόου του ράτσισμ! (στιγμιότυπο από το mundial).

Περί ασφαλιστικών ταμείων και σύνταξης:

Πρόσφατα σε συνέντευξη για εργασία ρωτήθηκα αν μπορούσα να προσφέρω τις υπηρεσίες μου ως ελεύθερος επαγγελματίας και αμέσως κατάλαβα από την αρνητική απάντηση μου ότι είχα μεταφερθεί στο Recycle Bin. Αλλά όχι ρε φίλε, δεν θέλω να πληρώνω από την τσέπη μου για μία ασφάλεια που δεν πρόκειται να πάρω ποτέ. Δεν φταίει το ότι μπορείς να με διώξεις χωρίς αποζημίωση. Φταίει ότι θα δίνω λεφτά σε κάποιους που θα τα τζογάρουν για να μου πουν κάποτε "λυπάμαι, πτωχεύσαμε". Προτιμώ όταν γεράσω να έχω την υγεία μου και να μπορώ να είμαι παραγωγικός παρά να περιμένω σαν επαίτης μία κωλοσύνταξη.

ΥΓ. Τα site τύπου Cariera.gr, skywalker.gr έχουν γεμίσει με αγγελίες από εταιρείες human resources που ανάθεμα αν ξέρουν τι τους γίνεται και αδιαφορώ πλέον για το αν κάποιος από αυτούς διαβάζει αυτές τις αράδες. Νομίζουν ότι κοπιάροντας τα manual των αμερικανών μπορούν να τα εφαρμόσουν στην ελληνική πραγματικότητα. Κάποτε μου πήρε συνέντευξη για δουλειά μία αχαρακτήριστη από μεγάλη αλυσίδα του χώρου του εμπορίου η/υ και δεν είχε καταλάβει πως δούλευε η αλυσίδα αυτή (με χαρακτηριστικά σούπερ μάρκετ) και κατέληξα να της το εξηγώ εγώ (φυσικά και δεν εργάστηκα εκεί ποτέ).

οπότε και εγώ πίνους μπάφους και παίζω pro!

Στα Χακί (Γενική Επιθεώρηση)

2010-07-10T17:16:00.002+03:00

Αυτή η ανάρτηση είναι συνέχεια από τις παρακάτω διηγήσεις:

Μέρος Ι

Μέρος ΙΙ

Μέρος ΙΙΙ

Την πρώτη μου ημέρα στη μονάδα κοιτάζοντας την στο φως έμεινα έκπληκτος: έξω από τους κοιτώνες γήπεδο μπάσκετ και μπιτς-βόλεϊ, λίγο πιο πάνω ένα άριστο ΚΨΜ, εξοπλισμένο με NOVA (εκείνη την εποχή FILMNET) και αργότερα με internet (πρωτοποριακό για το 2000-2001) και έξω από αυτό υπαίθριο μπαρ χτισμένο με ξύλο μέσα στα δέντρα. Οι εντυπώσεις μου συνεχίστηκαν όταν επισκεπτήκαμε το διοικητήριο: μπροστινός κήπος με περιποιημένο γκαζόν και φοίνικες, συντριβάνια και διακοσμητικό πυροβόλο τα οποία τα βράδυ αναδεικνύονταν από μπλε φωτισμό. Τα γραφεία άρτια εξοπλισμένα και ειδικά αυτό του διοικητή το οποίο είχε πολύ ωραίους δερμάτινους καναπέδες τους οποίους αρκετά αργότερα τίμησα δεόντως ρίχνοντας μερικούς ηρωϊκούς ύπνους.

Σε λίγες μέρες έμαθα ότι όλα αυτά τα θαυμαστά για την πραγματικότητα ενός φαντάρου ήταν δουλειά του διοικητή ο οποίος ήταν μανιακός με την εμφάνιση της μονάδας με συνέπεια οι φαντάροι να λιώνουν καθημερινά από το συνεχές λουστράρισμα και τα ... χτισίματα. Φημολογούταν επίσης ότι από τις οικοδομές της γύρω περιοχής εξαφανίζονταν συχνά υλικά, τα οποία ενσωματώνονταν στο καμάρι του διοικητή. Ο τύπος είχε το βαθμό του Ταγματάρχη και ήταν γραφικός και σε εμφάνιση και σε συμπεριφορά. Οι επαφές μου μαζί του ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού γιατί το μεγαλύτερο διάστημα έλειπε σε άδεια καθώς του είχε έρθει διαταγή μετάθεσης αλλά οι ιστορίες που άκουσα και οι αναφορές που έζησα οδηγούσαν σε πολύ γέλιο. Η πιο χαρακτηριστική ιστορία ήταν όταν σε μία επιθεώρηση της μονάδας, το ΚΨΜ άστραφτε και δεν μπορούσε να βρει κάτι αρνητικό να πει στον υπεύθυνο έφεδρο λοχία και άρχισε να ιδρώνει. Την κατάσταση έσωσε μία μύγα που είχε παρεισφρύσει και έδωσε το έναυσμα για την διαταγή στον λοχία: "ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΜΥΓΑ ΕΞΩ!". Ακολούθησε ένας σούσουρος από πνιχτά γέλια για κανά πεντάλεπτο με αυτόν να κοκκινίζει από την αμηχανία του και έκτοτε να λέγεται η ιστορία από ΕΣΣΟ σε ΕΣΣΟ...

Προσωπικά ωφελήθηκα από τον πρώην διοικητή και εξηγώ: είχα μία γνωστή στην Κω η οποία προθυμοποιήθηκε να δηλώσει ότι είναι συγγενής μου (και ακόμα την ευχαριστώ για αυτό παρότι έχω κόψει την επαφή) και ότι θα με φιλοξενεί τα βράδυα και έγινε το ανήκουστο: πήρα μόνιμη διανυχτέρευση χωρίς να πληρώ καν τις προϋποθέσεις (συγγένεια α' βαθμού) που και άλλοι που τις πληρούσαν δεν έπερναν! Πιστεύω ότι συνέβη το εξής: από τη μία λόγω μετάθεσης τα είχε γράψει στον κόκκορα και από την άλλη επειδή λόγω ηλικίας και το ότι η φάτσα μου πουλάει εμπιστοσύνη στο διηνεκές δεν φοβήθηκε μην γίνω κάνω βλακείες από το αλκοόλ (σύνηθες φαινόμενο στους νεότερους) και κινδυνέψω κάπως. Που να ήξερε τι κατέβαζα στο στομάχι μου τότε....

Οι μέρες περνούσαν, η αλλαγή διοικητή είχε γίνει και εγώ ήμουν λιγότερο από δύο μήνες στην μονάδα (νιος ακόμα). Είχε προγραμματιστεί επίσκεψη από τον ΓΕΠΣ (Γενικός ΕΠιθεωρητής Στρατού) και όλη η μονάδα είχε μπει στον ρυθμό που προστάζει το στρατιωτικό μότο: "ότι δεν κινείται βάφεται, ότι κινείται το χαιρετάς!". Με αφορμή την επίσκεψη ένα ντόπιο λαμόγιο είχε πει το εξής επιτυχημένο αστείο:

- "Πως λέγεται ο γιος του ΓΕΠΣ;"

- Απάντηση: "ΓΙΟΠΣ!" (χαχαχαχαχαχαχα ακόμα γελάω ρε λαμόγιο...)

Την ημέρα της επιθεώρησης ήμουν σε αγγαρεία στο ΚΨΜ και είχα γρήγορα βαρεθεί τη φασίνα. Υπήρχε μεγάλη ανακατωσούρα πάνω στον πανικό που χαρακτηρίζει Έλληνες και στρατό να κρυφτούν οι ατέλειες την τελευταία στιγμή και οι περιστάσεις αυτές είναι ιδανικές για όσους θέλουν να λουφάρουν: δεν είχα καμία όρεξη να παρελάσω και να τραγουδήσω ύμνους του πυροβολικού (τρομάρα σας). Υπό το καθεστώς της ψυχολογικής πίεσης πρότεινα σε μία σειρά με την οποία είχαμε έρθει μαζί από την Θήβα να κάνουμε κάτι τολμηρό για την νεότητα μας στη μονάδα, να εξαφανιστούμε. Δεν το σκέφτηκε και πολύ και σε μερικά λεπτά περπατάγαμε στο δάσος της βουνοπλαγιάς που ξεκίναγε πίσω από το ΚΨΜ.. Μετά από λίγη ώρα βρεθήκαμε στο πλατό της λούφας μας: ένα ξέφωτο ανάμεσα στα δέντρα στρωμμένο με φύλλα και το οποίο μίλησε κατευθείαν στην κούραση μας και οδήγησε τα ταλαιπωρημένα κορμιά μας να ξαπλώσουν επάνω του και να διώξουν τις ανησυχίες τους παραδομένα στον Μορφέα.

Δεν θυμάμαι πόση ώρα πέρασε μέχρι να ξυπνήσουμε και αυτό δεν έγινε παρά μόνο όταν από το βάθος ακούσαμε τον ήχο ενός ελικοπτέρου να πλησιάζει. Ο χώρος προσγείωσης ήταν αρκετά μακριά μας όμως τον προσπέρασε και άρχισε μία σπειροειδή πορεία με τελική κατάληξη αυτό, με τροχιά όμως που περνούσε από πάνω μας! Δεν το αντιληφθήκαμε παρά μόνο όταν βρέθηκε από πάνω μας και μάλιστα με κλίση στον οριζόντιο άξονα. Ο ΓΕΠΣ (του οποίου φυσικά ήταν το ελικόπτερο) δεν είχε παρά να κοιτάξει προς τα έξω και κάτω και να δει δύο φαντάρους να την πέφτουν τρελά στο ξέφωτο. Θα βλέπαμε και εμείς μια χαρά τα χέρια του να μας μοιράζει Φ αρκετή για να μας στείλει μια ΕΣΣΟ πίσω...

Καθήσαμε αρκετή ώρα ακόμα μέχρι να τελειώσει το τζέρτζελο στη μονάδα και λίγο πριν νυχτώσει κατηφορήσαμε προς τα πίσω. Οι περισσότεροι από την κούραση δεν είχαν το κουράγιο καν να μας ρωτήσουν που εξαφανιστήκαμε εκτός από έναν ΕΠΥ (έτσι δεν τους έλεγαν;) που μας συνεχάρη ειρωνικά για την έμπνευση μας και το ξέχασε το θέμα δια παντός (δεν μας έδωσε δηλαδή): ήταν η πρώτη μου νίκη σε μια θητεία-διακοπές. Διακοπές που όμως με κούρασαν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο έχω κάνει ποτέ...

...του μπι κοντίνιουντ!

Το Άθλημα του Θεού

2010-06-08T09:49:00.001+03:00

Συνήθως η ενεργητικότητα μου ξεκινάει την κορύφωση της τον Μάιο και διαρκεί όλο το καλοκαίρι. Μικρός λάτρευα τον χειμώνα, τώρα όμως μου είναι βαρύς ακόμα και ο μπλαζέ δικός μας. Με το που σκάνε οι καλοκαιρινές (αυξημένες) ροές πρωτονίων και επηρρεάζουν τις χημικές διαδικασίες του εγκεφάλου μου είναι σαν να χτυπάει Πρωτοχρονιά για μένα. Ιδέες, σχέδια, αποφάσεις όλα μαζί χορεύουν γύρω μου. Φέτος καθυστέρησα λίγο. Δεν είχα όρεξη για τίποτα μέσα στον Μάιο μέχρι την τελευταία βδομάδα του. Κάπου εκεί μου ήρθε η συνηθισμένη επιφοίτηση. Και ξέρετε πως γίνεται συνήθως. Εκεί που αναρωτιέσαι "δεν υπάρχει τίποτα να ασχοληθώ, να μου κινεί το ενδιαφέρον" ξαφνικά έρχονται όλα μαζί.

Είχα αποφασίσει να μετατρέψω έναν ιδιόκτητο χώρο σε γραφείο ημιεπαγγελματικό καθώς μέσα στο διαμέρισμα τα πράγματα είναι λίγο περιορισμένα και ξεκίνησα ως συνήθως με ρυθμούς χελώνας κάπου στον Φεβρουάριο. Άντε να αδειάσει ο χώρος από τα πράγματα άλλων μετά από συννενοήσεις, άντε να κάνεις επιμετρήσεις και σχέδια στο χαρτί για το πως τον θέλεις, άντε να βρεις ελεύθερους μαστόρους (εμένα και τον πατέρα μου δηλαδή), άντε να αγοράσεις τα υλικά, άντε να ξεκινήσεις. Κάπου εκεί έφτασε το τέλος του Μαίου και πατήσαμε γκάζια. Ελπίζω μέχρι το τέλος της εβδομάδας να έχει τελειώσει (με τις μπογιές). Και κάθε τέλος είναι μία νέα αρχή. Στην προκειμένη περίπτωση η νέα αρχή είναι το ΙΚΕΑ. Σταμπάρισμα από τον κατάλογο του για ποια έπιπλα σου κάνουν, τρέχα, αγόρασε, κουβάλα, συναρμολόγησε. Όλα αυτά δύο με τρεις φορές γιατί είναι σπάνιο να τα βρεις όλα διαθέσιμα με την πρώτη, μπορεί να γίνει κάποιο λάθος σε κάποια από αυτά, μπορεί να ξεχάσεις να πάρεις κάτι. Και μετά ο τελικός εφιάλτης: το infrastructure. Εξηγώ: αποφασίζεις ποιο pc θα μετακομίσει, backup, καλώδια, εγκαταστάσεις δικτύων να "βλέπω" τα μηχανήματα του σπιτιού, μεταφορές εκτυπωτών, cd/dvd και άλλα τραγικά.

Δεν θα ήμουν τόσο γκρινιάρης αν φέτος δεν είχα μια ευκαιρία μετά από πολλά χρόνια: να παρακολουθήσω το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου σχεδόν ολόκληρο μιας και δεν εργάζομαι κάπου σταθερά. Λαμβάνουμε μέρος και εμείς αλλά προσωπικά θα προτιμούσα να μην. Ελπίζω να διαψευστώ με μία νίκη μας τουλάχιστον. Το θέμα όμως δεν είναι η Εθνική Ελλάδος αλλά το μαγικό αυτό άθλημα. Πολλοί ή πολλές θα σκεφτούν, εδώ δεν έχεις δουλειά, η χώρα πάει κατά διαόλου, στον κόσμο οι άνθρωποι εξακολουθούν να σκοτώνονται μεταξύ τους, με την μπάλα θα ασχοληθείς;

Απάντηση:

ΝΑΙ

Δεν θα προσπαθήσω να κάνω καμία ανάλυση για την αξία της γιατί δεν την έχει ανάγκη. Σε πείσμα όσων την αγνοούν, χιλιαπλάσιοι παθιάζονται με αυτήν. Που αλλού μετά από έναν πόλεμο μεταξύ δύο χωρών, μπορείς να πάρεις τέτοια γλυκιά και αναίμακτη εκδίκηση όσο αυτή που πήρε η Αργεντινή από την Αγγλία με πρωτοστάτη εκείνον τον ανεπανάληπτο επαναστάτη μπουκαδόρο; Αυτόν που ασύστολα κορόιδεψε τους πάντες

(Το Χέρι του Θεού: 1-0)

μόνο και μόνο μερικά λεπτά αργότερα να πετύχει το Γκολ του Αιώνα και να περάσει οριστικά στην ιστορία:

και να κάνει ένα διάσημο ποιητή να πει για το γκολ ότι ήταν κινήσεις εμπνευσμένες από τον Θεό υπό την προστασία των αγγέλων.

Πρόσφατα, ένας σπουδαίος Ευρωπαίος σκηνοθέτης, ταυτιζόμενος με το είδωλο του, γύρισε μία ταινία-ντοκυμαντέρ για αυτόν.

Δεν συγκρίνεται με τις προηγούμενες δουλειές του αλλά για όσους θέλουν να μπουν στο κλίμα ρίξτε μια ματιά εδώ:

Maradona by Kusturica

Μου στείλανε ένα χρήσιμο εξελ-άκι με το πρόγραμμα των αγώνων το οποίο εξελ...λένησα:

"Το ποδόσφαιρο είναι η τελευταία ιερή παράσταση των καιρών μας. Κατά βάθος, πρόκειται για ιεροτελεστία, αν και είναι μία απόδραση. Ενώ άλλες ιερές παραστάσεις βρίσκονται σε παρακμή, ακόμη και η Θεία Λειτουργία, το ποδόσφαιρο είναι η μοναδική που μας έχει απομείνει."

Πιέρ Πάολο Παζολίνι

Το Μαθηματικό Κενό

2010-05-12T16:41:00.000+03:00

Η Στοά του Βιβλίου και ο θεσμός του Ελεύθερου Πανεπιστήμιου έχουν καθιερωθεί στη συνείδηση όσων αγαπούν τη γνώση χωρίς όρια. Δυστυχώς ανακάλυψα τον θεσμό αρκετά αργά.

Στον 11ο Κύκλο Μαθημάτων προσφέρονται ανάμεσα σε άλλα 5 μαθήματα Κοσμολογίας, της επιστήμης που εξετάζει το πως και γιατί γεννήθηκε το σύμπαν και την εξέλιξη του μέχρι την κατάληξη του και αν θα υπάρχει τέτοια (πηγή ορισμού η Βικιπαίδεια) με καθ(οδ)ηγητή τον Δημήτρη Νανόπουλο.

Ο Δημήτρης Νανόπουλος είναι Τ-Ε-Ρ-Α-Σ-Τ-Ι-Ο-Σ (ως επιστημονικό πνεύμα). Δεν θα αναφερθώ στο έργο του, για το οποίο μένει κατά την ταπεινή μου γνώμη να του αποδοθεί το οσκαρικό αντίστοιχο βραβείο του χώρου των επιστημών. Σε αυτή την ωραία συνέντευξη στον Θανάση Λάλα, μπορείτε να πάρετε μία ιδέα για τον άνθρωπο Νανόπουλο, ο οποίος είναι εξαιρετικά προσιτός και πολύ μακριά από την καρικατούρα του επιστημονίσκου (δικός του όρος) την οποία οι περισσότεροι έχουν σχηματίσει στο κεφάλι τους όταν ακούνε για φυσικούς.

Στην ανακοίνωση του προγράμματος έσπευσα να δηλώσω συμμετοχή γιατί από τη μία η Κοσμολογία αν και μάθημα επιλογής στα πονεμένα χρόνια μου στο Φυσικό της Αθήνας ήταν από τις λίγες καλές αναμνήσεις που είχα για έναν τομέα γνώσης που πάντα θα με εξάπτει καθώς απευθύνεται σε θεμελιώδη επιστημονικά και όχι ερωτήματα και από την άλλη θεωρώντας ότι το οικονομικό αντίτοιμο των €70 είναι μηδαμινό (ακόμα και για τους καιρούς μας) για τη βαρύτητα της γνώσης που προσφέρεται.

Την Τρίτη 11 Μαίου έλαβε χώρα η πρώτη διάλεξη. Ο κος καθηγητής ξεκίνησε με μία αληθή αλλά επίπονη παραδοχή σχετικά με την γλώσσα της επιστήμης που δεν είναι άλλη από τα μαθηματικά. Σε αυτό το σημείο κατάλαβα ότι θα υπήρχαν αρκετά από αυτά στη διάρκεια της διάλεξης και παρότι η γλώσσα τους δεν μου είναι ξένη, δεν ήταν εύκολο να κρατιέμαι συνεχώς στο νήμα της "αφήγησης". Στο διάστημα της μιάμισης ώρας που διήρκησε η διάλεξη συμπήκνωσε με μαεστρία όλη την κβαντομηχανική για την ανάγκη του μαθήματος για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι προερχόμαστε (το σύμπαν) από το κενό (κβαντικό). Αφήνοντας κατά άκρη την τελευταία πρόταση παρά τη μεγάλη σπουδαιότητα της, θέλω να πιαστώ από το εκπαιδευτικό μέρος της διάλεξης. Σίγουρα υπήρχαν επιστήμονες στο κοινό διαφόρων κλάδων αλλά υπήρχαν και αρκετοί άνθρωποι των οποίων η τελευταία επαφή με τα μαθηματικά ήταν στα λυκειακά (ή γυμνασιακά για τους παλιότερους) χρόνια. Στην παρουσίαση της δεύτερης διαφάνειας με μαθηματικά άκουσα (πραγματικά) κάποια "αχ" απογοήτευσης. Μια κοπέλα αριστερά μου στο μισό της διάλεξης άρχισε να ασχολείται με το κινητό της και η άλλη δεξιά μου παρότι επιμελής έχοντας τετράδιο και στυλό δεν ήξερε τι να πρωτοσημειώσει.

Όσοι έχουν διαβάσει το Χρονικό του Χρόνου θυμούνται πολύ έντονα το σημείο της εισαγωγής στο οποίο ο εκδότης προειδοποιεί τον συγγραφέα ότι για κάθε μαθηματική εξίσωση που χρησιμοποιεί χάνει το μισό κοινό του. Χθες είδα το φαινόμενο σε πλήρη εφαρμογή. Και όταν πρόκειται για φυσική δεν αρκεί μόνο να κατανοείς την επαγωγική λογική των βημάτων που οδηγούν στην ποσοτική περιγραφή των φαινομένων αλλά και την ποιοτική περιγραφή τους. Δεν μπορεί το μυαλό σε μιάμιση ώρα να "χωνέψει" την παραδοξότητα της κβαντομηχανικής, να αποτάξει τον κλασσικό ντιτερμινισμό (τον οποίο πολλοί ακόμα αποδέχονται) που πέθανε με την Αρχή της Αβεβαιότητας (ή Απροδιοριστίας) του Heisenberg, δεν μπορεί να αποδεχθεί τον κυματοσωματιδιακό δυϊσμό της ύλης στο ατομικό επίπεδο. Πιστεύω ότι απαιτείται πολύ περισσότερος χρόνος και αργά βήματα έστω και εντελώς εκλαϊκευτικά.

Προσπαθώντας και εγώ μετά από 24 ώρες να πιαστώ από το νήμα ξανά και να κάνω τη διαδρομή που οδηγεί έξω από τον λαβύρινθο δυσκολεύομαι σημαντικά. Ζήτησα με e-mail από την γραμματειακή υποστήριξη του Ελ. Πανεπιστήμιου να μάθω αν οι σημειώσεις του κου καθηγητή είναι διαθέσιμες για το κοινό για περισσότερη μελέτη και έλαβα την άμεση απάντηση ότι αν της διαθέσει θα διανεμηθούν.

Κε καθηγητά με όλο τον σεβασμό για τις ανάγκες των διαλέξεων αυτών

lim (math) --> 0

Όμορφος Κόσμος Δημοπραττικά Πλασμένος

2010-05-04T14:42:00.003+03:00

Το Σάββατο 1/5/2010 αγόρασα το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ (παρά το ότι δεν μου αρέσει η αρθρογραφία του) κυρίως γιατί προσέφερε μαζί μία ταινία ενός από τους πολύ συμπαθητικούς σε εμένα σκηνοθέτες, το Collateral του Michael Man.

Στο ένθετο Business Stories έπεσα στο παρακάτω άρθρο:

Φυσικά η προοπτική του να αγοράσεις ένα αυτοκίνητο με €200 κάνει ακόμα και τους πιο δύσπιστους να γυρίσουν τα αυτιά τους τουλάχιστον. Αποφάσισα να το τσεκάρω και να δω αν τα πράγματα είναι όπως τα έλεγε το άρθρο. Και δεν ήταν όχι γιατί τα όσα γράφονταν δεν ήταν αληθή αλλά ημι-αληθή. Και προσέξτε η ένσταση μου δεν είναι για το επιγχείρημα του bidbang.com για το οποίο δεν έχω να καταλογίσω τίποτα παράνομο ακόμα και αν ένα ηλεκτρονικό σύστημα δημοπρασιών επιτρέπει στον διαχειριστή να χρησιμοποιεί bots (προγράμματα που δεν αντιστοιχούν σε πραγματικούς χρήστες και απλά ανεβάζουν την τιμή πώλησης με "χτυπήματα") αλλά για το οποίο δεν έχω καμία απόδειξη ότι το κάνει. Η ένσταση μου είναι προς τον δημοσιογράφο που θα έπρεπε να διερευνήσει το σύστημα λειτουργίας και να γράψει λεπτομέρειες για την διαμόρφωση της πραγματικής εικόνας των πραγμάτων.

Από το άρθρο δίνεται η εικόνα πως η χρήστρια Svetlana Vlasova αγόρασε ένα αυτοκίνητο λιανικής €12.300 για €197.44 προ ΦΠΑ %21. Σε ότι αφορά την εταιρεία πίσω από το bidbang.com τα €197.44 της τιμής πώλησης στην χρήστρια αντιστοιχούν σε €19.744 γιατί τα €197.44 αντιστοιχούν σε 19744 bids (το κάθε bid αυξάνει την τιμή πώλησης κατά €0,01 και κοστίζει €1 σε κάθε χρήστη που το χρησιμοποιεί). Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι η εταιρεία κέρδισε περίπου €7000 (χωρίς τα πάγια κόστη λειτουργίας) από την δημοπρασία του αυτοκινήτου αν θεωρήσουμε βέβαια ότι το αγόρασε στη τιμή λιανικής. Το θέμα είναι ότι δίνεται η εντύπωση πως στη Svetlana Vlasova το αυτοκίνητο κόστησε αυτά τα €197.44. Μερικές χρήστες κατέγραψαν τη ροή των bids και την δημοσιοποίησαν σε blog και forum. Αντιγράφω από εδώ: http://dspanos.blogspot.com/2010/03/bidbang-stats-for-auction-smart.html

Unique Users (245)
user	bidcount
Atromitos	6646
Svetlana Vlasova	5940
epameinondas	2195
mc77	531
karvounio	413
kolkos	211
kitesurf	103
pao13	99
soutzoukaki	98
Transocean	97
mxezon	92
tassosh	81

Η λίστα συνεχίζεται και έχουν καταγραφεί περίπου το 90% των bids οπότε ο πραγματικός αριθμός τους ανά χρήστη ενδέχεται να είναι μεγαλύτερος ως και 10%. Από τη λίστα αυτή φαίνεται ότι η Svetlana Vlasova έκανε περίπου 6000 bids άρα το αυτοκίνητο της κόστισε τουλάχιστον €6.000 και όχι €200 όπως αναφέρει το άρθρο και ο αμελής (ελπίζω άνευ προθέσεως) δημοσιογράφος. Τα συλληπητήρια μου στους χρήστες Atromitos και epameinondas που χάλασαν €6646 και €2195 αντίστοιχα και πήραν αέρα κοπανιστό (αν είναι πραγματικοί βέβαια...)

ΥΓ1. Γράφτηκα στο bidbang.com και αγόρασα και bids αξίας €10 για να έχω ιδία άποψη.

ΥΓ2. Αυτός ο user karvounio κάτι μου θυμίζει...

Στα Χακί (Προς τη Μονάδα)

2010-04-07T22:45:00.003+03:00

Αυτή η ανάρτηση είναι συνέχεια από τις παρακάτω διηγήσεις:

Μέρος Ι

Μέρος ΙΙ

Η τοποθέτηση μου σε μονάδα της παραμεθορίου είχε έρθει όπως επιθυμούσα: στην Κω. Όσο είσαι νεοσύλλεκτος στο κέντρο εκπαίδευσης η μονάδα αρχίζει και παίρνει μυθικές διαστάσεις. Όλο για αυτή ακούς από έφεδρους ή μόνιμους. Στο κάτω κάτω θα περάσεις εκεί τουλάχιστον 9 μήνες (τότε η θητεία ήταν 18) οπότε μετράει και το παραμικρό σε αυτή. Το Α και το Ω σε μία μονάδα είναι ο διοικητής της. Άμα ξέρεις για αυτόν ξέρεις και πως θα πάει η παραμονή σου εκεί. Δεν είχα καθόλου πληροφορίες (καλύτερα - άμα ήξερα όσα έμαθα θα ζητούσα να πάω αλλού ενώ τελικά όλα πήγαν καλά) αλλά μου αρκούσε που πήγαινα καλοκαίρι σε τουριστικό νησί και είχα και μία γνωστή εκεί.

Από το κέντρο εκπαίδευσης εκδίδεται ομαδικό φύλλο πορείας προς τις μονάδες τοποθέτησης και όλοι μαζί με συνοδεία αξιωματικού παίρνουν τον δρόμο τον μακρύ. Ήταν καλοκαίρι του 2000 και η θερμοκρασία το μεσημέρι έφτανε τους 38-40 βαθμούς. Η μετάβαση από Θήβα προς Πειραιά θα γινόταν με τρένο και ενώ η απόσταση με λεωφορείο είναι το πολύ μία ώρα κάναμε πάνω από πέντε! Ήμασταν στριμωγμένοι με τα πράγματα σε μικρό χώρο και το τρένο ξεκίναγε και σταμάταγε συνεχώς για άγνωστο (σε εμάς) λόγο. Η ζέστη και η καθυστέρηση δημιούργησε έναν έντονο εκνευρισμό έκδηλο στον καθένα. Επιπλέον άρχισε και η ανησυχία μήπως δεν προλάβουμε το πλοίο. Τηλεφώνησα στους δικούς μου να μου φέρουν κάτι στο λιμάνι το οποίο χρειαζόμουν (δεν μπορώ να θυμηθώ τι).

Ο τερματικός σταθμός του τρένου ήταν στην άλλη άκρη του λιμανιού από όπου ήταν δεμένο το πλοίο και θα έπρεπε να περπατήσουμε προς τα εκεί και μάλιστα σε ταχύ ρυθμό για να προλάβουμε κουβαλώντας τις αποσκευές μας στα χέρια με τον ήλιο στο απόγειο. Από το άγχος μου είχε αρχίσει να με ενοχλεί το στομάχι μου και άρχισα να ανακατεύομαι. Επιπλέον δεν μπορούσα να συννενοηθώ σωστά με την μάνα μου στο τηλέφωνο για το που θα με βρουν και ένα άλλο παιδί σχεδόν λιποθύμησε από την κούραση και μοιραστήκαμε τα πράγματα του. Όταν κατάφερα να βρω τους δικούς μου, ήμουν σαν καζάνι που το νερό από το βράσιμο είναι έτοιμο να ξεχυλίσει. Κάτι άσχετο μου είπε η μάνα μου και πάνω στον εκνευρισμό μου την έβρισα για πρώτη φορά στη ζωή μου...

Προλάβαμε στο παρά πέντε. Το πλοίο ήταν γεμάτο Έλληνες και αλλοδαπούς που ταξιδεύαν προς τα νησιά και με τις στολές ξεχωρίζαμε σαν την μύγα στο γάλα. Βρήκα ένα σημείο στο σαλόνι να ξαποστάσω και να αφήσω τα πράγματα μου και ελάχιστα μετακινήθηκα από εκεί καθόλη τη διάρκεια του ταξιδιού. Οι περισσότεροι πιτσιρικάδες με πλεόνασμα ενέργειας και διάθεση παιχνιδιού προσπαθούσαν να πιάσουν φιλίες με τις τουρίστριες. Στις διπλανές θέσεις στο σαλόνι ήταν μια παρέα εντυπωσιακών Ελληνίδων ηλικίας 25-30 ελαφρά ενοχλημένες από την παρουσία μας. Μία από αυτές διάβαζε κάποιο βιβλίο του Κούντερα και περίμενα πότε θα βαρεθεί την ανάγνωση για να της το ζητήσω και να περάσει και η δική μου ώρα. Όταν έγινε αυτό με κοίταξε με έκπληξη σαν να ήταν αδιανόητο ένας φαντάρος να διαβάσει Κούντερα. Μετά από κανά δίωρο εντατικής ανάγνωσης ένιωσα να κλείνουν τα μάτια μου αλλά η στάση μου δεν ευνοούσε την παράδοση στον Μορφέα και μιας και στον στρατό ρίχνεις πολλές από τις αναστολές σου αποφάσισα να βάλω τα πόδια μου πάνω στο τραπεζάκι έχοντας απλώσει από κάτω μία εφημερίδα για να μην λερώσω και να δείξω και μια κουλτούρα σαβουάρ-εντορμίρ (το ρ παχύ στη πγοφογά ε;)...

Όταν φτάνεις σε περιμένουν στρατονόμοι και μερικοί άλλοι φαντάροι από τη μονάδα σου (ο οδηγός και κάποιος παλιός) και όλοι μαζί παίζουν ένα μικρό παιχνίδι εντυπώσεων και εκφοβισμού στο μεγαλύτερο πλαίσιο του "ψαρώματος" μπροστά στο άγνωστο της μονάδας. Μας είχαν προειδοποιήσει να μην χάσουμε το πηλίκιο μας, γιατί συνήθως είναι η καλύτερη αφορμή για να σε αρχίσουν στην κατσάδα. Το είχα συνεχώς κατά νου. Το φέρυ έπιασε στο λιμάνι της Κω κάπου στις 3 με 4 το πρωϊ. Αρπάξαμε ο καθένας τα πράγματα του και μπήκαμε στην ουρά της σκάλας προς την έξοδο. Έχοντας κατέβει λίγα σκαλιά μέσα στο συνωστισμό παρατηρώ ότι λείπει το πηλίκιο μου και χωρίς να μπορώ να ανακαλέσω από τη μνήμη τη τελευταία φορά που το είδα. Κοιτώντας προς τα πίσω αντιλαμβάνομαι ότι το να ξεκινήσω το ψάξιμο είναι ανέφικτο καθώς υπήρχαν τουλάχιστον 100 άτομα στιμωγμένα πίσω μου. Χαλάστηκα αρκετά γιατί συνήθως είμαι πολύ προσεκτικός και δεν υποπίπτω σε τέτοια λάθη. Έσφιξα τα δόντια και την καρδιά και αποφάσισα να αποδεχτώ τις συνέπειες.

Μετά από είκοσι λεπτά με μισή ώρα καταφέραμε να συγκεντρωθούμε στην αποβάθρα. Το σκοτάδι ήταν πυκνό και η υγρασία αφόρητη. Η αγωνία μας κορυφωνόταν. Στοιχηθήκαμε και άρχισε η επιθεώρηση προς τους στρατονόμους. Είπαν το τροπάριο τους όσο καλύτερα μπορούσαν. Στην πρώτη σειρά υπήρχε ο πρώτος εύκολος στόχος: κάποιος χωρίς πηλίκιο. Το κατσάδιασμα ξεκίνησε: αλαλαγμοί για το εθνόσημο, περί τιμής και πατρίδας, περί Τούρκων και άλλα γραφικά. Στον δεύτερο ακολούθησαν τα ίδια με αλλαγμένη σειρά.

Λίγο πιο πίσω στην εξωτερική μεριά ήμουν εγώ και περίμενα. Μέσα μου είχε μαζευτεί όλη η ένταση από τη στιγμή που ξεκίνησε η μεταφορά από τη Θήβα: σαν κάποιος με το δάχτυλο στη σκανδάλη που έχει διανύσει τα 3/4 της διαδρομής της πριν την πυροδότηηση και την εκτίναξη της σφαίρας. Ο στρατονόμος ήρθε προς το μέρος μου ζεσταμένος από την προπόνηση. Αλλά η απουσία πηλικίου (και σημαντικής ποσότητας μαλλιών) έκανε αντιληπτή γρήγορα την ηλικία μου. Στη φάτσα μου ήταν ζωγραφισμένη η ένταση μου και του έκοψε τη φόρα. Αρκέστηκε στο να πει:

- ΚΑΙ ΕΣΥ ΧΩΡΙΣ ΠΗΛΙΚΙΟ;

Εκείνη τη στιγμή βγήκε από μέσα μου μόνο μία λέξη χωρίς καμία έκπληξη στο νόημα της αλλά με το εκρηκτικό αντίστοιχο μίας χειροβομβίδας στον τόνο της:

- ΜΑΛΙΣΤΑ.

Ήταν τόσο αποφασιστικός ο κραυγασμός μου που ένιωσα ότι έσχισε την πυκνότητα του σκοταδιού σαν μαχαίρι που κόβει το βούτηρο για εκατοντάδες μέτρα. Ο στρατονόμος έκανε ένα βήμα πίσω σαν να ήθελε να προστατευτεί. Για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε ο ήχος μόνο της θάλασσας που τόσο γλυκά ακούγεται τις βραδυνές ώρες. Γύρισε και έδωσε εντολή να φύγουμε.

Η διαδρομή με τα REO μου φάνηκε μεγάλη ίσως λόγω της μικρής ταχύτητας και της κούρασης. Όταν φτάσαμε στη μονάδα διαπίστωσα και ένα μπλέξιμο με το σακ-βουαγιάζ μου. Είχα κάποιου άλλου. Συγχήστηκα πολύ γιατί το τελυταίο που ήθελα ήταν να χάσω τα πράγματα μου. Μετά από κάποια μικρή φασαρία βρήκα έναν μικρό Κριτικό που είχε το δικό μου και εγώ το δικό του και έγινε η ανταλλαγή. Μας έβαλαν να κοιμηθούμε για κανά δίωρο σε ένα θάλαμο μέχρι να σηκωθεί όλη η μονάδα στο πόδι το πρωϊ και να ξεκινήσουν οι διαδικασίες παρουσίασης. Την έπεσα με τα ρούχα πάνω από τα σεντόνια σε ένα άδειο κρεβάτι που βρήκα και έκλεισα τα μάτια μου. Το πρωϊ με ξύπνησε κάποιος φαντάρος της μονάδας με απειλητική διάθεση για να μου πει ότι αυτό είναι το κρεβάτι του. Σηκώθηκα γρήγορα μην έχοντας διάθεση να μπω σε κανένα διάλογο. Προφανώς εκείνη τη στιγμή μια ομάδα φαντάρων της μονάδας επέστρεφε από υπηρεσία (σκοπιά/περίπολο) και για αυτό μερικά κρεβάτια ήταν άδεια. Βγαίνοντας από τον θάλαμο άκουσα έναν από αυτούς να φωνάζει:

- Ήρθαν οι νέοι; Που είναι; Θέλω να δω τον ΓΙΟ μου!

Εκείνη τη στιγμή παρουσιάστηκα εγώ μπροστά τους, ταλαιπωρημένος και στραβοξυπνημένος. Μετά από μερικές στιγμές παρατηρώντας με, οι υπόλοιποι της ομάδας του είπαν:

- Ποιος γιος σου ρε μα@@κα! Αυτός είναι ο ΠΑΤΕΡΑΣ σου!

...του μπι κοντίνιουντ!

Bad Ass Εκτυπώσεις Σε T-Shirt (by MistirioS)

2010-03-16T23:23:00.007+02:00

Για όσους είναι λάτρεις των ταινιών που έχουν γράψει κινηματογραφική ιστορία και θέλουν να τυπώσουν δυο T-Shirt με χιούμορ, ιδού το αποτέλεσμα χρησιμοποιώντας ατάκες από αυτές (η σχεδίαση είναι δική μου). Με τον καιρό θα συμπληρώσω και με άλλα.

Από το Star Wars

Από το The Godfather

Από το Lord Of The Rings

Στην Κρίση Κρινόμεθα...

2010-03-13T15:56:00.004+02:00

Μέχρι στιγμής έχω ασχοληθεί επαγγελματικά (επίσημα ή ανεπίσημα) στους παρακάτω διακριτούς τομείς:

Οικοδομικές εργασίες: λείανση μαρμάρων - είναι η δουλειά του πατέρα μου και με πήρε μαζί όταν τέλειωσα το δημοτικό. Έμαθα την δουλειά και έκτοτε έχω "φάει" άπειρη μαρμαρόσκονη.
Ιδιαίτερες παραδόσεις μαθημάτων: Φυσική/Μαθηματικά/Χημεία σε μαθητές της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης μιας και πέρασα μια βόλτα από το Τμήμα Φυσικής του Παν. Αθηνών.
Σε γυμναστήρια ως επιβλέπων τα ατομικά προγράμματα εκγύμνασης με βάρη καθώς ασχολήθηκα εντατικά μια εποχή με την γυμναστική.
Ως πωλητής σε μεγάλη αλυσίδα λιανικής στον χώρο των η/υ η οποία μας άφησε καιρούς για λόγους που θα τους αφιερώσω χωριστή ανάρτηση και έχουν σχέση με το θέμα της τωρινής - τον χώρο των επιχειρήσεων δηλαδή.
Ως υπεύθυνος πωλήσεων και αγορών σε μικρομεσαία επιχείρηση του χώρου των η/υ.
Ως μεταφραστής (από αγγλικά σε ελληνικά) εγχειριδίων χρήσης (κυρίως ψηφιακών φωτογραφικών μηχανών).
Ως σύμβουλος και υπεύθυνος μηχανογράφησης σε μικρομεσαία επιχείρηση στον χώρου του μαρμάρου.
Προσφέροντας υπηρεσίες στον χώρο του Information Technology (τεχνική υποστήριξη, κατασκευή σελίδων, ανάπτυξη εφαρμογών).
Ως επιβλέπων προωθητικών ενεργειών διαφόρων εταιρειών.

Μερικές από τις παραπάνω ασχολίες λάμβαναν χώρα παράλληλα με άλλες για μερικά χρονικά διαστήματα και άλλα διαστήματα αποκλειστικά μία. Ο λόγος που τις αναφέρω είναι για να υποστηρίξω ότι έχω πλέον μία σφαιρική και επαρκή αντίληψη του χώρου των επιχειρήσεων, του εμπορίου και της παροχής υπηρεσιών.

Η εμπειρία μου δείχνει ότι με ελάχιστες εξαιρέσεις οι επιχειρηματίες στην Ελλάδα (κυρίως οι μικρομεσαίοι που είναι ο κύριος όγκος) είναι καθρέπτης της υπόλοιπης ελληνικής κοινωνίας σε οικονομικό και πολιτισμικό επίπεδο. Οι περισσότεροι έχουν άγνοια στοιχειωδών κανόνων στον χώρο των πωλήσεων και της αντιμετώπισης των πελατών. Ας δούμε ένα παράδειγμα.

Το γυμναστήριο στο οποίο πηγαίνω ανήκει στην κατηγορία των συνοικιακών, δεν είναι μέλος αλυσίδας και υπάρχει σχεδόν για μία εικοσαετία. Βρίσκεται σε καλό σημείο εξυπηρετώντας μία μεγάλη περιοχή με μικρό ανταγωνισμό ο οποίος μειώθηκε περισσότερο πρόσφατα καθώς έκλεισε ένα άλλο μικρό κοντινό. Εγώ είμαι πελάτης του από το 1998 σταματώντας μόνο για την στρατιωτική μου θητεία και για ένα άλλο διάστημα στο οποίο πήγαινα σε γυμναστήριο το οποίο βρισκόταν πολύ κοντά στον τότε χώρο εργασίας μου. Συνολικά πηγαίνω σε αυτό σχεδόν δέκα χρόνια μαζεμένα για τα οποία πληρώνω ετήσιες συνδρομές. Ποτέ δεν έχω κάνει κανένα είδους παζάρι στην τιμή χρέωσης (ενώ άλλοι πελάτες κάνουν και το γνωρίζω και πολύ καλά πράττουν) και πιστεύω για τον ευατό μου ότι είμαι από τους καλύτερους πελάτες και όχι μόνο για οικονομικούς λόγους: πχ. πρέπει να είμαι ο ένας από τους τέσσερις με πέντε (στατιστική εκτίμηση) γυμναζόμενους που όταν τελειώνουν την άσκηση τους ξεφορτώνουν τα βάρη από το όργανο (στα τόσα χρόνια έχω δει μόνο άλλον ένα να το κάνει), μέχρι που άλλοι πελάτες μου έχουν πει "καλά, δεν βαριέσαι;" καθώς χρησιμοποιώ μεγάλες ποσότητες. Μπορώ να αναφέρω και άλλους λόγους αλλά δεν επιθυμώ να περιαυτολογήσω. Πριν δύο μήνες περίπου παρήγγειλα από τον ιδιοκτήτη του ένα συμπλήρωμα διατροφής (πρωτεϊνη). Αφού το πλήρωσα κατά την παραλαβή του, μου λέει ο μέγας επιχειρηματίας:

- "Έχεις και ένα υπόλοιπο από παλιά..."

- "Από που; Πόσο;"

- "Κάτι μπουκάλια νερού. €3.58"

- "....(!!??!!) Εντάξει. Θα σε πληρώσω αύριο".

Το ποσό είναι αστείο και όντως σε διάφορες στιγμές, έχω πάρει κανά μπουκάλι νερό από το ψυγείο το οποίο δεν πλήρωσα γιατί δεν είχα ψιλά επάνω μου εκείνη τη στιγμή και μετά ξεχάστηκα. Αλλά να τα ζητάς από τον πελάτη ο οποίος δεν σε "ζημειώνει" όταν οι υπόλοιποι μπορούν να σου κόψουν από 50 ως 150 ευρώ στην ετήσια συνδρομή είναι γελοίο. Μόνο για λόγους "επιβράβευσης" του καλού πελάτη δεν ζητάς το ποσό. Την επόμενη μέρα μάζεψα το ποσό μέχρι λεπτού. Τι στιγμή που του έδινα τα ψιλά, έκανε τον ανήξερο: "τι είναι αυτά" μου λέει...

Μπορώ να αναφέρω και πολλά άλλα θέματα τα οποία χαλάνε την εικόνα του συγκεκριμένου χώρου με αποτέλεσμα να του στοιχίζουν εμπορικά αλλά στέκομαι συνήθως στις οικονομικές συναλλαγές. Τώρα με την επικείμενη αύξηση του ΦΠΑ και σε καιρό (σκληρής) κρίσης, μία επιχείρηση που βασίζεται στην παροχή υπηρεσιών όπως το γυμναστήριο, πρέπει να απορροφήσει την αύξηση και όχι να την μετακυλήσει στους πελάτες. Πολύ απλά βγάζεις μία ανακοίνωση στην οποία ενημερώνεις ότι παρά την καινούργια νομοθεσία η διεύθυνση του γυμναστηρίου σεβόμενη τις δύσκολες συνθήκες θα απορροφήσει την αύξηση για να διατηρήσει την εμπιστοσύνη των πελατών του.

Μαντέψτε τι έμαθα πως θα πράξει ο μέγας επιχειρηματίας (θα αυξήσει τις τιμές φυσικά). Όλα αυτά τα λέω γνωρίζοντας τις παραμέτρους λειτουργίας της συγκεκριμένης επιχείρησης. Και φυσικά μέχρι πρόσφατα οι αποδείξεις τις οποίες έκδιδε πρέπει να ήταν το πολύ στο 20% των πελατών. Το αποτέλεσμα; Σίγουρα θα με χάσει από πελάτη όταν λήξει η συνδρομή μου.

Σε αντιδιαστολή χθες το βράδυ, βγαίνω με κολλητό στο "στέκι" μας το οποίο είναι ένα όμορφο lounge bar της περιοχή μας. Είμαστε από τους πιο τακτικούς θαμώνες και έχουμε αφήσει ένα σεβαστό ποσό χρημάτων σε αυτό καθώς ούτε φθηνό είναι και επιπλέον συνηθίζουμε να τρώμε και εκεί μιας και διαθέτει καλή κουζίνα. Μπαίνοντας μέσα βλέπω τη "γωνία μου" σε ένα σύμπλεγμα καναπέδων ρεζερβέ και χαλιέμαι καθώς δεν υπήρχαν άλλοι διαθέσιμοι καναπέδες και ο λόγος που πηγαίνω συχνά σε ένα lounge bar είναι για να ΑΡΑΖΩ και όχι για να κάθομαι σε άβολες καρεκλίτσες. Ο σερβιτόρος (σχετικά νέος εκεί - δεν με ήξερε καλά) μου προτείνει να κάτσω αλλού και μιας και είχα φτάσει πρώτος ήμουν έτοιμος να πάρω τηλ. τον κολλητό για να μιλήσουμε για εναλλακτική δράση. Εκείνη τη στιγμή όμως, η Ειρήνη που είναι υπεύθυνη του χώρου σώζει την παρτίδα λέγοντας μου να καθίσω στη συνηθισμένη μου γωνία παρότι ήταν ρεζερβέ και θα το κανονίζαμε το θέμα όταν και αν ερχόταν η παρέα που την είχε κλείσει. Με αυτή την κίνηση και μόνο δεν με κράτησε απλά στο μαγαζί για το βράδυ αλλά και σχεδόν μόνιμα γιατί απλά ένιωσα να εκτιμώμαι ως πελάτης. Μάλιστα η καλή μου διάθεση από το γεγονός με οδήγησε να πιω περισσότερα και ακριβότερα ποτά. Επίσης ο χώρος κέρδισε και την διαφήμιση μου:

CULTO

Καλώς τα .... 3-0!

2010-03-05T12:45:00.003+02:00

ΑΥΤΗ Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ. Ο ΛΟΓΟΣ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΗΣ ΝΟΜΙΖΩ.

Αν και προτιμώ οι τίτλοι των αναρτήσεων μου να είναι πρωτότυποι, η θρυλική αυτή ατάκα είναι τόσο αβανταδόρικη που επισκιάζει οτιδήποτε άλλο θα μπορούσα να σκεφτώ. Για όσους (όσες καλύτερα) δεν την κατέχουν (o tempora) είναι του ανυπέρβλητου Νίκου Αλέφαντου (προπονητή ποδοσφαίρου-γνώστη των πάντων)

και φυσικά το κείμενο απο μόνο του δε λέει τίποτα. Ακούστε την:

Αναφέρεται στην προκαθορισμένη κατά τον ίδιο έκβαση του ποδοσφαιρικού αγώνα μεταξύ Ολυμπιακού-ΠΑΟΚ από την άποψη ότι ο ΠΑΟΚ παρότι ήταν αξιόμαχος σε άλλα παιχνίδια όταν ερχόταν η ώρα να αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό έτρωγε 3 γκολ σχεδόν από τα ... αποδυτήρια.

Γιατί την μνημονεύω; Γιατί από αύριο κατά πάσα πιθανότητα το ΠΑΣΟΚ επανέρχεται στην εξουσία και τα πολιτικά πεπραγμένα σε αυτή τη χώρα σε συνδυασμό με ελάχιστη νοημοσύνη οδηγεί στον συνειρμό του ΠΑΟΚ κατά Αλέφαντο: ωραία τα λες Γιώργο Παπανδρέου και ΠΑΣΟΚ αλλά άλλο οι δηλώσεις πριν τον αγώνα και άλλο το τι κάνεις στο γήπεδο.

Έχω δηλώσει και ουδέποτε το έκρυψα ότι είμαι αριστερός αυστηρά με την έννοια του προοδευτικού χωρίς να δεσμεύομαι από πολιτικό χώρο και σχηματισμό. Και πρόοδο ουσιαστική σε αυτή τη χώρα δεν βλέπω ειδικά την τελευταία δεκαετία. Θεωρώ ότι η διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ήταν καταστροφική και ότι όποιος πιστεύει ότι ο Κώστας Καραμανλής μπορεί να δώσει λύσεις στα προβλήματα της χώρας με προσβάλλει βαθύτατα. Προτιμώ να μου πει κάποιος ότι ψήφισε ΝΔ για το προσωπικό του συμφέρον (πχ κάποιος διορισμός) και θα εκτιμήσω την ειλικρίνεια του αλλά θα πρέπει να καταλάβουμε κάποτε ότι δεν μπορεί το ατομικό καλό να υπερβαίνει το καλό ή τις ανάγκες του συνόλου και είναι αυτή η νοοτροπία που πληρώνουμε με μεγάλο τίμημα τόσα χρόνια. Θεωρώ επίσης το ΚΚΕ δεινοσαυρικό κατάλοιπο, το ΛΑΟΣ κρυπτόμενη (άρα και επικίνδυνη) ακροδεξιά και θλίβομαι από την απήχηση του στη νεολαία. Τέλος παρότι αρκετές απόψεις μου συστεγάζονται στον χώρο του ΣΥΝ, ο Αλέξης Τσίπρας μου προκαλεί απέχθεια καθώς τον θεωρώ παράγωγο ενός στείρου κομματικού μηχανισμού, μία ψευδή εικόνα για απήχηση στη νεολαία. Για trendy επιλογές στυλ οικολόγων δεν ασχολούμαι καθόλου. Για όλους τους παραπάνω λόγους η ψήφος μου ήταν λευκή έχοντας απόλυτη επίγνωση της σημασίας της και των συνεπειών της.

Αναζητώντας και εγώ ελπίδα για το μέλλον της χώρας, με ελκύει και εμένα κατά ένα μέρος να κινηθούμε με γνώμονα επιτυχημένες συνταγές άλλων αλλά μην αντέχοντας να σαρκάσω, στο Facebook έγραψα:

"Κρατηθείτε! Έρχεται το Σουηδικό μοντέλο του Γ. Παπανδρέου:"

και σχολίασα ότι φοβάμαι ότι τον ρόλο των μοντέλων θα τον παίξουμε εμείς και δεν θα κάνουμε απλώς βόλτες στην πασαρέλα με μπικίνι αν με καταλαβαίνετε.... Για την ιστορία πάντως μετά την περίφημη ατάκα του Αλέ ο ΠΑΟΚ νίκησε τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη με 1-2....

Και επειδή δεν αντέχω να μην συνεχίσω την πλάκα τώρα που το Playstation 3 (που αρέσει στον πρώην πρωθυπουργό) έγινε slim

μήπως είναι μία καλή ευκαιρία να γίνει και αυτός slim;

Βραδυνές Παρουσιάσεις

2010-03-04T09:57:00.002+02:00

ΠΡΟΣΘΗΚΗ:
Το παρακάτω κείμενο είναι κείμενο εντυπώσεων και όχι μία αντικειμενική ματιά από μια βραδυά παρουσίασης ενός βιβλίου. Σε ένα σημείο της παρουσίασης μου φάνηκε πως οι ερωτήσεις που γίνονταν στην συγγραφέα ήταν κοινοποιημένες από πριν. Όπως ξεκαθαρίζει και η ίδια αυτό δεν συνέβη. Η εντύπωση μου ήταν προσβλητική και της ζητώ συγγνώμη γι΄ αυτό.

Η ώρα είναι 11 και πρέπει να γράψω τώρα που οι αναμνήσεις είναι νωπές. Η πρόσκληση έχει κοινοποιηθεί εδώ και ένα μήνα. Απόψε όμως είναι η βραδιά. Η Εύα παρουσιάζει επίσημα το τελευταίο βιβλίο της. Στον Ιανό Τετάρτη 3 Μαρτίου στις 8.30. Τι θέλω όμως από αυτή την εκδήλωση; Να δω την Εύα; Να παραβρεθώ σε κάτι στο οποίο δεν έχω ξαναβρεθεί; Η απάντηση ίσως έρθει μόνο όταν βρεθώ εκεί.

Έχω πολύ καιρό να βρεθώ να σε ένα γεγονός που συνδέει τον κόσμο με μια πνευματική εμπειρία. Βγαίνω έξω για καφέ ή ποτό αλλά νιώθω ότι όλοι το κάνουν με την ίδια ευκολία που εκτονώνουν τις φυσικές τους ανάγκες. Δεν αποζητούμε μία καλή μουσική στο υπόβαθρο την ώρα του ποτού, δεν πίνουμε καφέ με ένα βιβλίο στο χέρι. Είναι και καλή ευκαιρία να φορέσω ένα κοστούμι που έχω ράψει και δεν έχω φορέσει ποτέ. Όλες τις ημέρες κυκλοφορώ με αθλητικά και αξύριστος και ευχαριστιέμαι την αλλαγή. Έτσι και αλλιώς δεν έχω ενδιάμεσο ντύσιμο. Έχω αποβάλλει την κάζουαλ γκαρνταρόμπα εδώ και δεκαετίες. Αθλητικά ή κοστούμια. Άσπρο ή μαύρο και εγώ ενδιάμεσα. Στην γκρίζα ζώνη γιατί εκεί ανήκω.

Ξεκινώ. Στο τρένο ανάμεσα στους μετανάστες μοιάζω με ξένο σώμα. Πεντακάθαρος και αψεγάδιαστος. Αν ήταν κινηματογράφος θα έπρεπε να βγω από μία λιμουζίνα. Είμαι πολύ ακριβής στην αίσθηση του χρόνου και φτάνω σχεδόν στην προγραμματισμένη ώρα έναρξης. Το περιβάλλον μου είναι άγνωστο και εισδύοντας ενώ μου αρέσει ο χώρος βλέπω κάτι με κάνει να νιώσω άβολα: φώτα, φωτογράφους κάμερες. Πολύ λάμψη για τον ψυχισμό μου. Είμαι άνθρωπος των παρασκηνίων. Επιπλέον η μέση μου έχει αρχίσει να διαμαρτύρεται. Το απόγευμα την φόρτωσα με πολλά κιλά στο γυμναστήριο. Κάθομαι σε ένα τραπεζάκι αλλά μετά από πέντε λεπτά καταλαβαίνω ότι η μέση μου χρειάζεται κάτι πιο αναπαυτικό και οι καναπέδες δεξιά στο βάθος είναι άδειοι. Ιδανική θέση για μένα και μετακομίζω. Το μάτι μου εντοπίζει την Εύα. Απόψε είναι η βραδιά της και είναι λαμπερή, στο μωβ φόρεμα της, μακιγιαρισμένη και φρεσκοχτενισμένη.

Παραγγέλνω ένα διπλό ουίσκι για να χαλαρώσω και αρχίζω και παρατηρώ τον κόσμο. Η ελάχιστη ηλικία είναι τα τριάντα πέντε, περισσότερες γυναίκες φυσικά μιας και διαβάζουν περισσότερο. Σε ένα τραπέζι κοντά μου κάθεται ένας κύριος που μοιάζει (φυσιογνωμικά) με μία μετεξέλιξη μου σε ένα διαννοούμενο των πενήντα με το ίδιο αλλά γκριζωπό πλέον μουσάκι. Σε ένα άλλο τραπέζι μπροστά μου κάθονται δύο γυναίκες στα σαράντα, ευπαρουσίαστες, η μία σίγουρα ελκυστική για τα γούστα μου. Φυσικά παραγγέλνουν κόκκινο κρασί. Ξαφνικά παρατηρώντας και τους υπόλοιπους σκέφτομαι για λίγο πόσο αταίριαστο είναι το σκηνικό με την υπόλοιπη μίζερη καθημερινότητα της Ελλάδας. Σίγουρα δεν είναι ένα λόμπυ πλουσίων αλλά τους αγγίζει η αγωνία του χαμηλόμισθου, του συνταξιούχου που τα βγάζει πέρα με το ζόρι; Ειδικά που σήμερα το μεσημέρι η κυβέρνηση ανακοίνωσε νέα δέσμη σκληρών μέτρων. Ή μήπως είναι στην πλειοψηφία τους οι δημόσιοι υπάλληλοι που έχουν γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος; Και αν είναι πως ακούσαν τα νέα το μεσημέρι; Θίχτηκαν ή είπαν δεν βαριέσαι, αρκεί που είμαι μόνιμος.

Η εκδήλωσα ξεκινά. Προλογίζει κάποιος του χώρου. Μου δίνει την εντύπωση ότι μετά από εκατοντάδες παρουσιάσεις ανακυκλώνει τον εισαγωγικό λόγο: καλά λόγια για τον/την συγγραφέα και "αν ψηθείτε περάστε να αγοράσετε στο βάθος". Παρακολουθώ από μία οθόνη προβολής. Στο κεντρικό τραπέζι κάθονται τέσσερα άτομα: εκτός από την Εύα, οι υπόλοιποι τρεις είναι κριτικοί ή συγγραφείς. Ξεκινά ένας κύριος (μου διαφεύγει το όνομα του) - πιθανώς κριτικός της Ελευθεροτυπίας με ένα κείμενο απλό, σύντομο και μεστό. Είναι έμπειρος και άνθρωπος ουσίας. Ακολουθεί η Εύα με ένα απόσπασμα από το πιο αγαπητό μέχρι τώρα στους αναγνώστες διήγημα από το βιβλίο με τίτλο "Ο Χάρτης". Καταλαβαίνω γιατί είναι αγαπητό: υπάρχει αυτό που κινεί όλους μας. "Πρέπει να επιστρέψω στο σημείο ισορροπίας μου" σκέφτεται η ηρωίδα. Αυτό δεν θέλουμε όλοι αγαπητή μου; Κάθε στιγμή της ζωής μας;

Ακολουθεί η έτερη γυναίκα της συντροφιάς με ένα κείμενο μεγάλο, αργό και βαρετό. Η ικανότητα ανάγνωσης της κάνει την εμπειρία χειρότερη, και η επίρροια του αλκοόλ με κάνει να νιώθω σαν να προλογίζει την ταινία της Παρασκευής στην δημόσια τηλεόραση ο Ζήσης Τσιριγκούλης. Είναι πενηντάρα διαννοούμενη αλλά εξαιρετικά κομψή και με ιδιαίτερη ομορφιά. Και στην ομορφιά συγχωρούνται όλα...

Από την προσωρινή μου αδιαφορία με αποσπά μία νέα γυναίκα - μαμά με μία πολύ χαριτωμένη μικρή κόρη. Συνδέομαι με το κορίτσι για λίγο καθώς παίζει στα τραπέζια. Χαμογελώ νιώθοντας ευφορία από την παρουσία της. Τέλος ο δεύτερος κύριος του τραπεζιού κάνει ερωτήσεις στην Εύα σχετικά με το βιβλίο. Όμως οι ερωτήσεις είναι κοινοποιημένες από πριν και οι απαντήσεις έρχονται αμέσως, αβίαστα όπως όταν οι ηθοποιοί παίζουν τους ρόλους τους μπροστά στο φακό. Δεν υπάρχει το στοιχείο της έκπληξης σε μία ερώτηση αναπάντεχη, που στριμώχνει τον συνεντευξιαζόμενο, ή τουλάχιστον τον κάνει να σωπάσει για λίγο σκεφτόμενος την απάντηση. Αλλά ας μην γίνομαι τόσο αυτό που και η ίδια η Εύα σε ένα σχόλιο με χαρακτήρισε: "έντονα κριτικό πνεύμα". Αυτός ήταν ο λόγος που βρέθηκα εκεί; Να σχολιάσω τους πάντες και τα πάντα; Όμως εδώ και μερική ώρα ξέρω ότι το καλύτερο που μπορώ να πάρω από αυτή την εμπειρία είναι μια μικρή έμπνευση για το κείμενο που τελικά έγγραψα. Η κούραση έχει αρχίσει και με καταβάλλει. Πληρώνω το ποτό μου και φεύγω.

Πρέπει να γυρίσω και εγώ στο σημείο ισορροπίας μου.

Υ.Γ. Το βιβλίο της Εύας δεν το έχω διαβάσει, και ακόμα και αν το είχα, δεν θα έκανα κανενός είδους δημόσια κριτική σε αυτό γιατί δεν πιστεύω ότι η κριτική στην τέχνη προσφέρει τίποτα σε αυτή. Προσφέρει μόνο στους δέκτες της τέχνης και υπό προϋποθέσεις. Γι' αυτό το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να το αγοράσετε, να το διαβάσετε και να διαμορφώσετε μόνοι σας άποψη. Όποιο και αν είναι το κόστος του, χρηματικό ή ψυχικό το αξίζει.

Το Πρώτο μου Podcast!

2010-02-27T20:10:00.003+02:00

Ετσι για να καλωσορίσω την άνοιξη διαβάζω και ηχογραφώ αυτά που έγραψα για τον διαδικτυακό μου χώρο, την Apple και το iPad, την Google και το Buzz και τέλος για τους μετανάστες.

Κατεβάστε το mp3

Χάος (Στην Φύση)

2010-02-26T16:58:00.000+02:00

Για την συγκεκριμένη ανάρτηση χρησιμοποίησα αυτούσια κομμάτια από τις πηγές που αναφέρονται, με έμφαση στον ρόλο του χάος με την ύπαρξη μας. Σε ένα σημείο όπου υπάρχουν κάποια μαθηματικά αγνοείστε τα, καθώς υπάρχουν μόνο για λόγους αναφοράς και δεν παίζουν ρόλο στην κατανόηση του κειμένου.

Ιστορική Εισαγωγή

Κατά την περίοδο της Αναγέννησης η γεωκεντρική εικόνα για τη δομή και το μέγεθος του ηλιακού συστήματος που εδραίωσαν οι αρχαίοι Έλληνες άλλαξε ριζικά, όχι όμως και η καθιερωμένη, ως τότε, ιδέα για την αρμονία που το διέπει. Μετά από τις αξιοθαύμαστες παρατηρήσεις των αστρονόμων Τύχο Μπράχε, Νικόλαου Κοπέρνικου και Γιοχάνες Κέπλερ, τη θέση της Γης στο κέντρο του ηλιακού συστήματος κατέλαβε η Ήλιος. Η κίνηση όμως των ουράνιων σωμάτων εξακολουθούσε να θεωρείται περιοδική και να επαναλαμβάνεται, η ίδια πάντα, στον αιώνα τον άπαντα. Η ιδέα αυτή ενισχύθηκε, όταν ο Ισαάκ Νεύτων έδειξε ότι όλες οι κινήσεις των ουράνιων σωμάτων μπορούν να ερμηνευθούν από τη θεωρία της παγκόσμιας έλξης που ο ίδιος ανέπτυξε. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, αν αγνοήσουμε την παρουσία των υπόλοιπων πλανητών, τότε η κίνηση του καθενός από αυτούς γύρω από τον Ήλιο είναι ακριβώς περιοδική: ακολουθεί μια ελλειπτική τροχιά, όπως ακριβώς είχε διαπιστώσει πειραματικά ο Κέπλερ. Κατά τον Νεύτωνα, λοιπόν, το ηλιακό σύστημα είναι ένα καλοκουρδισμένο ρολόι, τα εξαρτήματα του οποίου είναι οι πλανήτες, και οι δορυφόροι τους. Κάθε εξάρτημα κινείται στην προκαθορισμένη γι' αυτό θέση, με το δικό του σταθερό ρυθμό. Αν μετρήσουμε κάποια στιγμή τη θέση και την ταχύτητα ενός πλανήτη, τότε μπορούμε να υπολογίσουμε αυτές τις ποσότητες για όποια στιγμή θέλουμε, στο παρελθόν ή στο μέλλον. Η εικόνα αυτή, που διατυπώθηκε με τόση σαφήνεια από το Γάλλο μαθηματικό και αστρονόμο Λαπλάς, αποτέλεσε τη βάση της Ουράνιας Μηχανικής, δηλαδή του κλάδου της Αστρονομίας που ασχολείται με την κίνηση των ουράνιων σωμάτων του ηλιακού συστήματος.

Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι η κίνηση του κάθε πλανήτη επηρεάζεται από την παρουσία των υπόλοιπων, έτσι ώστε τελικά η τροχιά που ακολουθεί δεν είναι ακριβώς ελλειπτική. Ο βασικός στόχος της Ουράνιας Μηχανικής ήταν και είναι, ακόμη και σήμερα, ο ακριβής υπολογισμός της πραγματικής τροχιάς του κάθε πλανήτη. Από την εποχή του Νεύτωνα μέχρι τα τέλη του προηγούμενου αιώνα αυτό γινόταν με προσεγγιστικούς τρόπους, μιας και είχε αποδειχθεί εξαιρετικά δύσκολη η ακριβής λύση του προβλήματος. Στα τέλη όμως του προηγούμενου αιώνα, ο μεγάλος Γάλλος μαθηματικός και αστρονόμος Πουανκαρέ έκανε μια ανακάλυψη που έμελλε να αποτελέσει την απαρχή ενός νέου κλάδου της επιστήμης. Διαπίστωσε ότι το βασικό πρόβλημα της Ουράνιας Μηχανικής, το πρόβλημα των τριών σωμάτων, δηλαδή του Ήλιου και δύο (μόνο) πλανητών, ήταν άλυτο! Κατά μείζονα λόγο, λοιπόν, είναι άλυτο και το πρόβλημα των δέκα σωμάτων, δηλαδή του Ήλιου και των εννέα πλανητών.

(Πηγή: Το Χαοτικό Ηλιακό Σύστημα - Δρ. Χάρης Βάρβογλης)

Ο πρώτος όμως που διέκρινε πως η επανάληψη (iteration) γεννά το χάος, ανήκει στον Αμερικανό μετεωρολόγο Edward Lorenz που εργαζόταν στο MIT. Στα μέσα του χειμώνα 1961, εργαζόταν στον υπολογιστή του ΜΙΤ για να λύσει μερικές μη γραμμικές εξισώσεις που περιέγραφαν το μοντέλο της γήινης ατμόσφαιρας. Κάποια ημέρα για να ελέγξει μια πρόγνωση που είχε πάρει από τον υπολογιστή, ξαναέδωσε τα δεδομένα του για τη θερμοκρασία, την ατμοσφαιρική πίεση και τη διεύθυνση του ανέμου αλλά αυτή τη φορά με στογγυλοποιημένους αριθμούς. Και περίμενε να του βγάλει ο υπολογιστής την ίδια πρόγνωση. Το αποτέλεσμα όμως τον σόκαρε. Τα νέα αποτελέσματα ήταν τελείως διαφορετικά. Αμέσως κατάλαβε πως η μεγένθυση των διαφορών οφείλεται στο συνδυασμό μη γραμμικότητας και επανάληψης. Για την ιστορία, αναφέρουμε πως αντί να βάλει τον αριθμό 0.506127 με έξι δεκαδικά ψηφία, έβαλε 0.506.

Στην εικόνα φαίνεται μια εκτύπωση που πήρε ο Lorenz το 1961. Από το ίδιο σημείο εκκίνησης ο Lorenz είδε τον καιρό που έδινε ο υπολογιστής της IBM να δημιουργεί σχήματα που εξελλίσονταν όλο και πιό διαφορετικά μέχρι που κάθε ομοιότητα εξαφανίστηκε.

Στον ίδιο, τον Lorenz οφείλεται και o όρος "το φαινόμενο της πεταλούδας": η πεταλούδα που πετάει στο Χονγκ-Κονγκ και μπορεί να δημιουργήσει καταιγίδα στη Νέα Υόρκη. Ξαφνικά οι επιστήμονες συνειδητοποίησαν πως σε αιτιοκρατικά δυναμικά συστήματα, η δυνατότητα γέννησης χάους (μη προβλεψιμότητας) παραμονεύει σε κάθε λεπτομέρεια.

(Πηγή: physics4u.gr)

Μερικές φορές, το φαινόμενο της πεταλούδας παρερμηνεύεται στην κοινή αντίληψη. Για παράδειγμα, η ιδέα ότι κάτι τόσο ασήμαντο όσο μια πεταλούδα μπορεί να "προκαλέσει" έναν τυφώνα (ή να τον αποτρέψει) έχει θεωρηθεί από κάποιους ως επιχείρημα υπέρ της άποψης ότι ένα "ασήμαντο" άτομο, μια "περιθωριακή" ιδέα ή ένα φαινομενικά άσχετο γεγονός μπορούν να παίξουν έναν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της Ιστορίας. Ωστόσο, η ουσία της συμπεριφοράς ενός χαοτικού συστήματος είναι ότι, στην πράξη, είναι απρόβλεπτη σε "βάθος χρόνου". Συνεπώς, ενώ πράγματι ένα ασήμαντο γεγονός μπορεί να αλλάξει άρδην την πορεία της ιστορίας, δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε ποια θα ήταν η εξέλιξη του συστήματος χωρίς το γεγονός και άρα, δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε τις ενέργειές μας ώστε να πετύχουμε ένα επιθυμητό σημαντικό αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου - μπορούμε να προγραμματίζουμε αποτελεσματικά μόνο μέχρι τον χρονικό ορίζοντα που χαρακτηρίζει το σύστημα. Η γνώση ότι ένα ασήμαντο γεγονός οδήγησε σε κάτι "μεγάλο" μπορεί, μερικές φορές, να αποκτηθεί εκ των υστέρων, αν και συνήθως ακόμη κι αυτό είναι αδύνατον.

Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, η πεταλούδα δεν θα μπορούσε να "προκαλέσει" από μόνη της τον τυφώνα, παρά μόνο χάρη στις ατμοσφαιρικές συνθήκες που συνυπήρχαν με την επέμβασή της. Η άμεση αιτία ενός τυφώνα είναι αναγκαστικά "μεγάλη", κάτι που κάνει την βραχυπρόθεσμη μετεωρολογική πρόβλεψη δυνατή. Αν η πεταλούδα κινήσει τα φτερά της την "λάθος" στιγμή, είναι εξίσου πιθανό να αποτρέψει έναν τυφώνα που αλλιώς θα συνέβαινε (ή να οδηγήσει σε κάτι τελείως διαφορετικό). Για να "προκαλέσει" έναν τυφώνα, πρέπει να δράσει σε μια ακριβώς υπολογισμένη στιγμή - κάτι που ακριβώς είναι αδύνατον να προβλεφθεί.

(Πηγή: Wikipedia)

Για όσους θέλουν να διαβάσουν μία πιο αναλυτική ιστορική εισαγωγή στην επιστήμη του Χάους βρήκα αυτό το πολύ κατατοπιστικό κείμενο:

Ιστορική Εισαγωγή στην Επιστήμη του Χάους

Το Χάος στην γλώσσα της επιστήμης

Το Χάος δεν σχετίζεται μόνο με περίπλοκα συστήματα και αφηρημένες έννοιες, μπορείτε να τα δείτε με αριθμούς. Προσπαθήστε να υπολογίσετε την επαναληπτική συνάρτηση: 2x² - 1, με μια αρχική τιμή για το x μεταξύ του 0 και του 1. Αν δεν είστε εξοικιωμένοι με την ιδέα των επαναληπτικών συναρτήσεων, σας λέμε πως αυτό σημαίνει πως λαμβάνεται την τιμή της συνάρτησης που πήρατε για κάποια τιμή του x και την τιμή αυτή την τοποθετείται στη θέση του x για να ξεκινήσετε εκ νέου την ίδια διαδικασία, υπολογισμός της συνάρτησης κλπ. Μπορείτε να το κάνετε με ένα υπολογιστήρι ή με ένα πρόγραμμα στο computer ή να χρησιμοποιήσετε ακόμη και ένα spreadsheet (φύλλο λογιστικής πx. Excel).
Για να γίνει επιλέγεται η αρχική τιμή x=0.75. Αν κοιτάξετε το γράφημα της συνάρτησης, μπορείτε να δείτε μια μικρή ανωμαλία, αλλά όχι ασυνήθιστη. Το ενδιαφέρον όμως στην περίπτωση μας είναι πως αν διαλέξετε μια τιμή πολύ κοντά στην αρχική τιμή πχ 0.74999, και κάνετε το γράφημα, εσείς θα διαπιστώσετε πως είναι μεν αρχικά όμοιο με το πρώτο αλλά μετά γίνεται τελείως διαφορετικό. Αυτό εν ολίγοις, μας λέει πως οι αρχικές συνθήκες σε ένα δυναμικό σύστημα μπορούν να αλλάξουν ριζικά προς τα που θα πάει το σύστημα μας.

Η μελέτη του χάους πάντως προϋποθέτει τη χρήση της 'γλώσσας' των μαθηματικών.
Ας πάρουμε για αρχή την κίνηση ενός ιδανικού εκκρεμούς που είναι το κλασικό παράδειγμα στο μάθημα της φυσικής. Μετά από μια ώθηση, κινείται μπρος-πίσω μέχρι να ηρεμήσει και πάλι στο κέντρο. Η κεντρική αυτή θέση είναι το σημείο έλξης του συστήματος - σε όποια θέση και αν αφήσουμε το εκκρεμές, αυτό θα έλκεται από αυτό το σημείο. Δεν διαθέτουν όλα τα συστήματα ένα τέτοιο σημείο, μερικά έχουν τόσο πολύπλοκη δόμηση και συμπεριφορά, ώστε να καταλήγουμε να μιλάμε για "χώρους" έλξης.
Ενα από τα βασικά χαρακτηριστικά του χάους είναι τα παράξενα "σημεία έλξης" που διαθέτει. Αντίθετα με το απλό παράδειγμα του ιδανικού εκκρεμούς, τα χαοτικά συστήματα έλκονται προς παράξενα και πολύπλοκα σχήματα, Αυτό δεν είναι εύκολο - σχεδόν αδύνατο να το αντιληφθούμε, δεδομένου ότι αναφερόμαστε σε πολυδιάστατους χώρους.

Στην κλασική μηχανική, η συμπεριφορά ενός δυναμικού συστήματος μπορει να περιγραφει γεωμετρικα ως κίνηση προς έναν ελκυστή. Οι ελκυστές θεωρούνται ότι είναι σημεία, καμπύλες, στερεά που ακριβώς έλκουν ένα συγκεκριμμένο φαινόμενο. Σε ένα ταλαντούμενο σώμα ο ελκυστής είναι το κατώτατο σημείο που σταματάει.

Ο Ελκυστής του Lorenz

Αυτή η εικόνα έγινε το σύμβολο του Χάους στα πρώτα χρόνια. Αποκαλύπτει τη μικροσκοπική δομή που ήταν κρυμμένη μέσα σε μια άτακτη ροή δεδομένων. Είναι ένα σύστημα τριών εξισώσεων με τρείς μεταβλητές. Κάθε στιγμή, οι τρείς μεταβλητές προσδιορίζουν τη θέση ενός σημείου στον τρισδιάστατο χώρο. Καθώς το σύστημα μεταβάλλεται, η κίνηση του σημείου θα παριστάνει τις συνεχώς μεταβαλλόμενες μεταβλητές. Επειδή το σύστημα δεν επαναλαμβάνεται από μόνο του, η τροχιά δεν τέμνει τον εαυτό της ποτέ, αλλά δημιουργεί βρόχους επ'αόριστον. Η απεικόνιση αυτή εμφανίζει ένα είδος άπειρης πολυπλοκότητας. Η μορφή αυτή μοιάζει σαν δύο φτερά μιας πεταλούδας ή σαν ένα είδος διπλής έλικας. Το σχήμα φανερώνει μια καθαρή αταξία, αλλά και ένα νέο είδος τάξης.

(Πηγή: physics4u.gr)

Οι εξισώσεις του ελκυστή Lorenz σε ένα χώρο τεσσάρων διαστάσεων (x,y,z - χώρος και t χρόνος) είναι:

dx/dt = σ(y-x)

dy/dt = x(ρ-ζ)-y

dz/dt = xy - βz

όπου

σ

είναι ο αριθμός Prandtl και

ρ

αριθμός Rayleigh. Τα

σ

ρ

β

> 0, αλλά συνήθως

σ

= 10,

β

= 8/3 και ο

ρ

είναι μεταβλητός. Το σύστημα επιδεικνύει χαοτική συμπεριφορά για

ρ

= 28.

(Πηγή: Wikipedia)

Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να δείτε μία τριδιάστατη απεικόνιση του ελκυστή Lorenz

Με το παρακάτω πρόγραμμα για Windows μπορείτε να θέσετε τις τιμές που επιθυμείτε εσείς στις παραπάνω μεταβλητές και αριθμούς και να δείτε τις διάφορες μορφές του ελκυστή Lorenz.

Lorenz Generator

Χάος = Εξέλιξη!

Εκτός από τον Ήλιο και τους εννέα πλανήτες, το ηλιακό μας σύστημα περιλαμβάνει και δισεκατομμύρια άλλα μικρά σώματα, τους κομήτες και τους αστεροειδείς. Οι περισσότεροι κομήτες βρίσκονται σε τεράστιες αποστάσεις από το κεντρικό τμήμα του ηλιακού συστήματος, όπου βρίσκεται η Γη, και για το λόγο αυτό η εξέλιξη της τροχιάς τους δεν είναι εύκολο να συνδεθεί με συστηματικές παρατηρήσεις. Αντίθετα, οι περισσότεροι αστεροειδείς βρίσκονται μεταξύ των τροχιών του Άρη και του Δία, δηλαδή σχετικά κοντά στη Γη, και μπορούμε να μετρήσουμε τις θέσεις και τις ταχύτητές τους πρακτικά όποια στιγμή το θελήσουμε. Ο θεωρητικός υπολογισμός των τροχιών των αστεροειδών, στη συνέχεια, με τη βοήθεια ηλεκτρονικών υπολογιστών, μας δείχνει αυτό που θα έπρεπε να έχουμε υποψιαστεί από τη αρχή. Οι τροχιές πολλών από αυτούς είναι εμφανώς χαοτικές, μερικές μάλιστα τόσο πολύ, ώστε δεν μπορούμε να προβλέψουμε τη μελλοντική θέση του αντίστοιχου αστεροειδούς για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από 100 χρόνια! Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, σήμερα πιστεύουμε ότι αυτή η ιδιότητα των αστεροειδών είναι η αιτία της παρουσίας των ανθρώπων στη Γη! Το γιατί θα αναφερθεί στη συνέχεια.

Όταν πριν από τεσσεράμισι περίπου δισεκατομμύρια χρόνια δημιουργήθηκε ο Ήλιος από ένα σύννεφο αερίων και σκόνης, ό,τι υλικό περίσσεψε σχημάτισε δισεκατομμύρια μικρά σώματα, τους πλανητοειδείς. Οι πλανητοειδείς περιφερόταν γύρω από τον Ήλιο και, επειδή ήταν τόσο πολλοί, συγκρούονταν συχνά ο ένας με τον άλλον. Αποτέλεσμα των συγκρούσεων αυτών ήταν ότι, άλλοτε οι πλανητοειδείς θρυμματίζονταν, δημιουργώντας μικρότερα σώματα, και άλλοτε συνενώνονταν, λόγω της δύναμης της βαρύτητας, δημιουργώντας μεγαλύτερα. Τα μεγαλύτερα σώματα αποτέλεσαν τελικά του εννέα μεγάλους πλανήτες, ενώ τα μικρότερα αποτέλεσαν τους αστεροειδείς και τους κομήτες.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά τη δημιουργία των μεγάλων πλανητών, οι συγκρούσεις τους με τους εναπομείναντες αστεροειδείς ήταν αρκετά συχνές, μέχρις ότου οι πλανήτες "σκούπισαν" από την τροχιά τους κάθε άλλο σώμα. Από την εποχή εκείνη, πριν από τρεισήμισι δισεκατομμύρια χρόνια, θα έπρεπε να έχουν σταματήσει εντελώς οι συγκρούσεις των πλανητών και των δορυφόρων τους με αστεροειδείς. Οι παρατηρήσεις όμως δεν συμφωνούν με αυτό το συμπέρασμα. Όχι μόνο οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως μαρτυρούν οι κρατήρες που παρατηρούμε στη Σελήνη, αλλά συνεχίζονται μέχρι και σήμερα, όπως μαρτυρούν οι μετεωρίτες που πέφτουν πότε-πότε στη Γη. Η πιο πρόσφατη πτώση μεγάλου ουράνιου σώματος, διαμέτρου περίπου πενήντα μέτρων, συνέβη το 1908, κοντά στον ποταμό Τογκούσκα της Σιβηρίας. Η σφοδρότητα της σύγκρουσης ήταν τόσο μεγάλη, ώστε τα δέντρα του δάσους σε μια περιοχή μεγάλη όσο το λεκανοπέδιο των Αθηνών τσακίστηκαν σαν σπιρτόξυλα και πήραν φωτιά.

Η ισχύς αυτής της σύγκρουσης όμως ήταν ασήμαντη μπροστά σε εκείνη που συνέβη πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια. Ο αστεροειδής, με διάμετρο περίπου δέκα χιλιόμετρα, έπεσε στις ακτές του Μεξικού, απέναντι από την Κούβα, και η καταστροφή που προκάλεσε ήταν παγκόσμια. Η σκόνη που σηκώθηκε από την πρόσκρουση και ο καπνός από τις πυρκαγιές ήταν τόσο πυκνοί, ώστε έκρυψαν το Ήλιο για χρόνια και η μέρα έμοιαζε με νύχτα. Τα περισσότερα φυτά ξεράθηκαν, επειδή δεν μπορούσε να λειτουργήσει η διαδικασία της φωτοσύνθεσης. Στη συνέχεια εξαφανίστηκαν τα μεγάλα φυτοφάγα ζώα της εποχής, όπως ο βροντόσαυρος, επειδή δεν εύρισκαν τροφή, και ακολούθησαν τα μεγάλα σαρκοφάγα ζώα, όπως ο τυραννόσαυρος. Οι δεινόσαυροι αυτοί κυριαρχούσαν στη Γη για εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, αποτέλεσμα του νόμου της φυσικής επιλογής των ειδών του Δαρβίνου. Μια απλή συνάντηση της Γης με ένα βράχο ένα δισεκατομμύριο φορές μικρότερό της ήταν όμως αρκετή για να ανατρέψει το αποτέλεσμα της εξέλιξης εκατομμυρίων ετών και να αφήσει το πεδίο ελεύθερο στην ανάπτυξη των θηλαστικών. Μέσα σε 65 εκατομμύρια χρόνια τα θηλαστικά, από μικρά ζώα μήκους μερικών δεκάδων εκατοστών, που ζούσαν κάτω από την επιφάνεια της Γης, εξελίχθηκαν στην ποικιλία που βλέπουμε σήμερα γύρω μας, ενώ ένας κλάδος τους εξελίχθηκε τόσο πολύ, που αποτέλεσε το ανθρώπινο γένος.

Πώς όμως εξηγείται αυτή η ροή αστεροειδών προς τη Γη που λογικά δεν θα έπρεπε να παρατηρείται, μιας και θα έπρεπε από καιρό να έχουν "σαρωθεί" όλοι; Η απάντηση είναι: το χάος! Οι αστεροειδείς που βρίσκονται μακριά από τις τροχιές όλων των κοντινών τους πλανητών, του Δία, του Άρη και της Γης, δεν ακολουθούν τις σταθερές ελλειπτικές τροχιές που είχε υποθέσει ο Νεύτωνας και όλοι οι αστρονόμοι μέχρι πριν από 20 περίπου χρόνια. Αντίθετα, ακολουθούν χαοτικές τροχιές, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο. Το αποτέλεσμα είναι ότι "διαχέονται" σιγά-σιγά, και απομακρύνονται συνεχώς από τις αρχικές τους θέσεις, όπως τα μόρια μιας σταγόνας μελάνης σκορπίζονται σιγά-σιγά, όταν η σταγόνα πέσει σε ένα ποτήρι νερό. Με τον τρόπο αυτόν οι αστεροειδείς μεταφέρονται με το χρόνο σε περιοχές από όπου διέρχεται η τροχιά κάποιου πλανήτη, με αποτέλεσμα αργά ή γρήγορα να πέσουν επάνω του.

Το τελικό συμπέρασμα είναι ενδιαφέρον αλλά και ανησυχητικό για το ανθρώπινο γένος. Μιας και η διαδικασία αυτή συνεχίζεται και σήμερα, και υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες μεγάλοι αστεροειδείς στην περιοχή ανάμεσα στο Δία και τον Άρη, είναι φανερό ότι αργά η γρήγορα η Γη θα συναντηθεί και πάλι με κάποιον από αυτούς. Τότε το δραματικό σενάριο που ξετυλίχτηκε πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια θα παιχθεί και πάλι, αλλά αυτή τη φορά με θύμα όχι τους δεινοσαύρους αλλά τον άνθρωπο.

Η πιθανότητα να συμβεί αυτό το εφιαλτικό ενδεχόμενο, αν και πολύ μικρή στη διάρκεια της ζωής ενός ανθρώπου, είναι επικίνδυνα μεγάλη σε χρονική κλίμακα εκατονταετιών ή χιλιετιών. Το γεγονός αυτό έχει γίνει κατανοητό τα τελευταία χρόνια από τους αστρονόμους οι οποίοι, με τη σειρά τους, προσπάθησαν να ενημερώσουν τις κυβερνήσεις. Έτσι τα τελευταία δέκα χρόνια έχει ξεκινήσει μια διπλή προσπάθεια. Αφενός να ανακαλύψουμε όλους τους μεγάλους αστεροειδείς, των οποίων η τροχιά περνάει κοντά από τη Γη και, επομένως, υπάρχει πιθανότητα στο προσεχές μέλλον να συγκρουστούν με τον πλανήτη μας. Αφετέρου να αποκτήσουμε ένα σύστημα με το οποίο θα μπορούσαμε να αποτρέψουμε μια μελλοντική σύγκρουση, που αλλιώς θα μπορούσε να αποβεί μοιραία. Μέχρι στιγμής έχουν ανακαλυφθεί πάνω από 250 αστεροειδείς, των οποίων η τροχιά διέρχεται από τη γειτονιά της Γης, κανένας όμως από αυτούς δεν προβλέπεται να πλησιάσει σε επικίνδυνη απόσταση τις προσεχείς δεκαετίες. Είναι όμως μαθηματικά βέβαιο ότι, αργά ή γρήγορα, θα ανακαλυφθεί και κάποιος που θα ακολουθεί τροχιά σύγκρουσης και μάλιστα σε χρονικό ορίζοντα λίγων ετών. Είναι λοιπόν καιρός να αρχίσει η μελέτη και κατασκευή του συστήματος που θα κληθεί, σ' αυτήν την περίπτωση, να σώσει το ανθρώπινο γένος.

(Πηγή: Το Χαοτικό Ηλιακό Σύστημα - Δρ. Χάρης Βάρβογλης)

Mistirios 2012

2010-02-03T20:44:00.005+02:00

Σύμφωνα με όσα έγραφα εδώ είμαστε στο 2012 (το έτος της συντέλειας του κόσμου :Ρ) για να δικαιολογήσω τον τίτλο.

Αν και δηλώνω κραυγαλέα ότι είμαι slow blogger (δεξιά ψηλά στην πλευρική στήλη), θα ήθελα να ήμουν μία ταχύτητα πιο πάνω στις αναρτήσεις μου (τουλάχιστον δύο ανά μήνα αντί για μία που κάνω τώρα) και ενώ είχα σκοπό από το νέο έτος να ασχοληθώ πιο εντατικά με το άθλημα, προέκυψε μία προσωρινή και ανεπίσημη επαγγελματική συνεργασία που με αναγκάζει να αναπροσαρμόσω τα βραχυπρόθεσμα σχέδια μου αλλά ακόμα και το καθημερινό πρόγραμμα μου. Ενώ ο χρόνος απασχόλησης μου είναι μικρός και η απόδοση της εργατοώρας μου σε απολαβές αρκετά μεγάλη σε σύγκριση με άλλες του παρελθόντος, το πρώτο αυτό διάστημα έρχεται γρήγορα η κούραση και το πνεύμα αποζητά συχνά κενές περιόδους απλής εκτόνωσης. Παρ' όλα αυτά στην καθημερινή μου επαφή (λόγω της απασχόλησης αυτής) με νέα παιδιά (18-25 ετών, συνήθως φοιτητές/φοιτήτριες), απολαμβάνω τον παλμό τους και τις ανησυχίες τους αλλά υπάρχουν και στιγμές που αντιλαμβάνομαι πόση μεγάλη μπορεί να φανεί η διαφορά ηλικία μας. Προχθές στο αυτοκίνητο, ακούγοντας έναν ροκ σταθμό, έπαιξε το κλασσικό πλέον "Nothing Else Matters" των Metallica. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι ο πιτσιρικάς δίπλα μου είχε γεννηθεί τη χρονιά κυκλοφορίας του κομματιού (1991) και επιπλέον με πληροφόρησε ότι δεν είχε ακούσει ποτέ την υπέροχη αυτή μπαλάντα. Κάνοντας παρέα μόνο με "όμοιους" σου, πέρα από τα πλεονεκτήματα της συννενόησης και της ασφάλειας που σου προσφέρουν μπορεί να πέσεις στην παγίδα να νομίζεις ότι το σύμπαν αποτελείται μόνο από παραλλαγές του ίδιου θέματος (του εαυτού σου).

Στη νέα αυτή τροπή στα εργασιακά μου, δε μπορεί να επιτραπεί να σταθεί εμπόδιο στους στόχους που έχω θέσει (ξέρετε εκείνο το κατεβατό που ετοιμάζουμε λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου) καθώς φέτος θα πρέπει να πάρω μία σημαντική απόφαση για την αλλαγή του επαγγελματικού προσανατολισμού μου. Μετά από μία δεκαετία και παραπάνω στην ζούγκλα του ιδιωτικού τομέα, το χάσμα μεταξύ αυτού και του δημοσίου εξακολουθεί να μεγαλώνει, επιτεινόμενο και από τις συνθήκες της κρίσης. Το δημόσιο πλέον μοιάζει με εργατικό παράδεισο άσχετα με το αν στην πραγματικότητα είναι μία μαύρη τρύπα της οποίας την βαρυτική επίδραση έχουμε αρχίσει να ανιχνεύουμε. Έχω μιλήσει πολλάκις για το θέμα με το κίνδυνο να καταντήσω γραφικός, αλλά ο χρόνος σχεδόν πάντα με δικαιώνει. Η κυβέρνηση λειτουργώντας μόνο με επικοινωνιακούς όρους (έχει σπουδαίο παρελθόν σε αυτό) προσπαθεί να περικόψει τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων και ίσως μερικά άλλα προνόμια τους στη λογική να την πληρώσουν οι προνομιούχοι για να μην φωνάζουν οι υπόλοιποι. Όμως οποιοσδήποτε με αρετή δεν επιθυμεί την πτώση του άλλου στο επίπεδο του (εύκολος δρόμος) αλλά την ανύψωση του στο επίπεδο του άλλου (δύσκολος δρόμος). Η μόνη βιώσιμη μακροπρόθεσμα λύση είναι η ανάπτυξη (πράσινη, κόκκινη, μπλε διαλέξτε και πάρτε δεν με απασχολεί) που θα οδηγήσει στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα και στο σταδιακό κλείσιμο της ψαλίδας μεταξύ αυτού και του δημοσίου. Αλλά τα τελευταία χρόνια το μόνο στο οποίο έχουμε ανάπτυξη είναι τα σκάνδαλα...

Στην Ελλάδα του 2010 οποιοσδήποτε μισθός κάτω των €1000 σου στερεί έμμεσα την αξιοπρέπεια (θυμίζω ότι ο βασικός είναι περίπου στα €740 εξού και η G700). Ένα μικρό διαμέρισμα ενοικίου €300 μαζί με τα λειτουργικά του έξοδα (ρεύμα-νερό-κοινόχρηστα-τηλέφωνα-internet) ανέρχεται μηνιαία σε ένα κόστος των €500 και να απομένουν €240 για διατροφή και προσωπικά έξοδα. Η εξίσωση είναι άλυτη ή μου φαίνεται; Έτσι δημιουργήθηκε το φαινόμενο εκατομμυρίων νέων στην Ευρώπη να ζουν στο πατρικό σπίτι σε ηλικίες μέχρι και τα 35 καθώς είναι αδύνατον να αντεπεξέλθουν στα τωρινά δεδομένα συντήρησης ενός σπιτιού. Πολλοί ίσως αναρωτηθούν πως τα καταφέραν οι γονείς μας σε δυσκολότερες εποχές. Υπάρχει μία σημαντική διαφορά. Η γενιά των γονιών μας μεγάλωσε σε συνθήκες χωρίς πολλές επιλογές και είναι εξαιρετικά ολιγαρκής. Δεν ψωνίζει φορέματα Γκούτσι, δεν συχνάζει σε καφετέρειες πίνοντας φρέντο κάραμελ, δεν τα σπάει σε παραλιακά κλαμπ ή μπουζουκτζίδικα. Την έβγαλε με "ελληνικό" καφέ, στραγάλια και βερμούτ στα πάρτυ και κανά σινεμαδάκι. Αν προχωρήσουμε τώρα στο καλύτερο σενάριο όπου ένα ζευγάρι νέων (έστω από €900 μισθό ο καθένας) που συζεί σε ενοίκιο αποφασίζει να αγοράσει την πρώτη του κατοικία. Στα Άνω Πατήσια όπου μένω κοντά το τετραγωνικό κινείται ανάμεσα σε €3000-€4000. Σκεφτείτε λίγο το ποσό: για 100τ.μ. νέας κατοικίας και καλής κατασκευής χρειάζονται €400000! Ποια τράπεζα θα χορηγήσει τέτοιο δάνειο; Και ακόμα και αν το κάνει ξέρετε πόσο θα είναι η μηνιαία δόση και πόσο θα πάει όταν αυξηθούν τα επιτόκια; Μόνο αν υπάρχει καμία χορήγηση από γονείς και πεθερικά μπορεί να μαζευτεί ένα αρχικό ποσό και να στοχεύσουν για λίγο παλαιότερη κατοικία, λιγότερων τετραγωνικών και σε φθηνότερη περιοχή. Αν κάνουν και παιδί τότε αρχίζει το γέλιο της αρκούδας...

Γυρνώντας στα δικά μου έχω αποφασίσει να εξαντλήσω τη διάρκεια επιδότησης του ταμείου ανεργίας (Σεπτέμβιος 2010) εκτός και αν στο ενδιάμεσο βρω μία θέση εργασίας που να αντιστοιχεί στα προσόντα μου και με ικανοποιεί μισθολογικά. Ο λόγος είναι ότι θέλω να εκμεταλλευτώ κάποια ενδεχόμενη επιδότηση για δημιουργία νέας επιχείρησης όπως έγινε πέρυσι. Δυστυχώς υπό τον φόβο της κατακραυγής για αλόγιστες κινήσεις, έχουν παγώσει οι επιχορηγήσεις σε μία πολύ κρίσιμη για την αγορά περίοδο. Σχεδιάζοντας μία νέα επαγγελματική πορεία, έχω θέσει ως ορίζοντα λήψης αποφάσεων τον Ιούνιο και εκκίνησης τον Σεπτέμβριο. Έτσι τα έχω προγραμματίσει και τα γράφω για να τα δω αργότερα (ίσως και μετά από χρόνια) γιατί τη ζωή μπορείς να την δεις ως την επιστήμη του σχεδιασμού αλλά συχνά καταλήγει να είναι η τέχνη του απροσδόκητου...

Χάος (στο Πνεύμα)

2010-02-01T16:55:00.000+02:00

Δεν χρειάζεται ενδελεχής ανάγνωση των γραφόμενων μου για να καταλάβει κανείς ότι είμαι θερμός υπέρμαχος της τεχνολογίας (όχι όμως και της αλόγιστης χρήσης της) και συγχίζομαι συχνά από την υποκριτική στάση πολλών της επιλεκτικής της απόρριψης η οποία στερείται θεωρητικού υποβάθρου και πρακτικής.

Έχω δει αρκετούς αρνητές της, να την αρνούνται με το κινητό στο χέρι (!) - υπάρχει άραγε μεγαλύτερο hi-tech gadget ευρείας χρήσης στην εποχή μας; - ή να μπαίνουν στο τελευταίας γενιάς αυτοκίνητο τους - έχουν άραγε ιδέα πόσα ηλεκτρονικά μέρη έχει ένα σύγχρονο αυτοκίνητο; Και αν ακόμα αφαιρέσουμε όλη αυτή την υψηλή τεχνολογία που χαρακτηρίζεται από τον υψηλό βαθμό συμπύκνωσης στην υλοποίησης της και απομείνουν μόνο τα μηχανικά μέρη αυτά δεν αποτελούν τεχνολογία; Όταν γυρίζουν στη βολή του σπιτιού τους, δεν ανοίγουν το φως μέσω ενός ηλεκτρικού διακόπτη; Όταν χρησιμοποιούν το μπάνιο τους, δεν χρησιμοποιούν ένα σύνθετο σύστημα για να ρέει το νερό ασχέτως με το πόσο ψηλά βρίσκονται; Δεν είναι όλα αυτά τεχνολογία; Και αν ακόμα αρνηθούν και αυτά και θελήσουν να ζήσουν σε συνθήκες παρόμοιες με αυτές των προϊστορικών ανθρώπων τι θα χρησιμοποιήσουν για να ανταπεξέλθουν στις καιρικές συνθήκες και στον κίνδυνο των σαρκοβόρων; Η φωτιά, ο τροχός, το δόρυ δεν είναι πρώϊμες εκφάνσεις της τεχνολογίας; Είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθούμε ότι επιβιώνουμε χάρη στην τεχνολογία;

Βέβαια συνηθίσαμε να αποκαλούμε τεχνολογία όλα αυτά τα θαυμαστά που δημιουργήσαμε τα τελευταία εκατό χρόνια λόγω της ραγδαίας ανάπτυξης της επιστήμης. Και αν η τεχνολογία είναι παιδί της επιστήμης, η επιστήμη δεν γεννήθηκε πριν εκατό χρόνια αλλά πολύ παλιότερα με την θεμελίωση της λογικής από τον Αριστοτέλη. Μπορεί οι αρχαίοι Έλληνες να μην μεγαλούργησαν τεχνολογικά όσο έκαναν σε άλλους τομείς (τέχνες, φιλοσοφία) αλλά οι συνθήκες ήταν διαφορετικές. Ίσως αν το έργο του Αρχιμήδη σωζώταν στην ολότητα του (όπως φαίνεται πχ. από την παλίμψηστο) από τη στιγμή της δημιουργίας του, να βρισκόμασταν τώρα αιώνες μπροστά καθώς διαφαίνεται ότι είχε λύσει προβλήματα που μόνο πολλούς αιώνες αργότερα θα λύνονταν με τον ολοκληρωτικό λογισμό και την έλευση του Isaac Newton (Νεύτωνα).

Και αν τέλος παιδί της τεχνολογίας μπορεί να λογισθεί η "τρισκατάρατη" παγκοσμιοποίηση όπως σωστά επισημαίνει ο Ν. Δήμου χωρίς αυτήν δεν θα είχαμε πάρει πρέφα ακόμα την τραγωδία στην Αϊτή και ούτε θα μπορούσαμε να συνεισφέρουμε εγκαίρως (όπως βέβαια και σε αντίστοιχες άλλες τραγικές περιπτώσεις).

Το πρόβλημα της εποχής μας (ένα από αυτά) δεν είναι η τεχνολογία και η χρήση της, αλλά η κατανόηση της που οδηγεί στην αποδοχή της και ο ρυθμός αφομοίωσης της. Και για να κατανοήσουμε την τεχνολογία απαιτείται επαφή με την επιστήμη και τις αρχές της. Δεν εννοώ ότι όλοι πρέπει να κατανοούμε τανυστικό λογισμό ή θεωρίες χορδών αλλά απλές βασικές αρχές, ειδωμένες με απλά παραδείγματα ώστε να αποτυπώνονται στη μνήμη μας ως ουσία και όχι ως φωτοτυπία. Γι' αυτό είναι υπεύθυνο το εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο στη χώρα μας νοσεί τραγικά καθώς είναι δέσμιο απαρχαιωμένων παιδαγωγικών αντιλήψεων και δογματικών θεσμών (θρησκεία). Έτσι παρατηρούνται τραγελαφικές συμπεριφορές των ανθρώπων που έχουν μείνει πίσω σε γνώσεις και επαφή με τα δρώμενα όταν χειρίζονται νέες τεχνολογίες. Συνήθως αυτό συμβαίνει σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας. Για παράδειγμα σας θυμίζω ότι όταν πρωτοεμφανίστηκαν τα κινητά τηλέφωνα, "το να βάλεις κάρτα" σε ένα από αυτά, σήμαινε για τους ηλικωμένους το κυριολεκτικό αντίστοιχο: την εισαγωγή δηλαδή μίας φυσικής κάρτας μέσα στην συσκευή!

Από την άλλη ακόμα και αν μας παρεχόταν όλο αυτό το υπόβαθρο στο οποίο αναφέρομαι με τον σωστό τρόπο, ο ραγδαίος ρυθμός παρουσίασης νέων επιτευγμάτων και εφαρμογών με τη μορφή καταναλωτικών προϊόντων μας θέτει μπροστά στην αναγκαιότητα πλέον της επιλογής: το ερώτημα δεν είναι αν κάτι υπάρχει, υπάρχει σε πολλές μορφές και πρέπει να επιλέξουμε, το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει η πληροφορία, αλλά πως θα αναζητηθεί (πως θα διατυπώσουμε την ερώτηση και σε ποια μηχανή αναζήτησης). Και οι επιλογές αυτές δεν είναι οριστικές αλλά ανανεώνονται σχεδόν καθημερινά και αυξάνονται ταχύτατα. Η βιολογική μας εξέλιξη και η αντίστοιχη μας ψυχολογική δεν ευνοεί τις ταχείες αλλαγές που επιφέρουν ανασφάλεια και άγχος επιτεινόμενα από την άγνοια κατανόησης του τεχνολογικού προϊόντος.

Ένα πρόσθετο πρόβλημα προέκυψε με την νεκρανάσταση του Θεού. Εξηγούμαι: ως γνωστό ο μεγάλος φιλόσοφος Φ. Νίτσε σε μία από τις διάσημες φράσεις του ανήγγειλε τον θάνατο του Θεού (κατανοώντας τον ως επινόηση του ανώριμου επιστημονικά πνεύματος και που η πρόοδος της επιστήμης θανατώνει). Όμως η επιστήμη και η τεχνολογία δεν έδωσαν απαντήσεις στις φιλοσοφικές και μεταφυσικές αναζητήσεις πολλών ανθρώπων και είναι και αμφίβολο αν θα πρέπει να είναι αυτός ένας από τους στόχους τους. Έτσι ο Θεός αναστήθηκε στην κοινωνική του διάσταση και ανθρώπινη αντίληψη επί της γης (θρησκείες) για να πληρώσει το κενό που δημιουργεί η απουσία απαντήσεων από την επιστήμη (και ακόμα χειρότερα επιβίωσε ένα αποτυχημένο σύστημα πρόβλεψης των βραχυπρόθεσμων μελλούμενων μας: η αστρολογία).

Η επιστροφή του Θεού οδήγησε σε έναν πόλεμο που μαίνεται με ένταση τελευταία μεταξύ πιστών και άθεων και που αποτελεί μεγάλη σπατάλη φαιάς ουσίας. Στο μνημειώδες έργο του Immanuel Kant, "Κριτική του Καθαρού Λόγου" (1781) ιδέες όπως αυτή του Θεού, αποδεικνύεται ότι είναι εκτός οποιασδήποτε λογικής προσέγγισης, δηλαδή πολύ απλά είναι θέμα ΠΙΣΤΗΣ. Η πιστεύεις στον Θεό ή δεν πιστεύεις. Οποιοδήποτε επιχείρημα απόδειξης της ύπαρξης του ή μη είναι αίολο. Βέβαια ο υπέρμαχος των άθεων Richard Dawkins, έχει δίκιο όταν λέει ότι το βάρος της απόδειξης πέφτει σε αυτόν που ισχυρίζεται την ύπαρξη. Δεν ζητάει κάποιος από κάποιον άλλο να του αποδείξει ότι δεν υπάρχει ένας ροζ ελέφαντας.

Στο επόμενο μέρος θα σας αραδιάσω ένα κατεβατό περί Χάους στη φύση για να το γυρίσω στην επιστήμη. Ξέρω ότι δεν κρατιέστε από την αγωνία σας αλλά το καλό το πράγμα αργεί...

Ο Εχθρός Μου

2010-01-01T10:34:00.001+02:00

Ναι ξέρω ότι μπήκε νέος χρόνος αλλά δεν επιθυμώ να ευχηθώ τα τετριμμένα. Θα πω μόνο για το κύριο μέλημα μου για το νέο αυτό χρόνο... Είναι στιγμές σκληρές, επίπονες που ο καθένας θα πρέπει να παραδειχτεί κάποια πράγματα. Είτε για τον εαυτό του, είτε για τους άλλους. Θα πρέπει να αποδεχτείς το ποιος έχεις γίνει (όχι ποιος γεννήθηκες, από τη μία αν μετά από από τόσα χρόνια δεν ξέρεις τα γενετικά σου όρια είσαι ηλίθιος και από την άλλη αυτά δεν είναι επιλογή σου). Επιθυμώ ένα ουτοπικό σύμπαν όπου ο καθένας θα είναι ελεύθερος να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες του ανεξάρτητα των τωρινών φυλετικών, θρησκευτικών, οικονομικών ή οποιωνδήποτε άλλων δεσμών αλλά είμαστε πολύ μακριά από αυτό (ελπίζω τουλάχιστον να πραγματοποιηθεί κάποτε και ας μην το ζήσω). Δυστυχώς αναντίστοιχα από την τεχνολογική μας πρόοδο είμαστε ακόμα πνευματικά σκλάβοι και ταλαιπωρούμε τις ζωές μας. Το χειρότερο είναι ότι όσοι έχουν κάνει αυτές τις επιλογές συνειδητά ή όχι ταλαιπωρούν και όσους δεν επιθυμούν να τις κάνουν (πάντα συνειδητά).

Αποζητώ στιγμές γαλήνης και πνευματικής διαύγειας αλλά ποτέ δεν είναι όπως τις θέλω γιατί πάντοτε μολύνονται από το θόρυβο του υποβάθρου που δημιουργεί αυτή η άθλια μάζα με την οποία συγκατοικώ. Ένας θόρυβος τόσο ύπουλος που επειδή υπάρχει από τη στιγμή που γεννιέσαι νομίζεις ότι είναι αυθύπαρκτος, μη αμφισβητήσιμος και προσπαθείς να προσαρμόσεις την δική σου συχνότητα για να συνεισφέρεις και εσύ σε αυτόν. Και χρόνο με τον χρόνο σε καιρούς ειρήνης γίνεσαι ένα μαζί του καθώς σε παρασέρνει στον αργό, υπνωτιστικό ρυθμό του. Δεν κάνεις τίποτε άλλο παρά να γίνεσαι μη αναγνωρίσιμο κομμάτι του φάσματος του.

Τις μόνες περιόδους που δεν τον ακούω (αλλά ξέρω πάντα ότι είναι εκεί) είναι όταν βρίσκομαι σε καιρό πολέμου. Όταν οι αισθήσεις είναι σε εγρήγορση, τα αντανακλαστικά ευέξαπτα γιατί υπάρχει καθαρός στόχος στη θέα σου. Έχω προετοιμαστεί για την τελική έκβαση και τα πάντα εκτελώνται με στρατιωτική ακρίβεια. Και αν κάτι βγει εκτός παραμέτρων, τότε ο επιτυχημένος αυτοσχεδιασμός θα δώσει μεγαλύτερη αίγλη στη νίκη. Ναι, μόνο τότε ζω πραγματικά. Μόνο σε κατάσταση πολέμου. Αυτή η είναι η αλήθεια που πρέπει να παραδεχτώ. Και πρέπει να αντιμετωπίσω πλέον τον πραγματικό εχθρό μου. Αυτόν που κάθεται σε προκάλυψη και δεν δίνει θέα: τον θόρυβο...

Και ξέρετε ποιοι είστε. Όλοι εσείς που το σύμπαν περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω σας όχι γιατί έχετε την πραγματική δύναμη να το κάνετε αλλά γιατί αυτή την εικόνα έχετε πλάσει για τον εαυτό σας επειδή ο θόρυβος δεν σας αφήνει. Δυστυχώς είστε μια ζωή μπροστά μου. Πάντα προσπαθούσα να σας αποφύγω με ελιγμούς, να μην κάνω γρατζουνιά στο καλογυαλισμένο αμαξάκι σας αλλά η υπομονή μου εξαντλήθηκε. Στο εξής θα περνάω από πάνω σας και αυτό δεν είναι μια εικόνα που έχω για τον εαυτό μου αλλά επειδή έχω τα κυβικά. Και όλα όσα λέω δεν είναι μαζεμένη πικρία, απλά δεν έχω άλλο χρόνο για χάσιμο...

It's not personal, just business...

Mighty Aphrodite

2009-12-29T17:44:00.001+02:00

Την Αφροδίτη Αλ Σάλεχ την γνωρίζω μόνο διαδικτυακά. Στην αρχή του 2009 ανακάλυψα ότι έχει blog από το οποίο πήρα μία πολύ διαφορετική εικόνα από αυτή που στιγμιαία σχηματίστηκε πολύ παλιότερα από σποραδικές θεάσεις στην τηλεόραση και που δεν ήταν άλλη από αυτής μίας όμορφης γυναίκας με εξωτικά χαρακτηριστικά. Αντιλήθηκα ότι είναι και ακτιβίστρια και σπούδασε αντικείμενο εκτός της αρχικής ενασχόλησης με την ηθοποία αλλά δεν γράφω για να την διαφημίσω. Μπορείτε να σχηματίσετε εικόνα μόνοι σας από το blog της http://afroditealsalech.blogspot.com/ ή και να αλληλεπιδράσετε ποιο άμεσα από το προφίλ της στο Facebook (για το οποίο έχει σύνδεσμο στο blog της).

Μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση ότι με τον ερχομό της νέας κυβέρνησης, από τη στιγμή που αποδέχθηκε την πρόταση του Υφυπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Βούγια να εργαστεί ως ειδική σύμβουλος σε ζητήματα μετανάστευσης ξαφνικά παντού βλέπω μία γυμνή φωτογράφιση που είχε κάνει παλιά και που δεν είχα ξαναδεί (κακόγουστη κατά τη γνώμη μου αλλά δεν είναι αυτό το θέμα) και γενικώς όλοι να ασχολούνται με το παρελθόν της παρά με το παρόν της. Ειδικά σε διάφορα ανδροκρατούμενα φόρουμ τα σχόλια είναι πολύ υποτιμητικά. Φυσικά το ποιόν του καθενός είναι υπό κρίση αλλά μήπως η κρίση μας είναι ... υποκριτική;

Έχουμε την απαίτηση κάθε γυναίκα που ασχολείται με την πολιτική (με τα κοινά με την αρχαία αντίληψη αν θέλετε) να μην διαθέτει σεξουαλική ταυτότητα και ζωή ή να μοιάζει με την Μέρκελ για να μπορεί να γίνει αποδεκτή ως μοχλός εξουσίας; Οι ίδιοι που την φιλοδωρούν με υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς ασχολούνται ταυτόχρονα με ξέκωλα που τα ανεβοκατεβάζουν ως "θεές" με την προοπτική να πηδήξουν. Αν ήταν άντρας και δεν άφηνε φούστα για φούστα ακόμα και παντρεμένος θα τον λέγαμε μάγκα...

Καλή χρονιά να έχετε!